Υπάρχει ένας ιός; Υπάρχει. Είναι επικίνδυνος; Είναι. Έχουν καμιά σχέση τα μέτρα που λαμβάνονται αυτή την περίοδο με αυτόν; Καμία.

Ο ιός συνάντησε σε κάθε κράτος την εκάστοτε διαχείριση στο κομμάτι της υγείας και τις αντίστοιχες ελλείψεις της. Πέρα λοιπόν από την αντικειμενική συνθήκη ύπαρξης του κορωνοϊού, το κράτος και τα κράτη γενικά είναι πολύ ικανά στον να εκμεταλλεύονται τέτοιες ή παρόμοιες κρίσεις. Πυλώνας της διαχείρισής τους γίνεται η άγνοια του κόσμου ως προς τη συμπεριφορά, τη μετάδοση του ιού και άρα την πρόληψη-αντιμετώπιση από αυτόν, με αποτέλεσμα το κράτος και οι επιστήμονες να αποκτούν το μονοπώλιο της γνώσης και τον απόλυτο έλεγχο ως προς την πληροφόρηση του πληθυσμού και των μέτρων που θα μας βγάλουν από αυτή την κρίση. Από την πρώτη στιγμή άρχισαν να μιλούν για εθνική ομοψυχία απέναντι σε έναν αόρατο και πανανθρώπινο εχθρό, προσπαθώντας να μετακυλήσουν την ευθύνη για τη δημόσια υγεία στην ατομική ευθύνη του καθενός και της καθεμιάς, αποκρύπτοντας στην πραγματικότητα την κρατική ανεπάρκεια. Το lockdown έχει ως σκοπό να απλώσει τα κρούσματα στο χρόνο, για να μην καταρρεύσει το ήδη ανεπαρκές σύστημα υγείας. Κλείσου σπίτι σου, πάρε τα μέτρα σου, προσπάθησε να εξασφαλίσεις μόνος/η την υγεία τη δική σου και των δικών σου, και αν κολλήσεις θα φταίει ο ανεύθυνος γείτονάς σου.

Αυτή η συστηματική προπαγάνδιση του ατομισμού, η οποία προφανώς δεν είναι καινούρια, εξυπηρετεί και έναν άλλο σκοπό. Ξαφνικά ο ιός δεν είναι μακριά σου στην Κίνα, μπορεί να νοσήσεις κι εσύ, ο διπλανός σου γίνεται δυνάμει απειλή και οτιδήποτε άλλο δεν σε αγγίζει άμεσα, γιατί δεν μπορείς τόσο εύκολα να ταυτιστείς, προσπερνάται. Η πλειοψηφία της κοινωνίας μπορεί να ταυτιστεί με τους/τις νοσούντες/νοσούσες, καθώς μπορούν να είναι και οι ίδιοι ένα επόμενο κρούσμα, αλλά δεν μπορεί να ταυτιστεί με ένα 6χρονο μετανάστη καμένο στη Μόρια, ούτε με τις επικίνδυνες συνθήκες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και σίγουρα όχι με τις άθλιες υγειονομικά συνθήκες στις φυλακές. Βλέπουμε δηλαδή πόσο μεροληπτικό είναι το κράτος και πώς τα μέτρα δεν έχουν πάντα σαν γνώμονα το υγειονομικά «καλό», αλλά κάποιες ζωές έχουν περισσότερη αξία από άλλες. Για αυτό εκνευριζόμαστε να μαθαίνουμε συνέχεια ονόματα σελέμπριτι από τη μία να μας ανακοινώνουν αν νόσησαν ή όχι, διότι προφανώς έχουν τα χρήματα για το τεστ, και να μας παροτρύνουν να #μένουμε σπίτι, και από την άλλη να ανακοινώνονται απλοί αριθμοί νοσούντων ή θυμάτων.

