"Μόνο η ιστορία, η ιδεολογική πεποίθηση, η υπεράσπιση της γης, η υπεράσπιση του αγώνα των γυναικών, μπορεί εναντίον όλου αυτού"

Με αφορμή τις κινητοποιήσεις της 8ης Μάρτη δημοσιεύουμε ορισμένα επιλεγμένα κείμενα/συνεντεύξεις μαχητριών από τα μέτωπα της γυναικείας επανάστασης στο Κουρδιστάν και την Β.Συρία. Το πρώτο είναι η συνέντευξη μιας αναρχικής συντρόφισσας από την Καταλωνία, εθελόντριας στις YPJ (Μονάδες Προστασίας Γυναικών, η γυναικεία επαναστατική πολιτοφυλακή της Ροζάβα) κατά την διάρκεια της αντίστασης στην εισβολή του Τουρκικού στρατού και των μισθοφόρων συνεργατών του στην κεντρο-ανατολική Ροζάβα (ενώ το Αφρίν παρέμενε υπό κατοχή) με την έγκριση ή την ανοχή όλων των κρατών. Η συντρόφισσα καταθέτει εμπειρίες και διδάγματα που θεωρούμε σημαντικά σε σχέση με τις αδυναμίες των κινημάτων στα ευρωπαϊκά εδάφη. Η εστίαση της στην γυναικεία απελευθερωτική πάλη μέσα από το ζωντανό παράδειγμα της επαναστατικής αυτοοργάνωσης των γυναικών στην Μεσοποταμεία είναι επίσης σημαντική. Οι υπερτονίσεις (bold) μέσα στο κείμενο είναι δικές μας. Το κείμενο το αντλήσαμε από την δημοσίευσή του στον κινηματικό ιστότοπο AMW στις 26 Δεκέμβρη 2019 στα αγγλικά. Η μετάφραση έγινε από την Αναρχική Συλλογικότητα για την Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση.

post image

"Η επανάσταση είναι ο τόπος των αδύναμων που εξεγείρονται ενάντια στην αδυναμία τους, ο τόπος των γυναικών που κουβαλάνε όλα τα βάρη της ανθρωπότητας."

(από το κάλεσμα της ΑΣΜΠΑ για τις 8 Μάρτη) https://www.athens.indymedia.org/post/1603547/

Με αφορμή τις κινητοποιήσεις της 8ης Μάρτη δημοσιεύουμε ορισμένα επιλεγμένα κείμενα/συνεντεύξεις μαχητριών από τα μέτωπα της γυναικείας επανάστασης στο Κουρδιστάν και την Β.Συρία. Το πρώτο είναι η συνέντευξη μιας αναρχικής συντρόφισσας από την Καταλωνία, εθελόντριας στις YPJ (Μονάδες Προστασίας Γυναικών, η γυναικεία επαναστατική πολιτοφυλακή της Ροζάβα) κατά την διάρκεια της αντίστασης στην εισβολή του Τουρκικού στρατού και των μισθοφόρων συνεργατών του στην κεντρο-ανατολική Ροζάβα (ενώ το Αφρίν παρέμενε υπό κατοχή) με την έγκριση ή την ανοχή όλων των κρατών. Η συντρόφισσα καταθέτει εμπειρίες και διδάγματα που θεωρούμε σημαντικά σε σχέση με τις αδυναμίες των κινημάτων στα ευρωπαϊκά εδάφη. Η εστίαση της στην γυναικεία απελευθερωτική πάλη μέσα από το ζωντανό παράδειγμα της επαναστατικής αυτοοργάνωσης των γυναικών στην Μεσοποταμία είναι επίσης σημαντική. Οι υπερτονίσεις (bold) μέσα στο κείμενο είναι δικές μας. Το κείμενο το αντλήσαμε από την δημοσίευσή του στον κινηματικό ιστότοπο AMW στις 26 Δεκέμβρη 2019 στα αγγλικά. Η μετάφραση έγινε από την Αναρχική Συλλογικότητα για την Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση.

Μία αναρχική μαχήτρια των YPJ μιλάει για την άμυνα της Σερεκάνης

Η Τουρκία εξαπέλυσε την “Επιχείρηση Peace Spring” στις 9 Οκτωβρίου 2019, με την πρόθεση να καταλάβει την Ροζάβα. Ακολούθησε η 12ήμερη ιστορική αντίσταση που περιλάμβανε αναρχικά και αριστερά επαναστατικά τάγματα. Οι μάχες έγιναν από μπαλκόνι σε μπαλκόνι, από δρόμο σε δρόμο και από σπίτι σε σπίτι. Παρά την τεχνική ανωτερότητα και το υπεράριθμο των Τουρικών δυνάμεων, ένας μικρός αριθμός ανθρώπων αντιστάθηκαν για 12 μέρες μέχρι την εφαρμογή μιας κατάπαυσης πυρός.

Δημοσιεύουμε, την συνέντευξη μιας αναρχικής που πολέμησε στην Σερεκάνη με τις YPJ.

