Το δηλητήριο του φιδιού και το αντίδοτο

Τ’ αφεντικά δεν μπορούν ακόμα να καταπολεμήσουν την εξίσωση στον θάνατο στην μικροβιολογική κλίμακα, εκεί δηλαδή που εκδηλώνεται. Αρπάζουν όμως μια μοναδική ευκαιρία για να μετατοπίσουν αυτόν τον πόλεμο στο κοινωνικό πεδίο. Βασική γραμμή της τρέχουσας στρατηγικής αποτελεί η εξαφάνιση των μαζών. Πριν εκατό χρόνια ο αγώνας της αστικής τάξης ενάντια στην ριζοσπαστικότητα των μαζών εστίασε στην χειραγώγηση κι εξόντωσή τους στους παγκόσμιους ιμπεριαλιαλιστικούς πολέμους. Σήμερα τις χειραγωγεί στην αυτοθραυσματοποίηση μέσω μιας υπαρξιακά οριακής, διάχυτης αμοιβαίας καχυποψίας. Πάντα ενάντια στην απελευθερωτική ενδεχομενικότητα και δυναμική τους.

Το δηλητήριο του φιδιού και το αντίδοτο

Θέλω να μιλήσω για την σχέση μας με το νέο ιό. Ακριβέστερα, για τους κοινωνικούς μετασχηματισμούς που επιτελούνται με αφορμή το νέο ιό. Όχι για να παρέμβω στην επικαιρότητα. Συχνά η επικαιρότητα αποτελεί μόνο το κατασκευασμένο από τις κρατιστικές δυνάμεις και τα media τους, πέπλο κάτω από το οποίο συγκαλύπτεται ο ταξικός ανταγωνισμός. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να δούμε το υπόβαθρο και τη δυναμική των καινοφανών γεγονότων. Αδιαπραγμάτευτα, το ζήτημα δεν ανήκει στην αρμοδιότητα των επιστημόνων και των κυβερνήσεων. Όπως κάθε ζήτημα, μέχρι την ειδικότερη λεπτομέρειά του, αφορά στην κοινωνική απελευθέρωση και ο τόπος πραγμάτευσής του είναι ο ανοιχτός διάλογος του κινήματος αυτοδιεύθυνσης.

Με ποιά λέξη μπορούμε να αποδόσουμε τον πυρήνα του συστημικού προβλήματος με το νέο ιό; Είναι θανατηφόρος, αλλά η κρίσιμη ιδιαιτερότητά του δεν είναι το τελικό μέγεθος της φονικότητάς του. Ακόμα είναι πολύ μικρό και είναι αμφίβολο αν θα ξεπεράσει άλλους θανατηφόρους παράγοντες, όπως τα τροχαία ατυχήματα και τον καρκίνο. Το χαρακτηριστικό του είναι η μεταδοτικότητα. Συγκεκριμένα, ο νέος ιός διατρύει τους αστικούς διαχωρισμούς και μάλιστα στο θεμελιακό επίπεδο των δομών εξουσίας: γινόμασται όλοι ίσοι στον θάνατο. Παραδόξως για τις ιδεολογίες της κυριαρχίας η επιδημία ξεκίνησε από την ατμομηχανή της σύγχρονης εκβιομηχάνισης, την κίνα, χτύπησε τους «άγιους τόπους», το θεοκρατικό ιράν, τα διευθυντήρια της ευρωπαϊκής ένωσης, τον πλούσιο ιταλικό βορά, το κολλέγιο Deree στην Αθήνα, πολιτικούς και μεγιστάνες. Δεν υπονοώ ότι κατασκευάστηκε σε προλεταριακά εργαστήρια μικροβιολογικού πολέμου. Είναι αδύνατο να φτιάξουμε τέτοια εργαστήρια, διότι οι κοινωνικές σχέσεις δεν ανάγονται σε μικροβιολογικούς παράγοντες. Αυτό είναι το καταστροφικό μηχανιστικό δόγμα της καθεστωτικής ψυχο/κοινωνιοβιολογίας. Η επισήμανση είναι ότι η φυσική εξέλιξη (ή ο άνθρωπος, ως μέρος της) έφτιαξε κάτι θανατηφόρο που περνάει όλα τα ταξικά πολιτισμικά σύνορα.

