Αναρχική συλλογικότητα ΜΑΣΟΒΚΑ - Θέσεις για τις εκλογές

Οι στέρεες αντικοινοβουλευτικές θέσεις και η χαλύβδινη αδιαλλαξία που κάποτε κατηγορήθηκε για ρομαντισμό, επαληθεύτηκαν όσο ποτέ, δικαιώνοντας την επιλογή της αναρχίας να αποφεύγει την ασυμμετρία μέσων και σκοπών, αποδεικνύοντας τον μακροπρόθεσμα βαθύτερο ρεαλισμό τους. Οι κατηγορίες πλέον είναι αντεστραμμένες. Οι ιδέες που ήθελαν δια μαγείας την εξουσία να καταπολεμάται με περισσότερη εξουσία σήμερα θεωρούνται τόσο παράλογες όσο το να φοράει κανείς μπουφάν για να καταπολεμήσει την καλοκαιρινή ζέστη. Ο 21ος αιώνας φαίνεται - και θα πρέπει - να είναι δικός μας.

Αναρχική Συλλογικότητα «Μασόβκα» - Θέσεις για τις εκλογές.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ

Το κοινοβούλιο είναι το κουρασμένο παιδί που προέκυψε από το φλερτ της αστικής δημοκρατίας και του καπιταλισμού.

Παρά τις πρώιμες εκδοχές του, εμφανίζεται ως θεσμική οντότητα παράλληλα με το κύκνειο άσμα της φεουδαρχίας στα τέλη του 18ου αιώνα και μεταβολίζεται στο πιο εύχρηστο και εύπλαστο πολυεργαλείο του κεφαλαίου να επιβάλλεται όντας νομοθετική λοκομοτίβα και άρα το κανονιστικό πλαίσιο υπό το οποίο διαμορφώνει τους όρους της εξουσίας του.

Η ιδέα ότι η εργατική τάξη μπορεί να ευεργετηθεί αξιοποιώντας και στρέφοντάς το σε εξυπηρετικό της μέσο ανατρέποντας τον καπιταλισμό μέσα από "καλοπροαίρετες κυβερνήσεις" και τμηματικές συνεργασίες με τους μηχανισμούς του, γοήτευσε ένα σημαντικό μέρος της.

Ο 20ος αιώνας έδωσε αμέτρητες ευκαιρίες στην σοσιαλδημοκρατία και τον κομμουνισμό να αποδείξουν τους ισχυρισμούς τους. Τόσο η σοσιαλδημοκρατία όσο και ο κομμουνισμός - καίτοι για διαφορετικούς λόγους - συντηρητηκοποιήθηκαν, αφομοιώθηκαν, μετατράπηκαν σε φρικτές τυραννίες ή - στις ασυνήθιστες περιπτώσεις που δε συνέβη αυτό - απλά συνετρίβησαν αδυνατώντας να απειλήσουν σοβαρά τον χαρακτήρα του. Κάτι το οποίο εξηγεί άλλωστε το γιατί η αστική εξουσία τους επέτρεψε άφοβα την πρόσβαση σε αυτό.

Το κοινοβούλιο στα χέρια της εργατικής τάξης είναι ξύλινο εργαλείο που ακόμη και αν στραφεί στα χέρια των από τα πάνω, αφοπλίζεται με εξαιρετική ευκολία.

Δύο αιώνες αργότερα η συγκεκριμένη φόρμουλα αγώνα δεν έχει να επιδείξει τίποτα άλλο από αντεπαναστατικές μεταμορφώσεις και μακάβριες ήττες.

Η σοσιαλδημοκρατία μεταπολεμικά μετατρέπεται σε βασικό πυλώνα του ίδιου του συστήματος με μοναδική, ίσως, εξαίρεση την ηττημένη κατά τα άλλα Χιλή του 1970 - 1973. Ενώ ο κομμουνισμός - δικαίως θα λέγαμε- αδυνατεί να ανακινήσει τα κοινά που κάποτε πίστεψαν με θέρμη τις υποσχέσεις του. Οι λαοί των πρώην ΕΣΣΔ και η ακροδεξιά στροφή τους στον εκφασισμό αποτελούν λαμπρό παράδειγμα.

