Κείμενο κατοίκων προφυγικών - Η τρομοκρατία της αντι-τρομοκρατικής στη γειτονιά μας (+english/turkish)

Κείμενο κατοίκων προφυγικών - Η τρομοκρατία της αντι-τρομοκρατικής στη γειτονιά μας

Η τρομοκρατία της αντι-τρομοκρατικής στη γειτονιά μας

Το Σάββατο 9/11/2019 και λίγο πριν τις 13.00μ.μ., βιώσαμε τις συνέπειες της τρομοκρατικής επιχείρησης της αντι-τρομοκρατικής υπηρεσίας.

Ακούσαμε μεγάλη κινητικότητα στην κεντρική είσοδο του κτιρίου που διαμένουμε κι έπειτα, βίαια χτυπήματα στην εξώπορτα των διαμερισμάτων, πρώτα των ισογείων και κατόπιν των υπόλοιπων ορόφων. Στο κτίριο εκείνη τη στιγμή, βρισκόμασταν μόνο μια γυναίκα με το 9χρονο παιδί της κι ένας ακόμη άνδρας. Ανοίξαμε την πόρτα των διαμερισμάτων μας και αντικρίσαμε πάνοπλους άνδρες των ΕΚΑΜ με full face και αλεξίσφαιρα γιλέκα, παραταγμένους σε όλο το μήκος της σκάλας και με τα όπλα τους σε ετοιμότητα.

Στη συνέχεια, ακολούθησε έρευνα σε όλα τα διαμερίσματα (για την πλειοψηφία των ανθρώπων που έλειπαν στις εργασίες τους, παραβιάστηκαν οι πόρτες των διαμερισμάτων τους) του κτιρίου, παρουσία εισαγγελέως, μεγάλης ομάδας αστυνομικών, άνδρες των ΕΚΑΜ μέσα στο κτίριο και ασφάλειας και διμοιριών απ΄ έξω περιμετρικά της γειτονιάς , οι οποίοι δεν άφηναν κανένα περιθώριο στους υπόλοιπους γειτόνισσες/ες να προσεγγίσουμε.

Από την πρώτη στιγμή, έχουν καταλάβει ότι δεν πρόκειται να βρουν «κάτι από αυτά που ψάχνουν», παρόλα αυτά, με ιδιαίτερο ζήλο συνεχίζουν την έρευνα. Έτσι, βρεθήκαμε για ώρες μέσα στο κτίριο, υποχρεωμένες/οι να δεχόμαστε το ψάξιμο κάθε γωνιάς του προσωπικού μας χώρου και αδιακρίτως να απλώνονται τα χέρια με τα μπλε γάντια από τα μωρουδιακά ρουχαλάκια, -φυλαγμένα ως ενθύμιο της καλύτερης μας εκδοχής ως είδος- τα αποκριάτικα τόξα, έως και τα βιβλία, τα οποία ερευνώνται με ιδιαίτερη προσοχή, καθώς «το μυαλό είναι ο στόχος» που λέει και η ποιήτρια. Βρεθήκαμε αντιμέτωποι με το δέσιμο με χειροπέδες για αρκετή ώρα, ερωτήσεις για τους υπόλοιπους κάτοικους του κτιρίου, αλλά καμία ενημέρωση για τον λόγο τον οποίο γίνεται αυτή η «μεγαλοπρεπής» έρευνα. Σε ερώτησή μας, ο ίδιος ο εισαγγελέας μάς παρέπεμψε στα δελτία των ειδήσεων... Βρεθήκαμε αντιμέτωπες/οι με τις ερωτήσεις του έντρομου παιδιού: «Γιατί βρίσκομε εγώ έξω από το σπίτι μας και αυτοί είναι μέσα;» και πολλές άλλες ακόμη ερωτήσεις του, που αναδεικνύουν όλο το μέγεθος της κοινωνικής στρέβλωσης που μας μαθαίνουν να δεχόμαστε ως κανονικότητα. Βιώσαμε όλο τον παραλογισμό της εξουσίας που έχει κάποιος πάνω σου, χωρίς να έχει προηγηθεί καμία, μα καμία, προηγούμενη επαφή, αντιδικία κλπ. Μόνο και μόνο επειδή εκτελεί εντολές της υπηρεσίας, μπορεί να σε εκτοπίζει, να σε τρομοκρατεί, να προσπαθεί να σε ελέγξει, να σου αφαιρέσει την αίσθηση κάθε ασφάλειας και αξιοπρέπειας που δικαιούται κάθε ανθρώπινο και μη ον, σε αυτόν τον κόσμο. Έτσι! Γιατί κάποιοι αποφάσισαν ότι σήμερα, αύριο, τώρα, μπορούν να μπαίνουν όπου θέλουν, να ασκούν βία με όποιο μέσο θέλουν, να σε στοχοποιούν ως εν δυνάμει ένοχη/ος για όποιο σενάριο θέλουν… κι εσύ, πρέπει να υπερασπιστείς τον εαυτό σου, τα ανήλικα μέλη των οποίων φέρεις την ευθύνη, την αξιοπρέπεια σου, το δικαίωμα σου στην ελευθερία…