Ο ΠΙΟ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟΣ ΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

Η μεροληπτικότητα των μέτρων εκφράζεται λοιπόν αφενός ως προς το ποιες ζωές έχουν σημασία και αφετέρου ως προς το πώς το κράτος θα αποποιηθεί την ευθύνη είτε της κατάρρευσης του συστήματος υγείας είτε για παράδειγμα της εμφάνισης κρουσμάτων στις φοιτητικές εστίες, λόγω ελλιπών μέτρων πρόληψης και προσωπικού κλπ. Οι από τα πάνω ξέρουν πώς να αξιοποιούν κάθε κρίση και συνθήκη, ώστε να βγαίνουν πιο ενδυναμωμένοι από αυτή και κατά συνέπεια οι από τα κάτω πιο αποδυναμωμένοι. Εν προκειμένω, η μόνιμη ενασχόληση του δημοσίου λόγου με τον κορωνοϊό και η ίδια η καραντίνα, έδωσε το τέλειο πάτημα για τη λήψη μέτρων και τον κατευνασμό των κοινωνικών αντιδράσεων που ήδη μαίνονταν σε παγκόσμιο επίπεδο (βλ. στη Χιλή όπου δόθηκε η ευκαιρία να ξανακατέβει στο δρόμο ο στρατός). Πρώτο και βασικότερο αυτή η απαγόρευση κυκλοφορίας και συνάθροισης γίνεται αποδεκτή από τη συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου και γίνεται και η βάση για την καταστολή οποιουδήποτε αναχώματος ενάντια σε όποια «έκτακτα» μέτρα παίρνονται με πρόφαση υγειονομικούς λόγους.

Στο κομμάτι το εργασιακό γίνονται άτυπες απολύσεις, όσες/οι απολύθηκαν νωρίτερα δε δικαιούνται επίδομα, όπως σαφώς και όσοι/ες εργάζονται μαύρα, μειώνονται οι μισθοί στο 50%, αφήνεται νομοθετικό περιθώριο στα αφεντικά ως προς την καταβολή των ασφαλιστικών εισφορών, αυξάνονται οι απλήρωτες υπερωρίες, διευρύνεται το ωράριο, υπάρχουν ελλιπή μέτρα ατομικής προστασίας και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά απαγορεύουν την απεργία, εντατικοποιούν την εργασία τους και τους βαφτίζουν και ήρωες, χειροκροτώντας στα μπαλκόνια, έναν ρόλο που ποτέ δεν επέλεξαν. Μέτρα σαφώς παίρνονται και γύρω από το κομμάτι του ελέγχου, με την αυστηροποίηση των υπαρχόντων κα τη δημιουργία νέων κλειστών κέντρων κράτησης, τις γειτονιές μας να έχουν γεμίσει αστυνομική παρουσία, να ελέγχεται πλήρως η μετακίνησή μας και κάθε πολίτης να έχει λάβει έναν ρόλο μπάτσου και ελεγκτή των συνανθρώπων του για το αν τηρούν τα μέτρα, τις αποστάσεις ασφαλείας, το λόγο μετακίνησης κλπ.

Αυτή τη στιγμή το κράτος έχει τον απόλυτο έλεγχο της πόλης, καθώς στους δρόμους κυκλοφορούν μόνο μπάτσοι και όσοι/ες έχουν την άδεια από αυτό για το που θα πάνε, γιατί, με ποιούς και για πόσο. Πάντα θα είμαστε καχύποπτα όταν οι δρόμοι μιας πόλης είναι άδειοι από μας και γεμάτοι από αυτούς. Καθιερώνεται ένα καθεστώς εξαίρεσης και αναρωτιόμαστε αν αυτή η κατάσταση ανάγκης γίνει η νέα κανονικότητα, όπου η παρουσία μπάτσων σε κάθε γωνία θα εδραιωθεί, οι μετακινήσεις δεν θα είναι ελεύθερες τόσο εντός όσο και εκτός χώρας και ο έλεγχός τους θα νομιμοποιηθεί, θα έχουν εκκενωθεί καταλήψεις χωρίς να μπορούμε να τις υπερασπιστούμε, θα είναι ήδη αργά να αποτρέψουμε τα κλειστά κέντρα κράτησης, θα διευρυνθεί μόνιμα το ωράριο εργασίας και θα δουλεύουμε με ελαστικά ωράρια, οι μισθοί μας θα μείνουν πετσοκομμένοι, θα αναβαθμιστούν οι γειτονιές μας με έργα ανάπτυξης που ως τώρα οι τοπικές κοινωνίες αντιτίθονταν, θα προχωρήσουν τα σχέδια για αιολικά εργοστάσια και εξορύξεις κλπ.

