Στις 26 Αυγούστου ξεκινάει να μπαίνει σε εφαρμογή μια εξαγγελμένη εκστρατεία επιβολής της αστικής νομιμότητας στα ήδη στοχοποιημένα Εξάρχεια. Παρότι οι ιστορίες των Εξαρχείων είναι πολλές και αφήνουν το αποτύπωμα τους εδώ και κάποιες δεκαετίες, όπως και οι επεμβάσεις του κράτους στη περιοχή, οι πολιτικές ηγεσίες–τα αφεντικά–τα ΜΜΕ διαρκώς επιχειρούν όλα αυτά τα χρόνια να επαναεισάγουν το “πρόβλημα” των Εξαρχείων με τους όρους του “άνευ προηγουμένου”.

Το πώς οι ετερότητες, οι καταπιεσμένοι και οι περιθωριακές (οι οποίες παράγονται απο μία ταξικά, έμφυλα, φυλετικά και εθνικά οργανωμένη κοινωνία) κατανέμονται και δραστηριοποιούνται σε ζώνες και σημεία της πόλης, είναι ζήτημα που αφορά τους κρατικούς σχεδιασμούς. Και ακριβώς εκεί είναι η πρεμούρα τους για τις γειτονιές του κέντρου. Όταν όλες αυτές οι κοινωνικές ομάδες μπορούν να βρούν κοινούς τόπους, κάτι ενδεχομένως να μην υπολογιστεί καλά. Αυτή είναι η ιδιαιτερότητα των Εξαρχείων, κουβαλά όλους τους κοινωνικούς ανταγωνισμούς που είναι διάχυτοι στην πόλη, αλλά και τις προσπάθειες κριτικής και επαναεπεξεργασίας τους, πυκνωμένους σε μερικά τετραγωνικά μέτρα.

Παραγόμενο της προαναφερθείσας εκστρατείας των τελευταίων μηνών είναι οι εκκενώσεις πληθώρας κατειλημμένων κτηρίων που αξιοποιούνταν για στέγαση απο μετανάστες/ριες ή/και πολιτικές ομάδες. Επιπλέον παρατηρείται η εκμετάλλευση ενός κλίματος εκτάκτης ανάγκης που πλανάται έτσι κι αλλιώς πάνω απο τη περιοχή, για να οριστεί εκ νέου το μέτρο της βίας και της επιβολής που ασκείται πάνω στους αγωνιζόμενους/ες, καταπιεσμένες/ους. Η στελέχωση των αστυνομικών δυνάμεων, η ίδρυση νέων και “παλιών γνώριμων” ομάδων τους, ο επαναπροσδιορισμός των σταθερών πόστων τους και των σημείων εκτόνωσης, η επιστράτευση drone για πανοπτική ορατότητα, οι αδιάκριτοι τραμπουκισμοί και ξυλοδαρμοί, αλλά και οι στοχευμένες απαγωγές και μπούκες σε σπίτια αγωνιστών/ριων, είναι κάποια απο τα κρούσματα του κατασταλτικού φαινομένου.

Η περιοχή των Εξαρχείων αποτελεί σημείο αναφοράς του αντιεξουσιαστικού χώρου, σίγουρα όμως δεν διατηρεί αποκλειστικότητα ως προς τα υποκείμενα που την εδρεύουν. Θα θέλαμε λοιπόν να εστιάσουμε στους πιο βαλλόμενους της περιοχής και γενικότερα της ελληνικής κοινωνίας και το πώς η κυρίαρχη εξουσία επενδύει πάνω στα σωματά τους: τους/τις μετανάστες/ριες.