Η βασική και μόνη «ενοχή» μας είναι, η όποια σχέση μπορεί να υπάρξει, τυχαία ή μη, με οποιανδήποτε βρεθεί στο στόχαστρο των Αρχών. Είτε είμαστε απλώς γείτονες, είτε γνωστοί, είτε έχουμε φιλικές σχέσεις, είτε συντροφικές, είτε οποιαδήποτε είδους σχέση… είμαστε αυτόματα στον κύκλο εκείνον, που απλώνεται σαν μεγάλος ιστός μέσα στα μυαλά και στα γραφεία της αντι-τρομοκρατικής και χαρτογραφείται έτσι ώστε, ανά πάσα ώρα και στιγμή, όταν τα αφεντικά τους, της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας, διψάνε για λίγο «αίμα τρομοκράτη», θ’ ανοίξουν τα συρτάρια τους και θα ανασύρουν από το σωρό, ένα ακόμα όνομα, για να το ρίξουν στην αρένα. Είμαστε ο κύκλος αυτός, που πρέπει να ανακριθεί, να «βιαστεί», να τρομοκρατηθεί, να προειδοποιηθεί για τις «επιλογές» του και τις «ιδεολογικές του αφετηρίες» και φυσικά να ελεγχθεί έτσι ώστε, να μην ξεφεύγει…να μην αποκλίνει από την «τάξη και ηθική»…Το ΠΩΣ ορίζει βέβαια, η εξουσία την τάξη και την ηθική είναι ΤΟ θέμα….γιατί όταν πηγαίνεις σε μια πορεία διαμαρτυρίας για το παραβιασμένο οκτάωρο εργασίας και για το μισθό ψίχουλα…ΚΑΙ τα δακρυγόνα σου θα φας ΚΑΙ τις γκλοπιές σου…αλλά το «τάξις και ηθική» ΔΕΝ ισχύει, όταν είσαι από τους από πάνω, γιατί τότε, μπορείς να λειτουργείς εις βάρος των άλλων και εντελώς «νόμιμα» ο νόμος δεν σε αγγίζει. Άλλωστε, «ο νόμος είναι σαν τον ιστό της αράχνης, τα μικρά έντομα πιάνονται, ενώ τα μεγάλα σχίζουν το δίχτυ και φεύγουν.»

Ενημερώνουμε ότι τον τελευταίο καιρό, πυκνώνουν οι επισκέψεις των κατασταλτικών δυνάμεων στη γειτονιά. Άλλοτε με γελοίες αφορμές, του τύπου «έχουν γίνει καταγγελίες για ζώα….» άλλοτε για «ναρκωτικά και όπλα», κι άλλοτε γιατί «υπάρχει πολύ σοβαρός λόγος που θα τον μάθουμε από τα δελτία των ειδήσεων…!» Όπως φαίνεται, κατασκευάζουν κομμάτι-κομμάτι την προπαγάνδα που θα διαχύσουν στα ΜΜΕ για το προφίλ μιας γειτονιάς διαφορετικής φροντίζοντας να ταυτίζουν πάντα, τη διαφορετικότητα με την επικινδυνότητα και την παραβατικότητα.

