Ορισμένες επείγουσες επισημάνσεις επάνω στο "γράμμα σ' ένα Χιλιανό"

Με αφορμή την πρόσφατη δημοσιοποίηση στην Ελλάδα του κειμένου-ανάλυσης του Μεξικανού αναρχικού συντρόφου Γκουστάβο Ροντρίγκεζ με τίτλο: “Γράμμα σε ένα Χιλιανό” και ταυτόχρονα με βάση την πεποίθησή μας ότι η συγκεκριμένη κριτική ανάγνωση των σημερινών γεγονότων, σε διεθνές επίπεδο,-με ιδιαίτερη αναφορά στα εξεγερσιακά γεγονότα της Χιλής-ανοίγει πιθανά τις δυνατότητες της προετοιμασίας και της διάρθρωσης ενός διεθνούς πρακτικού διαλόγου μεταξύ αναρχικών-ανεξάρτητα από την τάση αναφοράς τους-επίσης σε διεθνές επίπεδο και με συγκεκριμένη κατεύθυνση την αποσαφήνιση συγκεκριμένων πρακτικών ζητημάτων τα οποία, κατά τη γνώμη μας, τίθενται πλέον επιτακτικά λόγω της διεθνούς συγκυρίας , αποφασίσαμε να δημοσιοποιήσουμε επίσης την παρέμβαση-ανάλυση του Ιταλού αναρχικού συντρόφου Κοσταντίνο Καβαλέρι ο οποίος απαντά με τη σειρά του κριτικά επάνω στις θέσεις του Ροντρίγκεζ. Είναι σαφές ότι επιλέγουμε να δώσουμε συνέχεια σε αυτή τη συζήτηση που διεξάγεται σε διεθνές επίπεδο αυτή τη στιγμή, πέραν των άλλων και διότι είτε ο Καβαλέρι είναι ήδη γνωστός για τις θέσεις του στο ελληνικό αναρχικό κίνημα*, αλλά επίσης διότι προκύπτει ξεκάθαρα ότι γνωρίζει τον Ροντρίγκεζ και ότι επιπλέον αμφότεροι προκύπτουν ότι ανήκουν στην επονομαζόμενη “Αφορμαλιστική Τάση” (οργανωτική) του σημερινού διεθνούς αναρχικού κινήματος την οποία και εμείς συνυπογράφουμε, σαν μεταφραστές και επιμελητές των συγκεκριμένων κειμένων και θέσεων. Πέραν αυτών, και στα πλαίσια του παρόντος και υποχρεωτικού, κατά την άποψη μας, προλογισμού της ανάλυσης του Καβαλέρι, θα θέλαμε προκαταβολικά και προς αποφυγή ενδεχομένων παρεξηγήσεων -από πλευράς κακή τη πίστη “συντρόφων” που θα διέβλεπαν ίσως στις εκδοτικές μας προθέσεις, προσπάθειες προσηλυτισμού ή στρατολόγησης σε αυτές τις θέσεις -, να διευκρινίσουμε ότι ή μοναδική μας στοχοθεσία και επιθυμία ήταν και παραμένει η πρακτική διερεύνηση αυτών των ζητημάτων που αν δεν κάνουμε λάθος , διορθώστε μας, αφορούσαν και εξακολουθούν να αφορούν την συντριπτική πλειοψηφία των αναρχικών με δεδομένο ότι αυτοί ήταν και παραμένουν επάνω σε εξεγερσιακές και επαναστατικές θέσεις, ανεξαρτήτως τάσης. Είμαστε επίσης υποχρεωμένοι να επισημάνουμε ότι η διαπραγμάτευση παρόμοιων σύνθετων κοινωνικών ζητημάτων κατά το παρελθόν, στο βαθμό που τέθηκε, μάλλον απέτυχε παταγωδώς μέχρι σήμερα. Από την πλευρά μας όμως νομίζουμε ότι είναι χρήσιμο και θεμιτό να συνεχίσουμε αυτήν την προσπάθεια αναλύοντας την κατάσταση σαφώς από την ΄δική μας οπτική γωνία και χωρίς να θέλουμε σε καμία περίπτωση και για κανένα λόγο να πείσουμε προκαταβολικά απολύτως κανέναν ! Αυτό όμως δεν μας επιτρέπει σε καμία επίσης περίπτωση να μην διαβλέπουμε την αναγκαιότητα του χτισίματος των προϋποθέσεων ενός επείγοντος δημοσίου πραγματικού επαναστατικού αναρχικού διαλόγου. Μία εξ αυτών των προϋποθέσεων είναι βέβαια και η ικανότητα αυτοκριτικής πέραν βεβαίως της κριτικής! Και πιστεύουμε ότι ο Καβαλέρι δίνει συγκεκριμένα δείγματα γραφής προς αυτή την κατεύθυνση. Θα παρατηρούσαμε επιπλέον, προκειμένου να προετοιμάσουμε καλύτερα τον αναγνώστη του κειμένου, ότι η ανάλυση του Καβαλέρι αναφορικά με τις θέσεις του Ροντρίγκεζ είναι υποχρεωμένη να ανατρέξει, μεταξύ άλλων, σε συγκεκριμένα ιστορικά σημεία αναφοράς προκειμένου αυτός να θεμελιώσει και να καταστήσει σαφέστερες τις θέσεις του, στοιχεία που δεν προκύπτουν απαραίτητα γνωστά στην ολότητα τους στον Έλληνα αναγνώστη, για κατανοητούς λόγους . Επιπλέον η αναφορά του σε άλλα ζητήματα όπως π.χ. αυτό σχετικά με την “υλοποίηση ενός καινούριου αναρχικού παραδείγματος για τον 21ο αιώνα”, μαρτυρά ότι μεταξύ των δύο υφίσταται ένας ευρύτερος διάλογος αναφορικά με όλα αυτά τα ζητήματα, τα οποία όμως σε τελική ανάλυση επικεντρώνονται στην διερεύνηση των σημερινών προοπτικών και δυνατοτήτων της συμμετοχής των αναρχικών στο εσωτερικό των αυθόρμητων εξεγερσιακών κινημάτων που ξεσπούν παντού. Πριν δώσουμε λοιπόν τον λόγο στον Καβαλέρι, θα παραθέσουμε συνοπτικά τις θέσεις του, οι οποίες αναπτύσσονται με αλληλουχία μέσα στην ανάλυσή του και με βάση τις οποίες αποφασίσαμε να την εκδώσουμε στα ελληνικά: “.....Να αποκαλούμαστε αναρχικοί σημαίνει, διορθώστε με αν κάνω λάθος, να δηλώσουμε ταυτόχρονα την ένταξή μας στο ιστορικό κίνημα, να τοποθετηθούμε σε συνέχεια με την ιστορία του, ενώ παράλληλα δημιουργούμε εργαλεία με στόχο να προσαρμόσουμε την παρέμβασή μας στις αλλαγές που προέκυψαν με την πάροδο του χρόνου στο πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό πεδίο, και μαθαίνοντας από τα λάθη μας , από τις αρνητικές και παραλυτικές στιγμές που προέκυψαν επίσης. .....Όντας ο αναρχισμός εξ ορισμού επαναστατικός, άρα ούτε δημοκρατικός ούτε φορέας άλλων τρόπων θεσμοποιημένης εξουσίας , ο μοναδικός τρόπος που του απομένει για να επιχειρήσει την έφοδο στον ουρανό(την καταστροφή των υπαρχουσών εξουσιαστικών κοινωνικών συνθηκών)είναι η γενικευμένη εξέγερση, δηλαδή ο συγκυριακός ξεσηκωμός ενός μεγάλου τμήματος των κυριαρχημένων που επιτίθενται και καταστρέφουν δομές και ανθρώπους του ισχύοντος συστήματος κυριαρχίας. .....σήμερα δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε κάτι που παραμένει άγνωστο και ανέκδοτο στον ίδιο τον αναρχισμό για να επισημάνουμε και να υπογραμμίσουμε το ξεπέρασμα των ιστορικών διαρθρώσεων της πλειοψηφίας του κινήματος.....