Η αυτοκρατορία τρέμει

Σχετικά με την έναρξη της Χιλιανής εξέγερσης.

Η αυτοκρατορία τρέμει 

Τα κείμενα μπορούν μεταφράστηκαν και δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά στη σελίδα έπεσε σκοτάδι

[ Παρακάτω μεταφράζονται δύο κείμενα που αναρτήθηκαν στο site της επιθεώρησης Liaisons (Παρτιζάνικη δια-ωκεανική έρευνα)*. Το πρώτο αποτελεί μετάφραση ενός κειμένου από τη Χιλιανή συλλογικότητα Vitrina Dystópica. Το πρωτότυπο κείμενο μπορεί να βρεθεί εδώ (καθώς και το βίντεο, στο οποίο το κείμενο αυτό έχει ενσωματωθεί). Το δεύτερο κείμενο αποτελεί μετάφραση μίας αλληλογραφίας μεταξύ φίλων ανάμεσα στο Παρίσι και τη Χιλή. Και τα δύο κείμενα μεταφράστηκαν από τα αγγλικά. Το δεύτερο κείμενο αποδόθηκε στα αγγλικά από την ομάδα ill will editions.

*Το Liaisons αποτελεί ένα δίκτυο ακτιβιστών από ολόκληρο τον κόσμο, που επιχειρεί να μελετήσει και να αναλύσει υπό επαναστατική προοπτική τους τρέχοντες αγώνες και τις ταραχές που ξεσπούν σε ολόκληρο τον κόσμο. Έχει εκδόσει ήδη μία επιθεώρηση στα γαλλικά και τα αγγλικά, το πρώτο τεύχος της οποίας έχει τίτλο Au nom du peuple/ In the name of people και ασχολείται με το ζήτημα του λαϊκισμού όπως αυτό αναδύεται ανά τόπους σε διάφορες περιοχές του πλανήτη. Το δεύτερο τεύχος της εν λόγω επιθεώρησης αναμένεται να κυκλοφορήσει σε κάποιους μήνες στα γαλλικά. ]

Τρίτη Διαγαλαξιακή Ανακοίνωση (Communiqué)

ΤΩΡΑ ΠΟΥ Η 18η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ, 2019 ΕΧΕΙ ΕΡΘΕΙ

Ακριβώς μόλις νόμιζαν ότι μπορούσαν να γίνουν για ακόμη μία φορά οι κύριοι όλων των πραγμάτων, συμπεριλαμβανομένης και της κατάρρευσης. Ακριβώς μόλις νόμιζαν ότι οι άμεσες επιθέσεις εναντίον των νέων ανθρώπων και εναντίον της φαντασίας, της ζωής και της επιθυμίας δε θα οδηγούσαν πουθενά. Τότε, μόλις τότε, αποδείχτηκε ότι έκαναν λάθος και ότι θα συνεχίσουν να κάνουν λάθος.

Μόλις οι μάσκες έπεσαν και φανερώθηκαν ως αυτό που ήταν πάντα: φονικοί σκύλοι, και όχι σε ό,τι έχει να κάνει με το ζώο, αλλά με την προσβολή της φράσης, επειδή το μόνο ζωώδες σε αυτούς είναι ότι και αυτοί πεθαίνουν, παρά τους μπάτσους και όλους τους φρικτούς τους φύλακες, αυτοί πεθαίνουν, και συνεπώς φοβούνται. Παρά όλα τα drones και όλο το δημόσιο εξοπλισμό που χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων που είναι οι φρουροί τους, αυτοί φοβούνται. Ασχέτως το κατά πόσο, αυτός ο περιβόητος στρατιώτης που είναι υπεύθυνος για τη διαταγής αυτής της νέας σφαγής στο όνομα “της σταθερότητας και της τάξης” αυτής της σιχαμερής επιχείρησης που ονομάζουνε χώρα, προσπαθεί να αποκρύψει τους αριθμούς των τραυματισμένων και των νεκρών, τους οποίους αρχίζουν να αφήνουν σε ολόκληρη τη χώρα, όπως έκαναν και το 1973. Ξανά, και ξανά, είναι φοβισμένοι. Μία αηδιαστική δειλία που τους κάνει να βρίσκουν καταφύγιο στους νόμους τους, τους οποίους αυτοί οι ίδιοι μόνοι τους παραβαίνουν ή αλλάζουν για να επωφεληθούν όλο και περισσότερο σε βάρος όλων μας. Αλλά τότε, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, όπως θα αναμενόταν: δε θα συναινέσουμε σε αυτό.

