Αντιστάσεις στα Πανεπιστήμια

Η ιδεολογική επίθεση που οξύνεται τα τελευταία χρόνια με αιχμή το άσυλο δεν είναι παρά τέχνασμα για να αποπροσανατολίσει τη διευρυμένη δυσπιστία ευρέων κοινωνικών ομάδων προς το κράτος και τους μηχανισμούς του ανασύροντας τα γνωστά όπλα της εγκληματοποίησης (μεταναστ(ρι)ών, τοξικοεξαρτημένων, αγωνιστ(ρι)ών κλπ) με σκοπό την υλοποίηση του νεοφιλελεύθερου προγράμματος. Το άσυλο είναι ο θεσμός εκείνος όπου από τη δημιουργία του, εμπεριέχει μία επιτηδευμένη θολούρα γύρω από το σκοπό και τη χρησιμοποίησή του, –τόσο από το κράτος όσο και από τα εκάστοτε κινήματα- άρα και τον ίδιο το λόγο ύπαρξής του. Νομοθετικά αφορούσε τη παρεμπόδιση της εισόδου των δυνάμεων καταστολής στα πανεπιστημιακά ιδρύματα. Όμως τόσο στο νομικό πλαίσιο όσο και σε επίπεδο πρακτικής η είσοδος των δυνάμεων καταστολής κάθε άλλο παρά εμποδισμένη ήταν. Το πανεπιστήμιο σε αντίθεση με ότι παρουσιάζεται από την αριστερά ήταν είναι και θα είναι κρατικός θεσμός και βασικός πυλώνας του έθνους κράτους. Θα ήταν αστείο λοιπόν να μιλάμε για έλλειψη κρατικής παρέμβασης όταν αυτή χρειαστεί σε ένα θεσμό που υπάρχει για την εύρυθμη αναπαραγωγή του. Από την άλλη δε μπορούμε παρά να αναγνωρίσουμε ότι αυτό το ιδιότυπο καθεστώς στα πανεπιστήμια έκανε δυνατή μία δραστηριοποίηση στο εσωτερικό των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων όπου διέφερε σε επίπεδο έντασης και έκτασης από τους υπόλοιπους κοινωνικούς χώρους. Αυτό βέβαια δεν ήταν αποτέλεσμα της νομοθετικής ρύθμισης του ασύλου, αλλά των διεκδικήσεων των κοινωνικών κινημάτων με αιχμή το 73 όπου αποκρυσταλλώνεται ως ένα βαθμό τουλάχιστον και στο άσυλο ως νομοθετική ρύθμιση. Με όλα τα παραθυράκια που άφηναν μπάτσοι και δικαστές για την είσοδο των μπάτσων όταν χρειαστεί. Από τη πλευρά των κινημάτων το άσυλο φετιχοποιήθηκε από την αριστερά αφού διευκόλυνε την αναπαραγωγή της τόσο μέσα στα πανεπιστήμια όσο και εκτός αλλά και υποτιμήθηκε, όπως και ο πανεπιστημιακός χώρος ως σύνολο, από τη πλευρά του α/α χώρου (ή κομμάτια του). Την ώρα που η χρησιμοποίηση των πανεπιστημιακών χώρων από όλο το α/α χώρο γινόταν με αξιοσημείωτη πολυμορφία και σε καθημερινή βάση, αυτός επέμενε να μην το αναγνωρίζει στο πλαίσιο της αποφετιχοποίησής του σε αντίδραση προς την αριστερά και τη μυθολογίας περί φοιτητικού κινήματος. Οι πανεπιστημιακοί χώροι υποτιμήθηκαν και εξομοιώθηκαν με τους υπόλοιπους κοινωνικούς χώρους. Από κάθε άποψη όμως οι πανεπιστημιακού χώροι ειδικά αυτοί στη καρδιά της μητρόπολης είναι αφελές να παρομοιάζονται με τους υπόλοιπους κοινωνικούς χώρους είτε αυτοί είναι δρόμοι, πλατείες, χώροι εργασίας αλλά ακόμα και καταλήψεις. Από άποψη καθημερινής δραστηριοποίησης με συνελεύσεις, στέκια, εκδηλώσεις, χώροι πυκνής προπαγάνδισης