Κατά συνέπεια η απλή επισήμανση της τάσης αναφοράς, όπως κάνει ο ίδιος ο Γκουστάβο (Ροντρίγκεζ) όταν, προσδιορίζοντας τη θέση μας για να την διαχωρίσει σε σχέση με αυτή της σύνθεσης , χρησιμοποιεί την έννοια της “ΑΦΟΡΜΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΤΑΣΗΣ” του αναρχισμού είναι αρκετά σαφής και επαρκής από μόνη της. .......Προφανώς η μέχρις εδώ επιχειρούμενη συζήτηση είναι στενά συνδεδεμένη όχι μονάχα με την ειδική οργάνωση, αλλά επίσης με τις σχέσεις που είναι δυνατόν να διαρθρωθούν με την οικονομικο-κοινωνική και “πολιτισμική” πραγματικότητα μέσα στην οποία κάθε άτομο και αναρχική ομάδα δρα. ........είναι επίσης προφανής η διαφορετικότητα των καταστάσεων και των συνθηκών ενός χώρου με τους υπόλοιπους, όπως σαφέστατα υποδηλώνει η συγκυρία(φυσικά η οικονομικο-κοινωνική και πολιτισμική κατάσταση της Χιλής, από την οποία προκύπτουν τα εξεγερσιακά γεγονότα του τελευταίου καιρού, είναι διαφορετική από αυτή του Ιταλικού Νότου, ή από τις αγροτικές περιοχές ενός μεγάλου μέρους της Ευρώπης). Και βέβαια σε διαφορετικές συνθήκες αντιστοιχούν διαφορετικές αντιδράσεις από πλευράς των κυριαρχημένων. ........Πολύ πιο απλά θεωρώ ότι υπάρχει η πραγματική δυνατότητα, η συγκεκριμένη, της καταστροφής του υπάρχοντος(τονίζω την δυνατότητα και όχι την πιθανότητα που ποσοτικοποιείται σε μαθηματικούς-αλγεβρικούς όρους) ακριβώς για τον λόγο ότι τα εξεγερσιακά πλαίσια-που θεωρώ ότι θα είναι ακόμη πιο ριζοσπαστικά σήμερα και στο μέλλον, από όσο υπήρξαν στο παρελθόν-βλέπουν τη συμμετοχή μιας μάζας αποκλεισμένων η οποία είναι επαρκώς πλατιά (και τα παραδείγματα που μπορούν να αναφερθούν είναι επίσης πολλά, από τις αστικές περιφέρειες του Παρισιού πριν από λίγα χρόνια μέχρι τη σημερινή Χιλή). ....Αλλά λέω ακόμη περισσότερα, πολύ περισσότερα, και εδώ αναφέρομαι στη συζήτηση του Αλφρέντο (Μπονάνο) : πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι ώστε η εξέγερση να μην μας βρει απροετοίμαστους, ΑΛΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΠΡΙΝ ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΠΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΜΕ ΟΧΙ ΤΑ ΑΠΛΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ(αναφορικά με τα οποία οι σκέψεις του Γκουστάβο σε σχέση με αυτά που συμβαίνουν στη Χιλή είναι σημαντικές), ΑΛΛΑ ΤΙΣ ΥΛΙΚΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΕΣ ΔΟΜΕΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ, σε διαφορετική περίπτωση δεν θα δράσουμε με διαφορετικό και πιο κατάλληλο τρόπο από την πραγματική καταστροφή που υλοποιούν αυθόρμητα οι εξεγερμένες μάζες. Και είναι μονάχα από την άποψη αυτής της αξιολόγησης που διαφαίνεται η διαφορά μεταξύ ημών των αναρχικών και των μαζών: εμείς πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι, να διαθέτουμε την ικανότητα να προκύπτουμε αξιόπιστα σημεία αναφοράς “των μαζών” στο να κατευθύνουμε την καταστροφή στις ΔΟΜΕΣ του παραγωγικού συστήματος , κατά τρόπο ώστε ο μηχανισμός παραγωγής και αναπαραγωγής του ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΣ να διακοπεί. Πράγμα που πρέπει να γίνει, όπως σωστά εντοπίζει ο Γκουστάβο, κατά τη διάρκεια του άμεσου ξεσπάσματος της γενικευμένης εξέγερσης. ......Σε τελική ανάλυση, και τελειώνω για την ώρα με αυτό το βαρετό κείμενο, είμαι πεπεισμένος ότι σίγουρα παραμένουν ορισμένα σταθερά σημεία επάνω στα οποία συγκλίνουμε, σε αντίθετη περίπτωση αρνούμαστε τον αναρχισμό ......Χρειάζεται να συζητηθούν οι λόγοι της διαφορετικότητας των οπτικών (κατά συνέπεια των επιχειρησιακών προσεγγίσεων) μεταξύ μας αναφορικά με ορισμένες απόψεις των οποίων εγώ μέσα σε αυτό το κείμενο εξέθεσα ορισμένα στοιχεία που ελπίζω ότι έγιναν κατανοητά, ακόμη και αν δεν τυγχάνουν κοινής αποδοχής και ιδιοποίησης! Όμως εγώ ξεκινώ από την πεποίθηση ότι η διαφορετικότητα, αν υπάρχει εμπιστοσύνη μεταξύ συντρόφων, αποτελεί ένα ωραίο πλούτο, όντας ο αναρχισμός το ακριβώς αντίθετο κάθε δόγματος, για αυτό και σε τελική ανάλυση θεωρώ ότι όλες αυτές που βρίσκονται σε εξέλιξη δεν αποτελούν παρά ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ, ΕΡΕΘΙΣΜΑΤΑ, να βεβαιωθούν και να επιβεβαιωθούν καθημερινά, έτσι ώστε να εκτιμηθεί η αξία της δράσης μας σε συνάρτηση με το ξεχαρβάλωμα του παρόντος . ...... Στην περίπτωση κατά την οποία η Αναρχία θα μπορούσε να προκύψει, συμφωνώ με τον Αλφρέντο και κατά συνέπεια με τον Γκουστάβο επάνω στο γεγονός ότι θα επανεμφανισθούν (καλύτερα ότι θα προσπαθήσουν να εμφανισθούν) για διάφορους λόγους, μεταξύ των οποίων ορισμένοι χαρακτηρολογικής φύσης ορισμένων προσωπικοτήτων, τάσεις που θα κατευθύνονται στην ανασύσταση στοιχείων συντακτικής εξουσίας, δηλαδή παλιές ή ανέκδοτες μορφές επιβολής, κυριαρχίας και σχέσεις κυβέρνησης-υποταγής ! Και βεβαίως δεν θα είμαστε αναρχικοί αν σταματήσουμε να επαγρυπνούμε επάνω στις διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρωπίνων κοινωνιών μέσα στις οποίες θα ζήσουμε. Ακριβώς, ο αναρχισμός, ή αυτοκαθορισμός δεν είναι μια κατάσταση η οποία έχει κατακτηθεί άπαξ και δια παντός, αλλά χρειάζεται να επαναξιολογείται επάνω στην καθημερινή βάση του βιώματος μας. Πρόκειται, επακριβώς για μια μακρόχρονη δυναμική!...... * Βλέπε , Κοσταντίνο Καβαλέρι, “Ο αναρχισμός μέσα στη μεταβιομηχανική κοινωνία”, εκδόσεις “Σίσυφος”, 1999, scripta-manent.espivblogs.net Για την μετάφραση και την επιμέλεια, Νίκος Νικάνορας.