Με βάση όλα τα παραπάνω προφανώς ανησυχούμε για το πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση και στην εστία. Η απόφασή μας να παραμείνουμε, όπως και πολλών άλλων εστιακών πανελλαδικά παρά την εντολή εκκένωσης της εστίας, είναι αποτέλεσμα ενός συνόλου πραγμάτων. Αρχικά, πολλά από μας δεν έχουμε άλλο σπίτι εντός της χώρας για να πάμε ή το να μεταβούμε στο σπίτι μας δεν είναι λύση είτε γιατί οι γονείς μας μπορεί να ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες είτε γιατί δεν αποτελεί για όλα μας το σπίτι και η οικογένεια ένα ασφαλές μέρος. Επίσης, πολλοί/ές από μας είτε ανήκουμε οι ίδιες/οι σε ευπαθείς ομάδες είτε απλά αρνούμαστε να εκτεθούμε στον κίνδυνο να κολλήσουμε κι εμείς μέσω της μετακίνησης. Οι λόγοι που δεν φεύγουμε από την εστία δεν είναι μόνο αυτοί. Κανείς δεν μας εγγυάται ότι επιστρέφοντας θα βρούμε την εστία ίδια όπως την αφήσαμε χωρίς ενοίκιο στα δωμάτια μας που χρόνια τώρα το επιδιώκουν, χωρίς έλεγχο στην είσοδο όσων μπαίνουν/βγαίνουν, χωρίς εκκένωση καταλήψεων πολιτικών και στέγης, χωρίς απολύσεις εργαζομένων και εδραιωμένη κατάσταση catering στο εστιατόριο, χωρίς παρεμβάσεις «ωραιοποίησης» της εστίας και αποπολιτικοποίησής της κλπ. Πέρα σαφώς από τις ανησυχίες μας για το εδώ και τώρα όπου θα αποκλειστούμε από όλα μας τα προσωπικά αντικείμενα και ίσως το κτήριο επιταχθεί για υγειονομικούς λόγους ακολουθώντας το παράδειγμα άλλων κρατών. Είναι σημαντικό να ξεκαθαριστεί ότι η εστία είναι σπίτι μας και δεν θα αφήσουμε το περιθώριο να εδραιωθεί η κατάσταση ότι όποτε το κράτος δεν θα θέλει να καλύπτει τα έξοδα της ή θα τη χρειάζεται για άλλο σκοπό να μας διώχνει. Είναι πολύ συχνό σε άλλες πόλεις το φαινόμενο οι εστιακές/οι να διώχνονται σε περιόδους σεζόν για να νοικιάζονται τα δωμάτιά τους.

Ο έλεγχος, ο κοινωνικός κανιβαλισμός, η μπατσοκρατία, ο ολοκληρωτισμός, η εθνική ενότητα, ο εξευγενισμός, ο ατομισμός, η απόκρυψη των ταξικών αντιθέσεων είναι πράγματα που ανέκαθεν προσπαθούσαν οι από τα πάνω να εντάξουν στις ζωές μας και η τωρινή συνθήκη τους ευνοεί. Εμείς λοιπόν αντιλαμβανόμαστε ότι πίσω από τα υγειονομικά μέτρα κρύβονται και πολιτικές σκοπιμότητες και η εστία είναι το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα. Θα συνεχίσουμε να βλέπουμε κριτικά ό,τι μέτρο περνιέται όπως και πριν, χωρίς να έχουμε την παραμικρή αυταπάτη ότι όλα αυτά γίνονται για το καλό μας. Δε θα αφήσουμε έρμαια στο κράτος, τους κανίβαλους και κάθε λογής καταπιεστές, τις πόλεις μας, τις γειτονιές μας, τα πάρκα μας, τους χώρους που ζούμε και δραστηριοποιούμαστε, τα στέκια και τις καταλήψεις, τις σχέσεις και τους ανθρώπους μας.

“Στις δύσκολες μέρες, ποτέ δεν εγκαταλείψαμε την πόλη.Στις ευνοϊκές, δεν αποκτήσαμε καθόλου συμφέροντα ή προνόμια.Στις απελπιστικές, δε φοβηθήκαμε τίποτα.”

ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΜΑΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝΕ ΜΟΝΤΕΡΝΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

Αναρχικά, αντιεξουσιάστριες, καταληψίες από τις ΦΕΠΑ

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License