Οι στόχοι του κράτους μας τους επόμενους μήνες

Παρόλα αυτά μια ήττα του ελληνικού κράτους στο πολιτικό/διπλωματικό επίπεδο δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να συνεχίσει την πολιτική του με άλλα μέσα. Μια πολεμική προβοκάτσια αλά Ίμια/Καρντάκ ή η αποσταθεροποίηση του κυπριακού κράτους, είτε μέσω του παράνομου στρατού του, είτε μέσω των εκεί κέντρων εξουσίας που πρόσκεινται σε αυτό (πχ μέρος των παπάδων), είναι οι αμέσως επόμενες επιλογές του.

Οι στόχοι του κράτους μας τους επόμενους μήνες

Ο μεγάλος Μίκυ υπέρ της ελληνοτουρκικής φιλίας

Ο Μίκυ διάβασε το άρθρο "του προέδρου των Τουρκοκυπρίων Ακιντζί" και είπε να τοποθετηθεί υπέρ της ελληνοτουρκικής φιλίας. "Του προέδρου των Τουρκοκυπρίων", όχι "του κατοχικού ηγέτη", όχι "του ηγέτη του ψευδοκράτους", όχι "του προέδρου των κατεχομένων"... (1)

Αρχικά είναι προφανές ότι ο μεγάλος σκατάνθρωπος, τόσο λόγω του φασισμού του, όσο και λόγω της πολύ προχωρημένης ηλικίας του, αδυνατεί να γράψει ένα τόσης υψηλής στρατηγικής άρθρο, αλλά μια μερίδα των ελληνικών αφεντικών ήρθε σε συμφωνία μαζί του ή με τους κληρονόμους του έτσι, ώστε να παράσχει το brand name.

Στη συνέχεια όλα αυτά που λέει περί ελληνοτουρκικής φιλίας του Αντρέα κατά την περίοδο '85-'89 είναι καταφανή ψευδή. Ο Αντρέας με πλήρη γνώση και χρόνια στρατηγική είχε προκαλέσει την κρίση του Σισμίκ το Μάρτη του '87 , όπου είχε καλέσει και γενική επιστράτευση (2).

Το ερώτημα που οφείλουμε να θέσουμε είναι: τι κάψα έπιασε τα αφεντικά και λένε τέτοιες παπάτζες, εκεί που το βρωμόστομα τους το μόνο που ήξερε να ξερνάει ήταν αγνό ρατσιστικό αντιτουρκισμό; Και αυτή η μερίδα του κεφαλαίου, που προσέλαβε για υπογράφοντα το Μίκυ, είναι αυτή που βγάζει την κρατική εξωτερική πολιτική ή όχι;

Το ελληνικό κράτος στα σχοινιά

Το γνωστό πρακτόρι του ελληνικού κράτους στην Ουάσιγκτον, Μιχάλης Ιγνατίου, έγραψε ένα άρθρο στη φυλλάδα Έθνος με τίτλο "Στα σχοινιά η Κύπρος μετά το άδειασμα των 'συμμάχων' ". Εκεί στην τελευταία πρόταση δίνει το στίγμα για το ποια ήταν διαχρονικά και ποια θα πρέπει να είναι η κρατική γραμμή.

Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι το Κυπριακό, που είναι ανοικτό από την ανεξαρτησία, το 1960, μπορεί να περιμένει για να "κλείσει" διότι η προκλητικότητα της Άγκυρας θα αυξηθεί δραματικά. Γιατί τόση βιασύνη και μάλιστα σε μια εποχή που το νησί ζει τον απόλυτο εκβιασμό της Τουρκίας. (3)

Συγκρίνετε τα παραπάνω με τα λόγια του εκπροσώπου των ελληνοκυπριακών αφεντικών Λ. Πασχαλίδη - αναπληρωτή γ.γ. του Κυπριακού Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου.

Το εμπόριο των δυο κοινοτήτων δεν θα φτάσει ποτέ το πλήρες του δυναμικό εάν δεν επιλυθεί το κυπριακό [...] . Το status quo είναι απαράδεκτο και η διαιώνιση του θα έχει καταστροφικές συνέπειες για όλους. (4)

Εννοείται ότι την άρση του status quo επιθυμεί διακαώς το τούρκικο κράτος, αφού η σημερινή κατάσταση του σπαταλά άπειρους πόρους, οικονομικούς και στρατιωτικούς, το τουρκοκυπριακό κράτος, αφού σήμερα είναι μη νόμιμο/νομιμοποιημένο στο διεθνές σύστημα των αφεντικών, η Βρετανία, οι ΗΠΑ και οι ΕΕ για τους δικούς τους λόγους που δεν μπορούν να εξηγηθούν εδώ.