ιδεών και πρακτικών, από άποψη θεσμικής νομιμότητας αφού πέραν των περιπτώσεων μεγάλων συγκρούσεων οι μπάτσοι δεν επενέβαιναν, αλλά και αρχιτεκτονικής και υλικής διευκόλυνσης που αυτά προσέφεραν. Όπως παρομοιάστηκαν και παλιότερα τα πανεπιστήμια είναι σταθερά οδοφράγματα και σε σύγκριση με τους υπόλοιπους δημόσιους χώρους όπου φτιάχτηκαν για να διευκολύνεται η καταστολή (πχ δρόμοι, πλατείες) τα πανεπιστήμια μπορούν να λειτουργήσουν και λειτουργούν και σε αυτό το επίπεδο. Θεωρώ ότι τα ιστορικά παραδείγματα του 85,91,95 και του 08 (αλλά και πολλά άλλα) είναι ενδεικτικά ότι τόσο η παρεμπόδιση της εισόδου των μπάτσων και η παράβαση του ασύλου δεν είναι και τόσο καθολική τελική αλλά και ότι οι πανεπιστημιακοί χώροι ήταν κερδισμένο πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη εξεγερσιακών πρακτικών. Από την άλλη το άσυλο δε μπορεί να εξεταστεί έξω από την συγκεκριμένη συγκυρία. Η επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστημίου η οποία –σύνδεση πανεπιστημίου-αγοράς πάντα υπήρχε όπως υπήρχε σύνδεση κράτους-καπιταλισμού. Συνδέσεις που γίνονταν και γίνονται ταυτίσεις- οξύνεται σε τρομακτικό βαθμό. Το νέο πανεπιστήμιο έγινε/γίνεται επιχείρηση όπου όσο δεν ικανοποιεί το κεφάλαιο συρρικνώνεται και πεθαίνει -αυτό συνεπάγεται τη κατάργηση όλων των κεκτημένων των κινημάτων του 70 γύρω και από το τι πρέπει να περιλαμβάνει το πρόγραμμα σπουδών. Η απλήρωτη φοιτητική εργασία θα αναδιαρθρωθεί και θα ξεφύγει από τον εν μέρει έλεγχό μας. Ταυτόχρονα το ερευνητικό προλεταριάτο (θα) εξαρτιέται ακόμα περισσότερο από τους τακτικούς βαθαίνοντας την εκμετάλλευση από τους δεύτερους. Για περισσότερα βλ. κρίση αναδιάρθρωση και ταξική πάλη στα πανεπιστήμια, κόκκινο νήμα. Στην ουσία όμως πρόκειται για την απάντηση του κράτους-κεφαλαίου στα κινήματα που δημιουργήθηκαν μεταπολεμικά σε παγκόσμια κλίμακα. Κινήματα που μπόρεσαν να ασκήσουν κριτική στο κόμμα αλλά και να βρουν νέους τρόπους αγώνα. Η εντατικοποίηση της απλήρωτης εργασίας, ο έλεγχος και κυρίως η πρόταση της ατομικής λύσεις ως διέξοδο ήταν η θεσμική απάντηση για την αποδιοργάνωση αυτών των αγώνων. Η δεξιά ρητορική της φοίτησης ως ατομικής επένδυσης με την αριστερή που μιλάει για το πανεπιστήμιο ως αντικειμενικό φορέας γνώσης, γνώσης η οποία δε μπορεί να επιφέρει την αυτοαναγνώριση των κοινών εργατικών συμφερόντων από τη πλειονότητα δεν είναι παρά οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Η αριστερά νομιμοποιούσε το πανεπιστήμιο και το κοινωνικό του ρόλου εκεί όπου η κυρίαρχη αφήγηση της ατομικής επένδυσης δε φαινόταν αρεστή. Γιαυτό και οι δύο αυτές αφηγήσεις δε λειτούργησαν ποτέ ακυρωτικά αλλά συμπληρωματικά η μία της άλλης ακόμα και σε ατομικό επίπεδο. Και αυτό διαφαίνεται και από τις