Ορισμένες επείγουσες επισημάνσεις επάνω στο "γράμμα σ' έναν Χιλιανό"

του Κοσταντίνο Καβαλέρι

Αγαπητότατοι/ες

-Να μαι με ορισμένες θεωρήσεις που είμαι σίγουρος ότι θα ωθήσουν προς τα εμπρός τη συζήτηση.

Για να πω την αλήθεια μου φαίνεται ότι στο βάθος των ζητημάτων βρίσκονται περισσότερο από πραγματικές διαφορές θεώρησης πάνω σε κάποιο σημείο, ορισμένες ακατανοησίες που οφείλονται σίγουρα στις διαφορετικές κοινωνικοοικονομικές και “ιστορικές”συνθήκες, και κατά μέρος στους προσωπικούς ορίζοντες και τις “πολιτισμικές” μας αποσκευές , καθώς επίσης και στη γλώσσα .

Πράγματι, μου φαίνεται ότι ο Γκουστάβο, και σωστά, κατευθύνει μέσα στις κύριες θεωρήσεις του αυστηρές κριτικές στους προφασιζόμενους αναρχικούς εκφυλισμούς , που είναι ακόμη υπαρκτοί μέσα σε διάφορες σάλτσες στον επιζήσαντα πλατφορμισμό σε όλη την περιοχή της Λατινικής Αμερικής . Θεωρήσεις οι οποίες σε άλλα μέρη του πλανήτη μου φαίνονται ότι τουλάχιστο στο μεγαλύτερο μέρος τους είναι ξεπερασμένες ή ξεχασμένες ήδη από το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ‘20 του περασμένου αιώνα (ακόμη και αν ορισμένες αποχρώσεις του πλατφορμισμού εξακολουθούν να επιβιώνουν με έναν κάποιο τρόπο επίσης και μέσα στις οργανώσεις σύνθεσης στην Ευρώπη, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο κρυμμένες μέσα στους μαιάνδρους της δημοκρατικής πρακτικής και των μηχανισμών της). Όμως, πέρα από τις σωστές επισημάνσεις του ΓΚ. που στοχεύουν να εντοπιστούν και να αναδειχθούν οι αποκλίσεις ενός συγκεκριμένου Νοτιοαμερικανικού “αναρχισμού”, παγιδευμένου μέσα στον Λενινιστικό μαγικό κύκλο και σε απίστευτο βαθμό υπνωτισμένο από τις ανθρωπολογικές αναγνώσεις που χωνεύτηκαν με προβληματικό τρόπο και με ακόμη χειρότερο ερμηνεύτηκαν αναφορικά με την υποτιθέμενη παρελθούσα Εδέμ των αυτοχθόνων πληθυσμών, που άκριτα και ιδεολογικά ανακηρύχθηκαν σε προαγγέλους του αναρχισμού και στην πράξη θεμελίωσαν μία αμφιλεγόμενη Λαϊκή εξουσία-μου φαίνεται παραγωγικό για τη συζήτησή μας να εμβαθύνουμε στα σημεία που ο ΓΚ. προσδιόρισε σαν δυνατές διαφωνίες και συγκεκριμένα:

Α) αναφορικά με την εθελοντική δουλεία που “κάποιες φορές μπορεί να είναι ένα σημείο διαφωνίας”, αλλά θεωρεί ότι “από τις “μάζες” δεν έχουμε να κληρονομήσουμε τίποτα (πρέπει να κατεδαφίσουμε όλες τις παραδόσεις που στο βάθος τους είναι υπερσυντηρητικές), και ακόμη λιγότερο πρέπει να ελπίζουμε ότι στο μέλλον θα αντιδράσουν και θα ξεκινήσουν μια γενικευμένη εξέγερση. Στην περίπτωση που θα επιβεβαιώνονταν μια μαζική λαϊκή εξέγερση , πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι διαμέσου της αφορμαλιστικής οργάνωσης [όπως σωστά δηλώνει ο Αλφρέντο (Μπονάνο)] ούτως ώστε να μην βρεθούμε αιφνιδιασμένοι και μπορούμε να επεκτείνουμε τις εφήμερες στιγμές της Αναρχίας, όμως δεν έχουμε να ελπίζουμε απολύτως τίποτα. Αμέσως αυτή (η μαζική λαϊκή εξέγερση) θα κατευθυνθεί να αποκαταστήσει τον νόμο και την τάξη και όχι μονάχα εξαιτίας της δύναμης της εξουσίας αλλά επίσης χάρη του αιτήματος των μαζών να επιστρέψουν στην “κανονικότητα”!

