ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΙΟ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

Αφορμή του παρόντος κειμένου είναι η πανδημία που έχει ξεσπάσει σε παγκόσμια κλίμακα λόγω του covid 19. Ο ιός είναι μόνο αφορμή καθώς οι πτυχές που αναφέρονται, είναι οι πολιτικές προεκτάσεις του αλλά και η διαχείριση από κράτη και κεφάλαιο. Πιο συγκεκριμένα, η κυβέρνηση της Ν.Δ, βρίσκει αυτή την στιγμή ευκαιρίες ώστε να μπορέσει να στεριώσει την νεοφιλελεύθερη και ακροδεξιά ατζέντα της.

Αφορμή του παρόντος κειμένου είναι η πανδημία που έχει ξεσπάσει σε παγκόσμια κλίμακα λόγω του covid 19. Ο ιός είναι μόνο αφορμή καθώς οι πτυχές που αναφέρονται, είναι οι πολιτικές προεκτάσεις του αλλά και η διαχείριση από κράτη και κεφάλαιο. Πιο συγκεκριμένα, η κυβέρνηση της Ν.Δ, βρίσκει αυτή την στιγμή ευκαιρίες ώστε να μπορέσει να στεριώσει την νεοφιλελεύθερη και ακροδεξιά ατζέντα της.

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι μέσα στα χρόνια η δημόσια υγεία απαξιωνόταν σταθερά από το κράτος, με απώτερο σκοπό να απαξιωθεί τόσο ώστε εύκολα να μπορέσει να ιδιωτικοποιηθεί. Ως εκ τούτου γιατροί και νοσηλευτές δουλεύουν εξοντωτικά ωράρια, με ελλείψεις σε φάρμακα, αναλώσιμα, οι Μ.Ε.Θ είναι ελάχιστες με βάση τις ανάγκες του πληθυσμού, για να αναφέρουμε μόνο κάποια λίγα. Παράλληλα το κράτος αντί να προσλάβει γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό, αντί να διαθέσει χρήματα για αγορά φαρμάκων και αναλώσιμων, προσλαμβάνει μπάτσους, ειδικούς φρουρούς, ιδρύει νέα κατασταλτικά σώματα, διευρύνει τις στρατιωτικές βάσεις του ΝΑΤΟ στο εσωτερικό της χώρας, σπαταλά υπέρογκα ποσά σε πολεμικές προετοιμασίες. Μέσα σε διαταξικά πλαίσια και με γνώμονα την εθνική ομοψυχία καλεί γιατρούς να γίνουν εθελοντές ( απλήρωτοι δηλαδή εργαζόμενοι- ες). Παράλληλα χρησιμοποιεί την καραμέλα της ‘ατομικής ευθύνης ΄, που δεν είναι τίποτα περισσότερο από την ενοχική μετακύληση των ευθυνών από το ίδιο το κράτος στη κοινωνία. Για τους νεοφιλελεύθερους διαχειριστές της ζωής μας άλλωστε δεν υπάρχουν κοινωνίες παρά μόνο άτομα.

Και αν σήμερα κομμάτια του κόσμου εγκολπώνουν την λογική της ΄ατομικής ευθύνης΄ , όταν κοπάσει ο πρώτος κουρνιαχτός από τον ιό, θα γίνει ξεκάθαρο και πάλι ότι η ευθύνη δεν είναι ατομική αλλά τις ευθύνες ξεκάθαρα φέρουν στο ακέραιο το κράτος και το κεφάλαιο. Κάποια σημεία που θα πρέπει να έχουμε κατά νου είναι τα εξής. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι ο παγκόσμιος οργανισμός είχε προβλέψει την έκταση που θα πάρει ο ιός και είχε ζητήσει (και) από το Ελληνικό κράτος να κάνει προληπτικά τεστ στο σύνολο του πληθυσμού, κάτι το οποίο το κράτος απέρριψε ως κοστοβόρο.

