Με αφορμή την παραβίαση του Κοντροσόλ, για μια κουλτούρα αντιμετώπισης

Με αφορμή την παραβίαση του Κοντροσολ,για μια κουλτούρα αντιμετώπισης Θεσσαλονίκη 29/2/20

Την Πέμπτη 9.1, πιθανόν σε μια έκρηξη βλακείας, άτομα παραβιάζουν το αυτοοργανωμένο, αυτό-διαχειριζόμενο lgbtqi+ στέκι |Κοντροσόλ| στη Θεσσαλονίκη. Επίκεντρο της επίθεσης, πέραν από κάποιες υλικές ζημιές, ήταν τα συνθήματα που γράφτηκαν στους τοίχους, όπως «φεμιναζί τελειώσατε», «zero tolerance» «παοκ-Μακεδονία» και «γαμώ τον φεμινισμό» συνοδευόμενα από αλφάδια και μια σβησμένη ταγκιά atados, με κερασάκι στην τούρτα το ονοματεπώνυμό μου ολογράφως με τον χαρακτηρισμό «κρυφοναζί». Ποιά είναι λοιπόν αυτά τα παιδιά της γειτονιάς σου που με πειράζουνε, που βρε ναζί, βρε φεμινίστρια με φωνάζουνε; Στόρι ταιμ.

Μερικούς μήνες πριν, γύρω στα τέλη Οκτώβρη, κατά τη διάρκεια ενός πάρτι και ενώ περίμενα στην ουρά για την τουαλέτα έξω από το στέκι, η περιφρούρηση του πάρτι έβγαλε έξω έναν τύπο λόγω ενδεχόμενης παραβιαστικής συμπεριφοράς. Δεν θα μείνω σε λεπτομέρειες στο τι έκανε ή τι δεν έκανε, έτσι και αλλιώς δεν ήμουν μπροστά. Δίπλα μου όμως, ένας άλλος τύπος, όπως αποδείχθηκε φίλος του πρώτου, άρχισε να αναρωτιέται αγανακτισμένος γιατί έβγαλαν έξω το «παιδί». Όταν του απάντησα ήρεμα πως το «παιδί» μπορεί να έκανε κάτι και έτσι και αλλιώς απλά του μιλάνε και εάν είναι παρεξήγηση θα λυθεί, άκουσα την ατάκα «το παιδί είναι του χώρου, αποκλείεται να έκανε κάτι». Σε αυτή την ατάκα απάντησα νευριασμένη πλέον πως δεν σε ξεπλένουν τα αναρχοένσημά σου από κάτι και πως το αν παραβίασε θα κριθεί από το άτομο που παραβιάστηκε, χώρισαν οι δρόμοι μας και οι τύποι αποχώρησαν μέσα στα επόμενα δέκα λεπτά, χωρίς να έχουν εκδιωχθεί άμεσα αλλά καταλαβαίνοντας ότι δεν τους παίρνει. Θα περίμενε κανείς πως μια δίλεπτη λογομαχία τέτοιου είδους δεν θα ήταν ιδιαίτερης σημασίας, καθώς όλες έχουμε βρεθεί σε αυτή τη θέση. Να τονιστεί εδώ πως τους συγκεκριμένους ανθρώπους δεν τους είχα ξαναδεί, ούτε είχαμε κάποια παρά πάνω επαφή, ούτε είχα άλλα προσωπικά ζητήματα μαζί τους. Στο ενδιάμεσο διάστημα έως την παραβίαση του στεκιού, δεν ξαναήρθαμε σε επαφή, μόνο έμαθα πως με έψαχναν σε χώρους που κινούμαι και συμμετέχω για να καθαρίσουν το όνομά τους και λοιπές μάτσο φρασεολογίες, αλλά δεν έδωσα σημασία. Μετά την επίθεση, έμαθα πως οι συγκεκριμένοι άνθρωποι είναι πυρήνας στην ομάδα των atados. Το συμβάν στο πάρτι, ταγκιές atados –εκτός από την σβησμένη- που βρέθηκαν σε όλο το κτίριο με την ίδια μπογιά και τον ίδιο γραφικό χαρακτήρα, το γεγονός ότι με έψαχναν στο ενδιάμεσο για να καθαρίσουν το όνομά τους, το ότι δεν έχω κανένα πάρε-δώσε με οπαδικά, σε συνδυασμό με πολλαπλά περιστατικά τραμπουκισμών και παραβίασης με την ίδια φρασεολογία από τους συγκεκριμένους σε συντροφικά –και μη- άτομα και την στάση τους όταν ερωτήθηκαν για τα παραπάνω, δεν μου αφήνουν προσωπικά κάποια αμφιβολία ότι πιστεύοντας πως είμαι μέλος του στεκιού και περιφρουρούσα σε εκείνο το πάρτι, ήταν αυτοί που παραβίασαν τον χώρο και με στοχοποίησαν.