- Θυμάσαι πως ξεκίνησαν οι μάχες στην Σερεκάνη την 9 Οκτώβρη;

Μάθαμε ότι ήδη την προηγούμενη μέρα έγινε μια επίθεση, ένας βομβαρδισμός, αλλά ότι πάρθηκε η απόφαση να μην απαντήσουμε. Οπότε, υπήρξε μια μικρή συζήτηση παρασκηνιακά, μεταξύ των συντροφισσών που είμασταν στην μικρή ομάδα μου. Αναρρωτηθήκαμε: «Τι θα γίνει;». Δυο μέρες πριν είμασταν στον δρόμο κάνοντας νυκτερινή περιφρούρηση και όλα ήταν πολύ ήσυχα. Κάποια στιγμή το σώμα το νοιώθει, επειδή η ένταση αυξάνεται και το σώμα το παρατηρεί.

Και στις 9, θυμάμαι είχε περάσει μεσημέρι, είμασταν στην κανονική θέση μας όταν ακούσαμε τους πρώτους βομβαρδισμούς και από εκεί μπορούσαμε να δούμε τους καπνούς.Θυμάμαι ότι ολόκληρο το σώμα μου, ολόκληρο το αίμα μου μου είπε: «Τώρα, πάμε, ας αρχίσουμε». Και βέβαια, δεν έχω ξανανοιώσει τόσο έντονο συναίσθημα, και για να το βλέπω σωματικά… Συναντηθήκαμε όλες στο σπίτι μας και η διοικήτριά μας μας είπε: «όλα έτοιμα, πάρτε τα σακκίδιά σας, πάρτε μια θέση». Από εκείνη τη στιγμή είναι σαν τα πράγματα να πυροδοτούνται λίγο λίγο… Ξαφνικά ακούς πολλούς θορύβους και δεν καταλαβαίνεις τι γίνεται… Υπήρχε πολύς καπνός, η πόλη ήταν έτοιμη να αποφύγει αναγνωρίσεις από drones στον ουρανό, ώστε να μπορούμε να κινηθούμε κάτω από αυτόν τον καπνό και τις ψυχολογικές επιδράσεις του. Τότε, όλα τα αυτοκίνητα γεμάτα με οικογένειες πορεύονταν με ότι μπορούσαν να πάρουν σε δέκα λεπτά.

- Φαντάζομαι ότι ο αεροπορικός παράγοντας ήταν πολύ σημαντικός, σωστά; Πως ήταν να πολεμάς εναντίον ενός στρατού που υποστηριζόταν από πολεμικά αεροπλάνα;

Οι πρώτες μέρες ήταν πολύ δύσκολες, γιατί με τους πρώτους βομβαρδισμούς έφτασαν και οι πρώτοι μαζικοί τραυματισμοί. Δεν τραυματίστηκαν σε τυπικό αστικό πόλεμο, αλλά από εκρήξεις, ολόκληρες ομάδες ανθρώπων, ήταν μια διαφορετική μορφή πολέμου. Αρχικά, για παράδειγμα, η μεταφορά τραυματιών από την Σερεκάνη στο Τιλ Τεμίρ ήταν ένα στοίχημα. Νοσοκομειακά και κονβόϊ πολιτικών (μη στρατιωτικών) οχημάτων, τα οποία δεν αποτελούσαν καμία στρατιωτική απειλή, βομβαρδίζονταν. Άνθρωποι βομβαρδίζονταν και μετά οι άνθρωποι που πήγαιναν να συλλέξουν τα πτώματα που μόλις είχαν βομβαρδιστεί, βομβαρδίζονταν κι αυτοί. Δεν υπήρχε καμία ηθική αναστολή , μόνο δίψα για την κατάκτηση του εδάφους.

Όταν περνούσαν αεροπλάνα, στην αρχή αστειευόμασταν με τις συντρόφισσες. Όταν νοιώθαμε τον θόρυβο ενός αεροπλάνου ή ενός drone, υπήρχε πάντα κάποια που θα έλεγε: «Τώρα θα γίνει! Τώρα θα γίνει!». Αλλά στην πραγματικότητα είναι η αβεβαιότητα της σκέψης, μήπως σε έχουν εντοπίσει προηγουμένως, αν πρόκειται να χτυπήσουν εκεί που ξέρουν ότι πρέπει να χτυπήσουν. Η αβεβαιότητα που εκφράζεται στο, «που θα πέσει;». Το πρώτο συναίσθημα είναι εκείνο που σου λέει να τρέξεις, αλλά βέβαια, το θέμα είναι ότι όταν τρέχεις να διαφύγεις είσαι εντοπίσιμη. Κρατούσαμε την ψυχραιμία μας, όταν τα βλέπαμε καμία δεν κουνιόταν, ελέγχαμε τον φόβο, την αβεβαιότητα, καρτούσαμε εκείνη τη φωνή που σου λέει ότι έχεις προετοιμαστεί σωστά κι δεν σε έχουν δει, ανάμεικτα με την πιο ολοκληρωμένη και πιο βαθειά εμπιστοσύνη με τις συντρόφισσες που είχα στο πλάϊ μου πολεμώντας τους εισβολείς και τους φασίστες.

