[Λάρισα] για το εγώ, το ΕΣΥ & το εμείς

κείμενο και αφισάκια από την ανοιχτή συνέλευση "σπορά", νέα ομαδοποίηση που στεγάζει την συνέλευσή της στον κοινωνικό χώρο paratod@s...

post image

Απείθαρχοι/ες σε κάθε κανονικότητα

(για το εγώ, το ΕΣΥ & το εμείς)

για το εγώ - Η ζωή πριν την πανδημία

Την περίοδο των «αγανακτισμένων» κάποιοι & κάποιες κατεβήκαμε στην πλατεία όχι γιατί «αγανακτίσαμε» ξαφνικά, ούτε γιατί εκείνη τη στιγμή η συσσωρευμένη «αγανάκτισή» μας ήθελε διέξοδο. Θέλαμε να ακούσουμε & να μιλήσουμε με ανθρώπους που έχουμε τις ίδιες δυσκολίες & τα ίδια αδιέξοδα. Να συμπορευτούμε με όλους & όλες για να αντισταθούμε & να ανατρέψουμε συντηρητικές & νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Κατεβήκαμε στον δρόμο για να κάνουμε μέτωπο, να κάνουμε κίνημα, να βάλουμε το λιθαράκι μας ώστε οι «από τα κάτω» (ο λαός που λένε και μια μερίδα συντρόφων/σων & αγωνιστ(ρι)ών αλλά εμείς αποφεύγουμε να το χρησιμοποιούμε) να οργανωθούν, να «ψηλώσουν» τον πήχη των αιτημάτων, να «βαθύνουν» στην συλλογική συνείδηση τα αίτια της κρίσης & το πολιτικό τους σκεπτικό. Κυρίως γιατί η οπτική μας, η πολιτική μας προσέγγιση, τα βιώματά μας & τα διαβάσματά μας εχθρεύονται τον ατομικισμό σε όλες του τις μορφές & σε όλες του τις εκφάνσεις του δημόσιου & του ιδιωτικού χώρου. Μας έφταιγε (& συνεχίζει να μας φταίει) ο καπιταλισμός, αυτή η λερναία ύδρα, τα πόδια του & τα κεφάλια του. Η αφήγηση που επιμένει ότι ο καθένας & και η καθεμία θα τα καταφέρει από μόνος/η του/της, (αρκεί να κοιτάει την δουλειά του, να σκύβει το κεφάλι, να προσεύχεται & να κανιβαλίζει διακριτικά), έχει «κοντά ποδάρια», ακόμα και αν πρόσκαιρα οι περισσότεροι/ες γλυκαίνονται από τα μικρά ή μεγαλύτερα υλικά οφέλη. Το «εγώ» σχεδόν ποτέ δεν έσωσε κανέναν, και αν υπάρχουν εξαιρέσεις, για καθεμία από αυτές, ο κανόνας είναι αμείλικτος. Αν το «εγώ» & το «κατά μόνας» ήταν προς το συμφέρον μας τότε δεν θα λύσσαγαν διαχρονικά οι εξουσίες & οι φορείς τους, τα αφεντικά & τα media να μας διαιρούν. Με όποιο κριτήριο, με όποια πρόφαση, με όποια διαφορά αλλά ποτέ σε πλούσιους & φτωχούς, ποτέ σε εκμεταλλευτές & εκμεταλλευόμενους. Το «εγώ» & το πολιτικό καβούκι δεν έσωσε και κανέναν ούτε σε προσωπικό, ούτε σε κινηματικό επίπεδο.