Είναι όμως πράγματι η γειτονιά μας διαφορετική;;;

-Η απάντηση είναι, ΟΧΙ δεν είναι διαφορετική, γιατί έχει ανθρώπους όπως σε κάθε άλλη γειτονιά: άτομα που εργάζονται καθημερινά, άνεργους, άνδρες, γυναίκες, τοξικοεξαρτημένους, τρανς, οικογένειες «κανονικές», οικογένειες μονογονεϊκές, ημεδαπούς, αλλοδαπούς, εκτοπισμένους, ηλικιωμένους με πενιχρή σύνταξη, ηλικιωμένους με καθόλου σύνταξη, πρώην άστεγους, ανθρώπους που έχουν γεννηθεί σε αυτά τα σπίτια και οι γονείς τους ήταν οι πρώτοι ιδιοκτήτες των σπιτιών αυτών,…ένα μωσαϊκό ανθρώπων δηλαδή, που μπορεί να υπάρχει σε μια οποιαδήποτε γειτονιά από τα κάτω, το όποιο έχει τη στοιχειώδη πρόσβαση στα απαραίτητα για την επιβίωση του και σε πολλές περιπτώσεις ούτε καν και σε αυτά. Εν περιλήψει, το καταπιεσμένο κομμάτι των κοινωνιών μας, που υπάρχει παντού, σε όλα τα μήκη και πλάτη αυτής της γης.

-Η απάντηση είναι, ΝΑΙ είναι διαφορετική, γιατί έχει ανθρώπους που παλεύουν να διατηρήσουν τη μνήμη. Να μην ξεχάσουμε τι είναι ο άνθρωπος στην ουσία του. Να μην επιτρέψουμε να ξημερώσουν σε αυτόν τον κόσμο κι άλλες γενιές κακοποιημένων παιδιών, που αύριο θα γίνουν οι βασανιστές πρώτα του ίδιου τους του εαυτού και μετά θα αναπαράγουν τη βία που δέχθηκαν, προς πάσα κατεύθυνση. Να δημιουργήσουμε σχέσεις αλληλοστήριξης και αλληλοβοήθειας, να διατηρήσουμε την αξιοπρέπεια μας και να μην εξαθλιωθούμε μέσα σε ένα σύστημα που όποια/ος δεν υποταχθεί, δεν θα έχει τα οφέλη που παρέχει το ίδιο το σύστημα. Το πιθανότερο είναι ότι δεν θα έχει μια «κανονική» δουλειά, μια αξιοπρεπή σύνταξη, δεν θα αποκτήσει ιδιοκτησία, στα σίγουρα δεν θα πλουτίσει και κατά συνέπεια δεν θα είναι ένας «υπολογίσιμος πολίτης». Το αφήγημα της εξουσίας, με το οποίο πιπιλίζει τα μυαλά του κόσμου είναι ότι, όλα αυτά που προσφέρει απλόχερα ο καπιταλισμός, κάποια/ος δεν τα κερδίζει, επειδή είναι ανίκανος κι επειδή ο ίδιος ευθύνεται που δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει τις τόσες ευκαιρίες που του δόθηκαν, ο ίδιος δεν μπόρεσε να βρει την άκρη του… και στην καλύτερη των περιπτώσεων, να πλουτίσει. Δεν περνάει από το μυαλό των εξουσιαστών, ότι κάποιες/οι περιφρονούμε βαθύτατα το χρήμα και την εξουσία και απεχθανόμαστε μέχρι τις ρίζες της καρδιάς μας, όλους αυτούς τους τρόπους που χρησιμοποιεί ο καθένας για να τα αποκτήσει. Ότι όλο αυτό το σύστημα, είναι εμετικό, καθώς βασίζεται πάνω στην εκμετάλλευση του ανθρώπου σε άνθρωπο, σε ζώα, στη φύση και σε ό,τι μπορεί να δώσει αυτός ο πολύπαθος πλανήτης. Βασίζεται σε ιεραρχία, εκμετάλλευση, αδικία και πολύ μα πολύ πόνο.

Από τα 228 διαμερίσματα της γειτονιάς, τα περισσότερα εγκαταλείφθηκαν στις αρχές του 2000, ύστερα από τον κρατικό εκβιασμό ότι πρόκειται να γκρεμιστούν γιατί είχαν «μεγάλα σχέδια»….κάποιοι καταλάβαμε τον εκβιασμό και δεν εγκαταλείψαμε τις οικίες μας. Κάποιοι/ες ήρθαμε και δώσαμε ξανά ζωή στα εγκαταλελειμμένα κτίρια, που με τόσο ύπουλο και εκβιαστικό τρόπο, πέρασαν στα χέρια του κράτους, πηγαίνοντας κόντρα στον παραλογισμό του συστήματος, που θέλει μέσα στο αστικό πεδίο να υπάρχουν εκατοντάδες άδεια σπίτια, ενώ υπάρχει η επιτακτική ανάγκη για στέγαση, καθώς με τους μισθούς ψίχουλα, η επιβίωση γίνεται αδύνατη. Στο πέρασμα των χρόνων, η αρχιτεκτονική σχολή και η αρχαιολογική υπηρεσία παρενέβησαν και με αγώνα μαζί με ΜΗ τρομοκρατημένους κατοίκους και αλληλέγγυους, καταφέραμε να κριθούν τα σπίτια διατηρητέα, καθώς είναι δείγμα της αρχιτεκτονικής του κινήματος bauhause και επιφορτισμένα με τη μνήμη των Δεκεμβριανών κατά τη διάρκεια των οποίων, οι μάχες ανάμεσα στους νέους κατακτητές και στους αγωνιζόμενους για ελευθερία ανθρώπους, άφησαν τα σημάδια πάνω στους εξωτερικούς τοίχους μέχρι και σήμερα.