Εμπιστευόμουν τις συντρόφισσες που είμασταν μαζί τις πρώτες μέρες, γιατί έχουν εμπειρία από την πόλη, από το βουνό κι έχουν χάσει πολλούς ανθρώπους, ακριβώς εξαιτίας βομβαρδισμών κι έτσι το έχουν εξελίξει στον μέγιστο βαθμό. Ξέρουν ότι με αυτές τις μηχανές του πολέμου δεν έχουμε τεράστειες δυνατότητες, αλλά έχουμε την στρατηγική, το θάρρος, όλα αυτά τα χρόνια της αντίστασης, ξέρουμε ότι πρέπει να μην φοβόμαστε την αεροπορική υποστήριξη, ξέρουμε ότι είναι ένας μηχανισμός ενάντια στον οποίον δεν μπορούμε να πολεμήσουμε μετωπικά και άμεσα, αλλά γι’ αυτό υπάρχουν άλλες τακτικές. Να ξέρεις πως να κινείσαι, να μοιράζεσαι τους φόβους και τις αμφιβολίες σου και να έχεις πολύ υπομονή. Θέλει πολύ υπομονή: περιμένεις και περιμένεις.

- Τι άλλο θα έλεγες ότι έμαθες από τις πιο έμπειρες συντρόφισσές σου;

Η ιστορία της Ροζάβα έχει ένα σύνολο αξιών, αλλά άρχισα να καταλαβαίνω πραγματικά αυτές τις αξίες όταν βρέθηκα μαζί τους. Όλοι φοβούνται, αλλά δεν είδα ποτέ αμφιβολία στις συντρόφισσες. Ο αγώνας τους είναι κάτι που κουβαλάνε βαθειά μέσα τους, κάτι που προέρχεται τόσο πολύ από την αδικία, από την απόφαση που έχουν πάρει να δώσουν τα πάντα για τον αγώνα, για την υπεράσπιση του εδάφους, που όταν ήρθε η μάχη, το έβλεπα καθημερινά.

Είδα πως φρόντιζαν η μια την άλλη, πως όταν κάποια ήταν κουρασμένη, την φρόντιζαν οι άλλες. Είδα σοβαρά τραυματισμένες συντρόφισσες να πολεμούν, πολύ νέες συντρόφισσες να πολεμούν, όλες πάντα με την προσοχή τους στο που βρίσκονται οι υπόλοιπες... Υπήρχαν στιγμές που έπρεπε να συνεχίσουμε, αλλά όταν υπήρχε ένας τραυματισμός, προταιρεότητα ήταν η τραυματισμένη συντρόφισσα. Και εκείνες που τραυματιζόντουσαν, το μόνο που ήθελαν ήταν να γυρίσουν πίσω όταν θα ανάρρωναν, να τις φρόντιζαν όσο ήταν απαραίτητο για να γυρίσουν στο μέτωπο. Είδα συντρόφισσες να μην κοιμούνται επί τρεις μέρες, να μην τρώνε επί τρεις μέρες, να μην βγάζουν τα παπούτσια τους επί τρεις μέρες, να μοιράζονται τα πάντα, να μην έχουν τροφή, να μην έχουν νερό και να μοιράζονται τα λίγα που είχαν… Καμία δεν αφηνόταν πίσω. Δεν είδα καμία να πέφτει πίσω.

Υπήρχε ένα πολύ ισχυρό αίσθημα άμυνας. Ότι ήταν ένας αγώνας για την υπεράσπιση μιας γης, ένας αγώνας ενάντια στον φασισμό, ένας αγώνας της χιλιετίας. Διότι αυτό που βιώνουν είναι η απόπειρα μιας εθνοτικής εξόντωσης, μια κουλτούρα κι ένα κίνημα στο οποίο ηγούνται οι γυναίκες. Βλέπεις ότι όλα όσα έχεις χτίσει, που κόστισε τόσο πολύ πόνο, στο επίπεδο της οργάνωσης της κοινωνίας, των γυναικών, όπου όλα είναι δημοκρατικά, κονφεντεραλιστικά (συνομοσπονδιακά), όπου υπάρχουν δομές… βλέπεις πως όλα αυτά μπορεί να καταστραφούν σε δυο μέρες… ωστόσο, βέβαια, το πνεύμα δεν σταμάτησε, κανείς δεν παραιτήθηκε. Υπήρχε ένα σθένος κι ένα θάρρος, ένα θάρρος που αν δεν ερχόταν από την καρδιά και από το συναίσθημα «αρκετά!», η αντίσταση της Σερεκάνης δεν θα μπορούσε να είναι αυτό που ήταν, αφού ο καθένας είχε λόγους να το βάλει στα πόδια, με την μηχανή της Τουρκίας, τον δεύτερο σε μέγεθος στρατό του ΝΑΤΟ, ποιός μπορεί να πολεμήσει εναντίον του; Μόνο η ιστορία, η ιδεολογική πεποίθηση, η υπεράσπιση της γης, η υπεράσπιση του αγώνα των γυναικών, μπορεί εναντίον όλου αυτού.

