post image

Σε πείσμα της δυσοίωνης συνθήκης που ενοχοποιεί το συλλογικό εν ονόματι του “κοινού καλού”, οι συναντήσεις της αφανούς κοινότητας αποκτούν μεγαλύτερη ένταση μετατοπίζοντας τον τρόπο τους, έχοντας προσλάβει έναν διαρκή χαρακτήρα. Η συνθήκη της “ζωής σε καραντίνα” έχει μετατραπεί σε μια συνθήκη αναδιοργάνωσης μέσων και προοπτικών, αναστοχασμού περιεχομένων, επαγρύπνησης αισθητηρίων, διεύρυνσης των εκφραστικών μέσων, πεισματικής δημιουργικότητας. Το μοίρασμα είναι αστείρευτο. Στήνουμε το δικό μας μικρό, αλλά άθραυστο, παρατηρητήριο της επικαιρότητας αποκωδικοποιώντας την κυρίαρχη φαινομενικότητα για να εντοπίσουμε την ουσία όσων συμβαίνουν. Με μοναδική προοπτική να συμβάλλουμε, έτσι ώστε η εξεγερσιακή ευαισθησία να ενισχύεται, ανασυγκροτώντας τα πολιτικά της αισθητήρια. Η διαρκής διαδικασία των συναντήσεων εκβάλλει, με την ίδια λογική, σε ένα διαρκές κείμενο με τίτλο “ζωή σε καραντίνα” όπου κάθε άξονας, τον οποίο επεξεργαζόμαστε, όταν αποκτά μια τελική μορφή δημοσιοποιείται άμεσα. Η “ζωή σε καραντίνα”, στην τελική της μορφή, θα είναι η σύνθεση όλων των επιμέρους κειμένων που θα έχουν δημοσιοποιηθεί ετεροχρονισμένα, κειμένων που ως ψηφίδες θα συνδέονται μεταξύ τους αλληλοσυμπληρούμενες, αλλά χωρίς να έχουν χάσει και την περιεχομενική τους αυτονομία.

Ανίχνευση της “ζωής σε καραντίνα” ως πεδίο ανασυγκρότησης του κοινωνικού και ταξικού ανταγωνισμού

Η “ζωή σε καραντίνα” δεν αποτελεί μια εκδοχή “γυμνής ζωής” (μιας ζωής που έχει απωλέσει κάθε άλλο νόημα πέραν αυτού της καθολικής υπαγωγής της σε ένα καθεστώς εξαίρεσης από το οποίο δεν μπορεί να διαχωριστεί και το οποίο αναλαμβάνει να ρυθμίζει τη διαρκή επιτέλεση αυτής της απώλειας), μια κατάσταση η οποία αντιμετωπίζεται ως διακύβευμα στις ημέρες μας από τις αντισυστημικές αναλύσεις. Κατά την άποψή μας, εξακολουθεί να συνιστά ένα πεδίο συνέχειας και ανασυγκρότησης του κοινωνικού και ταξικού ανταγωνισμού.

Σε αυτό το πλαίσιο, γίνεται σαφές ότι η τρέχουσα συγκυρία επιχειρείται να συγκροτηθεί ως μια προνομιακή συνθήκη για την Κυριαρχία, η οποία εξακολουθεί να ελέγχει τις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές διαδικασίες (και) με φυσικούς όρους, αποκλείοντας, ταυτόχρονα, τους κυριαρχούμενους από τη δια ζώσης εναντιωματική δράση. Την ίδια στιγμή που η πρόσβαση στο δημόσιο χώρο εντάσσεται σε ένα ειδικό καθεστώς θεσμικού ελέγχου, το οποίο δεν αποτελεί παρά μια επιταχυμένη διεργασία –με αφορμή την πανδημία– διατήρησης και αναδιαμόρφωσης των παραδοσιακών κυριαρχικών στοχεύσεων, από αυτό εξαιρούνται οι μηχανισμοί της Εξουσίας που διατηρούν τη δυνατότητα της φυσικής ενέργειας στην κατεύθυνση της θεμελίωσης του κοινωνικού εξανδραποδισμού.