Προσπαθήσαμε και προσπαθούμε καθημερινά να διατηρήσουμε τα σπίτια όρθια, τόσο αυτά που δεν εγκαταλείψαμε, όσο κι αυτά που υπήρξαν πρώην άδεια σπίτια και σε κάθε άλλη περίπτωση, θα είχαν καταρρεύσει. Παλεύουμε να διατηρήσουμε ζωντανή τη μνήμη του αγώνα για μια ζωή με αξιοπρέπεια, σε πείσμα της κρατικής προπαγάνδας που αφηγείται μια ιστορία στα μέτρα της, επιβάλλοντας την λήθη. Εναντιωνόμαστε στις πολιτικές του κράτους, που φροντίζει πολύμορφα και πολύτροπα να κατασκευάζει «προβληματικές καταστάσεις» για να νομιμοποιεί μετά τις κατασταλτικές του επιχειρήσεις.

Ενημερώνουμε ότι, συνεχίζουμε να αντιστεκόμαστε απέναντι στο κράτος που παρουσιάζεται στην γειτονιά μόνο για να τρομοκρατήσει, να λεηλατήσει και να μας κάνει ακόμη πιο δύσκολη τη ζωή μας. Συνεχίζουμε απέναντι σε όλους εκείνους τους μηχανισμούς, όπως τα ΜΜΕ, που στήνουν την προπαγάνδα τους και τα επικοινωνιακά σόου τους, διαχέοντας ειδήσεις που αφορούν την ανομία, την παραβατικότητα, την ανάγκη για στέγαση ευπαθών ομάδων (λες κι περισσότερες/οι από εμάς, δεν ανήκουμε ήδη σε αυτές τις ομάδες) και προτάσσουν με συναισθηματικό εκβιασμό, την ανάγκη για στέγαση των συγγενών των καρκινοπαθών του «Αγίου Σάββα» (πληροφοριακά: οι συγγενείς φιλοξενούνται σ΄ ένα από τα πολλά κτίρια που έχει στην κατοχή της η Εκκλησία, σε παράπλευρο δρόμο του νοσοκομείου).

Στεκόμαστε απέναντι σε αυτούς, που «ενδιαφέρονται» μόνο όταν θέλουν να αντλήσουν κέρδη από αυτή τη γειτονιά, και όταν θέλουν να εντείνουνε την καταστολή.

Στεκόμαστε απέναντι στην εξουσία, που προσπαθεί να βρωμίζει όποια/ον ορθώνει ανάστημα, με όποιο τρόπο εκείνη/ος το αντιλαμβάνεται και το ορίζει.

Η κλιμάκωση της καταστολής δεν μας φοβίζει. Δεν σκοπεύουμε να σιωπήσουμε.

ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΜΗ-ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΚΑΤΟΙΚΙΩΝ ΤΗΣ ΛΕΩΦΟΡΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ

 

Υ.Γ. Για του διώκτες μας που ξεσκονίζουν όλα τα κείμενα μας, έχουμε να τους πούμε ότι, «πράττουμε επειδή οφείλουμε». Και σίγουρα εμείς, δεν είμαστε από την πλευρά εκείνων που οφείλουν στα αφεντικά τους, αλλά οφείλουμε στη συνείδηση μας και μόνο σ’ αυτήν.

