Αντιεκλογικό κείμενο που μοιράστηκε στο Χαλάνδρι

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ. ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑΞΙΚΑ!

Για ακόμη μια φορά είμαστε θεατές σε ένα προεκλογικό τσίρκο. Σε όλη αυτή την δια-δικασία προβάλλεται το ομόφωνο -ανεξαρτήτως κομματικού μαγαζιού- επιχείρημα του «ενεργού πολίτη» και η «επιτακτική ανάγκη για όλους να συμμετάσχουμε στα κοινά, να ψηφίσουμε και να ορίσουμε το μέλλον μας». Σε αυτό το κείμενο, θα εξηγήσουμε γιατί δε συμμετέχουμε σε κανενός είδους εκλογές, αλλά και γιατί επιλέγουμε να οργανωνόμαστε διαφορετικά ενάντια στη δημοκρατία των ολίγων με δικούς μας όρους και προτεραιότητες. Πρώτα απ’ όλα ξεκαθαρίζουμε ότι για μας η πολιτική δεν είναι ένα επάγγελμα, ούτε μια υ-ποχρέωση που προκύπτει μια φορά στα 4 χρόνια. Αντίθετα είναι μια συνεχής διαδικασία ανάλυσης του τρόπου οργάνωσης της κοινωνίας, εναντίωσης στις σχέσεις κυριαρχίας και προσπάθειας ανεύρεσης νέων οργανωτικών δομών που θα μας εξασφαλίσουν άλλους όρους κοινωνικής συνύπαρξη.

Τον τρόπο τον καθορίζουμε εμείς συλλογικά, οριζόντια, χωρίς να περιμένουμε να μας τον ορίσει ο οποιοσδήποτε. Άλλωστε καμία κοινωνική κατάκτηση που σήμερα απολαμβάνουμε δεν συνέβη δια νόμου που ψηφίστηκε από τη βουλή των αντιπροσώπων «μας», αλλά ο νόμος συμμορφώθηκε στις μεγάλες κοινωνικές εξεγέρσεις, διαδηλώσεις και στα κινήματα ανυπακοής. ο κράτος μέσω της δημοκρατίας και των θεσμών του, παράγει και αναπαράγει εξουσιαστικές δομές. Ένας βασικός τέτοιος θεσμός είναι και η εκλογική διαδικασία, η οποία διαθέτει πολιτικά χαρακτηριστικά τα οποία εμείς αρνούμαστε να υιοθετήσουμε και αντιμαχόμαστε καθημερινά. Ένα από αυτά ε-ναι η ανάθεση, καθώς με την ψηφοφορία η πλειοψηφία της κοινωνίας εναποθέτει τις ελπίδες της σε μια αυθεντία και έτσι της δίνει την εξουσία να αποφασίζει για τη διαχείριση της ζωής της.

Αυτό, όμως, που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι ότι αφενός τα υποκείμενα παθητικοποιούνται και αφετέρου δημιουργούνται διαμεσολαβούμενες σχέσεις μεταξύ κυβερνώντων και κυβερνούμενων και συνεπώς ιεραρχικές δομές για να συντηρήσουν αυτό το κατασκεύασμα. Ταυτόχρονα αυτοί που εκλέγονται, καπηλεύονται την εξου-σία που τους δίνεται για να προωθήσουν τα συμφέροντα της μεγαλοαστικής τάξης η οποία βέβαια τους δίνει το ψωμί τους (μίζες-χάρες-ενίοτε και νομοθετήματα κομμένα και ραμμένα). Έτσι αποτελεί ψευδαίσθηση η εκπροσώπηση/ αντιπροσώπευση που μας που-λάνε γιατί από εμάς δεν έχουν να λάβουν το οτιδήποτε. Στο όνομα ενός ενιαίου συμφέρο-ντος, δήθεν εθνικού ή λαϊκού, σκόπιμα αποκρύπτονται οι ταξικοί ανταγωνισμοί που υπάρχουν μέσα στην ίδια την ελληνική κοινω-νία η οποία δεν είναι κάτι ενιαίο και σίγουρα δεν έχει κοινά συμφέροντα, που μπορούν να εκπροσωπηθούν από έναν άρχοντα, τοπικό ή εθνικό. σχέτως της απόχρωσης που έχουν τα προεκλογικά μανιφέστα το μόνο που αλλάζει είναι το επικοινωνιακό περιεχόμενο. Από τη μία οι αριστεροί πουλάνε ανθρωπισμό και από την άλλη οι δεξιοί ελευθερία... στις αγορές (κι όχι στο μυαλό).