Το φαντασιακό του διάχυτου τρόμου έχει ήδη απεικονιστεί από την δεκαετία του 1980. Ένας συνδιασμός των ταινιών με τα ζόμπι που εξαπλώνονται μεταμορφώνοντας όλη την ανθρωπότητα και των ταινιών με τους εξωγήινους που ζουν ανάμεσά μας αδιόρατοι. Το ιδανικό σενάριο παράνοιας. Κινδυνεύουμε να μετακομίσουμε όλοι στην κόλαση του κάτω κόσμου σε χρόνο μηδέν, χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι. Αυτός που χθες ήταν ο σύντροφός σου μπορεί να είναι ήδη ένας άγγελος του θανάτου. Δεν μπορείς να εμπιστευτείς κανέναν, ούτε τον εαυτό σου εφόσον δεν ξέρεις αν ο ανεξέλεγκτος ξένος έχει παρεισφρύσει μέσα σου. Ο κάτω κόσμος εισβάλει πάνω και είναι κόλαση διότι η ανθρωπότητα χάνει τα εξορθολογισμένα κουμάντα της. Τα ζόμπι, οι νεκροί που παραμένουν στον κόσμο των ζωντανών, είναι το είδωλο -αντεστραμένη αντανάκλαση- μιας ανθρωπότητας που είναι νεκρή με χρονοδιάγραμμα.

Όλοι οι καθεστωτικοί μηχανισμοί συνδράμουν στην έγχυση μιας αντίδρασης μέσα στο κοινωνικό σώμα. Είναι η απόλυτη διαστροφή της αλληλεγγύης. Όχι η αντιπαράταξη ενάντια στην αλληλεγγύη, ούτε η απώθησή της, η υποτίμησή της ή η εκλεκτική αφομοίωσή της σε ταξικά στεγανά. Σε ελάχιστο χρόνο έγινε ένα άλμα. Έχουμε απέναντί μας την αποθέωση της αλληλεγγύης, αλλά με ριζικά αντεστραμένο νόημα. Στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης έτσι όπως την ορίζει το κράτος σήμερα, αλληλεγγύη είναι η κλασματοποίηση κι επίταση των διαχωρισμών˙ η ολοκληρωτική υλοποίηση του αστικού ατομικισμού. Την καθολική αλλοτρίωση της αλληλεγγύης την επιβάλουν το κράτος, η αστική τάξη και οι αναπαραγωγικοί «κοινωνικοί» θεσμοί τους επιστρατεύοντας το σύνολο των μηχανισμών καταστολής, αλλά και το δυναμικό του κοινωνικού ήθους. Το επιτυγχάνουν πατώντας πάνω σε μια κατάσταση που προϋπήρχε στο πεδίο κι υπέσκαπτε τις δυνατότητες απελευθέρωσης των ανθρώπων: τον γενικευμένο φόβο.