για το ΕΣΥ- Η ζωή μέσα στην πανδημία

Και ξαφνικά ένα πρωινό σκάει ο κορωνοϊός, στην αρχή ως είδηση, μετά ως απειλή, μετά ως πανδημία ̇στην αρχή στην Κίνα, μετά στην Ιταλία, μετά στην χώρα μας και τώρα στην γειτονιά μας. Τα αντανακλαστικά του κράτους, της κοινωνίας και του καθενός & της καθεμίας ξεσκέπασαν & φανέρωσαν την κατάσταση και τον πρότερο μη έντιμο βίο της κάθε πλευράς. Διακοπές στο εξοχικό, επιδρομή στα σουπερ μάρκετ, κίνηση στα διόδια και στα λιμάνια, διακοπές στο εξωτερικό με τις τελευταίες πτήσεις κ.α. ήταν ικανά για να φτιάξουν κλίμα μιας & λίγοι τα έκαναν, πολλοί έπρεπε να πειστούμε ότι τα κάνουν. Πώς αλλιώς να μετακυλήσει ο κοινωνικός αυτοματισμός από τους μετανάστες στους ντόπιους & από τα σύνορα στους ηλικιωμένους; Πώς αλλιώς να στρωθεί το χαλί ώστε να βγούνε νομοσχέδια & μέτρα από το συρτάρι που ήταν έτοιμα ήδη από πριν; Πως αλλιώς να επικρατήσει η αφήγηση της ατομικής ευθύνης και του «εγώ» που τελικά φταίει για όλα; Θωρακισμένο κράτος από την άλλη, που τελικά δεν είχε μάσκες μιας χρήσης, ειδικός λοιμωξιολόγος που πριν ένα μήνα έλεγε ότι ο ιός δεν έχει υψηλή μεταδοτικότητα (μάλλον θα ήταν απασχολημένος διαβάζοντας ψαλμούς), απαγόρευση κυκλοφορίας αντί για τεστ & ας λέει ο Π.Ο.Υ. άλλα, απαγόρευση κυκλοφορίας στο πάρκο αλλά όχι & στο εργοστάσιο ή στα δύο λεωφορεία που αλλάζει ο εργαζόμενος για να φτάσει στην εργασία του, δωρεές καλών πλουσίων, καθρεφτάκια στους εργαζόμενους, χάιδεμα της εκκλησίας γιατί οι ηλικιωμένοι & οι χριστιανοί ή θα πεθάνουν σπίτι καλώντας τον εοδυ που δεν το σηκώνει ή θα ζήσουν και θα ξαναψηφίσουν (την δεξιά του κυρίου ενδεχομένως;) Και ξαφνικά πολλά «εγώ» άρχισαν να δείχνουν το καθένα από αυτά ως φταίχτη τον «εσύ», τον άλλον που έκανε όλα τα παραπάνω. Και ξαφνικά όλα τα «εγώ» άρχισαν να φωνάζουν για την λεηλάτηση του ΕΣΥ και να ζητάνε επιτακτικά ενίσχυσή του, αν όχι χθες, εδώ & τώρα. Η κυβέρνηση καμώθηκε ότι αφουγκράστηκε την κοινωνία, διαμόρφωσε την κοινή γνώμη όσο μπορούσε, μας «μάντρωσε» σπίτι και τελικά άκουσε τον εαυτό της: αγόρασε περιπολικά, έβγαλε βόλτα στην εθνική οδό δεσμευμένα στρατιωτικά θωρακισμένα (τα διόδια για τους πολίτες-πελάτες δεν έκλεισαν ποτέ), αγόρασε μάσκες για τους μπάτσους, έδωσε 11 εκατομμύρια στους καναλάρχες για να μας πείσουν να «μείνουμε σπίτι» (ανεξάρτητα αν δεν έχουν όλοι & όλες σπίτι να μείνουν), έδωσε ένα τσουβάλι εκατομμύρια σε ιδιώτες που θα οργανώσουν σεμινάρια εκπαίδευσης, έδωσε 30 εκατομμύρια στους κλινικάρχες που μέχρι χθες διαφήμιζαν ότι έκαναν το τεστ δλδ σου έπαιρναν σάλιο αλλά το έστελναν σε ινστιτούτα & εργαστήρια πανεπιστημίων. Τα οποία πανεπιστημιακά ιδρύματα δεν ήταν καλά για να βοηθήσουν το υπουργείο και το ΕΣΥ (έκρινε ο πρωθυπουργός με την σιωπή του στην επιστολή τους) αλλά ήταν βολικά για να κονομάνε οι ιδιωτικές κλινικές (δεν ξέρουμε αν τα κολλέγια που ξεφυτρώνουν τα τελευταία χρόνια εκτός από μη γνώσεις θα παρέχουν και μη βοήθεια στο κράτος όταν υπάρξει ανάγκη). Τέλος, ζήτησε από γιατρούς να εργαστούν με σύμβαση ή μπλοκάκι και εθελοντές λες & πρόκειται για δενδροφύτευση ή καθαρισμό παραλίας. Η ΕΕ κρύφτηκε πανηγυρικά, το ΔΝΤ προθυμοποιήθηκε να βάλει τον μισό πλανήτη σε μνημόνια ενώ όλες οι χρηματοπιστωτικές ή άλλες κόκκινες γραμμές εξαφανίστηκαν σε λίγες ώρες ενώ τόσα χρόνια αυτές μπαίνανε πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Φταίνε όλες οι πλευρές το ίδιο; Θα ήταν βολικό για την εξουσία να το δεχτούμε γιατί έτσι θα επαληθευόταν & πάλι η ιστορία που λέει ότι τα κέρδη για λίγους, οι ζημιές για το σύνολο. Όταν κερδοφορεί η τράπεζα ή το εργοστάσιο, το κέρδος το γεύονται ελάχιστοι, όταν η τράπεζα πτωχεύει και το εργοστάσιο «τρίζει» τότε να εθνικοποιήσουμε την ζημιά, να βάλουμε πλάτη όλοι & όλες, να μοιραστεί η χασούρα, να γίνουν απολύσεις γιατί δεν βγαίνει. Δεν είμαστε ισάξιοι συμμέτοχοι στην ευθύνη γιατί ούτε την συγκατάθεσή μας δώσαμε, ούτε πήραμε μέρισμα από την λεηλασία της κοινωνίας γιατί δεν είμαστε κανίβαλοι για να το ζητήσουμε. Δεν θέλαμε την λεηλασία των κοινών αγαθών & των δημόσιων δομών που από την ευρωπαϊκή σύγκλιση και την οικονομική ενοποίηση μέχρι τους ολυμπιακούς αγώνες, το χρηματιστήριο & τα μνημόνια άλλαξε δεκάδες φορές όνομα, πρόφαση & υπαλλήλους αλλά η ουσία παρέμεινε η ίδια. Δεν είμαστε όμως αμέτοχοι γιατί με την σιωπή μας τους αφήσαμε να μας φτάσουν εδώ. Μάρτης του 2020 λοιπόν: ο εχθρός από ορατός & στα σύνορα έγινε αόρατος, ο πόλεμος ξεκίνησε αλλά μάλλον για να μας προετοιμάσουν για τις συνέπειές του, οι μαριονέτες του πολιτικού συστήματος δεν ζήτησαν οικουμενική κυβέρνηση & η οργανωμένη αριστερά δεν ζήτησε εκλογές.Εμείς;