Έτσι, σε επίπεδο επικράτειας, και εν μέσω καθεστώτος επιβολής γενικευμένων περιορισμών πληθυσμιακού ελέγχου (απαγόρευση συναθροίσεων, κυκλοφορίας, κ.λπ.), το κράτος, εξ όσων αντιλαμβανόμαστε, θωρακίζει το ξεδίπλωμα της εθνικής αντιμεταναστευτικής πολιτικής στα σύνορα και τα νησιά, εκκενώνει χώρους όπου διέμεναν πρόσφυγες και μετανάστες, πραγματοποιεί εφόδους σε σπίτια αγωνιστών ενώ, ταυτόχρονα, το κεφάλαιο δρομολογεί τη μετακύλιση του οικονομικού κόστους στις υποτελείς τάξεις και οξύνει την εργοδοτική ασυδοσία που, έχοντας εξασφαλίσει την απουσία αντιστάσεων, προχωρά σε μαζικές απολύσεις, υποχρεωτικές “άδειες”, εκ περιτροπής εργασία, κ.λπ.

Μέσα σε αυτή την κατάσταση, ο κίνδυνος να βρεθούμε μπροστά σε μια συνθήκη οριστικής απώλειας ενός μέρους του φυσικού χώρου που καταλάμβαναν, μέχρι σήμερα, ο χειραφετητικός λόγος και οι αντιστάσεις των κυριαρχούμενων μέσα στο πεδίο του κοινωνικού ανταγωνισμού είναι κάτι παραπάνω από ορατός. Ο κίνδυνος αυτός δεν αφορά αποκλειστικά στην τρέχουσα συγκυρία, αλλά στον τρόπο με τον οποίο εγγράφεται στο κοινωνικό φαντασιακό και κατοχυρώνεται –σε επίπεδο θεσμικής και κοινωνικής εμπειρίας– η αναστολή της πρόσβασης στο δημόσιο χώρο και η υποστολή κάθε δράσης μη εκπορευόμενης ή εγκεκριμένης από την Κυριαρχία.

Σε αυτό το σημείο, είναι σημαντικό να αντιληφθούμε το δημόσιο χώρο ως το μοναδικό δυνάμει οικειοποίησιμο φυσικό πεδίο συμπερίληψης και προβολής της συλλογικής ζωής και δραστηριότητας και, ως εκ τούτου, ότι η παραγωγή του υπόκειται σταθερά σε ανταγωνιστικές πολιτικές στην κατεύθυνση του ορισμού που δίνει η Κυριαρχία για τα νοηματικά όρια της ζωής καθαυτής και της αμφισβήτησης αυτού του ορισμού από την πλευρά των κυριαρχούμενων. Η “ζωή σε καραντίνα”, δηλαδή ο αποκλεισμός των κυριαρχούμενων –είτε με την έννοια των συλλογικών ετεροτήτων, είτε με αυτή των συλλογικών οντοτήτων– από τη δυνατότητα οικειοποίησης αυτού του πεδίου, συνιστά μια ζωή που το συλλογικό εξωθείται στην εξορία.

Σε μια κατάσταση πανδημίας, όπως αυτή που εξετάζουμε, εμφανίζεται ένα παράδοξο που τη διαφοροποιεί σημαντικά από οποιαδήποτε άλλη: η ατομική ευθύνη απέναντι στο συλλογικό πραγματώνεται τη στιγμή που ταυτίζεται με την καθολική ακύρωσή του. Η “ζωή σε καραντίνα”, η ζωή που εν τέλει δεν συλλογικοποιείται, ολοκληρώνεται μέσα από την κατάργηση του συλλογικού χωροχρόνου προκειμένου να μην τον εκθέσει στον κίνδυνο μιας πάνδημης νόσου.

Με αυτά τα δεδομένα, γίνεται κατανοητό ότι η αναστολή της συλλογικής εμπειρίας συντελείται παράλληλα με τη διαστολή της κρατικής αναγκαιότητας που καταλαμβάνει, ανεμπόδιστα πια, τον ερημωμένο δημόσιο χώρο για να ανασυγκροτήσει πολιτικά το σύνολο της κοινωνικής δραστηριότητας.

Έχοντας κατά νου ότι η διαφαινόμενη απόπειρα των κυριαρχούμενων να κατοχυρώσουν νέα συλλογικά πεδία στη σφαίρα του διαδικτύου αποτελεί μια κίνηση στη σωστή κατεύθυνση μεν (σε επίπεδο αντανακλαστικών), επισφαλή δε (σε επίπεδο προκαθορισμένων ορίων οικειοποίησης), αποτελεί ουσιαστικό διακύβευμα η ανίχνευση των δυνατοτήτων συγκρότησης των πολιτικών και φυσικών εργαλείων εκείνων, που θα λειτουργήσουν αναχωματικά και επιθετικά ενάντια σε μια θεσμική ανασυγκρότηση με έκδηλα ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά.

* αναδημοσίευση από το site της αφανούς κοινότητας

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License