Και είναι τώρα, φίλε, γείτονα, είναι τώρα, που ολόκληρη η αξιοπρεπής πόλη, η αξιοπρεπής οργή, καλλιεργημένη εδώ και αιώνες, αναδύεται, ανθίζει. Και είναι η νεολαία, τα παιδιά που είναι φορείς της, ακόμη και όταν δέχονται πυροβολισμούς από πληρωμένους δολοφόνους του κράτους οι οποίοι, σε αυτό το σημείο, αποτελούν απλώς ένα άλλο όνομα για το Consortium (κοινοπραξία) όλων τους των μαφιών. Είναι τα παιδιά, αυτές οι νέες/-οι, αυτούς, τους ίδιους που εκείνοι, οι οποίοι έχουν νοσηρά πολλές ανέσεις έχουν επανειλημμένως προσβάλει, έχουν επισημάνει ως άχρηστους (“ούτε-ούτε” ήταν το όνομα που τους δόθηκε από τον τελευταίο κοινωνικό επιστήμονα, αντιγράφοντας μία τάση που δε μπήκε καν στον κόπο να κατανοήσει)· αυτές οι ίδιες/-οι είναι αυτές/-οί, οι οποίες μας διδάσκουν ότι η αξιοπρέπεια, η δικαιοσύνη, το κουράγιο, η επιθυμία να ζήσεις δε διδάσκεται παρά απαιτεί κότσια και ότι, άρα, τίποτα δεν έχει ειπωθεί από εκείνους που επιθυμούν να δουν, σε αυτούς και αυτές που κινητοποιούνται τώρα, αυτό που ήταν εκείνοι οι ίδιοι, επειδή, ευτυχώς για όλους μας, αυτοί και αυτές είναι ακριβώς ό,τι δεν υπήρξε ποτέ.

Τώρα, που η κατάρρευση απειλεί ακόμη και την επιθυμία να ζήσεις, την επιθυμία να σηκωθείς, επειδή ο καπιταλισμός που εξακολουθεί να προελαύνει θέλει να παρουσιάσει τον εαυτό του ως αναντικατάστατο, ως άτρωτο, ακόμη και πέρα από τα όρια του τί είναι κατοικήσιμο. Αυτήν ακριβώς τη στιγμή είναι που εξερράγη στα μούτρα τους. Και δεν θα διστάσουν να χτυπήσουν, να απαγάγουν, να δολοφονήσουν ή να κυνηγήσουν, επειδή αυτό είναι που ξέρουν με ποιο τρόπο να κάνουν. Και τώρα είναι που κάθε δράση είναι σημαντική, κάθε αναπνοή, κάθε βήμα, κάθε χέρι που βρίσκεται κατά μήκος του δρόμου, κάθε αγκαλιά, σήμα, σφύριγμα, κραυγή, συμβουλή.

Κανένας κυνηγός δεν κατάφερε να χαλιναγωγήσει ό,τι είναι αδάμαστο, επειδή αντιστέκεται σε κάθε κλουβί, σε κάθε απόπειρα εγκλεισμού, επειδή ξεγλιστράει, βρίσκει τα μονοπάτια του, συγκεντρώνεται σε ένα σημείο, εμφανίζεται και εξαφανίζεται, αντεπιτίθεται, επιμένει, όπως ο πόνος, επειδή είναι πόνος. Και ο πόνος είναι η ιστορία μας.