κλαδικές, τμηματικές διεκδικήσεις οξύνωντας τη σύγκρουση και τους διαχωρισμούς που έφερε το μαζικοποιημένο πανεπιστήμιο στην εργατική τάξη. Το νέο πανεπιστήμιο λοιπόν έρχεται να φέρει τη κυριάρχηση της αφήγησης της φοίτησης ως ατομικής επένδυσης. Πίσω από αυτή τη ρητορική δικαιολογεί και την επιβολή διδάκτρων για την απλήρωτη φοιτητική εργασία που ήδη κάνουμε. Στην ουσία πληρώνουμε για να δουλεύουμε πιστεύοντας ότι στο μέλλον υα πληρωθούμε περισσότερα. Αυτή η αφήγηση σε περίπτωση που διευρυνθεί περισσότερο θα αποβεί καθοριστική στιγμή για το πώς το άτομο θα αντιλαμβάνεται τόσο το πανεπιστήμιο όσο και το εαυτό του και τα κινήματα. Όντας ατομική επένδυση, το άτομο δε θα δέχεται οποιαδήποτε ανάπτυξη αντιδράσεων είτε τμηματικών αλλά κυρίως από διευρυμένα κοινωνικά κομμάτια. Γιατί αν δίνεις κάποιες χιλιάδες για να εργάζεσαι απλήρωτη δε θα δεχθείς κανένα να σου χαλάσει την επένδυσή σου αφού αυτό θα σήμαινε την άμεση ή έμμεση οικονομική σου καταστροφή. Γιατί η πρόσβαση δε θα πάψει να είναι διευρυμένη στα κομμάτια της εργατικής τάξης. Θα είναι απλώς πλήρως ελεγμένη και πιο εντατικοποιημένες οι σπουδές. Και έτσι οι κάμερες, ο έλεγχος, η πειθάρχηση, η απλήρωτη εργασία και η διατήρηση της ομαλότητας γίνονται αίτημα των καταπιεσμένων. Μία επιβολή που θα απευθύνεται σε όσα/ες/ους χρησιμοποιούν τα πανεπιστήμια έξω από τις επιταγές της κυριαρχίας και όχι μόνο στο κομμάτι εκείνο που θα εντατικοποιηθεί η άντλησης υπεραξίας μέσω των σπουδών. Η κατάργηση του ασύλου και η επιχειρηματικοποίηση είναι η αποκρυστάλλωση των ιδεολογικών και υλικών κρατικών πρακτικών και συνδράμουν στο βάθεμα της καταστολής και της υποτίμησης. Οι απαντήσεις μας λοιπόν πρέπει να είναι αντίστοιχες και να απαντάνε στην ουσία που δεν είναι άλλη από τον διευρυμένο και συμπεριληπτικό αντικρατικό, αντικαπιταλιστικό αγώνα. ΥΓ1: Η κατάργηση του ασύλου δε σημαίνει a priori απενεκρωμένα από αντιστάσεις κινήματα εντός των σχολών, αφού πάντοτε το θέμα ήταν στις αντιδράσεις και τις αρνήσεις των ατόμων που είτε με τη νομοθετική ρύθμιση του ασύλου είτε χωρίς υλοποιούσαν συλλογικά τις αρνήσεις τους. ΥΓ2:Ο ατομικός δρόμος μπορεί να βαθαίνει με τα νέα μέτρα και τη καταστολή που θα τη συνοδεύσουν αλλά δε ξεκινάει με αυτά. Ήδη ο ατομικός δρόμος είναι καθεστώς και στον Ελλαδικό χώρο τα τελευταία 6 χρόνια με στρώθηκε πολύ προσεκτικά με το ΣΥΡΙΖΑ και τα τσιράκια του. Σε συνέχεια των κινημάτων του 70 οι απαντήσεις δε θα πρέπει να αναζητούνται στα έτοιμα προγράμματα των κομματικών ελίτ ούτε από τους/τις ειδικούς/ές. Οι λύσεις βρίσκονται και υλοποιούνται μέσα στον αγώνα. Έναν αγώνα που είναι στο χέρι μας να αποβεί καθοριστικός στη νεοφιλελεύθερη επέλαση που σχεδιάζουν καιρό τώρα. Ραντεβού στους δρόμους και τις σχολές- τα οδοφράγματα.