Οι στέρεες αντικοινοβουλευτικές θέσεις και η χαλύβδινη αδιαλλαξία που κάποτε κατηγορήθηκε για ρομαντισμό, επαληθεύτηκαν όσο ποτέ, δικαιώνοντας την επιλογή της αναρχίας να αποφεύγει την ασυμμετρία μέσων και σκοπών, αποδεικνύοντας τον μακροπρόθεσμα βαθύτερο ρεαλισμό τους.

Οι κατηγορίες πλέον είναι αντεστραμμένες. Οι ιδέες που ήθελαν δια μαγείας την εξουσία να καταπολεμάται με περισσότερη εξουσία σήμερα θεωρούνται τόσο παράλογες όσο το να φοράει κανείς μπουφάν για να καταπολεμήσει την καλοκαιρινή ζέστη.

Ο 21ος αιώνας φαίνεται - και θα πρέπει - να είναι δικός μας.

ΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

Η αποχή από τις εκλογές υποβοηθά στην άνοδο του φασισμού; Υπάρχει αντιφασιστική ψήφος;

Τον τελευταίο καιρό αναπτύσσεται μία έντονη ρητορική κυρίως από «προοδευτικές» συνιστώσες - που δεν παύουν να εδράζουν όμως τις μύχιες εμμονές τους στο μόνιμο έρωτα που τρέφουν για την εκλογική διαδικασία – η οποία απευθύνεται κατά κύριο λόγο στο αναρχικό κίνημα και προσπαθεί να αποδείξει ότι η αποχή από τις εκλογές ενδυναμώνει τα ποσοστά των φασιστών. Πριν απαντήσουμε στο αίολο και άνευ επιχειρημάτων ερώτημα που σκαρφίστηκε η εξωκοινοβουλευτική αριστερά μήπως και εξοικονομήσει κανένα ψηφαλάκι μέσω του ανέξοδου αντιφασισμού, οφείλουμε μία μικρή και απολύτως συνοπτική ιστορική αναδρομή:

Από το 1919 όπου ο πρώην μαρξιστής και πρώην στέλεχος του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ιταλίας, Μπενίτο Μουσολίνι, ιδρύει το πρώτο φασιστικό Κόμμα, βασισμένο στον εθνικισμό και τον μεγαλοϊδεατισμό για αναβίωση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, αλλά και μερικά χρόνια αργότερα όταν ο Αδόλφος Χίτλερ πρόσθεσε στα προγονικά ιδεώδη του Μουσολίνι το ρατσισμό περί της άριας φυλής και των μιαρών φυλών που πρέπει να εξοντωθούν, έχει περάσει ένας αιώνας, έχει πέσει πολύ νερό στο φασιστικό νερόλακκο και όμως τα βασικά χαρακτηριστικά της φασιστικής ιδεολογίας όσο και αν εκσυγχρονίστηκαν, ουσιαστικά παραμένουν απαράλλαχτα στο πυρήνα τους. Τρία μόνο παραδείγματα μαρτυρούν εύγλωττα το τι εννοούμε:

Η φασιστική ιδεολογία για να εδραιωθεί και να μαζικοποιηθεί χρειάζεται απαρέγκλιτα την επιβολή και τη τρομοκρατία του πεζοδρομίου, απαιτεί τάγματα εφόδου τα οποία δια μέσου του φόβου επιβάλλουν τη μισαλλόδοξη ιδεολογία τους. Άλλωστε δεν διαφέρει πολύ η πορεία προς τη Ρώμη των οπλισμένων μελανοχιτώνων του Μουσολίνι και η ανάλογη έφοδο που πραγματοποίησε ο Χίτλερ μαζί με ένοπλους ναζιστές το 1923 στη Βαυαρία, με τα τάγματα εφόδου της χρυσής αυγής, της σποράς, δηλαδή, των ηττημένων του Β παγκοσμίου πολέμου, των νεοναζιστών που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τους αντίστοιχους της παλαιάς κοπής.