Β) Σύμφωνα με τον ΓΚ., συνδεμένη με το προηγούμενο σημείο είναι το “συνεπές συμπέρασμα (που έχει αναπτυχθεί επίσης από πλευράς του Αλφρέντο) ότι η “αναρχία”, με την έννοια της “αναρχικής κοινωνίας” δεν θα επιλύσει, στην περίπτωση που θα υλοποιούνταν, το ζήτημα των εξουσιαστικών δυναμικών και που, ωστόσο, θα συνυπάρχουν πάντα οι δυνατότητες επανίδρυσης της εξουσίας για αυτό το λόγο οι αναρχικοί πρέπει να εστιάσουν διαρκώς τη προσοχή τους για να καταπνίξουν/αποτρέψουν τις καινούριες απόπειρες που θα αναφανούν (η συντακτική Εξουσία που ενυπάρχει δομικά στην ίδια την επανάσταση)”.

Έτσι , ο ΓΚ. θεωρεί ότι δε θα υποπέσουμε σε οξύμωρες καταστάσεις ούτε σε χιμαιρικές συζητήσεις που θα θεωρούν απαραίτητη την υλοποίηση ενός καινούριου παραδείγματος που να μας αποσαφηνίζει/διαφωτίζει το δρόμο και να δείχνει την αναρχική πρακτική του 21ου αιώνα- σε απάντηση των όσων έγραψα εγώ στον προηγούμενο διαλογισμό μου.

Βέβαια, αν παραμείνουμε στα πλαίσια μιας γενικής συζήτησης , πέρα των αποσαφηνίσεων που ακολουθούν, είναι δυνατό να συμφωνήσουμε χωρίς επιφυλάξεις με τον ΓΚ. , σε αμφότερα τα σημεία Α) και Β). Όμως αν υπεισέλθουμε στην ιδιαιτερότητα ορισμένων ισχυρισμών η συζήτηση αλλάζει και εξαφανίζονται επίσης εκείνα τα δυνατά οξύμωρα που εντοπίζονται. Πράγματι, εγώ βλέπω μια δήλωση που ταυτόχρονα αποτελεί την ίδια της την άρνηση στο ίδιο το γεγονός να συνεχίζουμε να αποκαλούμαστε αναρχικοί και ταυτόχρονα να αναφερόμαστε σε ένα “καινούριο παράδειγμα”(μέσα στην ακριβή του διατύπωση σαν “καινούριο μοντέλο”). Να αποκαλούμαστε αναρχικοί σημαίνει, διορθώστε με αν κάνω λάθος , να δηλώσουμε ταυτόχρονα την ένταξη μας στο ιστορικό κίνημα, να τοποθετηθούμε σε συνέχεια με την ιστορία του, ενώ παράλληλα δημιουργούμε εργαλεία με στόχο να προσαρμόσουμε την παρέμβαση μας στις αλλαγές που προέκυψαν με την πάροδο του χρόνου στο πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό πεδίο, και μαθαίνοντας από τα λάθη μας , από τις αρνητικές και παραλυτικές στιγμές που προέκυψαν επίσης.

Αν δεν ήταν έτσι θα αποκαλούμασταν με άλλο τρόπο, ποιος ξέρει ίσως αντιεξουσιαστές ή με ισοδύναμους όρους (όχι ελευθεριακοί, που προσωπικά το θεωρώ μια εννοιολογική εξαπάτηση, ούτε κρέας ούτε ψάρι) η ισπανική γλώσσα χρησιμοποιεί εκτενώς τον όρο ΆΚΡΑΤΑ, που προσωπικά θεωρώ ωραίο και ικανοποιητικό. Μου φαίνεται πράγματι δεδομένο ότι ο αναρχισμός , στο βαθμό που είναι ένα κίνημα πραγματικού αγώνα (θεωρίας και πράξης , κατά συνέπεια), εμπεριέχει ήδη μέσα του όλες τις δυνατές μεθοδολογικές και οργανωτικές συνιστώσες , πολύ πιο πέρα από αυτές που τοποθετήθηκαν στο πεδίο από πλευράς του πλειοψηφικού αναρχισμού μέχρι τους πιο πρόσφατους καιρούς . Η πρακτική του αφορμαλισμού των ομάδων, κατά συνέπεια αυτή η οργάνωση που δεν αποκρυσταλώνεται σε δεδομένες στιγμές αλλά αλλάζει πάνω στη βάση των αναγκαιοτήτων του αγώνα και της συγγένειας μεταξύ αυτών που συμμετέχουν σε μια συγκεκριμένη αναρχική κατάσταση, ανάγεται στα πρώτα βήματα του κινήματος μας. Όντας ο αναρχισμός εξ ορισμού επαναστατικός , άρα ούτε δημοκρατικός ούτε φορέας άλλων τρόπων θεσμοποιημένης εξουσίας , ο μοναδικός δρόμος που του απομένει για να επιχειρήσει την έφοδο στον ουρανό (την καταστροφή των υπαρχουσών εξουσιαστικών κοινωνικών συνθηκών) είναι η γενικευμένη εξέγερση, δηλαδή ο συγκυριακός ξεσηκωμός ενός μεγάλου τμήματος των κυριαρχημένων που επιτίθενται και καταστρέφουν δομές και ανθρώπους του ισχύοντος συστήματος της κυριαρχίας . Ο εξεγερτισμός άρα είναι σύμφυτος με τον αναρχισμό. Και ας μην ξεχνάμε ότι η εξέγερση δεν αποπέμφθηκε μέχρι στιγμής ούτε από την πλευρά της αναρχικής συνιστώσας των οργανώσεων σύνθεσης, ούτε της ειδικής ούτε και της συνδικαλιστικής, παρότι μετά την δεύτερη παγκόσμια σφαγή, τουλάχιστον, αυτές υπέπεσαν μέσα στην αποκρυστάλωση και τον αποστειρωτισμό της καλή τη θέληση αναμονής του σαλονιού ακριβώς χάρη στην πρόφαση της αναγκαιότητας να δουλέψουμε πρώτα για “την πειθώ και την προετοιμασία των προλεταριακών μαζών”. Και όταν , ξεκινώντας από τα μέσα τα δεκαετίας του εβδομήντα του περασμένου αιώνα, τουλάχιστο στην Ιταλία και σε άλλες χώρες , άρχισε να διαφαίνεται η ριζοσπαστική κριτική σε αυτή τη στάση της καλή τη θέληση αναμονής του σαλονιού, αυτό το οποίο αναφαίνονταν κάθε φορά σαν πιο σημαντικό και ερεθιστικό δεν ήταν το γεγονός ότι ο αναρχισμός της σύνθεσης αρνούνταν την αναγκαιότητα της εξέγερσης καθαυτής όσο το γεγονός ότι προσπαθούσε ξεδιάντροπα να καταπνίξει κάθε επιθετική ενέργεια ατομικού ή ομαδικού χαρακτήρα η οποία βρίσκονταν έξω από τον μελλοντικό προγραμματισμό των “γενικών συνελεύσεων” και “των στρατηγικών σχεδίων κατασκευής των ιδανικών συνθηκών της γενικευμένης εξέγερσης”. Όχι μόνο, αλλά η απόλυτη αρνητικότητα των οργανώσεων σύνθεσης συνίστατο στο γεγονός ότι αξίωσαν το μονοπώλιο του αναρχισμού, ότι δαιμονοποίησαν κάθε τάση που δεν ήταν πλειοψηφική-δηλαδή αυτήν που διαμορφώθηκε στο εσωτερικό των ιστορικών δομών-και τα επεισόδια του πλειοψηφικού κινήματος που εξελίχθηκαν στην Ιταλία από το 1969 και εφεξής αποτελούν το ακριβές μέτρο αυτών των κατάπτυστων θέσεων που χρησιμοποιώντας σαν πρόσχημα την “καμπάνια της αθωότητας” κατά τη διάρκεια των κατασταλτικών επιχειρήσεων που ακολούθησαν τις επιθέσεις της Άνοιξης στο Μιλάνο και στις 12 Δεκέμβρη του ίδιου χρόνου στην έδρα της Αγροτικής τράπεζας (συλλήψεις δεκάδων συντρόφων, δολοφονία του Πινέλι, κατηγορία εναντίον του Βαλπρέντα και άλλων ότι είναι οι αυτουργοί των σφαγών) βρίσκονται στην αφετηρία των αποσαφηνίσεων και των ρήξεων που έγιναν μέσα στις δύο επόμενες δεκαετίες. Είναι μέσα στα πλαίσια αυτής της απογοητευτικής διένεξης που κατέστη αναγκαίο να διατυπωθεί ότι ο αναρχισμός είναι εξεγερσιακός ή διαφορετικά δεν είναι τίποτα, και έτσι ακριβώς εδραιώθηκε την στιγμή εκείνη-στη σύγχρονη ιστορία- η έννοια του “εξεγερσιακού αναρχισμού” όπου το επίθετο πιστοποιεί και δηλώνει την ουσία του ουσιαστικού.