Α) Η πανδημία του covid 19 αποτελεί κρίση στο κοινωνικό πεδίο. Παρόλα αυτά αν μας φοβίζει σήμερα η κρίση, απείρως τρομακτικότερη θα είναι η ‘ανάκαμψη ΄. Την κρίση θα καλεστεί να πληρώσει η παγκόσμια τάξη των εκμεταλλευόμενων, η οποία θα εργαστεί ως φτηνότερο εργατικό δυναμικό, με ακόμα περισσότερα ελαστικά ωράρια, ακόμα πιο αναλώσιμη, με ακόμα περισσότερα καρατομημένα δικαιώματα, τα οποία έχουν κερδηθεί με αίμα στο διάβα του χρόνου. Σε βάθος χρόνου το κράτος θα φέρει ένα ( ή και παραπάνω) μνημόνιο, το οποίο θα συμβάλλει στην περαιτέρω φτωχοποίηση της εκμεταλλευόμενης τάξης, την ένταση της καταστολής και την αύξηση του κοινωνικού ελέγχου.

Β) Τα μέτρα που μέχρι τώρα έχει λάβει το κράτος, δεν συμβάλλουν στην ουσία στον περιορισμό ή στην μη μετάδοση του ιού. Αντίθετα αυτό που βιώνουμε είναι μια στρατιωτικού τύπου διαχείριση της ζωής μας ( πχ αποστολή μηνυμάτων και συμπλήρωση υπεύθυνης δήλωσης για έξοδο από το σπίτι, δεκάδες μπάτσοι στους δρόμους). Εικόνες που το κράτος επιδιώκει να κανονικοποιήσει και μετά την λήξη της καραντίνας. Είναι η επιδίωξη για την εγκαθίδρυση μιας νέας κανονικότητας. Μια πραγματικότητα που το κράτος προσπαθεί να μας ενσταλάξει ως αναγκαία στο τώρα μπροστά στον κίνδυνο του βιολογικού τρόμου που επιμελώς έχουν θρέψει τα Μ.Μ.Ε ,σύσσωμος ο πολιτικός συρφετός και κομμάτια του καλλιτεχνικού στερεώματος.

Γ) Ας μην γελιόμαστε, κράτος και κεφάλαιο ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν πραγματικά για την ανθρώπινη ζωή. Αντίθετα την ίδια ώρα που η κυβέρνηση διατείνεται ότι ΄ δεν θέλει εκατόμβες νεκρών στην Ελλάδα όπως συμβαίνει αλλού ΄ , έχει επιλέξει ήδη ποιες ζωές ΄ είναι ανάξιες να βιωθούν’ . Οι μετανάστες, οι μετανάστριες και οι οικογένειες τους στοιβάζονται στα σύνορα μεταξύ διασταυρωμένων πυρών Ελληνικού και Τούρκικου εθνικισμού, επιβιώνοντας σε άθλιες συνθήκες. Ξεκάθαρα ήταν άλλωστε τα λεγόμενα του Μητσοτάκη σε ένα από τα διαγγέλματα- πολεμικά ανακοινωθέντα του, που είπε ΄ ότι θα κάνουμε τα πάντα να σωθεί ο Έλληνας πολίτης΄ .Οι φυλακισμένοι και οι φυλακισμένες θάβονται ζωντανοί σε τσιμεντένια κελιά, οι άστεγοι, οι τοξικοεξαρτημένοι, όσοι ζουν στο περιθώριο της κοινωνίας, όσοι και όσες ζουν μόνοι, οικογένειες που αν και έχουν( ακόμα) ένα σπίτι, την ίδια ώρα δεν έχουν ρεύμα και νερό, θέρμανση και επαρκή τροφή, άνθρωποι με ψυχολογικά προβλήματα( που ο εγκλεισμός πιθανά θα εντείνει), τα θύματα της έμφυλης βίας και καταπίεσης, στο τέλος της ημέρας θα είναι μόνο αριθμοί και στατιστικά στοιχεία που ‘ τι να κάνουμε, δεν γινόταν να σωθούν’.