**************** το κείμενο στα αγγλικά // english translation ***************

The terrorism of the anti-terrorism force in our neighborhood On Saturday 9th November 2019 just before 1pm, we experienced the consequences of the terrorizing operation of the anti-terrorism force. We heard unusual activity at the main entrance of the building we reside in, followed by violent poundings at the front doors of the flats on the ground floor and then of the rest of the floors. At the time, only a woman with her 9 year-old child and another man were in the building. We opened our front doors and saw the fully-armed men of ΕΚΑΜ (a special anti-terrorist unit), wearing full-face and bullet-proof vests, lined up along the staircase, with their guns standing by. Afterwards, there was a search of all the apartments of the building (the doors of the residents who were not present were violated) with the District Attorney present , along with a large police force, and men of the EKAM inside the building and undercover police officers and riot police surrounding the building, forbidding the rest of the neighbors to get near. They immediately realize that they are not going to find “what they are looking for”, and yet, they zealously keep on searching. So, for hours, we were obligated to accept the searching of every corner of our personal space, watching the hands with the blue gloves spread indiscriminately, from baby clothes-kept as a memento of our best version as a species- and Halloween costumes, to books, which are thoroughly inspected since “the mind is the target”, as the poet says. We dealt with hand-cuffing for quite a while, questions about the rest of the residents, without being informed on the reason for this “grand” investigation. In response to our question, the District Attorney referred us to the news broadcasts…We dealt with the questions of the terrified child: “Why am I out of my home and they are in?” and many more questions which highlight the social distortion we are taught to accept as the norm. We experienced the irrationality of the power someone has over you, with no prior contact or conflict etc. Just because they execute orders they can displace you, terrorize you, try to control you, deprive you of every sense of security and dignity that every human and non-human being in this world is entitled to. Just because! Because somebody decided that today, tomorrow, now, they can get in wherever they want, use violence however they want, target you as potentially guilty for whatever scenario they find fit…and you must defend yourself, the minors for whom you are responsible, your dignity, your right to freedom… We are basically and only “guilty” because of any association, random or not, there may be with anyone who is targeted by the authorities. Whether we are just neighbors, acquaintances, friends, comrades or anything else…we are automatically in the circle which spreads as a huge web inside the minds and desks of the anti-terrorist force and is mapped in such a way that on any given time , when their bosses, the political leadership of the time, are thirsty for a little “terrorist blood”, will open their drawers and dig up one more name to throw into the arena. We are the circle which needs to be interrogated, “violated”, terrorized, warned about our choices and our “ideological roots” and of course be controlled so that it will not break loose…not deviate from “order and morality”. Of course HOW the authorities define order and morality is THE issue. ..because when you go to a protest against the violated eight-hour work day and the meager salary…you will be subjected to tear gas and police violence…but “order and morality” DOES NOT apply when you are an authority , because then you can function at the expense of the rest and completely “legally” the low does not touch you. Besides, “the law is like a spider web; the small insects are caught, while the big ones tear it apart and leave”. We are pointing out that lately, the visits of the repressive forces in the neighborhood are becoming more and more frequent. Sometimes with ridiculous pretexts «there have been complaints about animals…», sometimes for “drugs and guns” and other times because “there is a very serious reason which we will learn about from the news…”! It is evident that, piece by piece, they are building the agenda they will propagate in the Media about the profile of a different neighborhood, all the while equating the different to the dangerous and deviant. But is our neighborhood really different??? -The answer is NO, it is not different because there are people who like in any other neighborhood: work daily, are unemployed, are men, women, addicts, trans, are “normal” families, single-parent families, locals, foreigners, displaced, elderly with a meager pension, elderly with no pension, formerly homeless, people born in these houses and whose parents were the first owners; that is, a mosaic of people that can exist in every neighborhood and has basic access to the essentials for their survival and, in many cases, not even that. To sum up, the oppressed part of our societies that exists everywhere across the world. -The answer is YES, it is different because there are people who struggle to keep memory alive so that we won’t forget what it means to be human in essence. So that we will not allow the making of more generations of abused children, who will tomorrow become the abusers of their own selves and subsequently they will reproduce the violence they have received all around. So that we create relationships of mutual support and mutual aid, maintain our dignity and not be impoverished in a system where anyone who does not conform will not have the benefits that same system provides. He/She will probably not have a “normal” job, a decent pension, will not acquire property, will certainly not be rich and therefore will not be a “respectable citizen”. The narrative of power which is fed to the people is that, one does not benefit from everything capitalism generously offers because they are incompetent and because they themselves are to blame for not taking advantage of all the opportunities they were given; they themselves were incapable of finding their way…and at best, become rich. It never crosses the rulers’ minds that some of us deeply despise power and money and from the depths of our hearts detest everything one does to acquire them. That this whole system is repulsive, as it is based upon the exploitation of man, animals and nature, and upon everything this wounded planet has to offer. It is based upon hierarchy, exploitation, injustice, and a great deal of pain and suffering. Out of the 228 apartments of the neighborhood, the most were abandoned at the beginning of 2000 after the government’s blackmail that they were going to be pulled down, as they had “big plans”…Some of us understood the blackmail and did not abandon our residencies. Others came and gave life back to the abandoned buildings, which had become state property in such devious and blackmailing tactics, going against the irrationality of the system which wants the existence of hundreds of empty houses within the urban web, despite the urgent need for housing, as , with these meager salaries, survival becomes impossible. Throughout the years, the School of Architecture and the Archaeological Department intervened and together with the NON-terrified residents and solidarity, we struggled to achieve the characterization of the buildings as listing, as they represent the Bauhaus movement and are historically charged with the December events of 1944, during which the battles between the conquerors and those who struggled for freedom are evident on the external walls, even to this day. We have tried and are still daily trying to keep these houses standing, both the ones we have not abandoned and the ones that used to be empty and which in any other case, would have collapsed. We struggle to keep memory alive for a life with dignity, despite the state propaganda which narrates history as it finds fit, imposing oblivion. We go against state policies, which in many ways and forms fabricates ‘problematic situations” in order to legalize its repressing operations. We are pointing out that we continue to fight against the state which appears in the neighborhood only to terrorize , loot, and make our lives even harder. We continue against all those mechanisms , such as the Media, which stage their propaganda and their communication performances, spreading news which have to do with lawlessness, delinquency, the need to house socially vulnerable groups (as if most of us are not in this group) and put forward the need to house the relatives of the cancer patients of the hospital “Agios Savvas” , using emotional blackmail (FYI the relatives of the patients are hosted in one of the many buildings owned by the Church near the hospital).