Αυτό που περισσεύει είναι ένα πλήρες απομονωμένο ελληνικό κράτος να επιζητά τη διαιώνιση του σημερινού status quo.

Οι συνομιλίες για την Κύπρο τους ερχόμενους μήνες θα συνεχιστούν πάνω-κάτω από εκεί που διαλύθηκαν στο Κραν Μοντάνα τον Ιούλιο του '17. Στον Κραν Μοντάνα οι δύο κυπριακές αστικές τάξεις είχα συμφωνήσει στο εδαφικό -ποιες περιοχές θα κατέχει το κάθε συνιστόν κράτος-, στο ιδιοκτησιακό -αποζημιώσεις και επιστροφές σπιτιών που κατέστρεψαν ή κατέλαβαν τις προηγούμενες δεκαετίες-, στο κεφάλαιο της διοίκησης - μεταξύ τους διαμοιρασμό των εξουσιών και εναλλαγή τους στην προεδρία- και έμενε να τα βρουν στο κεφάλαιο της ασφάλειας - δηλαδή στρατοί. Δεδομένου ότι όλα τα προηγούμενα κεφάλαια ήταν ενδοκυπριακά ζητήματα, οι στρατοί ήταν το μόνο που οι εγγυήτριες δυνάμεις -Ελλάδα, Τουρκία, Βρετανία- θα μπορούσαν να εμπλακούν πιο ενεργητικά και να εκτρέψουν τις συνομιλίες προς τα εκεί που ήθελαν, συμπεριλαμβανομένου της διάλυσής τους. Το ελληνικό κράτος είχε δείξει από νωρίς τις προθέσεις του όταν, κατά τη διάρκεια των συνομιλιών και ενώ έβλεπε ότι προχωρούσαν "καλώς", η ακτοφυλακή του είχε ανοίξει πυρ σε τουρκικό εμπορικό πλοίο cargo, που έπλεε μεταξύ Ρόδου και τουρκικών ακτών (5). Εντέλει οι συνομιλίες, πράγματι, κατέρρευσαν με μοναδικό λόγο την ασφάλεια (6).

Υπενθυμίζεται ότι το ελληνικό κράτος έχει νόμιμα 950 στρατιώτες στην Κύπρο, ενώ παράνομα έχει άλλους περίπου 2500 συν πόσους αξιωματικούς, όπου ο βασικός τους ρόλος ήταν ανέκαθεν ο περιορισμός της ελληνοκυπριακής αστικής τάξης (7).

Μερικές μόνο από τις εκατοντάδες ενδείξεις για το ποιος είναι διαχρονικά ο στόχος του ελληνικού κράτους, μπορεί καποις να βρει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου του αξιότιμου κ. Μάζη, όπου επιτίθεται στον Αναστασιάδη για την επανέναρξη των συνομιλιών το μακρινό 2014 (8), στο λίβελο της εφημερίδας Δημοκρατία, ενάντια στον Αναστασιάδη, τόσο για τη φετινή επανέναρξη, όσο και για τη διαχρονική πολιτική του στάση (9), όπως και στα δεκάδες συγχαρητήρια, που λαμβάνει ο κ. Κοτζιάς για τους χειρισμούς του στο κυπριακό από όλο τον εθνικιστικό εσμό. Από το antinews του Σαμαρά και τους αγνούς μακεδονομάχους, παρόλο που στο ζήτημά τους "έκανε λάθος" (10), μέχρι τον Τσίπρα και τα λοιπά αριστερά εθνικιστικά σκουπίδια τύπου Μπογιόπουλου.

Τέλος, αξιοσημείωτο είναι ότι το ελληνοκυπριακό κράτος, στην προσπάθειά του να ξεπεράσει το μπλοκάρισμα της λύσης, που χρόνια τώρα πραγματοποιεί η Ελλάδα, έχει αρχίσει να διακινεί τους τελευταίους μήνες στα μίντιά του, τη "λύση των δύο κρατών". Μια λύση, η οποία και μόνο αιωρούμενη στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, κόβει από το ελληνικό κράτος το δικαίωμα να έχει λόγο επί της ασφάλειας και των στρατών, αφού θα είναι εσωτερικό ζήτημα του κάθε κράτους. Απίθανο δεν είναι επίσης, οι Κύπριοι/ες υπήκοοι/ες να κληθούν να ψηφίσουν ποια προτιμούν μεταξύ των δύο λύσεων - δύο κράτη ή διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία.