Και είναι αυτή η ιστορία, αυτή είναι που εμφανίζεται στη φωτιά σήμερα, αυτή είναι που ουρλιάζει, αυτή είναι που πηδάει πάνω από τα ακυρωτικά μηχανήματα, αυτή είναι που καταστρέφει την εχθρική πόλη, την πόλη-κλουβί, την πόλη με τα αποικιακά ονόματα. Την ιστορία αυτών που φοβούνται, που ήθελαν να παρουσιάσουν τους εαυτούς τους ως φαραώ. Αλλά όχι. Δε θα συναινέσουμε. Καμία από εμάς, όχι στο Σαντιάγο, όχι στη Χιλή, ούτε πουθενά αλλού πρόκειται να αποδεχθεί ότι η ψευδαίσθηση της ευημερίας τους πρέπει να πληρωθεί με τις ζωές μας. Επειδή όχι, αν η ιστορία έχει αποτελέσει τον πόνο μας και το μέλλον είναι η καταστροφή, τότε αυτό το “μετά” που μόλις έχει ξεκινήσει είναι η ακατάβλητη κραυγή αυτών, οι οποίοι και οι οποίες, έχοντας χάσει τα πάντα, ακόμη και το μέλλον μας, είμαστε απλώς ικανοί και ικανές να εφεύρουμε τα πάντα από την αρχή.

Και όχι, κανείς δεν είναι αφελής εδώ, κάθε εξέγερση είναι πάντα πιο όμορφή απ’ ότι φαντάζεσαι, αλλά επίσης και πιο απρόβλεπτη, πιο ασταθής. Και όχι, καμία δεν είναι αφελής εδώ πέρα, τίποτα δεν τελειώνει σήμερα ή αύριο, και είμαστε τυχερές για αυτό! Επειδή έχουμε ανοίξει ένα “μετά” προς το μέλλον, με το οποίο προσπαθούν να μας αιχμαλωτίσουν, που σημαίνει, να μας κάνουν δέσμιους, και έχει ανοιχτεί από αυτούς που έχουν υποστεί περισσότερο απ’ όλους την απέχθεια αυτού του πολιτισμού, τα παιδιά, τα αγόρια, τα κορίτσια, από τα οποία προσπαθούν να υφαρπάξουν το δικαίωμα να φαντάζονται το οποιοδήποτε μέλλον, λοιπόν ανέσυραν την πολιτική φαντασία όλων των αιώνων καταπίεσης για να μας δείξουν ότι ο μόνος τρόπος να αγωνιστούμε ενάντια είναι με αυτοπεποίθηση, με θάρρος, με κουράγιο, με το σώμα, που είναι η καλύτερη ψυχή που μπορεί κανείς να φανταστεί.

Και είναι το σώμα που κουβαλάει αυτήν την ευαισθησία. Αυτήν την ανεξέλεγκτη ευαισθησία που τώρα μυρίζει, αισθάνεται, γεύεται, ανασαίνει φωτιά, καπνό, τρόμο, κουράγιο και θάρρος. Και είναι επίσης σε αυτό το σημείο, στο μέσο της πόλης που καίγεται, που τελικά βρίσκει μία στιγμή να σταματήσει τον αιώνιο, δόλιο ρυθμό, τον ανεξέλεγκτο ρυθμό του· είναι σε αυτό το σημείο που τα σώματα υφαίνουν, κεντάνε και πλέκουν συμμαχίες. Συμμαχίες οι οποίες, από τη στιγμή που είναι πολύ πρόσφατες, είναι ίσως αναπάντεχες. Ανάμεσα σε φοιτητές και pobladores (εποίκους), ανάμεσα σε επαγγελματίες και συνταξιούχους, ανάμεσα σε μηχανικούς και εργάτες. Ανάμεσα σε όλους μας, στον καθένα και την κάθεμια.