We stand against those who show “interest” only when they want to capitalize on this neighborhood and intensify repression.

We stand against power, which tries to muddy whoever stands up to them in any way they see fit.

The escalation of repression does not scare us. We do not intend to be silent.

RESIDENTS OF SQUATTED AND NON-SQUATTED REFUGEE BUILDINGS AT ALEXANDRAS AVENUE

 

P. S. To our persecutors who dust off all our texts, we have to say to them, 'We do it because we owe it'. And we certainly are not on the side of those who owe to their bosses, we owe it to our conscience alone.

**************** το κείμενο στα τούρκικα // turkish translation ***************

Anti-terörün mahallemizdeki terörü

9.11.2019’da Cumartesi günü saat 13.00’a doğru anti-terör biriminin terör operasyonunun sonuçlarını yaşadık.

Önce zemin ve diğer katlardaki dairelerin dış kapılarının şiddetle vurulduğunu ve daha sonra kaldığımız binanın girişinde büyük bir hareketlilik duyduk. Binada o anda sadece 9 yaşındaki oğluyla beraber bir kadın ve bir erkek vardı. Kapıyı açtığımızda tam donanımlı silahlı erkekleri EKAM’dan yüzleri tam kapalı, çelik yelekli ve silahları hazır bir şekilde merdivenlere dizilmiş gördük.

Ardından tüm daireleri aramaya başladılar( İnsanların çoğu işindeydi, savcıların eşliğinde kapıları yasadışı açıldı), bina içinde kalabalık bir polis grubu, EKAM’dan adamlar ve güvenlik ve çevik kuvvet araçları dışarıda mahalle etrafında komşuların yaklaşması için hiçbir boşluk bırakmamışlardı.

İlk andan itibaren, «aradıkları şeyi» bulamayacaklarını anlamalarına rağmen özel bir hırsla aramaya devam ettiler. Böylece saatlerce kendimizi bina dışında bulduk, kişisel tüm alanlarımızın her köşesinin aranmasını mecburen kabul ettik ve mavi eldivenli elleriyle bebek elbiselerine itinasız dokunuyorlardı– iyi zamanlarımızın hatırası olarak saklanmış - karnaval yaylarına, kitaplara kadar herşeyi dikkatlice inceleniyordu çünkü kadın şairin dediği gibi «hedef akıldı». Uzun süre ellerimiz kelepçeli, binanın diğer sakinleriyle ilgili sorularımızla, ayrıca bu «mükemmel» aramanın niye yapıldığına dair hiçbir açıklama olmaksızın kendimizi bu durumla karşı karşıya bulduk. Sorduğumuzda ise savcının kendisi bizi basın haberlerine yönlendirdi. Korkmuş çocuğun sorularıyla karşı karşıya kaldık «Οnlar içeride ve ben evimizin dışındayım niye? », başka soruları da bize normal olarak kabul ettiğimiz toplumsal çarpıtmanın büyüklüğünü gösteriyor. Sizin üzerinizde yetkileri olan birinin tüm saçmalığını yaşadık. Önceden haber verilmeden herhangi bir yargılama olmaksızın ..vb. sadece ve sadece üstlerinin emirlerini uyguladığı için seni yerinden edebilir, seni korkutabilir, seni kontrol etmeye çalışabilir, her insanın ve varlığın hakettiği güvenlik ve itibar duygusunu zedeleyebilir bu dünyada. Böyle ! Çünkü bazıları bugün, yarın, şimdi karar verdiler ve istedikleri heryere girebilir, istedikleri yöntemle şiddet uygulayabilir, seni potansiyel suçlu olarak arzu ettikleri her senaryoda hedef haline getirebilirler... ve sen kendini savunmalısın, sorumlu olduğun ergenler, itibarın, özgürlük hakkın için...