Οι αστοί ανέκαθεν παραχωρούσαν το χρίσμα της εξουσίας στους φασίστες. Ο Ιταλός βασιλιάς έδωσε τη σκυτάλη στο Μουσολίνι, οι μεγαλοβιομήχανοι στο Χίτλερ (που ακολούθως θα εκλεγεί με τη γνωστή διαδικασία), ο βασιλιάς Γεώργιος Β’ διόρισε πρωθυπουργό το δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά όταν ο τότε πρωθυπουργός Δεμερτζής απεβίωσε, η αστική τάξη χειροκρότησε το νικητή του εμφυλίου στην Ισπανία, Φράνκο όταν το 1939 εγκαθίδρυσε τη δικτατορία του.

Είναι μια διαχρονικά περίεργη σχέση που διατηρεί η αστική τάξη με τους φασίστες. Όταν οι περιστάσεις το απαιτούν, τους ανακαλούν από τη ναφθαλίνη για να κάνουν τη βρώμικη δουλειά του κράτους, αλλά σε συγκεκριμένες συνθήκες που αισθάνονται ότι ο φασισμός απειλεί τα ίδια τα συμφέροντά τους, δεν διστάζουν να εναντιωθούν σφόδρα στους έως πρότινος συμμάχους τους.

Ο καπιταλισμός και ο φασισμός είναι έννοιες αλληλένδετες, ομόκεντρες και ομοούσιες. Δεν γίνεται να εξαλειφτεί ο φασισμός εν μέσω καπιταλιστικού κοινωνικού συστήματος. Δεν νοείται αντιφασιστικός αγώνας, αν παράλληλα δεν διεξάγεται ανάλογος αγώνας ενάντια στη μήτρα που τον κυοφορεί, τον καπιταλισμό. Είναι ατελέσφορος κάθε αγώνας που επικεντρώνεται μόνο απέναντι στους φασίστες και όχι στη γενεσιουργό αιτία που τους δίνει λόγο ύπαρξης.

Γι’αυτό λοιπόν, όπως δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να αλλάξουν οι συσχετισμοί δύναμης μέσω των εκλογών, ούτε να καταρρεύσει ο καπιταλισμός επειδή ένα -ή περισσότερα-αριστερό κόμμα με κατ’ επίφασιν επαναστατική ιδεολογία (και κάργα αστική διαδρομή στη πράξη) ίσως εκλέξει μερικούς ακόμα βουλευτές, για τον ίδιο λόγο δεν υπάρχει αντιφασιστική ψήφος, δεν γίνεται να καταπολεμηθεί ο φασισμός με θεσμικούς όρους.

Αντίστοιχα, φρονούμε ότι δεν θα τελεσφορήσει κανενός είδους αντιφασιστικός αγώνας αν δεν φέρει εξαρχής το αντικρατικό πρόσημο, αν το επίδικο δεν είναι άλλο από τον επαναστατικό κοινωνικό μετασχηματισμό.

Όσο υπάρχει καπιταλισμός, θα μακροημερεύει και ο φασισμός και, αντιστοίχως, όσο θα δυναμώνει ο φασισμός τόσο πιο ασφαλής θα αισθάνεται ο καπιταλισμός.

Στους ενορχηστρωτές του ερωτήματος που στέκει στην επικεφαλίδα του εδαφίου, έχουμε να απαντήσουμε:

*Τον φασισμό βοηθούν όσοι/ες κατά καιρούς του προσφέρουν ειρήνη.

*Τον φασισμό βοηθούν όσοι/ες εν γνώσει τους αποσκοπούν σε ένα βουλευτικό έδρανο νομιμοποιώντας κατ’ουσίαν την ύπαρξη των ίδιων των ναζί στον ίδιο χώρο, στο χωνευτήρι που αλλοτριώνει ανθρώπους και συνειδήσεις.

*Το φασισμό βοηθούν όσοι/ες προσπαθούν να τον καταπολεμήσουν με τα όπλα που προσφέρει το ίδιο το αστικό σύστημα.

ΑΠΟΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙ ΤΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΤΗΣ ΑΠΟΧΗΣ ΤΟ ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ;

Έως και σήμερα ουκ ολίγες φορές έχει παρατηρηθεί, σε διαφορετικές χρονικές περιόδους και κράτη, τα ποσοστά της αποχής να διακυμαίνονται υψηλά, ακομά και σε πλειοψηφικά επίπεδα, άνω του 70%. Γεγονός που αναμφίβολα αναδεικνύει την υποκριτική φύση της αστικής δημοκρατίας η οποία «με ένα νόμο και ένα άρθρο» θωράκισε τον εαυτό της από την εκάστοτε ετυμηγορία προκειμένου να συνεχίσει να μεσουρανεί ακόμη και με μειοψηφική νομιμοποίηση. Ως εκ τούτου, η απονομιμοποιήση παραμένει απλώς συμβολισμός.

Σε καθαρά τεχνικό επίπεδο η ιστορική παρατήρηση επιβεβαιώνει την άποψη ότι η αστική εξουσία ενδιαφέρεται μόνο για την προάσπιση των συμφερόντων της ίδιας και των κύκλων της. Με ή χωρίς ευρεία συμμετοχή στις εκλογές, το είδος και ο τρόπος διακυβέρνησης θα μείνουν απαράλλακτα. Τίποτα δεν καθιστά άκυρες τις εκλογές. Είναι φτιαγμένες για να ωθήσουν πέρα από αυτό που πραγματικά πρέπει να απονομιμοποιηθεί. Τους ίδιους τους διοικούντες, το κράτος και την ανάγκη για απόκτηση και αποδοχή εξουσίας.

Η ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΥΝΙΣΤΑ ΑΝΑΘΕΣΗ;

Ως άμεσο συμπέρασμα των παραπάνω, προκύπτει πως η συμμετοχή στις εκλογές, από τη μεριά του ψηφοφόρου αυτή τη φορά, καλύπτει ακριβώς την ανάγκη αποδοχής μιας εξουσίας. Πως κάποιος άλλος δηλαδή, θα είναι υπεύθυνος αν όλα πάνε στραβά και ταυτόχρονα, εάν όλα πάνε καλά να αισθάνεται δικαιωμένος που επέλεξε "σωστό ηγέτη". Σε αντίθεση με την αδράνεια και την ματαιοδοξία της ψηφοφορικής ιδιότητας, επιλέγουμε να αποφασίζουμε οι ίδιοι για τους εαυτούς μας και να ζητάμε τη βοήθεια της κοινωνίας και των συντρόφων μας.

Οι «δημοκράτες» συνηθίζουν να χρησιμοποιούν το επιχείρημα πως "η αποχή συνιστά ανάθεση". Εμείς απαντάμε:

Ανάθεση δεν είναι να αποστρέφεται ή να αντιτίθεται κάνεις σε μία αδιέξοδη διαδικασία, ανάθεση είναι η συμμετοχή σε αυτήν μια φορά την τετραετία για τον καθορισμό μιας εξουσίας η οποία θα αποφασίζει εν λευκώ για τις ζωές μας.

ΕΙΝΑΙ ΗΓΕΜΟΝΙΑ ΝΑ ΟΙΚΕΙΟΠΟΙEIΤΑΙ ΚAΝΕΙΣ ΤΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΤΗΣ ΑΠΟΧΗΣ;

Φυσικά και είναι, αυτός είναι άλλωστε ο λόγος που κανένα ελευθεριακό κίνημα δεν πράττει με αυτή τη λογική. Η αποχή κατά την άποψή μας, οφείλει να συνοδεύεται από την έμπρακτη αμφισβήτηση.

Το «Εάν δε συμμετέχεις , δε μπορείς να κρίνεις» είναι ένα παράλογο επιχείρημα.

Η κριτική είναι πάντοτε εξωτερική έννοια.