Και δεν διδάχτηκα μόνο από τις πιο έμπειρες συντρόφισσες, για μένα υπήρξε θαυμαστό να μοιραστώ αυτόν τον χρόνο με κορίτσια 18-19 χρονών, Κούρδισσες, Αράβισσες, που συστρατεύτηκαν στον αγώνα για να εξεγερθούν ενάντια σε μια ζωή που τις καταδίκαζε να είναι γυναίκες του σπιτιού και να έχουν έναν άντρα, ή που συστρατεύτηκαν από ιδεολογική πεποίθηση. Το ότι τόσο νέες βρήκαν το θάρρος να συστρατευτούν στην ένοπλη αντίσταση, με ότι αυτό συνεπάγεται για την κοινωνία... Αναλογιζόμουν τον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο, τις γυναίκες των CNT-FAI. Η Ελίσα Γκαρσία, για παράδειγμα, που πέθανε στα 19 της στο μέτωπο… Και έβλεπα πως οι στρατευμένες γυναίκες του κινήματος ανοίγουν τον δρόμο για άλλες γυναίκες, για τις νέες γυναίκες. Ήταν εκπληκτικό. Υπάρχουν και πολλά πράγματα που δεν μπορώ να εξηγήσω, επειδή υπάρχουν πολλά συναισθήματα που είναι σαν εικόνες που θυμάμαι, που δεν μπορώ να τις εκφράσω με λέξεις…

- Τι εικόνες σου έρχονται στο μυαλό όταν σκέφτεσαι την Σερεκάνη;

Πολλές. Από την αρχή. Θυμάμαι όταν η ομάδα μου χωρίστηκε σε δυο μικρότερες. Έχω την εικόνα της στιγμής που οι συντρόφισσες της άλλης ομάδας θα πήγαιναν να πάρουν θέσεις κι εμείς θα πηγαίναμε σε άλλη θέση. Σκέφτηκα: «Ίσως αυτή να είναι η τελευταία φορά που τις βλέπω» και αυτό μου άφησε πολλά. Θυμάμαι πολύ καλά εκείνη την μέρα, τις στήλες καπνού. Και καθώς φορτώνονταν τα PKM [ελαφρά πολυβόλα σχεδιασμένα στην ΕΣΣΔ] και τα σακκίδιά τους.

Και μετά έχω πολλές εικόνες από το νοσοκομείο, γιατί είμασταν μέρος της αντίστασης μέσα στο νοσοκομείο, το οποίο σε κάποιο σημείο κατέληξε να είμαστε μέρος του μετώπου. Ήταν 5 μέρες, αλλά τις θυμάμαι σα να ήταν 10 ώρες. Θυμάμαι το νοσοκομείο στο σκοτάδι, γιατί όταν οι çete [όρος που σημαίνει οι “μισθοφόροι”, και συνηθίζεται να χρησιμοποιείται για τις τζιχαντιστικές ομάδες που παίρνουν μέρος στις επιθετικές επιχειρήσεις του Τούρκικου κράτους ενάντια στην Βόρεια Συρία] πλησίαζαν, δεν υπήρχε ηλεκτρικό. Και στη μέση της σκοτεινιάς, το φως των τσιγάρων που κάπνιζαν οι σύντροφοι. Και οι πόρτες, γιατί το φως ερχόταν από τις πόρτες. Εκείνος που είχε υπό την μέριμνά του τους τραυματίες ρωτούσε καθέναν τους: «Πως είσαι; Όλα καλά;». «-Ναι, είμαι μια χαρά». Και οι τραυματίες πολεμούσαν. Επειδή όλοι ξέραμε ότι είμασταν περικυκλωμένοι, ότι θα παγιδευόμασταν στην πόλη. Και δίναμε κουράγιο ο ένας στον άλλον, λέγαμε «κανείς δεν φεύγει από εδώ, γιατί εδώ υπερασπιζόμαστε τα πάντα». Στο τέλος, όταν έπρεπε να αποσυρθούμε, εκείνη η τελευταία εικόνα της Σερεκάνης, η πόλη να καίγεται, όλα να καίγονται…

- Είσασταν περικυκλωμένοι και λόγω διπλωματικών συμφωνιών με την Τουρκία διαταχθήκατε να υποχωρήσετε. Πως προσλάβατε αυτήν την διαταγή; Πως ήταν η υποχώρηση για σας, μετά από τόσες μέρες αδιάκοπης μάχης;