Ο ολοκληρωτισμός είναι πλέον εσωτερικευμένος, μα και πραγματικότατος συγχρόνως. Οι άνθρωποι ζουν φυλακισμένοι στα σπίτια τους, οι συναθροίσεις έχουν απαγορευτεί, η τήρηση των υγειονομικών μέτρων επιτηρείται με στρατιωτικά μέσα. Το Πολυτεχνείο ως καταφύγιο μεταναστών μετά την εκκένωση της Κατάληψης Μπουμπουλίνας, εκκενώθηκε τώρα με αστυνομική εισβολή. Οι εξαγγελόμενες οικονομικές παρεμβάσεις και αναπροσαρμογές του ελληνικού κράτους και της ευρωπαϊκής ένωσης αποτελούν εκδηλώσεις της κρατικής συγκεντροποίησης της καπιταλιστικής διαχείρισης στις φάσεις ολοκληρωτικού ελέγχου. Το πληροφοριακό πεδίο μονοπολείται από τις κεντρικές εντολές και την κουλτούρα του τρόμου. Ο ιός κατατάσεται στις απειλές για το έθνος, μαζί με τους μετανάστεςαπέναντι στους οποίους γίνονται πλέον ανοιχτά δολοφονικές στρατιωτικές και παρακρατικές επιχειρήσεις. Η θωράκιση εναντίον του έχει τη μορφή της εθνικής συστράτευσης και βασικό εργαλείο της είναι η εσωτερική διάχυση της αστυνόμευσης στο κοινωνικό σώμα. Αυτός βέβαια είναι κι ο σκοπός.

Η ολοκληρωτική επιχείρηση αντιμετώπισης της επιδημίας αποτελεί μια καλή πρόβα πειθάρχησης και κατακόρυφης συνοχής από πάνω προς τα κάτω. Συν δυο επιπλέον ποιοτικά άλματα. Πρώτον, αποτελεί πρόβα επιβολής της καθολικής ψηφιακής αιχμαλωσίας και τηλεκατεύθυνσης. Η διασκέδαση συγκεντρώνεται εξολοκλήρου στο δικτυακό ψευδοβίωμα και η εργασία μετατρέπεται σε τηλε-εργασία στον μέγιστο εφικτό βαθμό. Ο κοινωνικός διάλογος αιχμαλωτίζεται στην πυραμιδικά ελεγχόμενη από την καπιταλιστική ολιγαρχία ψηφιακή πληροφορία. Το matrix είναι εδώ, σαν μια οικογενειακή αγκαλιά. Δεύτερον, αποτελεί απόπειρα διακυβέρνησης και της απαραίτητης απόσπασης συναίνεσης, μέσω της γενικευμένης μεταφυσικής τρομοκρατίας.

Μέσα σ’ αυτήν την κοινωνική σχίζωση είναι εύλογο να εκδηλώνονται εντελώς αντιφατικά κοινωνικά φαινόμενα. Όπως το προγραμματισμένο μαζικό χειροκρότημα για τους αυθέντες του υγειονομικού πολέμου, μέσα από τα αστικά κελιά. Ή οι πιο απίθανες συνωμοσιολογικές φήμες, όπως ότι «μας κλείνουν μέσα για να φέρουν χιλάδες λαθραίους». Επ’ ευκαιρίας να κάνω ένα σχόλιο για τη συνωμοσιολογία. Γενικά, τα κράτη και οι εταιρείες συνωμοτούν. Σε έναν πολιτισμό όπου κυριαρχεί ο ανταγωνισμός, είναι αναπόφευκτο να εκπονούνται δόλια σχέδια. Ωστόσο, είναι κάτι άλλο να αναζητάμε τις αιτίες στο απόμακρο και το απίθανο ή σε μηχανιστικές διπολικές απλουστεύσεις. Τέτοιες αναγωγικές μυστικοποιήσεις της ιστορίας αποτελούν τρόπους για να υπεκφύγουμε από το διαταύτα της ταξικής διαπάλης και της κοινωνικής ευθύνης. Συγκεκριμένα για την τρέχουσα συνθήκη, είναι ασήμαντη η προέλευση του ιού. Ίσως να γεννήθηκε μέσα σ’ έναν ποντικό, ίσως σ’ ένα εργαστήριο. Η επιδημία πάντως δεν θα γινόταν να είναι προσχεδιασμένη! Ποιός παράγοντας κυριαρχίας ήθελε μια ανεξέλεγκτη οικονομική κρίση; Δηλαδή, το βάθεμα της εμμένουσας παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Στο βάθος της συνωμοσιολογίας κρύβεται η μοιρολατρική υποταγή στην κατεστημένη τάξη, τόσο συμπυκνωμένη ώστε να μην διακρίνονται ούτε οι κραυγαλαίες στιγμές διαταραχής του συστήματος.