Όμως η εξέγερση, μέσα στην προαναφερόμενη ακριβή της διάσταση, δεν αποτελεί μια αποκλειστικότητα του αναρχισμού, πηγάζει ως εκ τούτου η αναγκαιότητα να ταυτοποιηθεί ο εξεγερσιακός αναρχισμός ούτως ώστε να διαχωριστεί από αυτόν (τον εξεγερτισμό) που προωθούν οι λενινιστές και διάφοροι άλλοι και που σε τελική ανάλυση συγκεκριμενοποιείται σαν κρατικό πραξικόπημα (κατάληψη της εξουσίας). Σε αυτή την περίπτωση ο “αναρχικός εξεγερτισμός” καταδεικνύει επακριβώς μια μονάχα έννοια, μια μονάχα πραγματικότητα.

Φυσικά , από τη στιγμή που ο ίδιος ο αναρχισμός εμπεριέχει όλες τις διαφορετικές εντάσεις που τον χαρακτηρίζουν : την αφορμαλιστική τάση όπως και την φορμαλιστική/της σύνθεσης ! τον ατομικισμό, στο βαθμό που αυτός είναι η συνεχής προσοχή να μην καταπνιχθεί η προσωπικότητα κανενός ανθρώπινου όντος ! Το παιδαγωγικό και επιμορφωτικό κίνημα σαν αξίες και πρακτική που αντιπαρατίθενται στην βίαια επιβολή των αξιών (όπως κάνει το σχολείο) εις βάρος των άλλων ! κ.λ.π. , είναι άλλο τόσο προφανές το γεγονός ότι σήμερα δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε κάτι που παραμένει άγνωστο και ανέκδοτο στον ίδιο τον αναρχισμό για να επισημάνουμε και να υπογραμμίσουμε το ξεπέρασμα των ιστορικών διαρθρώσεων της πλειοψηφίας του κινήματος.

Στην χειρότερη περίπτωση πρόκειται για το γεγονός ότι εξασκούμε κριτική ενάντια στην μονοπωλιακή αξίωση της τάσης του αναρχισμού σύνθεσης-διαφορετικά διακινδυνεύουμε πραγματικά να υποπέσουμε αν όχι σε οξύμωρο, σίγουρα στην ίδια την προϋπόθεση αυτής της τελευταίας. Κατά συνέπεια η απλή επισήμανση της τάσης αναφοράς , όπως κάνει ο ίδιος ο ΓΚ. όταν, προσδιορίζοντας την θέση μας για να την διαχωρίσει σε σχέση με αυτήν της σύνθεσης , χρησιμοποιεί την έννοια της “ΑΦΟΡΜΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΤΑΣΗΣ” του αναρχισμού είναι αρκετά σαφής και επαρκής από μόνη της . Καταρρίπτει την αξίωση να μονοπωληθεί ο αναρχισμός (όπως έκανε η τάση της σύνθεσης) και ταυτόχρονα διαφεύγει από οποιαδήποτε υπόθεση σύγχυσης , ενδεχομένων οξύμωρων και ευφημισμών εκτός τόπου και χρόνου.