Η διαταγή έφτασε το πρωΐ και δεν την πιστεύαμε. Στην αρχή δεν την πιστέψαμε. Αλλά θυμάμαι ότι το αίσθημα της καταστροφής ήρθε σύντομα. Μας είπαν να φύγουμε, να ετοιμάσουμε όλα τα υλικά. Όλο το κονβόϊ, τα αυτοκίνητα γεμάτα με όλες τις αμυνόμενες δυνάμεις, φεύγαμε λίγοι λίγοι και βλέπαμε ότι οι εχθροί είχαν βγει στον δρόμο. Όλοι τους είχαν αφήσει τις γραμμές άμυνάς τους κι είχαν κατέβει στον δρόμο, είχαν βγει στα μπαλκόνια, για να μας κάνουν έναν διάδρομο, έτσι ώστε να τους δούμε. Έβλεπες τους Τούρκους στρατιώτες και τους τζιχαντιστές, μερικούς με στρατιωτικές στολές και μερικούς καμουφλαρισμένους σαν πολίτες, στην διαδρομή από το νοσοκομείο. Είδαμε τα πρόσωπα εκείνων που μέχρι πρόσφατα μας επιτίθονταν, κρυμμένοι 100 ή 200 μέτρα από το νοσοκομείο. Θυμάμαι έναν από τους διοικητές να μας λέει: «Μην πυροβολάτε, μην πυροβολάτε, ο πόλεμος δεν τελείωσε». Ήταν πολύ βαρύ, δεν το περιμέναμε. Η αδρεναλίνη τόσων ημερών, όλο το συναίσθημα που περιείχε… αλλά βλέπεις τις συντρόφισσες που πολεμούν εδώ 7 χρόνια, συν άλλα 10 στα βουνά και νοιώθεις ότι θέλεις να μην είσαι θλιμμένη.

- Αισθάνεσαι ότι δεν έχεις δικαίωμα να είσαι θλιμμένη;

Έχω το δικαίωμα να είμαι θλιμμένη αφού η Σερεκάνη υπήρξε το σπίτι μου, όπου είδα συντρόφισσες να πεθαίνουν, όπου υπερασπιστήκαμε τους δρόμους, όπου συνάντησα οικογένειες, όπως κάθε άλλος. Αλλά απ’ την άλλη, αισθάνομαι ότι ήταν μια σκληρή αλλά όμορφη αντίσταση, ότι ό,τι κάναμε είναι μέρος της ιστορίας. Κι αν δεν κρατάς αυτό στο μυαλό σου, πέφτεις γρήγορα, το ηθικό σου καταβαραθρώνεται, η λέξη “ήττα” διεισδύει στο κεφάλι σου. Ναι, στρατιωτικά ίσως υπήρξε μια ήττα, αλλά ιδεολογικά σε καμία στιγμή. Η Σερεκάνη έγινε μια αναφορά επίσης για τον πληθυσμό. Πολλοί άνθρωποι πήραν τα όπλα, ειδικά, αγόρια και νέα κορίτσια.

- Ιστορικά, τα όπλα και ο ένοπλος αγώνας ήταν ένα περιορισμένο έδαφος για τις γυναίκες. Πως ήταν για σένα να έρθεις σε επαφή με αυτό;

Πιστεύω ότι οι γυναίκες ήταν πάντα παρούσες στον ένοπλο αγώνα, αλλά πιο αδιόρατα. Ίσως σε μικρότερες ποσότητες, αλλά διαμέσω της ιστορίας υπήρχαν πάντοτε αναφορές γυναικών που έχουν συμμετάσχει στον ένοπλο αγώνα κι έχουν χτίσει ένα μέρος της βάσης και του τρόπου για πολλές από εμάς για να το υπολογίσουμε ως κάτι δυνατό, ένα μονοπάτι που είναι επίσης ο δικός μας δρόμος.

Σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου και σε οποιοδήποτε κοινωνικό ή πολιτικό πλαίσιο, ως γυναίκες και για την συγκεκριμένη καταπίεση που ασκείται πάνω μας, πάντα αναπτύσσαμε μορφές αυτο-άμυνας, έπρεπε πάντα να χρησιμοποιούμε εργαλεία που είχαμε στην διάθεσή μας για να υπερασπιστούμε τα σώματά μας, τις σκέψεις μας, την ζωή μας, το έδαφός μας… Ως γυναίκες, προσπαθούμε να εσωτερικεύσουμε ότι δεν είναι αυτός ο ρόλος μας, αλλά η ιστορία δείχνει το αντίθετο, δείχνει ότι είμασταν πάντα ικανές να φροντίσουμε για λύσεις, τρόπους να πολεμήσουμε και αυτό είναι που συμβαίνει στην Ροζάβα. Οι γυναίκες οργανώθηκαν για να χτίσουν δομές, μαθαίνοντας τους χώρους, την υποστήριξη, τους μηχανισμούς για να αγωνιστούν και να υπερασπιστούν όλα αυτά. Γιατί… αν δεν το κάνουμε εμείς, ποιός θα το κάνει; Δεν μπορούμε να περιμένουμε αφήνοντας την απόφαση του πως πρέπει να αγωνιστούμε, δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε το μέλλον μας σε δομές που είναι καταπιεστικές. Εκτιμώ, γι’ αυτό, ότι η αυτο-άμυνα είναι κάτι που μας προσδιορίζει ως επαναστάτριες και ως γυναίκες γενικά, ήταν πάντα μέρος της ζωής μας διότι είμασταν πάντα το αντικείμενο της καταπίεσης από την πατριαρχία, από το Κράτος, από όλους τους κοινωνικούς θεσμούς. Κατόπιν εκτιμώ ότι στην Ροζάβα τα όπλα είναι άλλη μια μέθοδος αυτοάμυνας, άλλο ένα εργαλείο για να προστατευτούν χώροι όπου καλλιεργούμαστε, κι ένας τρόπος να υπερασπιστούμε την συλλογική ζωή και τους καταπιεσμένους λαούς, των οποίων οι γυναίκες αποτελούν την πρωτοπορεία. Δεν ήταν εύκολο για μένα να το συμπεράνω αυτό, ήταν ένα τεράστιο μάθημα.

