Σχετικά με κάποια γεγονότα στην κατάληψη Μπουμπουλίνας 42

Η κατάληψη της Μπουμπουλίνας είναι και θα παραμείνει μια ανοιχτή πολυεθνική κοινότητα που συγκροτείται αλλά και αγωνίζεται με βάση τη συμμετοχή, την ισότητα και την αλληλεγγύη. Τη συμμετοχή στον αγώνα για την ίδια μας τη ζωή. Την έμπρακτη ισότητα και αλληλεγγύη ανάμεσα στους καταπιεσμένους πέρα από φύλο και φυλή. Είναι ο συλλογικός αγώνας που έχει καταφέρει να στεγάσει βασικές ανάγκες δεκάδων κυνηγημένων και πεταμένων στο δρόμο ανθρώπων, κυρίως μεταναστών και μεταναστριών. Δεν είναι ούτε κάποιος σωτήρας, ούτε κάποια ΜΚΟ, αλλά η ίδια η αυτενέργεια των ανθρώπων που την αποτελούν και οι συλλογικές τους απαντήσεις. Είναι ο ίδιος αγώνας που έχει καταφέρει να μπερδέψει τις γλώσσες και τους τρόπους μας αλλά όχι τον στόχο μας: Να υπερασπιστούμε την ίδια μας τη ζωή και ό,τι χτίζουμε συλλογικά. Να υπερασπιστούμε κάθε μέλος της κοινότητας απέναντι σε φασίστες, την πατριαρχική βία, το κράτος και τους φίλους του.

Έχουν περάσει παραπάνω από τρεις μήνες από την ανακατάληψη της Μπουμπουλίνας 42. Είχαμε εξαρχής εκφράσει τη συλλογική μας επιθυμία «να δημιουργήσουμε ένα χώρο για το μοίρασμα και ανταλλαγή μέσα από τους διαφορετικούς πολιτισμούς και τις διαφορετικές γλώσσες. Ένα χώρο για την άμυνα και την υπεράσπιση των καταπιεσμένων: μεταναστών, προλετάριων, γυναικών, και για την ελευθερία από την σεξουαλική και φυλετική καταπίεση. Αγωνιζόμαστε ενάντια στο ρατσισμό, το σεξισμό, την πατριαρχία, την κουλτούρα βιασμού, και τις μπίζνες των μαφιών και των ΜΚΟ που κερδοσκοπούν από τη συνθήκη αδυναμίας των μεταναστών.»

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ένα από τα βασικότερα ζητήματα που θέσαμε ως προϋπόθεση για την ισότητα στην κοινότητα μας ήταν ο αγώνας ενάντια στην πατριαρχία. Η αυτοοργάνωση και αυτονομία των γυναικών αποτέλεσε το βασικό πυρήνα της κοινότητάς μας. Έτσι η συνέλευση των γυναικών, η οποία συγκροτήθηκε τις πρώτες μέρες της κατάληψης, είναι μια από τις βασικές δομές/διαδικασίες της κοινότητάς μας. Όποτε η κοινότητα χρειάστηκε να επιλύσει ζητήματα που έχουν να κάνουν με σεξιστικές συμπεριφορές ή πατριαρχική βία, η συνέλευση των γυναικών είχε και έχει τον πρώτο και τελευταίο λόγο, τόσο στο κομμάτι της διαχείρισης συνολικά όσο και της αντιβίας πιο συγκεκριμένα.

Η κοινότητα έχει αναγνωρίσει την ανάγκη και τη βούληση των γυναικών να υπερασπίζονται ανά πάσα στιγμή τον εαυτό τους. Αυτή η αναγνώριση βασίζεται και στην κοινή αντίληψη ότι δεν υπάρχουν προβλήματα της κοινότητας τα οποία μπορούν να αφεθούν σ’ ένα απομονωμένο πλαίσιο που αναπαράγει και εντείνει το οποιοδήποτε πρόβλημα. Αυτή η συμφωνία είναι πολύ σημαντική στην πάλη ενάντια στις πατριαρχικές σχέσεις, στη διαπροσωπική εκμετάλλευση και στους εθνικιστικούς διαχωρισμούς.