Η ιδεολογική επίθεση που οξύνεται τα τελευταία χρόνια με αιχμή το άσυλο δεν είναι παρά τέχνασμα για να αποπροσανατολίσει τη διευρυμένη δυσπιστία ευρέων κοινωνικών ομάδων προς το κράτος και τους μηχανισμούς του ανασύροντας τα γνωστά όπλα της εγκληματοποίησης (μεταναστ(ρι)ών, τοξικοεξαρτημένων, αγωνιστ(ρι)ών κλπ) με σκοπό την υλοποίηση του νεοφιλελεύθερου προγράμματος.

Το άσυλο είναι ο θεσμός εκείνος όπου από τη δημιουργία του, εμπεριέχει μία επιτηδευμένη θολούρα γύρω από το σκοπό και τη χρησιμοποίησή του, –τόσο από το κράτος όσο και από τα εκάστοτε κινήματα- άρα και τον ίδιο το λόγο ύπαρξής του.

Νομοθετικά αφορούσε τη παρεμπόδιση της εισόδου των δυνάμεων καταστολής στα πανεπιστημιακά ιδρύματα. Όμως τόσο στο νομικό πλαίσιο όσο και σε επίπεδο πρακτικής η είσοδος των δυνάμεων καταστολής κάθε άλλο παρά εμποδισμένη ήταν. Το πανεπιστήμιο σε αντίθεση με ότι παρουσιάζεται από την αριστερά ήταν είναι και θα είναι κρατικός θεσμός και βασικός πυλώνας του έθνους κράτους. Θα ήταν αστείο λοιπόν να μιλάμε για έλλειψη κρατικής παρέμβασης όταν αυτή χρειαστεί σε ένα θεσμό που υπάρχει για την εύρυθμη αναπαραγωγή του.

Από την άλλη δε μπορούμε παρά να αναγνωρίσουμε ότι αυτό το ιδιότυπο καθεστώς στα πανεπιστήμια έκανε δυνατή μία δραστηριοποίηση στο εσωτερικό των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων όπου διέφερε σε επίπεδο έντασης και έκτασης από τους υπόλοιπους κοινωνικούς χώρους. Αυτό βέβαια δεν ήταν αποτέλεσμα της νομοθετικής ρύθμισης του ασύλου, αλλά των διεκδικήσεων των κοινωνικών κινημάτων με αιχμή το 73 όπου αποκρυσταλλώνεται ως ένα βαθμό τουλάχιστον και στο άσυλο ως νομοθετική ρύθμιση. Με όλα τα παραθυράκια που άφηναν μπάτσοι και δικαστές για την είσοδο των μπάτσων όταν χρειαστεί.

Από κάθε άποψη όμως οι πανεπιστημιακού χώροι ειδικά αυτοί στη καρδιά της μητρόπολης είναι αφελές να παρομοιάζονται με τους υπόλοιπους κοινωνικούς χώρους είτε αυτοί είναι δρόμοι, πλατείες, χώροι εργασίας αλλά ακόμα και καταλήψεις. Από άποψη καθημερινής δραστηριοποίησης με συνελεύσεις, στέκια, εκδηλώσεις, χώροι πυκνής προπαγάνδισης ιδεών και πρακτικών, από άποψη θεσμικής νομιμότητας αφού πέραν των περιπτώσεων μεγάλων συγκρούσεων οι μπάτσοι δεν επενέβαιναν, αλλά και αρχιτεκτονικής και υλικής διευκόλυνσης που αυτά προσέφεραν. Όπως παρομοιάστηκαν και παλιότερα τα πανεπιστήμια είναι σταθερά οδοφράγματα και σε σύγκριση με τους υπόλοιπους δημόσιους χώρους όπου φτιάχτηκαν για να διευκολύνεται η καταστολή (πχ δρόμοι, πλατείες) τα πανεπιστήμια μπορούν να λειτουργήσουν και λειτουργούν και σε αυτό το επίπεδο.