Ο λόγος που ανέλυσα λεπτομερώς τα γεγονότα, είναι ότι παρ’ ότι ήταν μια επίθεση προσωποποιημένη, άλλο τόσο ήταν και απρόσωπη. Η τυχαιότητα του να βρεθούν σε θέση να παραβιάσουν το στέκι αρκετούς μήνες μετά το περιστατικό, η τυχαιότητα να μάθουν το επίθετό μου από κοινούς γνωστούς, το ότι η μόνη μας συναναστροφή ήταν ένα δίλεπτο και ότι πραγματικά δεν είχα καμία περαιτέρω σχέση με τους τύπους το κάνει ηλίθια επικίνδυνο. Πραγματικά πιστεύω ότι τυχαία βρέθηκε το όνομά μου γραμμένο απειλητικά στους τοίχους ενός παραβιασμένου στεκιού, και ότι θα μπορούσε να είναι το όνομα οποιασδήποτε τους έλεγε κάτι που δεν τους άρεσε. Δεν συγκρουστήκαμε περαιτέρω, δεν ήταν ένας μεγάλος καυγάς, δεν υπήρξε συνέχεια, το μόνο που έκανα ήταν να μιλήσω, να εκφραστώ ενάντια σε μια συμπεριφορά που αποτελεί μεγάλη προβληματική και που θα πίστευε κανένα πως δεν χωράει σε πολιτικούς χώρους. Δεν θεωρώ όμως καθόλου τυχαία την στάση τους, την χρήση της ταυτότητας του κινηματία ως άλλοθι της οποιαδήποτε εξουσιαστικής συμπεριφοράς. Μήπως αυτός ο υποτιθέμενος «χώρος» είναι λίπασμα για να ξεφυτρώνουν τέτοια παράσιτα; Μήπως θα βρεις παντού τέτοιους τύπους, που όμως «συγχωρούνται» από κάποιους γιατί υπάρχουν στη μέση σχέσεις πλατειακές και πελατειακές, ή μπορεί να κυνηγά καλά φασίστες το παιδί και να το χρειάζονται ή μπορεί και να ναι και «σύντροφος» και έλα τώρα που την παραβίασε, καμιά υστερική που υπερβάλλει θα είναι. Σκουπίδια τέτοιου είδους υπήρχαν και θα υπάρχουν, η μεγάλη προβληματική έγκειται για μένα στην κουλτούρα που τα συντηρεί και τους δίνει χώρο να εκφράζονται, από την οποία τρόμαξα όταν άρχισα να ενημερώνω και να ανοίγω πολιτικά το θέμα.

Σε καμία περίπτωση αυτή η κουλτούρα δεν υιοθετείται de facto από άτομα οργανωμένα ή μη και δεν έχω καμία πρόθεση να τσουβαλιάσω άτομα ή συλλογικότητες σε μια καθολική αλήθεια, άλλωστε η έννοια του «χώρου» χρησιμοποιείται στο κείμενο αυτό μόνο ειρωνικά .Τόσο συλλογικότητες, όσο και ατομικότητες, με δέχτηκαν στις διαδικασίες τους, άκουσαν προσεκτικά και έπειτα άνοιξαν διάλογο, άμεσο και ειλικρινή, με οποιαδήποτε απορία, προβληματική ή βλέψη αντιμετώπισης να τίθεται και να συνδιαμορφώνεται και τους εκτιμώ βαθιά για αυτό. Άνθρωποι που έχουν αποδείξει και στο παρελθόν έμπρακτα πως τέτοιου είδους συμπεριφορές δεν γίνονται ανεκτές στους χώρους τους και πως ακόμα και σε περιπτώσεις απομάκρυνσης δεν επέδειξαν τραμπουκικές και μάτσο συμπεριφορές, παρά μόνο μια πολιτική στάση.