Με αυτόν τον τρόπο αντιμετωπίστηκε και η περίπτωση ενός ζευγαριού με παιδί, κατά την οποία ο άντρας άσκησε τουλάχιστον δύο φορές βία κατά της γυναίκας. Όταν έγινε γνωστός στην κοινότητα ο πρώτος ξυλοδαρμός, η συνέλευση των γυναικών, λαμβάνοντας υπόψιν τόσο την φροντίδα του έφηβου παιδιού όσο και την αναπαραγωγή της βίας έξω από την κοινότητα, αφού η γυναίκα είπε ότι θα τον ακολουθήσει σε περίπτωση που φύγει, αποφάσισε να δώσει χρόνο στον άντρα να επανεξετάσει την συμπεριφορά του, παρόλο που ο ίδιος απείλησε με βία και τις υπόλοιπες γυναίκες. Η ευκαιρία δόθηκε με την προειδοποίηση ότι αν υπάρξει επόμενη φορά θα δεχτεί αυτομάτως την απάντηση που του αξίζει και θα εκδιωχθεί από την κατάληψη. Την προηγούμενη βδομάδα ωστόσο, συγκεκριμένα την Πέμπτη 1/8, ο άντρας ξαναχτύπησε την γυναίκα δημιουργώντας της και εμφανείς μώλωπες στο πρόσωπο.

Στη συνέλευση της κοινότητας που ακολούθησε, οι γυναίκες προχώρησαν σ’ έκτακτη συνέλευση σχετικά με το γεγονός. Η απόφασή τους επιβεβαίωνε την τελευταία προειδοποίηση που έθετε αυτομάτως εκτός κοινότητας το συγκεκριμένο πρόσωπο. Επιπλέον, η γυναίκα και το παιδί της μπορούσαν εφόσον το ήθελαν να παραμείνουν στην κοινότητα, με δεδομένο πάντα την άνιση σχέση ανάμεσα σε αυτούς και τον άνδρα-αφέντη.

Σε όλη την διαδικασία που ακολούθησε, αλλά και την επόμενη μέρα, η άρνηση αυτού του ατόμου να αποχωρήσει από την κατάληψη, συνοδεύτηκε από την ανάλογη πατριαρχική υπερηφάνεια και την επιθετική συμπεριφορά. Μεταξύ άλλων απείλησε να αφαιρέσει τη ζωή συντρόφισσας αν την πετύχει έξω, ενώ σε δύο φάσεις κινήθηκε με μαχαίρι κατά της κοινότητας και συγκεκριμένων μελών της. Ενώ επαναλάμβανε τόσο αυτός όσο και η γυναίκα ότι αν φύγουν θα κάνουν προπαγάνδα εναντίον της κοινότητας.

Ίσως η συνολική του στάση να ήταν διαφορετική αν δεν είχε υποστηριχθεί από μια ελάχιστη ανδροκρατική ομαδοποίηση, που προσπάθησε από την αρχή να υποβαθμίσει το γεγονός, αμφισβητώντας τα χαρακτηριστικά της κοινότητας, την συνέλευσή της, τις αποφάσεις της, την αυτονομία των ίδιων των γυναικών και την βούλησή τους να αυτοπροστατεύονται. Δεν είναι τυχαίο ότι μέρος της ίδιας ομαδοποίησης, πριν αποχωρήσει/διωχθεί από την κατάληψη, φρόντισε να χτυπήσει ένα non-binary άτομο της κοινότητας.