Θεωρώ ότι τα ιστορικά παραδείγματα του 85,91,95 και του 08 (αλλά και πολλά άλλα) είναι ενδεικτικά ότι τόσο η παρεμπόδιση της εισόδου των μπάτσων και η παράβαση του ασύλου δεν είναι και τόσο καθολική τελική αλλά και ότι οι πανεπιστημιακοί χώροι ήταν κερδισμένο πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη εξεγερσιακών πρακτικών.

Από την άλλη το άσυλο δε μπορεί να εξεταστεί έξω από την συγκεκριμένη συγκυρία. Η επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστημίου η οποία –σύνδεση πανεπιστημίου-αγοράς πάντα υπήρχε όπως υπήρχε σύνδεση κράτους-καπιταλισμού. Συνδέσεις που γίνονταν και γίνονται ταυτίσεις- οξύνεται σε τρομακτικό βαθμό.

Το νέο πανεπιστήμιο έγινε/γίνεται επιχείρηση όπου όσο δεν ικανοποιεί το κεφάλαιο συρρικνώνεται και πεθαίνει -αυτό συνεπάγεται τη κατάργηση όλων των κεκτημένων των κινημάτων του 70 γύρω και από το τι πρέπει να περιλαμβάνει το πρόγραμμα σπουδών. Η απλήρωτη φοιτητική εργασία θα αναδιαρθρωθεί και θα ξεφύγει από τον εν μέρει έλεγχό μας. Ταυτόχρονα το ερευνητικό προλεταριάτο (θα) εξαρτιέται ακόμα περισσότερο από τους τακτικούς βαθαίνοντας την εκμετάλλευση από τους δεύτερους. Για περισσότερα βλ. κρίση αναδιάρθρωση και ταξική πάλη στα πανεπιστήμια, κόκκινο νήμα.

Στην ουσία όμως πρόκειται για την απάντηση του κράτους-κεφαλαίου στα κινήματα που δημιουργήθηκαν μεταπολεμικά σε παγκόσμια κλίμακα. Κινήματα που μπόρεσαν να ασκήσουν κριτική στο κόμμα αλλά και να βρουν νέους τρόπους αγώνα. Η εντατικοποίηση της απλήρωτης εργασίας, ο έλεγχος και κυρίως η πρόταση της ατομικής λύσεις ως διέξοδο ήταν η θεσμική απάντηση για την αποδιοργάνωση αυτών των αγώνων.

Η δεξιά ρητορική της φοίτησης ως ατομικής επένδυσης με την αριστερή που μιλάει για το πανεπιστήμιο ως αντικειμενικό φορέας γνώσης, γνώσης η οποία δε μπορεί να επιφέρει την αυτοαναγνώριση των κοινών εργατικών συμφερόντων από τη πλειονότητα δεν είναι παρά οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Η αριστερά νομιμοποιούσε το πανεπιστήμιο και το κοινωνικό του ρόλου εκεί όπου η κυρίαρχη αφήγηση της ατομικής επένδυσης δε φαινόταν αρεστή. Γιαυτό και οι δύο αυτές αφηγήσεις δε λειτούργησαν ποτέ ακυρωτικά αλλά συμπληρωματικά η μία της άλλης ακόμα και σε ατομικό επίπεδο. Και αυτό διαφαίνεται και από τις κλαδικές, τμηματικές διεκδικήσεις οξύνωντας τη σύγκρουση και τους διαχωρισμούς που έφερε το μαζικοποιημένο πανεπιστήμιο στην εργατική τάξη.