Παρ’όλα αυτά δεν γίνεται να αγνοήσω κάποιες άλλες συμπεριφορές, που είναι αυτές ακριβώς που ανέχονται ή ακόμα χειρότερα ξεπλένουν τέτοια περιστατικά. Αντιμετωπίστηκα με καχυποψία έως αδιαφορία από συνέλευση που έχει βγάλει και κείμενο «υποστήριξης», καταδικάζοντας στα χαρτιά το περιστατικό, αλλά ταυτόχρονα αμφισβητώντας τα γεγονότα. Σε ένα κλίμα λαϊκού δικαστηρίου, προσπάθησαν να συμπληρώσουν ένα κάποιο «σεξιστόμετρο» των τύπων για να τους καταδικάσουν, λες και δεν ήταν αρκετό το «φεμιναζί τελειώσατε» ή το ότι έχουν συμβεί περιστατικά τραμπουκισμού και προς άτομο της ίδιας της συνέλευσής τους μέσα στον χώρο τους από το έναν από τους δύο τύπους. Τα ενδεχόμενα για τον χειρισμό του ζητήματος δεν συζητήθηκαν καν μπροστά μου, ακόμα και αν τόνισα ότι θα ήθελα να το συζητήσουμε, ακόμα και αν οι συγκεκριμένοι τύποι συχνάζουν στον χώρο και μετά από βδομάδες δεν έχω ενημερωθεί για το εάν κατέληξαν κάπου. Χαρακτηριστική είναι και μια άλλη ενημέρωση σε προσωπικό επίπεδο, όπου μου επισημάνθηκε να μην περιμένω όλοι οι άνθρωποι του «χώρου» να είναι τέλειοι. Μια τέτοια λογική, εκτός από το ότι θεωρεί προσκείμενο όποιο άτομο επικαλείται μια πολιτική ταυτότητα, θεωρεί το συμβάν της παραβίασης και την συνθηματολογία απλά ατόπημα που εύκολα θα συγχωρηθεί. Και σε ένα δροσερό κύμα ειρωνείας, από άτομα που δικάζονται γιατί έγραψαν ένα -κενό εν τέλει- «κάτω τα χέρια από τα σώματά μας» μου ζητήθηκε επίσημο κείμενο, καθώς δεν μπορούν να βασιστούν στα λεγόμενά μου –δεν είμαι σίγουρη από ποιον φορέα θα έπρεπε να το πρωτοκολλήσω- ζητώντας μου στην ουσία ένα λαϊκό δικαστήριο, συνήθης τακτική. Το πιο εμετικό είναι πως δήλωσαν πως και τα ίδια εάν τους απευθυνόταν η περιφρούρηση ενός πάρτι για πιθανή παραβίαση, θα υποστήριζαν και τα ίδια πως είναι του «χώρου» και πως δεν υπήρχε περίπτωση να έκαναν κάτι. Άλλο πάλι και τούτο, να γράφεις άριστα σε τοίχο αλλά τελικά να ήταν όλα από σκονάκι. Εκτός από λοιπές προβληματικές αντιδράσεις από άτομα, που καθόλου αμελητέες δεν είναι, οι συγκεκριμένες συλλογικότητες, που έχουν δημοσιεύσει περγαμηνές και περγαμηνές αντισεξιστικού λόγου, που θεωρητικά μάχονται και πατάσσουν την εξουσία σε όλες τις εκφάνσεις της, έδειξαν πως πρακτικά είτε αδυνατούν είτε και αδιαφορούν, ή με λογικές ανάθεσης περιμένουν από κάποια ανώτερη δύναμη να τους εξηγήσει τι και πώς να πράξουν. Αυτές ακριβώς οι συμπεριφορές γεννάνε παραβιάσεις που συγκαλύπτονται, γεννάνε λογικές που θέτουν τα ζητήματα σεξισμού, ομοφοβίας τρανσφοβίας ή παραβίασης σε δεύτερη μοίρα. Με κάνει έξαλλη το γεγονός πως ένα άτομο που μπορεί να καταγγείλει κάτι παρόμοιο, ενδέχεται να χλευαστεί, να αμφισβητηθεί, να αντιμετωπιστεί με αδιαφορία, να του γίνονται οι λάθος ερωτήσεις σε ένα ζήτημα λεπτό όπως αυτό. Θεωρώ την εαυτή μου τυχερή, καθώς και είχα συντροφικά άτομα που με στήριξαν από την πρώτη στιγμή και αντιμετώπισα συνελεύσεις που το χειρίστηκαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Το θεωρώ απαράδεκτο όμως να πρέπει να οχυρώσω την εαυτή μου και να πρέπει να στήσω ολόκληρο κατάλογο επιχειρημάτων για να πείσω ανθρώπους για τα αυτονόητα, που υποτίθεται θα έπρεπε να είναι δίπλα μου, και δίπλα σε κάθε άλλο άτομο σε παρόμοια κατάσταση. Το να αυτοαποκαλείσαι αναρχικό ή ελευθεριακό άτομο και αυτό να το αποδεικνύει ένα κείμενο που έγραψες αλλά όχι οι πράξεις σου, είναι το ίδιο με το να παραβιάζεις και να περιμένεις να είναι ανεκτό γιατί «είσαι του χώρου». Η αλήθεια είναι πως από τους συγκεκριμένους ανθρώπους δεν περίμενα πολλά, λίγη αξιοπρέπεια όμως ποτέ δεν έβλαψε κανέναν. Και για όσους τρέξουν να υπερασπιστούν αυτούς που αμφισβήτησαν, που θεώρησαν υπερβολή να ανοιχτεί πολιτικά, που ζήτησαν «επίσημα κείμενα» ή που η αμηχανία τους τους φέρνει σε απραξία, άρα και συνενοχή, έχω να πω τα εξής. Όλα μας έχουμε μεγαλώσει σε ένα σύστημα που βίαια μας πότισε με τις αξίες και τους μηχανισμούς του. Αυτό, δεν θα έπρεπε να αποτελεί δικαιολογία, όπως συχνά χρησιμοποιείται, αλλά μια απλή διαπίστωση για τα κατάλοιπα που έχουμε μέσα μας με μόνο σκοπό να τα εξαλείψουμε και αυτά και να ασκούμε κάθε μέρα την αυτοκριτική μας. Είναι απλά εμετικό να ακούγονται δικαιολογίες του τύπου «το παιδί προσπαθεί». Το παιδί να προσπαθήσει περισσότερο. Αρχικά γιατί όλως τυχαίως το παιδί βρήκε δυσκολία σε θέματα φύλου, σεξουαλικότητας και παραβίασης, ενώ σε όλα τα υπόλοιπα μια χαρά τα κατάφερε. Το βίωμα του μετανάστη, του εργαζόμενου, του «αγωνιστή» μια χαρά μπορεί να το κατάλαβε και το έκανε αγώνα του, αλλά εκεί που όντως μπορεί να θέλει δουλειά με τον εαυτό του, εκεί ακριβώς ξαφνικά αδυνατεί να καταλάβει, εκεί ρίχνει την ευθύνη σε άλλες πλάτες, εκεί γράφει βαρύγδουπες πολιτικές αναλύσεις αλλά στην πράξη «είναι πιο περίπλοκα τα πράματα» και ζητάει λαϊκά δικαστήρια.