Τελικά η αποχώρηση του ζευγαριού συνοδεύτηκε από την άμεση εφαρμογή της απειλής τους να συκοφαντήσουν και να στοχοποιήσουν με κάθε τρόπο την κοινότητα. Διαδίδοντας μεταξύ άλλων ότι ο ξυλοδαρμός της γυναίκας έγινε από κάποια μέλη της κοινότητας και όχι από τον άνδρα-αφέντη, όπως επίσης ότι η κοινότητα προσπαθούσε να την πείσει να εκδίδεται. Και είναι αλήθεια ότι για την συγκεκριμένη συκοφαντική δουλειά, (τους) πήγανε στο κατάλληλο άτομο: τον εθνικιστή καιροσκόπο Arash Hampay (https://twitter.com/Ahampay). Έναν επιχειρηματία του ανθρώπινου πόνου που προσπαθεί να χτίσει πολιτική καριέρα και να εξυπηρετήσει τα προσωπικά του συμφέροντα εκμεταλλευόμενος τους πρόσφυγες. Ακολουθώντας τη φιλανθρωπική οδό, δηλαδή το ευαίσθητο χρήμα, επιθυμεί και παρουσιάζει τους μετανάστες ως παθητικά υποκείμενα που το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να αναμένουν σε μια ουρά για ένα πιάτο φαΐ από το σωτήρα τους και σε καμία περίπτωση ότι μπορούν να πάρουν τη ζωή και την τύχη στα χέρια τους μέσα από τον αγώνα. Ήταν βέβαιο επίσης ότι ο Arash Hampay μπορεί να αγκαλιάσει κάθε άνδρα-αφέντη που δέρνει τη γυναίκα του, αφού δεν έχει κανένα πρόβλημα να υπερασπίζεται μέχρι και σήμερα ανοιχτά βιαστές και να συκοφαντεί αυτοοργανωμένες καταλήψεις και αγωνιζόμενους ανθρώπους. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που το κάνει το κράτος και η αστυνομία. Χρησιμοποιώντας ρουφιάνους και ψέματα που υποτιμούν την νοημοσύνη ακόμα και των πιο αφελών ανθρώπων.

Να το ξεκαθαρίσουμε. Η κοινότητα της κατάληψης Μπουμπουλίνας 42 είναι πρώτα απ’ όλα κομμάτι του ευρύτερου αυτοοργανωμένου κινήματος που αγωνίζεται για ελευθερία και ζωή. Είναι κομμάτι του αγώνα απέναντι στα κέντρα κράτησης και τα σύνορα, στην υποτίμηση, τον αποκλεισμό και την εκμετάλλευση των μεταναστών και μεταναστριών. Του αγώνα της γυναικείας χειραφέτησης και αυτοδιάθεσης απέναντι στην πατριαρχική κυριαρχία.

Η κατάληψη της Μπουμπουλίνας είναι και θα παραμείνει μια ανοιχτή πολυεθνική κοινότητα που συγκροτείται αλλά και αγωνίζεται με βάση τη συμμετοχή, την ισότητα και την αλληλεγγύη. Τη συμμετοχή στον αγώνα για την ίδια μας τη ζωή. Την έμπρακτη ισότητα και αλληλεγγύη ανάμεσα στους καταπιεσμένους πέρα από φύλο και φυλή. Είναι ο συλλογικός αγώνας που έχει καταφέρει να στεγάσει βασικές ανάγκες δεκάδων κυνηγημένων και πεταμένων στο δρόμο ανθρώπων, κυρίως μεταναστών και μεταναστριών. Δεν είναι ούτε κάποιος σωτήρας, ούτε κάποια ΜΚΟ, αλλά η ίδια η αυτενέργεια των ανθρώπων που την αποτελούν και οι συλλογικές τους απαντήσεις. Είναι ο ίδιος αγώνας που έχει καταφέρει να μπερδέψει τις γλώσσες και τους τρόπους μας αλλά όχι τον στόχο μας: Να υπερασπιστούμε την ίδια μας τη ζωή και ό,τι χτίζουμε συλλογικά. Να υπερασπιστούμε κάθε μέλος της κοινότητας απέναντι σε φασίστες, την πατριαρχική βία, το κράτος και τους φίλους του.

αγωνιζόμενες κοινότητες ισότητας και αλληλεγγύης

απέναντι στον κόσμο της πατριαρχίας, της καταστολής και εκμετάλλευσης

12/8/2019

Κοινότητα Κατάληψης Μπουμπουλίνας 42

από Community of Bouboulinas 42 Squat 14/08/2019 1:30 μμ.


More than three months have past since the reoccupation of Bouboulinas 42. From the beginning we had expressed our collective desire and decision “to create a space for sharing and exchange through our diverse cultures and languages. A space for defending the oppressed: migrants, proletarians, women, and for freedom from sexual and gender opression. We fight against racism, sexism, patriarchy, rape culture, and the business of mafias and NGOs that profit from the condition of weakness of migrants.”

In this context, one of our foundations, posed as a precondition for equality in our community was the struggle against patriarchy. The women’s self-organisation and autonomy became the core of our community. So, the women’s assembly which was created in the first days of the occupation is one of the basic structures/procedures of the community. Whenever the community needed to solve matters related to sexist behaviors or patriarchal violence, the women’s assembly had, and maintains, the first and last say, as much on the part of managing the whole matter, as on the concrete part of counter-violence.