Αριστερή ή δεξιά διαχείριση εκφράζονται με ελαφρώς διαφορετικές τομές. Όμως η κρατική μηχανή έχει μνήμη και μεθοδικότητα, το κεφάλαιο διαμεσολαβεί με τις σχέσεις του, με τρόπο που επεξεργάζονται και αφομοιώνουν τα συστατικά στοιχεία τα οποία φαντάζουν λειτουργικά για τη διατήρηση των κοινωνικών συσχετισμών, τοποθετώντας τους/τις μετανάστες/ριες σε οπτικές κάπου ανάμεσα στην εγκληματοποίηση και τη φιλανθρωπία. Μας είναι ξεκάθαρη η δομική λειτουργικότητα του μεταναστευτικού υποκειμένου στο κόσμο του Έθνους-Κράτους και της ταξικής διαστρωμάτωσης, σε ένα κόσμο που δεν δύναται να νοηθεί χωρίς αυτό. Η σχετικά πρόσφατα επινόηση του Έθνους, η κρατική του οργάνωση, η εγγραφή των πληθυσμών στη γή μέσω της καταγωγής και η εισαγωγή στις ιδιότητες του πολίτη, φανερώνουν μερικές απο τις αδυνατότητες ύπαρξης όσων προσπαθούν να διασχίσουν τα σύνορα. Η αστάθεια των υποστάσεων τους λόγω της εθνικής διαφορετικότητας οδηγεί σε μια ευέλικτη γκρίζα ζώνη, νομικής/κοινωνικής ειδικής μεταχείρισης.

Η διάχυτη κοινωνική δυσφορία προς τους μεταναστευτικούς πληθυσμούς προσφέρει απλόχερα πλήθος βίαιων μεταχειρήσεων. Απο τις πιο μεμονωμένες δολοφονικές ή εκφοβιστικές επιθέσεις (χάραγμα προσώπου 13χρονου στη Θεσαλλονίκη), μέχρι τις ρατσιστικές κινητοποιήσεις και τα πογκρόμ, πολιτών και δημάρχων, που σκοπό έχουν την παρεμπόδιση εγκατάστασης των πληθυσμών στις περιοχές (βλέπε Νάουσα, Βρασνά κ.α). Οι τελευταίοι, μαζί με τα ντόπια αφεντικά, συνετίζονται κάποιες φορές υπό το πρίσμα του οικονομικού οφέλους (εργασιακή εκμετάλλευση, κονδύλια της ΕΕ), προσδοκόντας έτσι την εγκατάσταση τους στην πλέον “φιλόξενη και αντιρατσιστική” τους περιοχή. Απο την άλλη οι διωκτικές αρχές δεν φαίνεται να δείχνουν την ίδια ευαισθησία, στοχοποιώντας διαρκώς το παρεμπόριο και όσους/ες μετανάστες/ριες προσπαθούν να ορίσουν τις συνθήκες επιβίωσης τους με διαφορετικό τρόπο. Αποκορύφωμα της κρατικής πολιτικής αποτελεί το έργο που επί κυβέρνησης Σύριζα ενσωματώθηκε στη ζωή του τόπου, τα κέντρα κράτησης, ή για να το πούμε καλύτερα, οι εκτοπισμένοι και αθέατοι απ’τις ζωές μας χώροι εγκλεισμού που επιβλήθηκαν στον μεταναστευτικό πληθυσμό. Όσον αναφορά το ζήτημα του εγκλεισμού τοποθετούμαστε πλέον με μεγαλύτερη ακρίβεια γνωρίζοντας μια εικόνα απο το μέλλον. Η μετατροπή των δομών σε κλειστών προσφέρει ικανοποίηση στα αισθήματα ασφάλειας και εθνικής ομοιογένειας των ντόπιων.

Σε μια ακόμα περίοδο που η πολεμική των κοινωνικών αντιθέσεων εντείνεται, τα ξημερώματα της 19ης Νοεμβρίου πυρπολήσαμε ένα όχημα της Δημοτικής Αστυνομίας στη Νέα Φιλαδέλφεια. Μπορεί να διαφαίνεται μια δύσκολη περίοδο για τις καταλήψεις αλλά εμείς είμαστε η κινητήρια δύναμη μέσα στα κτήρια. Και υπάρχουμε και έξω απ’αυτά, στις γειτονιές, στους χώρους εργασίας, στα πανεπιστήμια, και οπουδήποτε οι ανατρεπτικοί αγώνες οραματίζονται, διεκδικούν, δημιουργούν. Τα εγχειρήματα, τα περιεχόμενα μας, οι δράσεις και σχέσεις μας είναι ο δικός μας παράγοντας σε αυτή τη βίαιη διαδικασία για μορφοποίηση της ζωής.

 

Σύντροφοι/ισσες

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License