Και τώρα που κατάλαβαν τη δύναμη αυτής της σύνθεσης, δηλαδή, αυτού που είναι αδάμαστο, αυτού που είναι βρώμικο, αυτού που είναι αποτρόπαιο, αυτού που είναι αποκρουστικό, θα έρθουν με όλες τις παγίδες των νόμων τους, που είναι θάνατος. Και τώρα, ακριβώς τώρα, είναι η στιγμή που είναι αδύνατο να μιλάμε σε τρίτο πρόσωπο, είναι η στιγμή που ό,τι είναι απρόσωπο, αυτό το κοινό εσωτερικό που ξεχειλίζει μέσα μας, αρχίζει να πλήττει με αυτή την κατάσταση, να νοσεί και να κουράζεται με αυτήν την κατάσταση, να αγανακτεί και ξεκινά να συσπειρώνεται. Είναι τώρα που επιθυμεί να γίνει μία απεριόριστη παρουσία: μάζες. Με άλλα λόγια, δύναμη, πράξη, κίνηση. Εκεί όπου κανείς και καμία δεν έχει πάει, σημαίνει ότι όλες και όλοι πηγαίνουμε· εκεί όπου αγγίζουν έναν, όλοι αντιστεκόμαστε και τους σταματάμε, γιατί αν βγάζει νόημα να πούμε ότι ο σκοπός της κοινωνίας της κόπωσης, ήταν η επανα-κινητοποίηση των μελών της, ο δικός μας σκοπός, αυτών που βρίσκουμε τους εαυτούς μας σε αυτήν την εξάντληση είναι να τη μετατρέψουμε σε οργή, αξιοπρεπή και όμορφη, βίαιη καθώς δε μπορεί παρά να είναι τέτοια.

Και ξέρουμε πως αυτό είναι μόνο η αρχή και το λατρεύουμε.

Φίλοι/-ες, μία ακόμη προσπάθεια

Clinamen (Παρέγκλιση) [1]. Ακόμη και τα πιο ασήμαντα περιστατικά, αυτού του είδους που σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να τα εναποθέτουμε στην τύχη, οφείλουν την ύπαρξη τους σε μία ολόκληρη κατάσταση. Όμορφες όπως η αναπάντεχη συνάντηση δύο κόσμων - του πλήθους και της αστυνομίας - οι ταραχές στο Σαντιάγο κατόρθωσαν σε μερικές ώρες να αποκρυσταλλώσουν το σύνολο των στοιχημάτων και των ροπών της εποχής. Από την πλευρά των δρόμων: η όλο και αυξανόμενη σημασία της μετακίνησης, που μετατρέπει κάθε απειροελάχιστη διόγκωση του αντιτίμου σε ζήτημα επιβίωσης. Από την πλευρά της εξουσίας: η ίδια αχρεία υποδομή που παντού συγκροτεί την αναπόφευκτη αθέατη πλευρά του κυβερνητικού (cybernetic) καπιταλισμού. Για όσο καιρό οι νέοι και σκοτεινότεροι νόμοι δεν έχουν περάσει, η επιλογή της επιστροφής σε παλαιότερα αντανακλαστικά παραμένει μία διαρκής πιθανότητα - η κατάσταση έκτακτης ανάγκης, και ένας στρατός που δεν έχει αλλάξει από την εποχή του Pinochet… Και τελικά, από την πλευρά μας: η σιωπηλή προσωρινότητα στρατηγικών συγκλίσεων, η αχαλίνωτη παλλόμενη επιθυμία για μία διαρκή και εκ βάθους εξέγερση, οι συνειδητές προσπάθειες μερικών μυαλών, μερικών σωμάτων, με τα οποία θα πλαισιώσουμε την άφιξη του κινήματος, από το οποίο εξαρτάται το μέλλον μας. Εν τέλει, υπάρχει το σθένος μερικών χιλιάδων μαθητών του λυκείου, που μόνες και μόνοι τους ήξεραν πώς να οδηγήσουν μία ολόκληρη πρωτεύουσα σε ξεσηκωμό.

Ερημιά. “Και είναι αυτή η ιστορία, αυτή είναι που εμφανίζεται στη φωτιά σήμερα, αυτή είναι που ουρλιάζει, αυτή είναι που πηδάει πάνω από τα ακυρωτικά μηχανήματα, αυτή είναι που καταστρέφει την εχθρική πόλη, την πόλη-κλουβί, την πόλη με τα αποικιακά ονόματα. Την ιστορία αυτών που φοβούνται, που ήθελαν να παρουσιάσουν τους εαυτούς τους ως φαραώ. Αλλά όχι. Δε θα συναινέσουμε. Καμία από εμάς, όχι στο Σαντιάγο, όχι στη Χιλή, ούτε πουθενά αλλού πρόκειται να αποδεχθεί ότι η ψευδαίσθηση της ευημερίας τους πρέπει να πληρωθεί με τις ζωές μας.”