Σε κάθε περίπτωση όμως η αφετηρία τους είναι βαθιά συντηρητική και εθνικιστική. ρχικά το χιλιοειπωμένο διακύβευμα της αστυνόμευσης, δηλαδή της τάξης και της ασφάλειας το ακούμε από αριστερούς-δεξιούς και από ένα μεγάλο μέρος της κοινω-νίας. Ανέκαθεν στο εσωτερικό του κράτους, «αγκάθι» παραμένουν τα υποκείμενα που θε-ωρούνται μη παραγωγικά με ορούς καπιταλιστικούς, κερδοφορίας ή με πατριαρχικούς μάτσο ορούς (αυτοί που δεν χωράνε στα πρότυπα της ελληνικής οικογένειας). Αυτοί και αυτές που δεν χωράνε στα καθιερωμένα πρ-τυπα ούτε στην τεχνητή εθνική αφήγηση του κράτους και εναντιώνονται στην εκμετάλλευση από την αστική τάξη και το κράτος με ανατρεπτικούς όρους, πρέπει να εξωθηθούν στο περιθώριο, να παρανομοποιηθούν ώστε να σταματήσουν να διαταράσσουν την κατά τα αλλά «αθώα» ελληνική κοινωνία από τον ΓΤΑΑκαπιταλιστικό της παράδεισο.

Αυτό το μη πειθαρχημένο κομμάτι που για το κράτος θεωρείται εσωτερικός εχθρός πρέπει να πειθαρχήσει με την βία και φυσικά το ρολό αναλαμβάνει η λεγομένη αστυνομία μαζί με το παρακράτος (μαφίες) με την καταστολή ή τον αποκλεισμό με υλικούς όρους ή ακόμα και με φυλάκιση. Η σημερινή δηλαδή «κοινωνική ειρήνη» δια-φυλάσσεσαι δια της βίας, αφορά λίγους και αποκρύπτει τον κοινωνικό πόλεμο μεταξύ των τάξεων. αράλληλα οι μετανάστες βιώνουν όλον τον εθνικισμό-ρατσισμό-σεξισμό-ξενο-φοβία της ελληνικής κοινωνίας. Και όλη αυτή η απάνθρωπη εκμετάλλευση θα ονομαστεί «Ανάπτυξη». Στο πολύ κοντινό παρελθόν την δεκαετία του ‘90 με την οικονομική και κοι-νωνική κατάρρευση της ανατολικής Ευρώπης η ελληνική κοινωνία και οι αφέντες της θα δείξουν τα πιο συντηρητικά-ρατσιστικά χαρα-κτηριστικά είτε σε επίπεδο βιοεξουσίας στον γυναίκειο πληθυσμό όπου ολόκληρα κυκλώματα σωματεμπορίας στήνουν μπίζνες και εκ-πορνεύουν παράνομα γυναίκες από την ανατολική Ευρώπη, ή εναλλακτικά σαν φθηνό εργατικό δυναμικό να συντηρούν τα σπίτια (καθαρίζοντας, μεγαλώνοντας παιδιά, νοσηλεύουν κατ’ οίκον τους ηλικιωμένους) της ντόπιας, μεσαίας, μικρής τάξης.

Απεναντίας το υ-ποτιμημένο αρσενικό εργατικό δυναμικό εισέρχεται κυρίως σε χειρωνακτικές εργασίες (π.χ. χωράφια, κτίστες, καθαριστές) με πλήρη υποτίμηση και εκμετάλλευση. ήμερα οι μετανάστες αποτελούν μια από τις πιο κερδοφόρες πηγές των χωρών της Ευρώπης άλλοτε μέσω των εισερχόμενων κονδυλίων από την Ε.Ε. για τις φυλακές τύπου hot spot, συντηρώντας πάλι μια ντόπια μεσαία-μικρή τάξη που εργάζεται σε ΜΚΟ, για να τους έχουν απόλυτα ελεγχόμενους -απομονωμένους από την υπόλοιπη κοινωνία, άλλοτε δουλεύοντας στην μαύρη εργασία (βλέπε περίπτωσεις όπως Μανωλάδα) άλλοτε με πνιγμένους στο αιγαίο και πογκρόμ στο κέντρο της Αθήνας. Όπως βλέπουμε, το πρό-σημο της κερδοφορίας με όπλο τον ρατσισμό παραμένει αναλλοίωτο. λλη μια συνεχιζόμενη στρατηγική είναι αυτή της εθνικής συσπείρωσης. Σε αυτήν την αγωνιώδη προσπάθεια το κράτος και τα αφεντικά προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα εθνικά συμφέροντα είναι κοινά. Αυτό επιτυγχάνεται με την ανεύρεση εξωτερικών εχθρών. Δεν σταματάνε ούτε μια μέρα να μας θυμίζουν πόσο απειλητικό είναι το τουρκικό κράτος και πόσο οπισθοδρομικός είναι ο τούρκικος λαός πολλές φορές με μοχλό την ισλαμοφοβία, έναντι στην προοδευτική Ελλάδα.