Το κείμενο αυτό είναι δημόσιο όχι για να εκτεθούν αυτοί που θα έπρεπε έτσι και αλλιώς να ντρέπονται, αλλά γιατί δεν θεωρώ πως αφορά μόνο όσα άτομα είναι συλλογικά οργανωμένα και θα μπορούσαν να το λάβουν σε κάποια λίστα μειλ, αλλά όλα αυτά που θα αφιερώσουν χρόνο να το διαβάσουν. Το κείμενο αυτό γράφτηκε γιατί η εξουσία δεν είναι μονοδιάστατη ή μια απόλυτα κάθετη πορεία από αφεντικό σε εργαζόμενο, γιατί περιστατικά παραβίασης, βιασμών, επιβολής συμβαίνουν καθημερινά ακόμα και μέσα στους χώρους και τις φούσκες μας, από άτομα που κάποιοι θεωρούν «συντρόφους», γιατί αν δεν μπορούμε να τα προλάβουμε, τουλάχιστον ας διορθώσουμε τον τρόπο που τα διαχειριζόμαστε. Το κείμενο αυτό γράφτηκε για να μην ανοίγονται τέτοια ζητήματα μόνο καφενειακά, να εγκαθιδρύσουμε μια κουλτούρα που πάει κόντρα στις δικές τους, όποιοι και αν είναι αυτοί οι Άλλοι. Μια κουλτούρα αντιμετώπισης ζητημάτων σαν και αυτό που δέχεται την αμηχανία, δέχεται τις προβληματικές αλλά παρόλα αυτά ανοίγει τον διάλογο, χωρίς μικροπολιτικές, χωρίς υπεκφυγές. Να κοιταχτούμε λίγο μεταξύ μας και να αναγνωρίσουμε λάθη και παθογένειες και έπειτα να βρούμε τρόπους να τα διορθώσουμε. Το κρυφτό είναι για να το παίζουμε με τους μπάτσους στα στενά, όχι για τις μεταξύ μας σχέσεις, όχι για τον κόσμο που θέλουμε να δομήσουμε. Να χαλάσουμε τις μπίζνες σε όσους κάτω από μια πολιτική ομπρέλα, κουβάλησαν με τέχνη όλες τις παθογένειες του συστήματος που τους συμφέρουν. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ανθρώπους εκείνους που με έκαναν να νιώσω ότι στεκόμαστε πλάι πλάι και ξέρω πως θα έκαναν το ίδιο για την οποιαδήποτε, ανθρώπους που χαίρεσαι που οι πολιτικές σας πορείες είναι επάλληλες, αν όχι κοινές. Μια συντροφική αγκαλιά σε όσες αντιμετώπισαν τέτοια σαπίλα και έναν ατσάκωτο χαιρετισμό σε όσα αγωνίζονται καθημερινά, πολυδιάστατα, πολύχρωμα.

Μας είπατε πουτάνες, μα είμαστε χειρότερες .Δεν έχω τίποτα κρυφό, ούτε καν το νάζι μου. Σκουφίτσα.

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License