Στα προσεχώς

Οπότε αυτές οι δηλώσεις Μίκυ, Σημίτη και λοιπών (11) έχουν σκοπό, είτε να συστήσουν μια ήρεμη -μη εμπόλεμη- διαχείριση της επερχόμενης πανωλεθρίας, είτε μια ύστατη προσπάθεια να διαβάλλουν την αντίπαλη συμμαχία τουρκικού και κυπριακού κεφαλαίου.

Παρόλα αυτά μια ήττα του ελληνικού κράτους στο πολιτικό/διπλωματικό επίπεδο δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να συνεχίσει την πολιτική του με άλλα μέσα. Μια πολεμική προβοκάτσια αλά Ίμια/Καρντάκ ή η αποσταθεροποίηση του κυπριακού κράτους, είτε μέσω του παράνομου στρατού του, είτε μέσω των εκεί κέντρων εξουσίας που πρόσκεινται σε αυτό (πχ μέρος των παπάδων), είναι οι αμέσως επόμενες επιλογές του.

Καίριο ρόλο στην προσφυγή σε στρατιωτικά μέσα παίζει η μπετοναρισμένη εθνική ενότητα που έχει στηθεί και ξεδιπλώθηκε πλήρως, τόσο στα μακεδονικά συλλαλητήρια, όσο και στην εκλογική νίκη Μητσοτάκη.

Εμείς, ως προλεταριάτο και ως αναρχικς

Το τι θα πρέπει να κάνουμε σίγουρα δεν μπορεί να το πει μια ανάλυση που -λίγο έως πολύ- είναι ατομική, αλλά θα πρέπει να ειπωθεί από τα συλλογικά υποκείμενα του αναρχικού αγώνα. Όχι αυτά τα γελοία υποκείμενα, που βγαίνουν στον Σρόιτερ και λένε ότι είναι οι μπαμπάδες μας... Τα άλλα.

Είναι σημαντικό να μην βρεθούμε πάλι να κυνηγάμε την επικαιρότητα και να βρισκόμαστε πίσω από τις εξελίξεις, που τα κράτη δημιουργούν πριν από εμάς για εμάς, αλλά να δημιουργούμε εμείς πρωτς γεγονότα.

Ότι και αν κάνουμε, αν θέλουμε να είναι στην κατεύθυνση του προλεταριακού αντεθνισμού, οφείλουμε να λάβουμε υπόψη μας κάποιες προϋποθέσεις.

Όπως το να γνωρίζουμε τις αμέτρητες σφαγές, τους βιασμούς και τις εκτοπίσεις που έχει υποστεί η τάξη μας στην Κύπρο. Οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι από το 1963-1974 οι Τουρκοκύπριοι προλετάριοι υπέστησαν τα πάνδεινα, ενώ το 1974 η φρίκη επεκτάθηκε και στις δύο γλωσσικές κοινότητες.

Οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι πριν την απόβαση του τουρκικού στρατού το 1974, είχε προηγηθεί πραξικόπημα από το ελληνικό κράτος, αεροπορικός βομβαρδισμός του κυπριακού προεδρικού μεγάρου και απόπειρα δολοφονίας του Μακαρίου. (Είναι τουλάχιστον αμήχανο που πολλς σύντροφς αγνοούν το παραπάνω).

Να γνωρίζουμε ότι η πολιτική της Χούντας ήταν ακριβώς ίδια με αυτήν της Δημοκρατίας και πιο συγκεκριμένα του Γ. Παπανδρέου. Εκπροσωπούσαν το ίδιο κεφάλαιο -εφοπλιστικό-, είχαν τα ίδια στελέχη και τους ίδιους ακριβώς στόχους.

Να γνωρίζουμε τις προηγούμενες προσπάθειες του ελληνικού κράτους να καταλάβει την κυπριακή επικράτεια. Σχέδια Άτσεσον 1963-64, συνομιλίες του Έβρου 1966-1968, ένοπλη βία 1970-1974.

