Στις Στις 5 Ιουνίου 2017 συλλαμβάνεται ο αναρχικός ολικός αρνητής στράτευσης Δημήτρης Δημτσιάδης. Η σύλληψη αυτή ήταν μία από τις 4 συνολικά που έχει υποστεί για την πολιτική του επιλογή να μην υπηρετήσει την ελληνική πολεμική μηχανή, να μην υπηρετήσει, δηλαδή, τα συμφέροντα του κράτους και του κεφαλαίου που αυτή διαχρονικά είναι επιφορτισμένη να υπερασπίζεται. Σε κάθε του νέα σύλληψη ο σύντροφος επιβαρύνεται και με νέο διοικητικό πρόστιμο, ύψους 6000 €, με το συνολικό πρόστιμο να έχει φτάσει τώρα τα 24.000 €. Επίσης σε κάθε σύλληψη, ο σύντροφος καλείται να περάσει τη διαδικασία της σήμανσης εκ νέου. Η άρνηση του να υποβληθεί στη διαδικασία της σήμανσης, κατά τη σύλληψη του στις 5/6/2017 επιφέρει το αδίκημα της “απείθειας”, αδίκημα για το οποίο αθωώνεται λίγες μέρες μετά, στις 8/6/2017.Και ένα το ζήτημα έχει κλείσει, ο ολικός αρνητής στράτευσης Δημήτρης Δημτσιάδης ξανακαλείται να δικαστεί με την ίδια κατηγορία της απείθειας, για την οποία έχει ήδη αθωωθεί, λόγω ενός “γραφειοκρατικού λάθους” στα διαβιβαστικά έγγραφα.

Η υπόθεση του συντρόφου δεν είναι κάποιος μεμονωμένος καφκικός εφιάλτης. Είναι η πραγματικότητα για όλους όσους δείχνουν τη ρητή άρνηση τους να πολεμήσουν για τα συμφέροντα των αφεντικών τους και την αποστροφή τους στην ιδέα να σηκώσουν όπλο απέναντι σε οποιονδήποτε καταπιεσμένο, οποιασδήποτε εθνικότητας, μέσω της επιλογής του δρόμου της ολικής άρνησης στράτευσης (δηλαδή να μην υπηρετήσουν στο στρατό με οποιοδήποτε «εναλλακτικό τρόπο»). Σύμφωνα με την ελληνική δικαιοσύνη, το “αδίκημα” της ανυποταξίας θεωρείται “διαρκές” (άρα δεν διώκεσαι μόνο μία φορά για την τέλεση του, άλλα όσες φορές θελήσει ο κάθε στρατολόγος). Και ο ελληνικός κρατικός μηχανισμός έχει φροντίσει να σε κάνει να το πληρώσεις ακριβά αν τολμήσεις και αμφισβητήσεις την βάση πάνω στην οποία στηρίζεται η ίδια του η ύπαρξη: την συσπείρωση του λαού γύρω από μια εθνική ιδέα, με σκοπό πάντα την συγκάλυψη της ταξικής εκμετάλλευσης. Προφανώς και δεν νοιάζει ιδιαίτερα την στρατιωτική εξουσία αν χάσει έναν φαντάρο από τις τάξεις της: αυτό που δεν ανέχεται είναι η αμφισβήτηση της ίδιας της ύπαρξης της ως μηχανισμού επιβολής, ως δεξί χέρι του κράτους και του κεφαλαίου.

Ως αναρχικοί δεν πρόκειται να πολεμήσουμε για λογαριασμό των αφεντικών. Δεν πρόκειται να στρέψουμε τις κάννες των όπλων προς τα ταξικά μας αδέλφια, από τα οποία μας χωρίζουν μόνο με τεχνητό τρόπο και από τα πάνω συνοριογραμμές, έθνη και θρησκείες, για να ενισχύεται με αυτόν τον τρόπο ο αποπροσανατολισμός των από τα κάτω από την πολιτική καταπίεση και την οικονομική εκμετάλλευση που υφίστανται και να διαιρούνται οι ίδιοι μεταξύ τους παρά την κοινότητα των υλικών τους συμφερόντων. Ο μόνος πόλεμος στον οποίο συμμετέχουμε είναι ο ασταμάτητος κοινωνικός και ταξικός πόλεμος, απόληξη του οποίου επιζητούμε να είναι η κοινωνική επανάσταση που θα κατακρημνίσει τον κόσμο του κράτους και του κεφαλαίου για να καταστήσει εφικτή την πανανθρώπινη ακρατική και εξισωτική συνύπαρξη και τη γενικευμένη κοινωνική αυτοδιεύθυνση πάνω στις βάσεις του ελευθεριακού κομμουνισμού.

Όπως αναφέρει και ο σύντροφος στη δήλωση άρνησης στράτευσής του:«Αναγνωρίζουμε τους εαυτούς μας ως κομμάτι της αγωνιζόμενης κοινότητας της εκμεταλλευόμενης και καταπιεζόμενης τάξης που όπως και οι κυρίαρχοι, δεν έχει συγκεκριμένη καταγωγή και μιλάει όλες τις γλώσσες του κόσμου. Μετράμε σαν δικούς μας νεκρούς όλους τους καταπιεσμένους που ρίχτηκαν στην πρώτη γραμμή των μαχών υπό την απειλή του θανάτου, όλους τους εκμεταλλευόμενους που πεθαίνουν σε όλο τον κόσμο από τις άθλιες συνθήκες ζωής που προσφέρει η παγκόσμια κυριαρχία κι ακόμη περισσότερο αυτούς που δολοφονήθηκαν αγωνιζόμενοι στις μάχες του κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Δικιά μας ιστορία είναι η παγκόσμια ιστορία των εξεγέρσεων και των επαναστάσεων που ύψωσαν μαύρες και κόκκινες σημαίες, δικός μας ύμνος είναι η Διεθνής. Για αυτούς τους νεκρούς, για αυτήν την ιστορία, αλλά κυρίως για αυτούς και αυτές που ζωντανοί και ζωντανές σήμερα, δεν αντέχουν να ζουν μέσα στην εξαθλίωση, στην ανελευθερία, στην καταπίεση και σηκώνουν το ανάστημα τους απέναντι σε έθνη και αυτοκρατορίες, αξίζει και πρέπει να πολεμήσουμε.»

Σε αυτό το πλαίσιο η δίκη του συντρόφου Δημήτρη Δημτσιάδη δεν αποτελεί απλά ένα δικαστικό ζήτημα ενός μεμονωμένου ανθρώπου με τις ένοπλες δυνάμεις, αλλά ένα καθόλα πολιτικό ζήτημα, μέρος της πάλης της τάξης μας με το βαθύ κράτος και με τους σάπιους θεσμούς που το ενσαρκώνουν.

Εκφράζουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας στο σύντροφο μας και σε όλους τους αρνητές στράτευσης που βρίσκονται στο στόχαστρο δικαστικών, στρατιωτικών και κρατικών θεσμών. Ο αγώνας τους είναι αγώνας όλης της τάξης μας.

ΠΑΥΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΙΩΞΕΩΝ ΣΤΟΥΣ ΟΛΙΚΟΥΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΗΜΤΣΙΑΔΗ

ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΜΑΣ

ΟΥΤΕ ΕΘΝΙΚΟΣ – ΟΥΤΕ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ,Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑΞΙΚΟΣ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΟΛΙΚΟ ΑΡΝΗΤΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΗΜΤΣΙΑΔΗ:

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 20/9 , 09:00, ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης – μέλος της Αναρχικής Ομοσπονδίας

lib_thess@hotmail.com

libertasalonica.wordpress.com

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License