Προφανώς , η μέχρις εδώ επιχειρούμενη συζήτηση είναι στενά συνδεδεμένη όχι μονάχα με την ειδική οργάνωση , αλλά επίσης με τις σχέσεις που είναι δυνατό να διαρθρωθούν με την οικονομικο-κοινωνική και “πολιτισμική” πραγματικότητα μέσα στην οποία κάθε άτομο και αναρχική ομάδα δρα. Αν δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η κοινωνία του κράτους-κεφαλαίου είναι κυρίαρχη ήδη επίσης και μέσα στις πιο απομακρυσμένες γωνιές του πλανήτη, ότι έχει διεισδύσει μέσα στο βίωμα της μητρόπολης στον ίδιο βαθμό με κάθε μακρινή περιφέρεια , και ότι με τις νέες τεχνολογίες κυριαρχεί παντού καταστρέφοντας ανθρώπους , ζώα, και φυτά , ληστεύοντας κάθε πλουτοπαραγωγική πηγή που χρησιμεύει για κέρδος και γεννώντας μια καταστροφή που, αν δεν διακοπεί με δραστικό τρόπο άμεσα, θα καταλήξει αναπότρεπτη-είναι επίσης αλήθεια ότι η διείσδυση της δεν έφτασε παντού στο ίδιο επίπεδο και όχι στο εσωτερικό κάθε κοινότητας (είτε μικρής είτε πιο μεγάλης) εκδηλώνεται με τον ίδιο τρόπο. Παρότι η διαδικασία ομοιογενοποίησης γίνεται ολοένα περισσότερο εσώκλειστη, υπάρχουν διαφορές , αναντιστοιχίες μεταξύ των διάφορων καταστάσεων και συνθηκών κυριαρχίας : Η Δύση ληστεύει, καταστρέφει, εκμεταλλεύεται, μολύνει, δολοφονεί, δηλητηριάζει, εξοντώνει χωρίς ενδοιασμούς αυτά τα μέρη του πλανήτη και τους πληθυσμούς που τα κατοικούν, παράγοντας συναίνεση στις “δυτικές” μάζες των εσωκλεισμένων σε μεγαλύτερο βαθμό από αυτήν που παράγει μέσα στις περιθωριοποιημένες περιοχές. Έτσι όπως, σε γενικές γραμμές, η μητρόπολη αντιπροσωπεύει το επιχειρησιακό κέντρο του συστήματος κυριαρχίας ακόμη και σε βάρος των αγροτικών περιοχών μέσα στη ίδια την κυριαρχούσα Δύση. Αν είναι αναμφίβολο ότι η Κόκα-κόλα (έμβλημα του καπιταλισμού και των δηλητηριωδών εμπορευμάτων του), όπως το κινητό τηλέφωνο και τα άλλα παιχνίδια που το σύστημα έβαλε στα χέρια αποπροσωποποιημένων όντων τα οποία αντιγράφουν στο άπειρο την αναπαραγωγή-κατανάλωση του πραγματικού και εικονικού εμπορεύματος , κατά συνέπεια της κυριαρχίας-είναι επίσης προφανής η διαφορετικότητα των καταστάσεων και των συνθηκών ενός χώρου με τους υπόλοιπους , όπως σαφέστατα υποδηλώνει η συγκυρία (φυσικά η οικονομικο-κοινωνική και πολιτισμική κατάσταση της Χιλής , από την οποία προκύπτουν τα εξεγερσιακά γεγονότα του τελευταίου καιρού, είναι διαφορετική από αυτή του Ιταλικού νότου , ή από τις αγροτικές περιοχές ενός μεγάλου μέρους της Ευρώπης). Και βέβαια σε διαφορετικές συνθήκες αντιστοιχούν διαφορετικές αντιδράσεις από πλευράς των κυριαρχημένων. Ήδη αυτή η διαφορά με οδηγεί να καταλήξω σε διαφορετικό συμπέρασμα από τα συμπεράσματα του ΓΚ. αναφορικά με την αξιολόγησή του σε σχέση με τις “μάζες” (εννοώντας σαν τέτοιες τα στρώματα που υπομένουν την απαλλοτρίωση κάθε πράγματος και που είναι ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΕΝΟΙ από την “απόλαυση” που το σύστημα εγγυάται στα ίδια του τα ανθρώπινα γρανάζια που αποδέχονται τον ρόλο των συνενόχων παραγωγών και αναπαραγωγών των μηχανισμών του κράτους-κεφαλαίου). Όχι βέβαια ότι εγώ, σε καμιά απολύτως περίπτωση, εναποθέτω σε αυτές κάθε αγωνιστική και απελευθερωτική ελπίδα, αλλά αντίθετα αρνούμαι κάθε πίστη σε αυθόρμητους μηχανισμούς απελευθέρωσης , κατά τον ίδιο τρόπο που αρνούμαι κάθε υπόθεση “ιστορικών συνενόχων” από πλευράς κανενός “οργανισμού” και καμιάς ανθρώπινης ή ουράνιας κατηγορίας.

Πολύ πιο απλά θεωρώ ότι υπάρχει η πραγματική δυνατότητα, η συγκεκριμένη, της καταστροφής του υπάρχοντος (τονίζω η δυνατότητα και όχι η πιθανότητα που ποσοτικοποιείται σε μαθηματικούς-αλγεβρικούς όρους) ακριβώς για το λόγο ότι τα εξεγερσιακά πλαίσια-που θεωρώ ότι θα είναι ακόμη πιο ριζοσπαστικά σήμερα και στο μέλλον, από όσο υπήρξαν στο παρελθόν-βλέπουν τη συμμετοχή μιας μάζας αποκλεισμένων η οποία είναι επαρκώς πλατιά ( και τα παραδείγματα που μπορούν να γίνουν είναι επίσης πολλά, από τις αστικές περιφέρειες του Παρισιού πριν από λίγο καιρό, μέχρι τη σημερινή Χιλή). Παρόλα αυτά θεωρώ ότι ο ΓΚ. έχει δίκιο να μην εναποθέτει στις “μάζες”, λιγότερο ή περισσότερο πολυπληθείς, των εξεγερμένων τις ελπίδες ότι αυτές, μόνες τους, ίσως λόγω κάποιας γοητείας , θα κατορθώσουν να καταστρέψουν το υπάρχον σύστημα. Διότι, αν πράγματι διέθεταν αυτό το χάρισμα, τι διάολο ακριβώς θα κάνουμε εμείς σαν αναρχικοί ;

Παρόλα αυτά, αναφορικά με αυτή τη θεματική, η σκέψη μου είναι λίγο διαφορετική από αυτή του ΓΚ. όταν υπογραμμίζει την αναγκαιότητα της συνεισφοράς μας στην καταστροφή είτε έξω από τα εξεγερσιακά πλαίσια , είτε μέσα σε αυτά-και ωστόσο, σαν αναρχικοί, δεν πρέπει να βρεθούμε απροετοίμαστοι! Αλλά λέω ακόμη περισσότερα, πολύ περισσότερα, και εδώ αναφέρομαι στη συζήτηση του Αλφρέντο(Μπονάνο) : πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι ώστε η εξέγερση να μην μας βρει απροετοίμαστους , ΑΛΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΠΡΙΝ ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΠΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΜΕ ΟΧΙ ΤΑ ΑΠΛΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ (αναφορικά με τα οποία οι σκέψεις του ΓΚ. σε σχέση με αυτά που συμβαίνουν στη Χιλή είναι σημαντικές), ΑΛΛΑ ΤΙΣ ΥΛΙΚΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΕΣ ΔΟΜΕΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ, σε διαφορετική περίπτωση δεν θα δράσουμε με διαφορετικό και πιο κατάλληλο τρόπο από την πραγματική καταστροφή που υλοποιούν αυθόρμητα οι εξεγερμένες μάζες.

Και είναι μονάχα από την άποψη αυτής της αξιολόγισης που διαφαίνεται η διαφορά μεταξύ ημών των αναρχικών και των μαζών: εμείς πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι , να διαθέτουμε την ικανότητα να προκύπτουμε αξιόπιστα σημεία αναφοράς “των μαζών” στο να κατευθύνουμε την καταστροφή στις ΔΟΜΕΣ του παραγωγικού συστήματος , κατά τρόπο ώστε ο μηχανισμός παραγωγής και αναπαραγωγής του ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΣ να διακοπεί. Πράγμα που πρέπει να γίνει, όπως σωστά εντοπίζει ο ΓΚ. , κατά τη διάρκεια του άμεσου ξέσπασματος της γενικευμένης εξέγερσης.