Temel ve tek «suçumuz», var olan herhangi bir ilişki , tesadüf olsun yada olmasın bu ilişki yetkililerin hedefine girebilir. Ya sadece komşuyuz ya tanıdık ya dostuz ya yoldaş yada herhangi bir ilişki olsun...biz otomatik olarak, anti-terör bürolarında ve kafalarının içerisinde yayılan büyük bir doku çevresi gibiyiz ve bunun haritası çıkarılmakta, öyle ki herhangi bir zamanda ve anda, patronları, zaman zaman politik liderleri, birazcık «terörist kanına» susadıkları zaman çekmecelerini açarlar ve arenaya atmak için yığınlar arasından bir isim çekerler. Biz,soruşturulması, «tecavüz edilmesi», korkutulması, «tercihleri» ve «ideolojik kökenleri» için uyarılması ve elbetteki elden kaçırılmaması... «sınıf ve etikten» sapmaması için kontrol edilmesi gereken bir çevreyiz. Tabii ki MESELE iktidarın sınıfı ve etiği NASIL tanımladığıdır... Çünkü sekiz saatlik çalışma hakkını ihlal ettiği ve maaş düşüklüğü için bir protesto yürüyüşüne gittiğinde... HEM gözyaşartıcı bombaları HEM de jopları yersin...Fakat sen yukardakilerdensen «sınıf ve etik» geçerli DEĞİLDİR çünkü o zaman başkalarının haklarını ihlal edebilirsin ve tamamen «yasal» olarak, kanun sana dokunmaz bile. Sonuçta «yasa örümcek ağı gibidir,küçük böcekler yakalanırken büyükler ağı yırtar ve çıkarlar» Son zamanlarda mahallemizde baskıcı güçlerin ziyaretleri sıklaştı. Komik gerekçelerle örneğin bazen «hayvanlar için şikayet var….» bazen «silah ve uyuşturucu» için bazen de «çok ciddi bir sebep var ve onu haberlerden öğreneceğiz...! » Görünen o ki, basında farklı bir mahalle profili oluşturmak için mahallemizin farklılığını tehlike ve yasadışılıkla özdeşleştirerek parça-parça bir propaganda inşa ediyorlar.

Gerçekten mahallemiz değişik mi ?

-Cevap HAYIR, değişik değil, çünkü diğer mahallelerdeki gibi insanlar var : Günlük çalışan insanlar, işsizler,erkekler,kadınlar,uyuşturucu müptelaları, translar, «normal» aileler,tek ebeveynli aileler, yerliler,yabancılar,yerlerinden edilenler, kıt emekli maaşı olan yaşlılar, emeklisi olmayan yaşlılar, eski evsizler, ebeveynleri bu evlerin sahibi olanlar ve bu evlerde doğanlar,... herhangi bir mahallede olabilecek bir insan mozaiği yani alttakiler, onların hayatta kalabilmek için temel gereksinimlere kısıtlı bir erişimi vardır ve hatta çoğu zaman bu bile yoktur. Özetle, dünyamızın her köşesinde ve her yerinde var olan toplumlarımızın ezilen kısmıdır.