Εμείς. Ποτέ δεν περιμέναμε να ζήσουμε σε ένα κόσμο όπου θα βρίσκαμε στα σοβαρά τους εαυτούς μας να γράφουν μία από αυτές τις ωραίες παλιομοδίτικες, ιερές προτάσεις που υποθέταμε πως έχουν πεταχτεί για πάντα στο καλάθι των αχρήστων των ιστορικών παράδοξων, μαζί με αυτά τα τύπου-Μαρξ καλέσματα, “Εργάτες (όλων των φύλων) από όλες τις χώρες, ενωθείτε!” Και όμως, ταραχή με την ταραχή, πόλη με την πόλη, χώρα με τη χώρα, βδομάδα με τη βδομάδα, μία ισχυρότατη αίσθηση ζωής μας κατοικεί (inhabit) μέσω ενός μοναδικού, κοινού ξεσηκωμού. Η κρίση της κυβερνητικότητας/κυβερνολογικής (governmentality) [2] είναι γενική: μητροπόλεις όλου του κόσμου, συναντηθείτε.

Κατάρρευση. Όταν αυτοί που δε δίνουν δεκάρα για 3000 νεκρούς και αγνοούμενους, ή 40000 βασανισμένους αιφινιδιαστικά κινητοποιούν το στρατό μετά την πρόκληση ταραχών σε περιορισμένο επίπεδο· όταν την ίδια ακριβώς εβδομάδα ανακαλύπτουμε ότι η Κίνα έχει απαγορέψει την πώληση μαύρων ρούχων εντός της επικράτειάς της - πρέπει να το παραδεχτούμε ότι αυτή η Αυτοκρατορία τρέμει. Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα δεδομένα, η κατάρρευση του καπιταλισμού είναι πιθανώς πιο κοντά από το τέλος του κόσμου, το οποίο όλοι μοιάζουν να υπηρετούν με τόση αφοσίωση.

Εποχή. Ούτε από το 1968, και τη συντριβή της κληρονομιάς του από τη νεοφιλελεύθερη αντεπίθεση, υπήρξε ποτέ το πεδίο τόσο ανοιχτό όσο είναι σήμερα. Τα Κίτρινα Γιλέκα, το Χονγκ Κονγκ, το Εκουαδόρ, η Αϊτή, η Αίγυπτος, το Λίβανο, η Καταλονία, η Ανδόρα, και τώρα η Χιλή - είναι το άνοιγμα μίας νέας ακολουθίας γεγονότων. Ρεφορμιστικά όσο οι διεκδικήσεις δικαιωμάτων μπορεί να είναι, βρισκόμαστε σαφώς σε ένα σταυροδρόμι. Μία μέχρι στιγμής- ανώνυμη τάξη, συνειδητή με συγκεχυμένο τρόπο, έχει ξεκινήσει να αντιλαμβάνεται πως οι μοίρες μας συνδέονται. Η σημερινή οικολογική καταστροφή θα αποτελέσει το χώρο λήψης μιας απόφασης ανάμεσα στο σκοτεινό τοπίο της επιτήρησης, και την αναλαμπή μίας επιστροφής στον κόσμο.

Φίλες/Φίλοι μία ακόμη προσπάθεια να είμαστε πλήρως επαναστατικές/επαναστατικοί. Καλούμε σε πολιτική ανυπακοή στις μητροπόλεις σε ολόκληρο τον κόσμο.