Όμως, να διαθέτουμε τη δυνατότητα να είμαστε αξιόπιστα σημεία αναφοράς επίσης και μέσα στο εξεγερσιακό πλαίσιο, σημαίνει να είμαστε παρόντες μέσα στο χώρο, σαν αναρχικοί, επίσης και πριν το εξεγερσιακό γεγονός ! Σε διαφορετική περίπτωση , σε πλήρη εξεγερσιακή εξέλιξη, ή δεν θα προκύπτουμε αξιόπιστοι, ή αλλιώς από τις “εξεγερμένες μάζες” θα ήταν πιθανό να αντιμετωπιστούμε σαν “προβοκάτορες”, ή στη καλύτερη των περιπτώσεων θα προκύπταμε αδιαχώριστοι από όλες τις άλλες πιο πολιτικές συνισταμένες που θα χειραγωγήσουν την οργή και θα την καναλιζάρουν μέσα σε διαδρομές επιδιόρθωσης των πραγμάτων με την προϋπάρχουσα εξουσία ή θα ενστερνιστούν νέες και ανέκδοτες μορφές εξουσίας .

Και είναι ακριβώς εδώ, μέσα σε αυτό το ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟ ΘΡΑΥΣΜΑ που αναφαίνονται βέβαια οι διαφορετικοί τρόποι της πραγμάτωσης του αναρχισμού, αλλά κυρίως των επιβλαβών αξιώσεων από πλευράς ορισμένων συνιστωσών, επίσης και αφορμαλιστικών-εξεγερσιακών, ότι κατέχουν την μόνη και μοναδική αλήθεια της προσέγγισης στον καταστρεπτικό αγώνα του παρόντος . Πράγματι, όχι σπάνια, μέσα στον ίδιο το χώρο της “αφορμαλιστικής τάσης” του εξεγερσιακού αναρχισμού ορισμένοι ξεκινούν από την προϋπόθεση ( που μου φαίνεται ιδεολογικο-θρησκευτικού χαρακτήρα, στο βαθμό που ανακηρύσσεται σε δόγμα) ότι τα πάντα πλέον έχουν συνταυτιστεί με την θεσμοποιημένη εξουσία, ότι δεν υπάρχουν διαφορές ούτε μεταξύ λαών ούτε μεταξύ γεωανθρωπολογικών καταστάσεων, και ότι ωστόσο οι σύντροφοι που δρουν με διαφορετικό τρόπο από αυτούς , παραμένουν σε κάθε περίπτωση σε φουρτουνιασμένα αδιέξοδα όταν δεν είναι μέχρι και “προδότες” του ΟΝΟΜΑΤΟΣ, ρεφορμιστές και ακόμα χειρότερα εξημερωμένοι και αποχαυνωμένοι στο καναπέ του σαλονιού τους . Πέρα από την προσχηματική τους φαντασίωση, διαφαίνεται μέσα σε αυτή τη θέση η απόλυτη έλλειψη εμπιστοσύνης στους συντρόφους τους οποίους πιθανά δεν γνωρίζουν επίσης ( ιδού το φοβερό μειονέκτημα της “αναρχικής διεθνούς του ίντερνετ”) στο βαθμό που ισχυρίζονται ότι αυτοί δεν είναι “αναρχικοί της δράσης”, δηλαδή δεν πραγματοποιούν την άμεση και καταστρεπτική επίθεση στο βαθμό που “δεν θα ήθελαν να απομακρύνουν από αυτούς τις μάζες”! Όμως αυτοί είναι παιδαριώδεις ισχυρισμοί που καταλήγουν, μακροπρόθεσμα, σε επικίνδυνα ολισθήματα σε θέσεις που φαίνονται να ξαναμπαίνουν από το παράθυρο, αφού πρώτα πετάχτηκαν φαινομενικά έξω από την πόρτα : όχι τυχαία διαπιστώνονται οργανωτικές μορφές που αντιγράφουν εκφυλισμένες καταστάσεις του αναρχισμού μέσα σε........παραστρατιωτικές δομές καθαρά μαρξιστικού-λενινιστικού τύπου.

Η σύγχυση, σε μερικές συγκεκριμένες περιπτώσεις, ζει και βασιλεύει: για παράδειγμα το κείμενο “Ποια Διεθνής ;”, του Αλφρέντο Κόσπιτο, το οποίο εγώ δεν μπορώ να μην διαβάσω επίσης και σε σχέση με προηγούμενες δηλώσεις του, αν από τη μια πλευρά φαίνεται να κατανοεί πλήρως τις υπάρχουσες διαφορές μεταξύ των ποικίλων συνιστωσών του αφορμαλιστικού και εξεγερσιακού αναρχικού γαλαξία, από την άλλη όχι μονάχα δεν κάνει τους λογαριασμούς με όσα έχει δηλώσει άλλες φορές, αλλά συνεχίζει να θεωρεί άνευ συζήτησης, γιατί κατά τη γνώμη του είναι χρήσιμος, ο δρόμος που αυτός υπέδειξε, για να του προσδώσει κατόπι αξιοπιστία στο βαθμό που: “ Φυσικά, μιλάμε για απειροελάχιστες μειοψηφίες, όμως γιατί να αποκλείσουμε a priori ότι όπως συχνά συμβαίνει στη φύση ένας αόρατος ιός που διοχετεύτηκε ίσως από το ασήμαντο τσίμπημα ενός μικρού κουνουπιού θα μπορούσε να σκοτώσει τον ρωμαλέο ελέφαντα ;” ! Όπου πέρα από την ποσοτική θεώρηση (που κανένας μας δεν θα συμμεριστεί) παραμένει πολύ επιφανειακή η ίδια η θεώρηση βάθους, η οποία συνίσταται στο γεγονός της εμπιστοσύνης σε μια κάποια “αόρατη” μορφή ικανή από μόνη της να εξαπλώσει σαν γάγκραινα τον ιό του αναρχισμού της FAI-FRI !

Σε τελική ανάλυση, και τελειώνω για την ώρα με αυτό το βαρετό κείμενο, είμαι πεπεισμένος ότι σίγουρα παραμένουν ορισμένα σταθερά σημεία πάνω στα οποία συγκλίνουμε, σε αντίθετη περίπτωση αρνούμαστε τον αναρχισμό, και αυτά είναι: η αναγκαιότητα της άμεσης επίθεσης στην κυριαρχία ! Η αναγκαιότητα της αφορμαλιστικής οργάνωσης (η οποία τέτοια πρέπει να παραμείνει σε εσωτερικό και διεθνές επίπεδο)! Στην οποία πρέπει να προστεθεί η αναγκαιότητα του εντοπισμού, από πλευράς μας, των αρτηριών και των δομών της συντεταγμένης εξουσίας διαμέσου των οποίων το σύστημα εξάγει κέρδος και παράγει συναίνεση ....στο εμπόρευμα, ωστόσο και στο σύστημα στην ολότητα του-πράγματι ένα μεγάλο μέρος της εθελοντικής δουλείας καθορίζεται από την άγνοια των “μαζών” αναφορικά με το γεγονός ότι η κατανάλωση του εμπορεύματος (κατά συνέπεια κάθε “προϊόντος” του κεφαλαίου, υλικού και άϋλου-εικονικού) είναι η άμεση αιτία κάθε κοινωνικού προβλήματος περισσότερο ή λιγότερο διαδεδομένου και αναπαράγει αυτές τις αιτίες (η συζήτηση του Αλφρέντο(Μπονάνο) σχετικά με την αναγκαιότητα να καταστραφεί η εργασία-αλλά σχετικά με αυτό το ζήτημα επιφυλάσσομαι να εμβαθύνω αργότερα).