-Cevap EVET, değişik, çünkü hafızayı korumak için mücadele eden insanlar var. İnsanın özünde ne olduğunu unutmayalım. Yarın işkenceci olarak, önce kendisine ve sonra da her tarafa mağdur kaldığı şiddeti uygulayan şiddet mağduru çocukların bu dünyada yeniden doğmasına izin vermeyelim. Karşılıklı yardım ve dayanışma ilişkileri kuralım, saygınlığımızı koruyalım ve sistemin kendisinden yararlanmayan ve ona itaat etmeyenlerinde olduğu bir sistemin içinde tükenmeyelim. Mümkündür ki «normal» bir işi, yeterli bir emekliliği, mülkü olmayacaktır, kesinlikle zengin olmayacak ve sonuç olarakta «dikkate değer » biri olmayacaktır. İnsanların kafalarını şişiren iktidarın hikayesidir bu, kapitalizm bol bol fırsat sunar ve sen yetersiz olduğun için kazanamazsın, sana sunulan fırsatları değerlendiremediğin için sen sorumlusun , belki kendini bulamadın zengin olmak için...iyi fırsatlarda. İktidardakilerin aklından geçmez ki parayı ve iktidarı derinden küçümsediğimiz ve herkesin bu olanaklara sahip olmak için kullandığı yöntemlerden yürekten iğrendiğimiz. Bütün bu sistem mide bulandırıcı çünkü insanın insanı, hayvanları, doğayı sömürmesi ve çaresiz gezegenin ne verebileceği üzerinden yükseliyor. Hiyerarşiye,sömürüye, haksızlığa ve çok ama çok acıya dayanıyor.

Devlet şantajından sonra yıkım yapılacak diye 2000 yılların başında mahalledeki 228 dairenin çoğu terkedildi, çünkü «büyük planları» vardı ....bazılarımız şantajı anladık ve evlerimizi terk etmedik. Bazılarımız sinsi ve şantajcı bir yöntemle devletin eline geçen bu terkedilmiş binalara geldik ve tekrar yaşam verdik, sistem, maaş kırıntılarıyla ayakta kalmak imkansızken ve acil barınma ihtiyacı varken kentsel alanda yüzlerce boş ev olmasını isteyerek kendi içinde çelişiyor. Yıllar içinde, Mimarlık Fakültesi ve arkeoloji servisinin müdahalesi ve dehşete düşürülmüş MH sakinleri ve dayanışma gösterenlerle beraber evlerin yasal korunma altına alınmasını sağladık, çünkü bauhause hareketinin mimari örneği olan bu evler aynı zamanda işgalcilere karşı özgürlük mücadelesi veren Aralık Direnişçilerinin anılarıyla doludur, dış duvarlarda hala bugüne kadar izleri mevcuttur.

Hergün hem terketmediğimiz evleri hem de boş olan evleri ayakta tutmak için çalıştık ve çalışıyoruz yoksa çoktan yıkılmışlardı. Onurlu bir yaşam için mücadele belleğini canlı tutmaya çalışıyoruz. Kayıtsızlıkta ısrar eden bir devlet propagandası kendine göre bir hikaye uyduruyor. Baskıcı faaliyetlerini yasallaştırmak için her türlü şekil ve yöntemler kullanarak «problemli durumlar » yaratan devlet politikalarına karşı çıkıyoruz.

Yaşamımızı daha da zorlaştırmak, yağmalamak, mahallemize sadece bizi korkutmak için gelen devletin karşısında direnişe devam edeceğimizi bildiririz. Show programlarında propaganda adına kanunsuzluğu, ihlalleri, yardıma muhtaç grupların barınma ihtiyacını (sanki bizden kimse bu gruptan değilmiş gibi ) kullanan basın gibi tüm aygıtların karşısında durmaya devam ediyoruz, duygusal şantajla «Aya Savva hastanesindeki »kanser yakınlarının barınma ihtiyacını ( bilgilendirme : hasta yakınları kiliseye ait pek çok evden birinde hastanenin yan sokağındaki eski bir binada misafir ediliyorlardı) dile getiriyorlar. Sadece baskıyı artırmak ve bu mahalleden kar sağlamak istediklerinde «ilgilenenlerin» karşısındayız. Ayağa kalkanları idrak ettiği ve tanımladığı yöntemle karalamaya çalışan iktidarın karşısındayız.

Baskıların artması bizi korkutmuyor.

Sessiz kalmak niyetinde değiliz.

ALEKSANDRAS CADDESİNDEKİ İŞGAL EDİLEN VE EDİLMEYEN MÜLTECİ EVLERİNİN SAKİNLERİ

Not: Tüm metinlerimizin tozlarını alan ezenlerimize deriz ki «bunu yapıyoruz çünkü borçluyuz». Bize patronlarına borçlu olanlardan değiliz, sadece bilincimize borçluyuz ve sadece ona.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License