Στις έκτακτες στιγμές της η αστική κοινωνία αποκαλύπτεται όπως ήταν σ’ όλη την ιστορία της κι όπως μπορεί να είναι στην εξέλιξή της. Σα να κάθεται στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή. Η υποκρισία της είναι καταφανέστατη. Ένα μόνο παράδειγμα, από το στόμα καταξιωμένου επιστήμονα σε κυριακάτικη καθεστωτική φυλλάδα, για να μην αρχίσουν οι αμφισβητήσεις: Κάθε χρόνο πεθαίνουν 24000 άνθρωποι από καρκίνο στην ελλάδα και 9000000 παγκοσμίως, από τους οποίους οι 4000000 πρόωρα, ενώ προβλέπεται να αυξηθούν σε δέκα χρόνια στα 14000000 τον χρόνο. Να βάλουμε και τους θανάτους από τροχαία; Πάραυτα, ούτε η ιδιωτική αυτοκίνηση έχει απαγορευτεί, ούτε έχει ληφθεί οποιοδήποτε αποτελεσματικό μέτρο για τον περιορισμό των τοξικών παραγόντων και την αλλαγή των κοινωνικών συνθηκών που πολλαπλασιάζουν την εκδήλωση του καρκίνου. Στις ηπα, όπου η οπλοφορία των νομοταγών πολιτών είναι επιτρεπτή, είναι πολλαπλάσιοι οι θάνατοι από τροχαία σε σύγκριση με αυτούς από όπλα. Το αυτοκίνητο, που έχει υπερπολλαπλάσια κινητική ενέργεια σε σύγκριση με το βλήμα ενός πυροβόλου όπλου χειρός κι αν περάσει από πάνω σου δεν αφήνει πληγή, σε κάνει μαρμελάδα, παραμένει το κύριο σύμβολο της ατομικής ταξικής ταυτότητας, το σύγχρονο γενικό φετίχ, ενώ τα όπλα είναι παντού απαγορευμένα για τους φτωχούς (εκτός από τα εδάφη που ελευθερώνει το αντάρτικο). Δεν προσμετράω τους άμαχους που κομματιάζονται από τις νατοϊκές βόμβες στο πακιστάν κτλ κι από τις ρώσικες και τις τούρκικες στη συρία, εφόσον είναι αναλογικά μικροί οι αριθμοί. Η αντίφαση όμως ανάμεσα στην καθολική αδιαφορία του δημοκρατικού κόσμου (ότι κι αν είναι πίσω από αυτόν τον άδειο τίτλο) γι’ αυτούς τους χιλιάδες νεκρούς και στην αποθέωση της συστράτευσης για την απειλή του ιού, είναι κραυγαλαία. Το ταξικό υπόβαθρό της, η ρατσιστική εκφορά του, ο αστικός ατομικισμός κι ελιτισμός, βρωμάνε από παντού.