Στην οικογένειά μου μόνο οι άντρες έχουν συμμετάσχει σε αυτήν την μορφή αντίστασης ενάντια στον Φράνκο, βασικά ο παππούς μου. Αλλά έχοντας τις αναφορές της μητέρας μου, της γιαγιάς μου, των γυναικών της οικογένειάς μου, που κατά την διάρκεια του καθεστώτος Φράνκο και του μετά-Φράνκο καθεστώτος καταπιέστηκαν, κάποιες οργανώθηκαν και άλλες όχι, αλλά αν είχαν την δυνατότητα, δεν θα είχαν αποκλείσει αυτόν τον τρόπο, όπως εγώ, που έχοντας αυτήν την δυνατότητα κι έχοντας συντρόφισσες που μπορούν να μας εισάγουν, πως μπορούσα να μην συμμετάσχω σε αυτόν τον αγώνα;

Και είναι μια διαδικασία, ένα σκληρό μάθημα, πολύ σκληρό. Γιατί το πιο σημαντικό δεν είναι να πάρεις τα όπλα, αλλά να ξέρεις γιατί τα παίρνεις. Σε ένα ένα σημείο ρωτάς τον εαυτό σου, «ίσως πέσω μάρτυρας εδώ» και το συναίσθημα ήταν να πεις, «αγωνιζόμαστε για την ζωή». Είναι ένα μάθημα και συνεχίζω να μαθαίνω.

- Πως ήταν η σχέση με τους άντρες συντρόφους; Υπήρχε διαφορά στάσης;

Στο μεγαλύτερο μέρος της μάχης της Σερεκάνης, κατά την διάρκεια την οποίας βρισκόμουν στην γραμμή άμυνας, πρέπει να πω ότι είμασταν κυρίως γυναίκες. Στην ομάδα μας υπήρχαν και άντρες, αλλά κυρίως συνεργαζόμασταν. Ποτέ δεν έλαβα διαταγές από άντρα, η διοικήτριά μου ήταν πάντα γυναίκα. Ναι, υπήρξαν ορισμένες στιγμές που ένοιωσα υπερπροστατευμένη, όμως νομίζω ότι αυτό οφειλόταν περισσότερο στο ότι ήμουν διεθνής. Στην αρχή, προέκυψαν τέτοιες στιγμές, αλλά γρήγορα εξαφανίστηκαν λόγω της σκληρότητας του πολέμου και λόγω του μοιράσματος της καθημερινότητας.

Περιτριγυριζόμουν από γυναίκες σαν αυτές που ήμασταν μαζί, δεν υπήρχε χώρος για διακρίσεις φύλου, τουλάχιστον, αυτό βίωσα εγώ. Σε όλα τα πολιτικοποιημένα περιβάλλοντα υπάρχει πάντα ένα καθήκον που οι συνεργάτες (αναφέρεται στους άντρες) οφείλουν να κάνουν πολύ περισσότερο από το να δίνουν χώρο στις γυναίκες στο επίπεδο μαχητικότητας που τους αξίζει, και εδώ δεν είναι ότι λένε ότι δεν είναι αναγκαίο και ότι δεν υπάρχει κυριαρχία από τους συνεργάτες προς τις συντρόφισσες, αλλά είναι εμφανές ότι έχει γίνει έργο χρόνων σε αυτό το ζήτημα. Επειδή πολλές φορές εμείς οι ίδιες επίσης τοποθετούμε τις εαυτές μας σε αυτόν τον ρόλο, έτσι δεν είναι; Τον έχουμε εσωτερικεύσει. Εδώ οι συντρόφισσες έχουν μια συμπεριφορά μη αποδοχής αυτού του ρόλου, μια συμπεριφορά που λέει: «Δεν θα περιμένουμε τους άντρες να αλλάξουν, είμαστε ο κινητήρας αυτής της αλλαγής». Κι αυτή η συμπεριφορά έχει βοηθήσει πολύ τους άντρες στην αλλαγή συμπεριφοράς που πρέπει να έχουν όταν πολεμούν μαζί με γυναίκες.