για το εμείς- Η ζωή μετά την πανδημία

Οι Γάλλοι γράφουν ότι «μετά θα λογαριαστούμε» αλλά οι Γάλλοι είχαν 60 βδομάδες κίτρινα γιλέκα & συγκρούσεις στου δρόμους & μήνες ολόκληρους άγριων & μαζικών απεργιών με συγκρούσεις στους δρόμους! Σε μια πρόσφατη ανοιχτή συνέλευση στο χωριό της μεγάλης παναγιάς της Χαλκιδικής με κατοίκους εκεί που αντιστέκονται στις εξορύξεις, ένας κάτοικος, που ο συλλογικός αγώνας του χάρισε τις γνώσεις όλων των βιβλίων & όλων των αμφιθεάτρων του κόσμου, μας έλεγε ότι ο συλλογικός αγώνας δεν θα είναι νικηφόρος όσο είναι συγκυριακός δλδ όταν το «εμείς» απλώς αποτελείται από πολλά «εγώ» που έχουν μια δεδομένη στιγμή το ίδιο αίτημα ή το ίδιο συμφέρον. Επανάσταση είναι ο κοινωνικός μετασχηματισμός χωρίς να κλείνουμε τα μάτια μας στις εξεγέρσεις, ίσα ίσα το «εμείς» σφυρηλατείται στην φωτιά του οδοφράγματος αλλά όχι μόνο εκεί & όχι μόνο τότε. Γιατί μετά τα πολλά «εγώ» θα επιστρέψουν στην κανονικότητά τους. Αν επιτέλους όλη αυτή η κατάσταση λειτουργεί ως εντατικό σεμινάριο τότε η δυστοπία που βιώνουμε ας μας οδηγήσει να γειώσουμε τις ουτοπίες μας σε ετεροτοπίες μέσα στο υπάρχον, στο τώρα, στο εδώ, σε αυτήν την γεωγραφία, σε αυτό το ημερολόγιο. Οι ζαπατίστας λένε ότι δεν μετριόμαστε με τον κόσμο που έχουμε σε μια πορεία αλλά σε όλα τα άλλα μεταξύ δύο πορειών. Πριν την ΜΕΘ υπάρχει η πρωτοβάθμια περίθαλψη, η πρόληψη, η ποιότητα ζωής, ο ελεύθερος χρόνος, η καλή διατροφή, ο σεβασμός στο σώμα μας, η αποδοχή της φύσης ως κάτι που απλώς μέσα υπάρχει ο άνθρωπος. Πριν λοιπόν προετοιμαστούμε να (ξανα)ανοίξουμε λογαριασμούς με την κάθε εξουσία να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε αυτοί & αυτές που ζητάμε από την κυβέρνηση, το κράτος και την εξουσία να μας βοηθήσει, δεν προτάσσουμε την χούφτα μας για ελεημοσύνη, αλλά σηκώνουμε την γροθιά μας στον αέρα…για να τα βάλουμε με τους εξουσιαστές, τους πλούσιους & τους αστούς αλλά κυρίως για να χτίσουμε τις συνελεύσεις μας, τις κοινότητές μας και την κοινωνία μας…! Εκεί που τα αγαθά θα είναι κοινά και το κέρδος δεν θα είναι ούτε κάτω ούτε πάνω από την ανθρώπινη ζωή αλλά θα είναι η ίδια η ανθρώπινη ζωή, η αλληλεγγύη & η συνύπαρξη του ανθρώπου με όλους τους άλλους κρίκους της αλυσίδας της φύσης.

Το χειρότερο σενάριο είναι να επιστρέψουμε στην κανονικότητα…

Ανοιχτή συνέλευση «σπορά»

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License