The community has recognized the women’s need and will to directly defend their existence, at any given time, and has commited to support it. This recognition is based on the common perception that there don’t exist matters within the community that can be dealt with in an isolated framework which reproduces and intensifies the problem. This agreement is very important for the fight against patriarchal relations, interpersonal exploitation and nationalistic separations.

It was in this way that the case of a couple with a child, where the man used at least two times violence against the woman, was dealt with. When the community was informed about the first violent attack, the women’s assembly, taking into account the care of a teenage child as well as the reproduction of violence outside of the community (since the woman admitted that she would follow the man if he leaves) decided to give the man time to rethink his behavior, even though he also threatened the other women with violence. This second chance was given with the warning that if it happens again, he will receive automaticly the answer that he deserves and he will be kicked out from the squat. Instead, the last week, on Thursday 1/8, the man beat the woman again, causing visible bruises on her face.

During the next community’s assembly, women proceed to an urgent assembly about the event. Their decision confirmed their last warning which automaticaly placed this person out of the community. Furthermore, the woman and the child could, if they so wished, remain in the community, given the unequal relation between them and the man-boss.

During all this proceedure, but also the following day, the denial of this person to leave the squat, was accompanied with the related patriarchal pride and offensive behavior. Among other things, he threatened to kill a comrade if he would meet her outside, plus, on two occasions he took a knife out, threatening the community and specific members. At the same time he along with the wife, were repeating, that if they leave they will do propaganda against the community.

Perhaps, the man's stance would have been different, had it not been supported by a small male grouping, which from the start attempted to degrade the event, questioning the characteristics of the community, its assembly, its decisions, the autonomy of the women and their will to protect themselves. It is not a coincidence that part of this grouping physically attacked a non-binary member of the community, prior to leaving/ being ousted from the community.

Finally, the departure of the couple was accompanied by the direct materialization of their threat to slander and target the community in every possible way. Among other things, they spread the rumour that the beating of the woman was perpetrated by other members of the community, and not by the man-master, as well as the rumour that the community was trying to push the woman to prostitute herself. And it is a fact that for this particular propaganda job, they went (were taken to) the appropriate person: the nationalist opportunist Arash Hampay (https://twitter.com/Ahampay). A man who does business on human suffering, who is trying to build a political career and to serve his personal interests by exploiting refugees. Following the charity route, in other words the sensitive money, he intends for migrants to be passive subjects (and presents them as such), who can only wait in line for a plate of food from their savior, and in no case capable of taking their lives into their own hands through struggle. It was certain that Arash Hampay can embrace every man-master who beats his wife, since until today, he has no reservations to support, even publicly, rapists, and to slander self-organized squats and fighters. In exactly the same way as the state and the police do it. Using snitches and lies that insult the intelligence of the most naïve persons.

Lets make it clear. The community of Bouboulinas 42 is first and foremost a part of the broader self-organized movement that struggles for life and freedom. It is a part of the struggle against detention centres and borders, against the degradation, the exclusion and exploitation of migrants. Of the struggle for womens' emancipation and self-direction against patriarchal domination.

The community of Bouboulinas is and will remain an open poly-ethnic community that is constructed, but also is fighting, on the basis of participation, equality and solidarity. Participation to the struggle for our life. The equality and solidarity in deed among the oppressed, beyond separations of race and gender. It is the collective struggle that has achieved to house the basic needs of dozens of persecuted and homeless people, mainly of migrant men and women. It is neither a savior, nor any NGO, but the agency of the people who make up the community, and their collective answers. It is this same struggle that has managed to mix up our language and our ways, but not our target: To defend our very own lives, and all that we collectively build. To defend every member of the community against fascists, patriarchal violence, the state and its allies.

Struggling communities of equality and solidarity

against the world of patriarchy, repression and exploitation

9/8/2019

Community of Bouboulinas 42 Squat

από αλλά 15/08/2019 9:06 μμ.


Τι εννοείτε το ζευγαρι; Διώξατε και την κοπελα;;;;;

από ^-^ 18/08/2019 3:22 μμ.


Τι ερώτηση είναι αυτή; Ξαναδιάβασε το κείμενο.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License