Μια φορά στο νοσοκομείο, για παράδειγμα, όπου υπήρχαν περισσότεροι άντρες, ναι, παρατήρησα περισσότερες διαφοροποιήσεις, αλλά δεν είμασταν εκεί άσκοπα. Δεν μπορούσαμε. 4 με 5 άνθρωποι φροντίζαμε 40 τραυματίες κάθε μέρα, εκτός από τους μάρτυρες και ότι έπρεπε να λειτουργεί, να λειτουργεί, εργασία κι εργασία και στις στιγμές της ξεκούρασης, σκοπιά και μάχη.

Σ’ ένα πλαίσιο πολέμου, καθένας έχει ξεκάθαρο ποιός είναι εχθρός. Αυτό είναι κάτι που μου έλλειπε συχνά στην πατρίδα μου, στον εαυτό μου και στους άλλους. Έχουμε τόσα ανοιχτά μέτωπα και τόσους πολλούς εχθρούς ώστε δεν είμαστε ικανοί να χτίσουμε κάτι συμπαγές.

- Κατά την διάρκεια των συγκρούσεων στην Σερεκάνη, στην Ευρώπη και, για παράδειγμα, στην Καταλωνία, πραγματοποιήθηκαν διαδηλώσεις, δράσεις αλληλεγγύης με την Ροζάβα… Το προσλάβατε αυτό; Πως το αντιληφθήκατε;

Κατά την διάρκεια της Σερεκάνης δεν είχαμε πολύ επαφή με τον έξω κόσμο. Τον περισσότερο χρόνο τα τηλέφωνα δεν δούλευαν, το ίντερνετ δεν δούλευε, αλλά τις λίγες στιγμές που δούλευε αυτό κοιτάγαμε βασικά: πως ήταν η κατάσταση στο έδαφος, ποιές ήταν οι κινήσεις, να μοιραστούμε πως ήταν οι άλλες συντρόφισσες και να δούμε τι έγινε στην πατρίδα στην Ευρώπη. Τότε βέβαια, κάθε διαδήλωση, κάθε κείμενο, κάθε δράση, κάθε φωτογραφία, κάθε ιστορία… σε 5 λεπτά όλοι/ες το ήξερε.

Ότι γινόταν κυκλοφορούσε πολύ γρήγορα για να το δουν όλες οι συναγωνίστριες της ομάδας, διότι το ηθικό ανέβαινε τόσο πολύ. Για παράδειγμα, βλέποντας στην Καταλωνία τις φωτογραφίες με τις μαύρες σημαίες, σημαίες των YPG και YPJ… ήταν υπέροχο για μας. Πολλές φορές δεν το πίστευαν. Τους έδειχνα τις φωτογραφίες των συγκρούσεων στην Καταλωνία, τα πανό, τα καπνογόνα και ήταν συναρπαστικό να το μοιράζομαι αυτό και να μπορώ να πω: «Κοίτα, κοίτα! Η Καταλωνία, η χώρα μου!»

Η αίσθηση ήταν ότι δεν ήσουν μόνη, ότι οι άνθρωποι ήταν συνδεδεμένοι μαζί σου… Δεν περιμέναμε ποτέ, ούτε περιμένουμε τίποτα από τα κράτη, αλλά από το κοινωνικό επίπεδο, από το επίπεδο των λαών, της ενσυναίσθησης, ότι ζούμε την ίδια καταπίεση, αυτό ήταν πολύ σημαντικό. Δεν έχω λόγια για να περιγράψω πως το γυναικείο κίνημα, οποιασδήποτε οργάνωσης αντέδρασε στην Ευρώπη για την υπεράσπιση και την υποστήριξη της Σερεκάνης. Δεν έχω λόγια για να σας δείξω πως οι συντρόφισσες έχουν εργαστεί σκληρά για να μας στείλουν την ζεστασιά τους και όλη την ευθύνη που ένοιωσαν πολλοί άνθρωποι στην Ευρώπη για την Ροζάβα.

- Ποιά θα έλεγες ότι είναι τα μαθήματα που πρέπει να εξαχθούν από εδώ προς τα κινήματα και τους αγώνες στην Καταλωνία;

Σκέφτομαι ότι ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που έμαθα εδώ είναι η αξία της δέσμευσης. Η δέσμευση να αποφασίσεις πραγματικά να αγωνιστείς για το υπόλοιπο της ζωής σου. Να πάρεις μια απόφαση που δεν είναι εύκολη και να αφιερώσεις όλη την ενέργειά σου και τον χρόνο σου στο χτίσιμο μιας βάσης, να το κάνεις μακροπρόθεσμα και με προοπτική. Να μην θέλεις να κάνεις τα πράγματα πολύ γρήγορα, αλλά να έχεις το όραμα του τι σημαίνει η επαναστατική οικοδόμηση ενός εδάφους, που περιλαμβάνει την κοινωνία, τον λαό. Δεν λέω ότι στην Καταλωνία δεν υπάρχει καμία δέσμευση, λέω ότι έρχεται μια στιγμή, απέναντι στην καταπίεση, όπου δεν υπάρχει δυνατότητα ημίμετρων, είναι ή έτσι ή αλλιώς. Και μερικές φορές περιμέναμε να ανταποκριθούμε, αλλά αν απαντάς δίχως να έχεις χτίσει ολόκληρη την βάση πάνω σ’ ένα κοινωνικό, ιδεολογικό και δομικό επίπεδο, η απάντηση στις επιθέσεις θα είναι πολύ σύντομη. Δεν θα έχει διάρκεια διότι δεν θα είναι ιδεολογική, δεν θα είναι βασισμένη σε κοινές και αμοιβαίες αξίες.