Το νέο πανεπιστήμιο λοιπόν έρχεται να φέρει τη κυριάρχηση της αφήγησης της φοίτησης ως ατομικής επένδυσης. Πίσω από αυτή τη ρητορική δικαιολογεί και την επιβολή διδάκτρων για την απλήρωτη φοιτητική εργασία που ήδη κάνουμε. Στην ουσία πληρώνουμε για να δουλεύουμε πιστεύοντας ότι στο μέλλον υα πληρωθούμε περισσότερα. Αυτή η αφήγηση σε περίπτωση που διευρυνθεί περισσότερο θα αποβεί καθοριστική στιγμή για το πώς το άτομο θα αντιλαμβάνεται τόσο το πανεπιστήμιο όσο και το εαυτό του και τα κινήματα. Όντας ατομική επένδυση, το άτομο δε θα δέχεται οποιαδήποτε ανάπτυξη αντιδράσεων είτε τμηματικών αλλά κυρίως από διευρυμένα κοινωνικά κομμάτια. Γιατί αν δίνεις κάποιες χιλιάδες για να εργάζεσαι απλήρωτη δε θα δεχθείς κανένα να σου χαλάσει την επένδυσή σου αφού αυτό θα σήμαινε την άμεση ή έμμεση οικονομική σου καταστροφή. Γιατί η πρόσβαση δε θα πάψει να είναι διευρυμένη στα κομμάτια της εργατικής τάξης. Θα είναι απλώς πλήρως ελεγμένη και πιο εντατικοποιημένες οι σπουδές.

Και έτσι οι κάμερες, ο έλεγχος, η πειθάρχηση, η απλήρωτη εργασία και η διατήρηση της ομαλότητας γίνονται αίτημα των καταπιεσμένων. Μία επιβολή που θα απευθύνεται σε όσα/ες/ους χρησιμοποιούν τα πανεπιστήμια έξω από τις επιταγές της κυριαρχίας και όχι μόνο στο κομμάτι εκείνο που θα εντατικοποιηθεί η άντλησης υπεραξίας μέσω των σπουδών.

Η κατάργηση του ασύλου και η επιχειρηματικοποίηση είναι η αποκρυστάλλωση των ιδεολογικών και υλικών κρατικών πρακτικών και συνδράμουν στο βάθεμα της καταστολής και της υποτίμησης. Οι απαντήσεις μας λοιπόν πρέπει να είναι αντίστοιχες και να απαντάνε στην ουσία που δεν είναι άλλη από τον διευρυμένο και συμπεριληπτικό αντικρατικό, αντικαπιταλιστικό αγώνα.

ΥΓ1: Η κατάργηση του ασύλου δε σημαίνει a priori απενεκρωμένα από αντιστάσεις κινήματα εντός των σχολών, αφού πάντοτε το θέμα ήταν στις αντιδράσεις και τις αρνήσεις των ατόμων που είτε με τη νομοθετική ρύθμιση του ασύλου είτε χωρίς υλοποιούσαν συλλογικά τις αρνήσεις τους.

ΥΓ2:Ο ατομικός δρόμος μπορεί να βαθαίνει με τα νέα μέτρα και τη καταστολή που θα τη συνοδεύσουν αλλά δε ξεκινάει με αυτά. Ήδη ο ατομικός δρόμος είναι καθεστώς και στον Ελλαδικό χώρο τα τελευταία 6 χρόνια με στρώθηκε πολύ προσεκτικά με το ΣΥΡΙΖΑ και τα τσιράκια του.

Σε συνέχεια των κινημάτων του 70 οι απαντήσεις δε θα πρέπει να αναζητούνται στα έτοιμα προγράμματα των κομματικών ελίτ ούτε από τους/τις ειδικούς/ές. Οι λύσεις βρίσκονται και υλοποιούνται μέσα στον αγώνα. Έναν αγώνα που είναι στο χέρι μας να αποβεί καθοριστικός στη νεοφιλελεύθερη επέλαση που σχεδιάζουν καιρό τώρα. Ραντεβού στους δρόμους και τις σχολές- τα οδοφράγματα.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License