Ας δούμε λίγο ειδικότερα το ταξικό πολιτισμικό υπόβαθρο της τρομοκρατίας που σπέρνει το φάντασμα του ιού και οι μηχανισμοί που αναλαμβάνουν να μας θωρακίσουν από την επιδημία. Η πράξη που προκαλεί το ανεξέλεγκτο είναι η επαφή. Ο αστικός κόσμος από την γέννησή του ασβέστωσε την ταξική χωροταξία του (γεωγραφική και πολεοδομική) με τον υπόρητο εγγενή ρατσισμό του. Η μολυσματική επαφή αποτελεί ένα βαθειά ριζωμένο ταμπού, με ταξική (φυλετική, θρησκευτική, αποικειακή) ιστορική προέλευση. Ο Φρόϋντ και ο Φουκώ το έχουν αναλύσει, νομίζω επαρκώς μέχρι στιγμής. Να μην προσκολληθούμε όμως στο επιφανειακό επίπεδο της κουλτούρας. Η μορφή που παίρνει σήμερα ο τρόμος της μολυσματικής επαφής, το δέος της αποσυνοριοποίησης, γίνεται ο φορέας σαρωτικής έκφρασης ενός ταξικού δυναμικού. Όχι απλά η εξουσία παίζει μπάλα μόνη της -επανακαθορίζει όλους τους κανόνες βγάζοντας επιτόπου από το παιχνίδι κάθε κοινωνικό παράγοντα. Βυθιζόμαστε στιγμιαία σε μια συγχρονία κατά την οποία μια επιδημία πυροδοτεί την αναπροσαρμογή του συγκεντρωτικού ελέγχου και της καπιταλιστικής συσσώρευσης, εισάγοντας μετακοινωνικές καινοτομικές συνθήκες. Πρόκειται σαφώς για μια ριζική ταξική και κοινωνική κρίση. Πριν οκτώ μήνες δημοσιεύτηκε σε κινηματικά μέσα μια ταινία μικρού μήκους που περιγράφει επακριβώς την παρούσα δυστοπία, με δραματικές σκηνές που σήμερα γίνονται κυριολεκτικές. Με τη διαφορά ότι στην πραγματικότητα ο εχθρός δεν είναι πολιτικός -ο πολιτκός εχθρός αιωρείται-, είναι εσωτερικός και καθολικός, σαν τον διάολο. Αξίζει να την δείτε, αν δεν την έχετε δει (“Καθίστε μέσα!”).

Ο διάολος έχει τον γιατρό του, την εκκλησία. Έτσι και η επιδημία έχει την εκκλησία της, τους υγειονομικούς. Η κατεστημένη ιατρική είναι ταξική, ιστορικά. Στην προέλευσή της, στην μηχανιστική μεθοδολογία της, στην βιομηχανική οργάνωσή της, στην ταξική σχετικοποίηση της διαθεσιμότητάς της και στην αντιστροφής της: δολοφονεί ανθρώπους στην Αφρική και στις φυλακές της κίνας για να κρατήσει ζωντανά τα βαμπίρ της αστικής τάξης, δολοφονεί ανθρώπους πάλι στην Αφρική για να τεστάρει τα θαυματουργά προϊόντα της, παράγει αρρώστια, πραγματική ή εικονική, για να έχει δουλειά και βέβαια, σιωπά ενόσο κερδοσκοπεί από τα εγκλήματα των κρατών. Έχει όμως μια δυσκολία αυτή η ιατρική, που αποτελεί σοβαρό πρόβλημα για το σύστημα κυριαρχίας. Η ταξική μηχανική στο επίπεδο της μικροβιολογίας δεν έχει καλές επιδόσεις. Ή χωρίς τον χιουμοριστικό τόνο, δεν θα μπορούσε να μην είναι μια φυσική αποτυχία. Οι ιοί δεν ξεχωρίζουν τάξεις. Οι καινούριοι σκοτώνουν τους πιο αδύναμους, αλλά είναι πολύ σχετικό ποιοί είναι οι πιο αδύναμοι από την άποψη της φυσικής εξέλιξης και αμφιλεγόμενο από ταξικό πρίσμα. Η επιδημία ενός μη αντιμετωπίσιμου δολοφονικού ιού με μικροβιολογικά μέσα, είναι μια προλεταριακή εξίσωση, όπως σημείωσα αρχικά. Με την «αντικειμενική» και συμβολική έννοια της προλεταριακής συνθήκης, όχι με την «υποκειμενική», της προλεταριακής αυτοσυνείδησης. Γι’ αυτό τα μέτρα που λαμβάνονται έρχονται από το αντικομμουνιστικό κι εθνικοσοσιαλιστικό χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Τ’ αφεντικά δεν μπορούν ακόμα να καταπολεμήσουν την εξίσωση στον θάνατο στην μικροβιολογική κλίμακα, εκεί δηλαδή που εκδηλώνεται. Αρπάζουν όμως μια μοναδική ευκαιρία για να μετατοπίσουν αυτόν τον πόλεμο στο κοινωνικό πεδίο. Βασική γραμμή της τρέχουσας στρατηγικής αποτελεί η εξαφάνιση των μαζών. Πριν εκατό χρόνια ο αγώνας της αστικής τάξης ενάντια στην ριζοσπαστικότητα των μαζών εστίασε στην χειραγώγηση κι εξόντωσή τους στους παγκόσμιους ιμπεριαλιαλιστικούς πολέμους. Σήμερα τις χειραγωγεί στην αυτοθραυσματοποίηση μέσω μιας υπαρξιακά οριακής, διάχυτης αμοιβαίας καχυποψίας. Πάντα ενάντια στην απελευθερωτική ενδεχομενικότητα και δυναμική τους.