Και τότε, βέβαια… πως να το πω στα Καταλανικά; Υπάρχει εδώ τόση κουβέντα για το bawerî, την πίστη. Νομίζω ότι στην πατρίδα δεν έχουμε καθόλου πίστη στα δικά μας τα βήματα, στις δομές μας, στις δεσμεύσεις μας, ακόμα σε ζωτικό επίπεδο. Επειδή αν δεν ξεκινήσουμε από τον εαυτό μας, αν δεν αγωνιστούμε ενάντια στην δική μας σεξιστική προσωπικότητα, ενάντια στην ανταγωνιστικότητα που υπάρχει μέσα μας κι ενάντια στην καπιταλιστική σκάψη που έχουμε, αν δεν μάθουμε να ζούμε συλλογικά, πως μπορούμε να υπολγίζουμε σε μια πραγματική αλλαγή; Αυτό είναι που έχω δει εδώ, ότι η ζωή και ο αγώνας είναι το ίδιο, ότι πρέπει να κάνουμε τους ανθρώπους να πιστέψουν ξανά, να οργανωθούν ξανά και να μην φοβόμαστε τις διαφορές, γιατί οι διαφορές κάνουν την κοινότητα. Κοίτα εδώ, στην Σερεκάνη οι οικογένειες και οι συντροφιές ήταν Κούρδοι, Άραβες, Τούρκοι, διεθνείς… μερικές φορές δεν μιλάγαμε καν την ίδια γλώσσα και όλοι υπερασπιζόμασταν τα ίδια. Και ναι, εδώ υπάρχει ένα πλαίσιο πολέμου, αλλά και στην πατρίδα υπάρχει πόλεμος, η κοινωνία επίσης υποφέρει έναν πόλεμο, απλά με έναν διαφορετικό τρόπο: με την μορφή της μισθωτής εργασίας, των εκκενώσεων, της πατριαρχίας… και η Καταλωνία μετά το referendum, με όλη την καταστολή. Η ισχύς της Ευρώπης συνεχίζει να επεκτείνεται, εξακολουθούμε να έχουμε συντρόφους στην φυλακή, εκκενώσεις ιστορικών εγχειρημάτων, πολιορκία των ανθρώπων που έχουν μεταναστεύσει, εγκληματοποίηση των αμβλώσεων, ιδιωτικοποίηση της υγείας, παγκόσμιοι ηγέτες να αποφασίζουν το μέλλον των πληθυσμών, ο έλεγχος και η αστυνομική βία με όλα τα χρώματα... Και η Ρωσία, το Ισπανικό Κράτος, η Γερμανία, οι Ενωμένες Πολιτείες… δίπλα στον Ερντογάν. Πόλεμος!

Οι αναρχικές ιδέες με δίδαξαν τον αγώνα των επαναστατών του εμφύλιου πολέμου, οι σύντροφοι που έχω στην Ευρώπη με δίδαξαν τη δύναμη και την ανάγκη να διασυνδέσουμε τους αγώνες, της διεθνιστικής αλληλεγγύης. Οι συντρόφισσες της Ροζάβα και του κουρδιστάν με δίδαξαν την σημασία της ενότητας και της δέσμευσης για την ανάκτηση ενός εδάφους και την υπεράσπιση των καταπιεσμένων πολιτισμών κάτω από βουνά από συντρίμια. Και όλες εσείς με διδάξατε την αξία του αγώνα για την υπεράσπιση του εδάφους και την ελευθερία των μητέρων, των αδερφών, των συντροφισσών, όπως και το χτίσιμο μιας άλλης κοινωνίας, με επαναστατικές αξίες και γερά θεμέλια. Κοιτάω το μέλλον μ’ έναν διαφορετικό τρόπο. Η καταστροφή του Κράτους, η αποτίναξη των φυλακών και των αστυνομικών τμημάτων, η απομόνωση των τραπεζών και των μεγάλων εταιρειών, η αντιπαράθεση με τους φασίστες και τις πατριαρχικές πολιτικές… αποτελούν καθήκοντα που απαιτούν δέσμευση, απόφαση και θάρρος.

Η αμοιβαία υποστήριξη, η συλλογική λήψη αποφάσεων, η οργάνωση γειτονιάς, οι δομές άμυνας, η δέσμευση, το θάρρος… Είμαστε έτοιμες, ας αρχίσουμε να βαδίζουμε.

Πηγή: amwenglish.com/articles/interview-with-anarchist-fighter-in-the-ypj-about-serekaniye/

μετάφραση: Αναρχική Συλλογικότητα για την Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License