Σαντιάγο-Παρίσι, 19 Οκτωβρίου, 2019

[1] Παρέγκλιση (clianamen) καλείται η απρόβλεπτη παρέκκλιση κατά την κίνηση των ατόμων στην ατομική θεωρία του Επίκουρου. Ο Λουκρήτιος επεξεργάστηκε περαιτέρω την έννοια δίνοντάς της στα λατινικά την ονομασία clinamen. Κατά τον Λουκρήτιο, «όταν τα άτομα φέρονται από το ίδιο τους το βάρος σε ευθεία γραμμή προς τα κάτω μέσα στο κενό, σε στιγμές ακαθόριστες και σε τόπους ακαθόριστους, παρεγκλίνουν κάπως από την τροχιά τους, τόσο μόνο, όσο που να μπορείς να πεις ότι διαφοροποιήθηκε η κίνησή τους. Αν δεν υπήρχε αυτή η παρέγκλιση, όλα θα κατευθύνονταν σαν σταγόνες της βροχής παράλληλα προς τα τρίσβαθα του κενού, και καμία επαφή, καμία πρόσκρουση δεν θα γινόταν ανάμεσα στα αρχικά στοιχεία, κι έτσι η φύση δεν θα δημιουργούσε τίποτα…». Κατά τον Λουκρήτιο, ο Επίκουρος εισηγήθηκε την παρέγκλιση για να εξηγήσει δύο πράγματα, αφενός μεν την δημιουργία του κόσμου και τον τρόπο που οργανώνεται η ύλη, αφετέρου δε να ξεφύγει από την αναγκαιότητα, δηλαδή την αιτιοκρατία του Δημόκριτου, ώστε να επιτρέψει στον άνθρωπο την ελευθερία της βούλησης (από την υποσημείωση 4 του μεταφραστή, στο Tiqqun-Εισαγωγή στον εμφύλιο πόλεμο, Ελεύθερος Τύπος, 2011, μτφρ. Πάνος Τσαχαγέας)

[2] Κυβερνησιμότητα ή Κυβερνολογική, όπως έχει προταθεί η απόδοση της έννοιας gouvernementalité από τον Μάριο Εμμανουηλίδη. Την έννοια της κυβερνολογικής εισηγήθηκε για πρώτη φορά ο Michel Foucault στις διαλέξεις του στο Κολέγιο της Γαλλίας το 1977 με τίτλο “Sécurité,Territoire, Population” (”Ασφάλεια, Επικράτεια, Πληθυσμός”). Ο Michel Foucault μελετώντας τις γενεαλογικές καταβολές του νεο-φιλελευθερισμού ισχυρίστηκε πως έχουμε οδηγηθεί σε ένα σύστημα εξουσίας που μπορεί να χαρακτηριστεί κυβερνολογικό, καθώς σε αντίθεση με το πειθαρχικό σύστημα εξουσίας που προηγήθηκε διακύβευμα της Εξουσίας πλέον δεν αποτελεί η πειθάρχηση και καθυπόταξη του υποκειμένου, αλλά η διαχείριση των δραστηριοτήτων στις οποίες αυτό βρίσκεται ενταγμένο. Με λίγα λόγια, αυτό που μέσω της επιστήμης διακυβέρνησης της πολιτικής οικονομίας θα πρέπει να ελεγχθεί, είναι η διάδραση του συλλογικού ανθρώπινου υποκειμένου (πληθυσμός) με τον κόσμο του, με το περιβάλλον στο οποίο ζει (επικράτεια). Άρα σκοπό της παρέμβασης δεν αποτελεί η περιστολή της ελευθερίας του ανθρώπου, αλλά αντιθέτως η ενίσχυσή της στο βαθμό που η ανθρώπινη ελευθερία αναπαράγει τη διαδικασία της διακυβέρνησης των ίδιων των ανθρώπων από μόνων τους. Παρά το γεγονός πως το κυβερνολογικό σύστημα εξουσίας ακολούθησε το πειθαρχικό, δεν το αντικατέστησε αφού η εμφάνιση ενός συστήματος εξουσίας της κυριαρχίας ή ενός πειθαρχικού συστήματος εξουσίας δεν αποκλείεται και μπορεί να εφαρμοστεί εντός του κυβερνολογικού πεδίου. (Βλ. Michel Foucault - Φυλακή//Κυβερνολογική, Δύο Κείμενα, μτφρ. Δημήτρης Κόρος, επιμ. Σοφία τζελεπή, Γιώργος Στεφανίδης, Ακυβέρνητες Πολιτείες, 2017)

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License