Χρειάζεται να συζητηθούν οι λόγοι της διαφορετικότητας των οπτικών (κατά συνέπεια των επιχειρησιακών προσεγγίσεων) μεταξύ μας αναφορικά με ορισμένες απόψεις των οποίων εγώ μέσα σε αυτό το κείμενο εξέθεσα ορισμένα στοιχεία που ελπίζω ότι έγιναν κατανοητά, ακόμη και αν δεν τυγχάνουν κοινής αποδοχής και ιδιοποίησης ! Όμως εγώ ξεκινώ από την πεποίθηση ότι η διαφορετικότητα , αν υπάρχει εμπιστοσύνη μεταξύ συντρόφων, αποτελεί ένα ωραίο πλούτο, όντας ο αναρχισμός το ακριβώς αντίθετο κάθε δόγματος , για αυτό και σε τελική ανάλυση θεωρώ ότι όλες αυτές που βρίσκονται σε εξέλιξη δεν αποτελούν παρά ΑΠΟΠΕΙΡΕΣ, ΕΡΕΘΙΣΜΑΤΑ, να βεβαιωθούν και να επιβεβαιωθούν καθημερινά , έτσι ώστε να εκτιμηθεί η αξία της δράσης μας σε συνάρτηση με το ξεχαρβάλωμα του παρόντος.

Και κλείνω, αναφερόμενος μόνο, στην Αναρχία, ή διαφορετικά στην κοινωνία που εμείς πρεσβεύουμε και για την οποία βιώνουμε την ίδια μας την ύπαρξη. Εγώ δεν γνωρίζω-και ούτε με ενδιαφέρει να γνωρίζω-αν κάποτε θα υλοποιηθεί. Από εδώ, σωστά, και μου φαίνεται ότι όλοι συμφωνούμε, η προσπάθεια να βιώσουμε κάθε στιγμή της ύπαρξής μας σύμφωνα με αυτό που ο καθένας μας είναι, και στο βαθμό βέβαια που κατορθώνει να διαφύγει από τα δεσμά, τους επικαθορισμούς , τους πειρασμούς κ.λ.π. αυτής της σκατοκοινωνίας . Στην περίπτωση κατά την οποία η Αναρχία θα μπορούσε να προκύψει, συμφωνώ με τον Αλφρέντο και κατά συνέπεια με τον Γκουστάβο επάνω στο γεγονός ότι θα επανεμφανισθούν (καλύτερα ότι θα προσπαθήσουν να επανεμφανισθούν) για διάφορους λόγους, μεταξύ των οποίων ορισμένοι χαρακτηρολογικής φύσης ορισμένων προσωπικοτήτων, τάσεις που θα κατευθύνονται στην ανασύσταση στοιχείων συντακτικής εξουσίας , δηλαδή παλιές ή ανέκδοτες μορφές επιβολής , κυριαρχίας και σχέσεις κυβέρνησης-υποταγής ! Και βεβαίως δεν θα είμαστε αναρχικοί αν σταματήσουμε να επαγρυπνούμε επάνω στις διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρωπίνων κοινωνιών μέσα στις οποίες θα ζήσουμε. Ακριβώς , ο αναρχισμός, ή αυτοκαθορισμός δεν είναι μια κατάσταση η οποία έχει κατακτηθεί άπαξ και δια παντός, αλλά χρειάζεται να επαναξιολογείται επάνω στην καθημερινή βάση του βιώματος μας. Πρόκειται , επακριβώς, για μια μακρόχρονη δυναμική !

Το προσωρινό μου συμπέρασμα είναι ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρξει κανένα “καινούριο παράδειγμα” του αναρχισμού, αλλά η αναγκαιότητα μεταβολής της θεώρησης των συντρόφων και των συντροφισσών απέναντι σε όσους, αναρχικούς της αφορμαλιστικής και εξεγερσιακής τάσης, δρουν και βλέπουν τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο. Διότι, αν χαθεί η εμπιστοσύνη μεταξύ μας, μπορούμε να φτάσουμε μέχρι το σημείο να βλέπουμε εχθρούς μέσα στις ίδιες μας τις τάξεις. Αυτή ακριβώς δεν είναι η δική μου χριστιανική και σοσιαλδημοκρατική θέση του “ας είμαστε όλοι αγαπημένοι”, αλλά αντίθετα είναι η βιωμένη συνείδηση ότι, ακόμη και στην περίπτωση που θα φτάσω στην ρήξη των σχέσεων συνεργασίας με συντρόφους και συντρόφισσες , το γεγονός αυτό δεν μπορεί να σημαίνει ότι θα τους καταδείξω και θα τους μεταχειριστώ σαν λεπρούς και ακόμη λιγότερο σαν εχθρούς ή “προδότες”, αλλά αντίθετα σημαίνει ότι αναγνωρίζω μέσα στη διαφορετικότητα τον καθένα που θα προσπαθήσει σε κάθε περίπτωση να προσεγγίσει την αναρχία σύμφωνα με τον δικό του αναρχισμό. Και το γεγονός αυτό σημαίνει επίσης την αναγνώριση της συνδρομής όλων αυτών των ποικίλων επιθετικών δυναμικών και πρακτικών οι οποίες θα μπορέσουν να προσεγγίσουν την καταστροφή της θεσμοποιημένης εξουσίας.

Ένας εναγκαλισμός, υποσχόμενος, στην περίπτωση που θα χρειαζόταν να προσθέσω κάτι άλλο, να μακρηγορήσω ακολούθως.

Σαρδηνία, Δεκέμβρης 2019

από Α 26/12/2019 12:56 μμ.


Θα ήταν ιδανικό να δώσετε και την πηγή του πρωτότυπου κειμένου ή κάποιον τρόπο επικοινωνίας με τον μεταφραστή. Επίσης το γράμμα του Γκουστάβο έχει και δεύτερο μέρος το οποίο έχει δημοσιευτεί τουλάχιστον στα ισπανικά και στα αγγλικά.

https://325.nostate.net/2019/12/08/letter-to-a-chilean-about-the-current-situation-ii-by-gustavo-rodriguez/

Καλή μεταφραστική πρωτοβουλία!

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License