Τα χαρακτηριστικότερα παράδειγμα του ραγδαίου στρατοκρατικού-τεχνοκρατικού κοινωνικού μετασχηματισμού πάνω στο υγειονομικό πεδίο έρχονται από την κίνα. Κατασκευή νοσοκομείου σε λίγα εικοσιτετράωρα. Αντικατάσταση των γιατρών από ρομπότ. Σχεδιασμός, σε ελάχιστο χρόνο, συστημάτων αναγνώρισης προσώπου κάτω από μάσκα. Ήδη μέχρι να συνταχθεί αυτό το κείμενο μπορεί να υπάρχουν νέες εξελίξεις σε αυτήν την κατεύθυνση.

Στην ορμή του νέου ολοκληρωτισμού ο πολιτικός εχθρός στέκει παγωμένος. Ελάχιστες φωνές αναδεικνύουν το ιστορικό διακύβευμα. Αντιθέτως, πολλές κινητοποιήσεις ακυρώνονται, είτε μ’ ένα πνεύμα κατανόησης στον «κοινό αγώνα» ενάντια στην επιδημία, είτε με μια μικροπολιτική λογιστική παθητικής αναμονής της επανόδου των ανθρώπων στον δημόσιο χώρο. Ενώ ο αντιπρολεταριακός πόλεμος στα σύνορα μαίνεται. Η έκτακτη συνθήκη δεν είναι μόνο μια ευκαιρία ψυχανάλυσης της κυρίαρχης τάξης, είναι μια στιγμή συνολικής αποκάλυψης. Πόσο εύκολα τελικά εγκαταλείπουμε τον αγώνα! Αυτή η ελαφρότητα έχει το δικό της ιστορικό. Το ριζικό πρόβλημα δεν θα το εντοπίσουμε στον κρατικό ολοκληρωτισμό. Το κουβαλάνε τα κοινωνικά υποκείμενα. «Τα όμορφα χωριά, όμορφα καίγονται», όπως έλεγε μια ταινία για τον εμφύλιο στη γιουγκοσλαβία. Αν εγκαταλείπουμε με ευκολία τις μορφές πάλης που έχουμε κληρονομήσει από μια ιστορία αιώνων, μπορεί και συμβαίνει επειδή είναι ήδη υποτιμημένες. Εφόσον η διαδήλωση, η σημαντικότερη μορφή πρόταξης της λαϊκής ισχύος, έχει καταντήσει ένα τεχνικό ή ακόμα χειρότερα, τυπικό εργαλείο «αντιπληροφόρησης», είναι εύλογο ότι δεν θα άντεχε απέναντι στον ραγδαίο ολοκληρωτισμό.