Οφείλουμε, τέλος, να γνωρίζουμε, αν όχι να στοχοποιούμε, τον παράνομο στρατό του ελληνικού κράτους στην Κύπρο.

 

Σημειώσεις

(1) Τα Νέα, 10.08.2019, Τελευταία Ευκαιρία να Μετατρέψουμε την Τουρκία από Ανταγωνιστή σε Συνέταιρο

(2) Για εκείνα τα ελληνικά "μπραβιλίκια" ("bravedo"), όπως τα αποκαλούν οι Αμερικανοί αξιωματούχοι για να ενημερώσουν τους ανωτέρους τους, δες Καθημερινή, 19.01.2017, Οι απόρρητες εκθέσεις της CIA για Αιγαίο, Κύπρο στην «Κ»

(3) Έθνος, 11.08.2019. Το ίδιο ακριβώς άρθρο, αλλά με πετσοκομμένους τους υπότιτλους που έλεγαν "οι συνομιλίες είναι καταδικασμένες να αποτύχουν" δημοσιεύτηκε και στη φυλλάδα της ελληνοκυπριακής αστικής τάξης Φιλελεύθερος. Ο τίτλος του άρθρου εκεί ήταν "Ανάλυση: θα προκαλέσει και στο Καστελόριζο η Τουρκία;"...!

(4) brief.com.cy, 07.08.2018, Κιουτσούκ: Η ασφάλεια αιτία κατάρρευσης συνομιλιών για Κυπριακό

(5) sputniknews.com, 03.07.2017, Greek Coast Guard Opens Fire on Turkish Cargo Ship in Aegean Sea - Reports και cnn.gr, 03.07.2017, Θρίλερ στο Αιγαίο - Τουρκικά ΜΜΕ: Το Ελληνικό Λιμενικό άνοιξε πυρ κατά τουρκικού πλοίου

(6) Εκτός από την παραπομπή (4), δες και Καθημερινή, 07.07.2017, Τίτλοι τέλους στο Κυπριακό, επέμεινε σε στρατεύματα και εγγυήσεις η Άγκυρα...

(7) Το σχήμα είναι πανομοιότυπο με αυτό Νότιας Κορέας - ΗΠΑ

(8) Μάζης Ι. & Μπαλαφούτα Β., Γεωπολιτική Πραγματικότητα στο Δίπολο Ελλάδας-Κύπρου, Παπαζήση

(9) Δημοκρατία, 24.07.2019, Αρχίζει τα κόλπα και στον Κυριάκο!

(10) "Όπως και να’ χει, αν μη τι άλλο, ας υπερασπιστούν τουλάχιστον το κεκτημένο του Κράνς Μοντανά, όπου χάρις στον πρώην υπουργό Εξωτερικών, Νίκο Κοτζιά, στάθηκε δυνατόν να μπει στις θέσεις του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ, ως κόκκινη γραμμή, η αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και η κατάργηση του καθεστώτος των «εγγυήσεων». Μπορεί να πλήγωσε την πατρίδα με την συμφωνία των Πρεσπών, αλλά στα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό κράτησε την σημαία ψηλά. Ασχέτως αν διαφωνούμε κάθετα με την επαίσχυντη συμφωνία, οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε ότι κινήθηκε στρατηγικά. «Θυσιάζουμε το ήσσον για να διασώσουμε το μείζον»", antinews.gr, 12.08.2019, Αίφνης ο Μίκης ζητάει «συνεταιρισμό» με την Τουρκία

(11) Με το ίδιο θέμα ασχολείται και το κείμενο του περιοδικού antifa - πόλεμος ενάντια στο φόβο, τεύχος 66, Από που μπορεί να μας προκύψει μια ελληνοτουρκική φιλία. Το κείμενο σχολιάζει κυρίως το άρθρο του Σημίτη υπέρ της ελληνοτουρκικής φιλίας και είναι πολύ αξιόλογο. Το προβληματικό μέρος του έγκειται στην "απροθυμία" των συντακτ(ρι)ών του να καταδείξουν τον πολεμικό ανταγωνισμό μεταξύ ελληνικής και ελληνοκυπριακής αστικής τάξης και να επεξηγήσουν τα φαινόμενα που παραθέτουν και με βάση αυτόν. Από που προκύπτει αυτή η "απροθυμία", από το γεγονός ότι τα αντίπαλα κράτη ανήκουν στο ίδιο "έθνος"...;

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License