Εμείς δίνουμε άλλη χροιά στο τι σημαίνει συμμετοχή. Συμμετοχή είναι αυτό το κείμενο, συμμετοχή είναι η αλληλεγγύη με όλα τα μέσα σε ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, η αντίδραση στην καθημερινή καταπίεση όσο και όπως μπορούμε. Γι'αυτό συντασσόμαστε σαφώς με όσους από τους απέχοντες έχουν θέση και δράση που τους καθιστά άξιους να κρίνουν.

Όσο για τα απολίτικα κοινά, το μόνο μας κοινό χαρακτηριστικό είναι η αποστροφή στην εκλογική διαδικασία και αυτό δεν υποδηλώνει ούτε συνείδηση, ούτε αδιαφορία, γι'αυτό δεν είμαστε ούτε σύμμαχοι, ούτε εχθροί.

Σίγουρα όμως η αποχή είτε ως αδιαφορία είτε ως συνειδητή αντίθεση, δεν πρέπει να περνάει απαρατήρητη.

ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΚΑΙ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ

Ο καπιταλισμός είναι φύσει μια δικτατορία των λίγων. Παράγει προνόμια για τη μειοψηφία, δηλαδή ακυρώνει εν τοις πράγμασι τη δημοκρατία και αν σεβόταν τα δικαιώματα των πολλών όπως ορίζει η δημοκρατική θεωρία, μάλλον θα είχε αυτοκαταστραφεί.

Η αυτοαποκαλούμενη αστική δημοκρατία δεν είναι παρά ένα εκλογικό σύστημα αντιπροσωπευτικών ολιγαρχιών που ανεξάρτητα από το ποιες θα είναι αυτές, λειτουργεί ώστε να ευνοεί τους ιδιοκτήτες και τους κρατιστές έναντι της κοινωνικής βάσης.

Κατ' ομολογίαν δεν τίθεται θέμα εξίσωσης της δικτατορίας με τη δημοκρατία. Η χρυσή ουδετερότητα μας βρίσκει διάφωνους. Όμως η έλλειψη πραγματικής δημοκρατίας δεν αποτελεί αίτιο για την εξιδανίκευσή της.

Η δημοκρατική αντίληψη που θέλει την πλειοψηφία να επιβάλλεται δικαιωματικά στην μειοψηφία ή το αντίστροφο αποτελεί ένα ακόμη επικίνδυνο στερεότυπο. Πέντε λύκοι και ένα πρόβατο δε μπορούν να ψηφίζουν για γεύμα.

Η έννοια του δικαίου ή του ορθού δεν έχει αριθμητική βάση και το να προσεγγίζεται a prioriως αγαθό των πολλών ή των λίγων του αφαιρεί την όποια προοπτική του ανοίγοντας την κερκόπορτα της δυστοπίας, της αδικίας και του μανιχαϊσμού.

Υπερασπιζόμαστε την αποδοτική συνεργασία, της πλειοψηφίας με την μειοψηφία στη βάση του συλλογικού συμφέροντος με γνώμονα τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες όπως αυτές ορίζονται από τις εκάστοτε συνθήκες και εμπιστευόμαστε τον αλληλοσεβασμό, την αμοιβαία συμφωνία και την υποχώρηση ως μέσα υπέρβασης των επιμέρους διαφωνιών.

Σε περίπτωση, που δεν είναι εφικτή η εξεύρεση μιας λύσης και αφότου έχουμε εξετάσει όλες τις πλευρές, τότε και μόνο τότε εφαρμόζουμε τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό ως το ύστατο μέσο επίλυσης τους για την αποφυγή της στασιμότητας. Μέσο που από την εμπειρία μας φτάνει να αχρηστοποιείται μόλις κυριαρχήσει το πνεύμα της ελευθερίας.

ΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΕΚΛΟΓΕΣ

Ο καλύτερος τρόπος να κρατήσεις κάποιον δέσμιο είναι να του δώσεις την ψευδαίσθηση της ελευθερίας του.

Η δική μας φυλακή είναι η αστική δημοκρατία και η ψευδαίσθηση ονομάζεται εκλογές.