Η σοσιαλδημοκρατία της αριστεράς και της αναρχίας δεν έχει την εγρήγορση και τα αντιλητπικά φίλτρα που απαιτεί η περίσταση. Εκτός από το κκε -που δεν έχει ουδένα πρόβλημα με τον ολοκληρωτισμό, αλλά έχει πάντα την ετοιμότητα να παρεμβαίνει στην επικαιρότητα-, που θέτει το ζήτημα της επιδείνωσης της οικονομικής θέσης των μισθωτών και της υγειονομικής προστασίας εκείνων που παραμένουν στα πόστα τους. Όχι αδίκως. Στον πόλεμο οι χειρόνακτες βγάζουν τη βρώμικη δουλειά. Η ισότητα απέναντι στον θάνατο δεν συνεπάγεται ότι οι εργάτες πρέπει να μην υπερασπιστούν την ζωή τους! Οι αστοί πρέπει να ψοφήσουν. Στον ταξικό πόλεμο δεν υπάρχει διάλλειμα. Ειδικά αν το κρίσιμο εμπόδιο είναι η μη διακινδύνευση της προσωπικής επιβίωσής μας, τότε έχουν χαθεί τα πάντα. Εξελικτικά, αφού έχουμε απέναντί μας την βιολογία ως επικάλυμα της κρατικής ιδεολογίας, να θυμίσουμε ότι η αριστοκρατική τάξη ήταν αυτή που φύλαγε τον κώλο της κι έμπαινε στην μάχη έχοντας εξασφαλίσει τη νίκη ή την διαφυγή της. Οι κοινωνικές δυνάμεις δεν είχαν ποτέ τους άλλους που θα θυσιαστούν έναντι, οπότε και τον χρόνο της αποστασιοποίησης. Η ασφάλεια του συλλογικού σώματος είναι το μέγεθός του και η συνοχή του. «Είμαστε πιο πολλοί από τις σφαίρες τους» έλεγε ο Μάο (κι ας μην τον γουστάρουμε). Η αριστοκρατία συρρικνώνεται κι η πλέμπα πολλαπλασιάζεται. Η ανθρωπότητα δεν κινδυνεύει από την τρέχουσα επιδημία. Κινδυνεύει όμως από τον καπιταλισμό και κάθε μέρα που περνάει κάνει την κατάσταση του πλανήτη και των κοινωνικών σχέσεων χειρότερη και δυσκολότερα αναστρέψιμη. Η σύμπλευση με τον επιστημονισμό της ολιγαρχίας (μια όψη του ολοκληρωτικού μυστικισμού) ενάντια στην κοινωνική και πολιτική ενδοσκόπηση, βλάπτει σοβαρά την υγεία.

Η στιγμή είναι η καταλληλότερη που θα μπορούσε να υπάρξει μέχρι σήμερα για να επιτεθούμε σε όλες τις φονικές δομές του καπιταλιστικού πολιτισμού. Σε όλους τους μηχανισμούς απομόνωσης, στα καθεστωτικά media, στους εθνικιστές, στον ψηφιακό καπιταλισμό, στην βιομηχανία και ειδικά του κρέατος (ακριβώς επειδή είναι μια στιγμή αποκάλυψης της ισότητας του δικού μας είδους με τα άλλα είδη απέναντι στα καταστροφικά αποτελέσματα του καπιταλισμού), στην ιατρική επιχειρηματικότητα, στα φετίχ της αντρικής ισχύος, στην ιδιωτική αυτοκίνηση (όπως όμορφα πράττουν κάποιοι σύντροφοι), μέχρι και στα γυμναστήρια που συμπυκνώνουν πολλά από τα παραπάνω (κι ας τα κλείσανε, έτσι κι αλλιώς δεν μιλούσε κανείς με κανέναν)… και βασικά, στον αφοπλισμό του κοινωνικού κινήματος. Χωρίς δισταγμό να ανταμώσουμε στους δρόμους με μια οργή που δεν μαζεύεται. Κι εκεί να μην ξεχνάτε να φιλιόσαστε όλοι στο στόμα (όπως έκανε ο Μπρέζνιεφ για να κομπλεξάρει τους δυτικούς, μόνο που τώρα έχουμε πόλεμο). Το αντάρτικο και οι κοινότητες της μετακοινωνικής εποχής δεν είναι εικόνα από καρτούν, είναι η αναδυόμενη ανάγκη.

Sol

Αρχεία:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License