Και έτσι δημιούργει λαούς εχθρούς και προσπαθεί να συσπειρώσει την ελληνική κοινωνία με όρους εθνικού παροξυσμού έναντι του κοινού εχθρού και να θαμπώσει την εικόνα της εσω-τερικής ολιγαρχίας. Βέβαια ούτε αριστεροί ούτε δεξιοί μιλάνε για την επιθετικότητα της Ελλάδας σε αλλά κράτη όπως με την Μακεδο-νία από την δεκαετία του '90. Τότε ξεκίνησε αυτό το εθνικιστικό καρναβάλι τερματίζοντας τα πατριωτικά καντράν και λεγόταν πόσο χρέος μας είναι να παραμείνει η Μακεδονία ελληνική και ελληνικό “καθαρό” έθνος. Εν τέλει μια χαρά επίθεση μέσω διπλωματικής πίε-σης έκανε η Ελλάδα αναγκάζοντάς την να αλ-λάξει μέρος του συντάγματος της, σε σύ-μπνοια με τα επενδυτικά κουμάντα των Ελλή-νων αφεντικών. ο αποτέλεσμα.. το ίδιο. Είτε με τον εσωτε-ρικό είτε με τον εξωτερικό εχθρό η συσπείρωση του εσωτερικού κορμού μέσω της φαντασιακής αφήγησης της Ελλάδας απο-σκοπεί στην αποξένωση από την ταξική πραγματικότητα των ντόπιων ή πολυεθνικών εξου-σιαστών και το μόνο που μένει είναι τα εθνικά θέματα. ο συμπέρασμα που βγάζουμε για το κράτος και τις εκλογές είναι απλό. Οι κυβερνώντες το μόνο που νοιάζονται είναι για το πώς να εμπορευματοποιήσουν κάθε τετραγωνικό μέτρο του δημοσίου χώρο και των ζωών μας γενικότερα, για λογαριασμό των αφεντικών.

Η δημοκρατία σαν θεσμός δεν εκπροσωπεί τα συμφέροντα μας στο ελάχιστο. Το βιώσαμε και το βιώνουμε από αριστερούς και δεξιούς και ας παρουσιάζονται από τα ΜΜΕ τα ψευτοδιλήμματα ανά-ογα σε πιο κομματικό μαγαζί ανήκουν. Για αυτούς και διάφορους άλλους λογούς εναντιωνόμαστε στις εκλογές διότι είναι μια εχθρική διαδικασία για εμάς. Γνωρίζουμε καλά ότι οι όσοι εξουσιάζουν τις ζωές μας και συντηρούν την εκμετάλλευση είναι καθημερινοί: τα αφε-ντικά, οι ρατσιστές - σεξιστές - εθνικι-στές της διπλανής πόρτας, ο φαντασιόπληκτος μικροαστός που θέλει να ζήσει το καπιταλιστικό όνειρο κλπ. Οργανωνόμαστε οριζόντια και συλλογικά και εναντιωνόμαστε σε όλη αυτήν την μηχανιστική μακροχρόνια και πάγια διαδικασία του κράτους και των αφεντικών. Δηλαδή να μας ορίζει με μια μπλε ταυτότητα, με όρους παραγωγικότητας, ή με βιοπολιτικούς όρους (φύλο).

Ιούλιος 2019

praposquat@espiv.net

https://praposquat.espivblogs.net/2019/07/03/den-psifizoyme-giati-de-mas-afora-ta-symferonta-mas-einai-taxika/

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License