Οι εκλογές για την αστική δημοκρατία είναι ότι η ευγένεια για τον απατεώνα:

Το καλύτερο δυνατό επικάλυμμα για να μην γίνεται αντιληπτή η τυραννική της διάσταση και ταυτόχρονα ένας από τους πολλούς τρόπους να αντλεί έστω και εκβιαστικά την αναγκαία - αλλά όχι προϋποθετική - για την συνέχειά της, κοινωνική νομιμοποίηση.

Στο πολιτικό πεδίο, όλοι ανεξαιρέτως διαθέτουν μια ψήφο που υποτίθεται ότι τους καθιστά ίσους είτε πρόκειται για εργάτες είτε για ιδιοκτήτες τηλεοπτικών σταθμών. Ενώ οι συζητήσεις περί οικονομικής ισότητας και ελευθερίας συνήθως πληρώνονται με φίμωση και αίμα.

Στην πραγματικότητα το αποτέλεσμα των εκλογών δεν αφορά την κοινωνική βάση, αφορά μεν τους όρους του πολέμου που δέχεται, αλλά όχι την ευημερία της. Το νήμα της ευημερίας της περνάει αναπόδραστα από τον δύσβατο δρόμο της ταξικής πάλης για την κοινωνική επανάσταση. Και σε αυτό τον δρόμο η ενδοκοινοβουλευτική πάλη συνεπάγεται αυτοακύρωση. Το κοινοβούλιο υποτίθεται ότι είναι πεδίο νομικής μάχης, όμως η πραγματική μάχη πρέπει να διεξάγεται στην έδρα μας, τον δρόμο.

Δεν απέχουμε από τις εκλογές λόγω δογματικής πίστεως και ιδεολογικής καθαρότητας. Απέχουμε επειδή γνωρίζουμε ότι ο βραχυπρόθεσμος ρεαλισμός του "λιγότερου κακού'' είναι ακόμη ένα δόλωμα στο διάπλατο αγκίστρι της αστικής δημοκρατίας, αντιπαρατάσσοντας σε αυτόν τον ταξικό αγώνα αφενός αμυντικά για την βελτίωση των όρων των ζώων μας και αφετέρου επιθετικά για την ολοκληρωτική αποδόμηση κράτους και καπιταλισμού και τον οικονομικό αταξικό μετασχηματισμό τους.

Για εμάς η δημοκρατική θεωρία περί κυριαρχίας του λαού συνιστά την ίδια την άρνησή της. Αν ο λαός ήταν κυρίαρχος του εαυτού του, δεν θα υπήρχαν εξουσιαστές και εξουσιαζόμενοι, κεφαλαιοκάτοχοι και εργάτες. Και σε αυτό ακριβώς αφιερώνουμε όλες μας τις δυνάμεις.

Η αποχή όμως στον βαθμό που παραμένει παθητική, αποτελεί σταθμό και δεν διαφέρει σε τίποτα από την περιοδική άσκηση του εκλογικού δικαιώματος μια φορά κάθε τετραετία. Η αποχή μας από την αστική εκλογική διαδικασία δεν είναι αδιαφορία προς αυτήν, είναι ενεργητική αντίθεση σε αυτήν.

Η υπόθεση του αγώνα έχει ζωτική προϋπόθεση της, την ενεργητικότητα.

Την ακηδεμόνευτα οργανωμένη δράση δημιουργικών, υπευθύνων και αεικίνητων ανθρώπων, μέσα από στέκια γειτονιάς, συλλογικότητες αγώνα, σωματεία βάσης. Εν ολίγοις αυτό που ονομάζουμε ένα ολοκληρωμένο κίνημα δρόμου - κύτταρο της επόμενης κοινωνίας.

Τότε και μόνο τότε η ελευθερία θα έχει αντίκρισμα στην αυτοπραγμάτωση. Μέχρι τότε θα παλεύουμε ενάντια στη ψευδαίσθησή της!

Απέχουμε από τις εκλογές, οργανώνουμε τους αγώνες του μέλλοντος

Αναρχική Συλλογικότητα «ΜΑΣΟΒΚΑ»

Εξέγερση για την Κοινωνική Επανάσταση, την Αναρχία, τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

Επικοινωνία με την συλλογικότητα: masovka@espiv.net

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License