Δ) κράτος και κεφάλαιο επιδιώκουν μέσα σε αυτή την συγκυρία να εγκαταστήσουν μια συνθήκη ‘ μόνιμης έκτακτης ανάγκης ΄, με προμετωπίδα στην παρούσα φάση την πανδημία. Μια κοινωνική σιωπή και ερημοποίηση επιβάλλεται. Ενδεικτικό είναι ότι αυτό το διάστημα, έχει περάσει ο νέος νόμος για το ηλικιακό όριο συνταξιοδότησης, ιδιωτικοποιήθηκαν δημόσιοι χώροι( πχ Λόφος Φιλοπάππου), συνέχισαν να εκκενώνονται καταλήψεις ( πχ στεγαστική κατάληψη μεταναστών στο Γκίνη), συνεχίζονται τα έργα λεηλασίας της φύσης, εντείνεται η καταστολή και οι διώξεις σε αναρχικούς και αναρχικές, αγωνιστές και αγωνίστριες, σε επαναστάτες κομμουνιστές και κομμουνίστριες. Παράλληλα έχει ξεκινήσει η διαβούλευση σχετικά με το να δίνεται άδεια ώστε να γίνει μια διαδήλωση, διευρύνεται το νομικό οπλοστάσιο ώστε να εξοντωθούν τόσο συλλογικότητες όσο και αγωνιζόμενα άτομα( πχ η επιθυμία του κράτους να κάνει τον Ρουβίκωνα τρομοκρατική ομάδα ή να χρεώνει με τον 187 Α, τον τρομοκρατικό νόμο, όποιους θέλει το κράτος). Πολιτικοί κρατούμενοι (Μαζιώτης, Ρούπα) έχουν μεταχθεί εκδικητικά γιατί μίλησαν για τους κινδύνους της εξάπλωσης του ιού σε συνθήκες εγκλεισμού. Ακόμα το κράτος έχει εξαγγείλει τον πλειστηριασμό πρώτης κατοικίας, έκοψε το ρεύμα στο αυτοδιαχειριζόμενο εργοστάσιο της ΒΙΟ.ΜΕ ,την ίδια στιγμή που αυτό παράγει είδη πρώτης ανάγκης για την αντιμετώπιση του ιού. Αυτά είναι κάποια μόνο δείγματα του μέλει γενέσθαι, που αποδέκτες δεν έχουν μόνο όσους και όσες αγωνίζονται μα συνολικότερα την εκμεταλλευόμενη τάξη.

Ε) Μην τρέφουμε αυταπάτες για την (παροδική) εξαγγελία του κράτους για δημόσια υγεία. Είναι απαραίτητο μέτρο και αναπόφευκτος δρόμος για την κυβέρνηση να μπορέσει να απορροφήσει τους κραδασμούς της κρίσης που απορρέουν από την ίδια αλλά και από τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Είναι η πρόβα τζενεράλε πριν την χαριστική βολή που θέλει να δώσει το κράτος στην δημόσια υγεία, πριν περάσει στην σφαίρα των μαζικών ιδιωτικοποιήσεων. Σε λίγους μήνες που η ΄ κανονικότητα θα έχει επανέλθει΄ , μια ΄ καινούρια κανονικότητα έκτακτης ανάγκης ‘ θα ανατείλει . Νοσοκομεία εκ νέου υποστελεχωμένα , με νέες ελλείψεις σε αναλώσιμα και χρειώδη είδη και ακόμα πιο λυσσαλέες μονάδες καταστολής να επιβάλλουν την ‘ κανονικότητα μέσα στην κανονικότητα ‘.

Παρόλα αυτά σκοπός του ομολογουμένως μικρού και μερικού αυτού κειμένου, δεν είναι ούτε η μεμψιμοιρία, ούτε η παραίτηση, ούτε μια στείρα καταδίκη και κατακραυγή. Αντίθετα θέλει να είναι θέση μάχης, να συμβάλλει με τις λίγες δυνάμεις του στον κινηματικό διάλογο, μα και στις απορίες ευρύτερων κοινωνικών κομματιών, στο τι κάνουμε, τόσο στο τώρα όσο και στο μετά, όπου οι μεγαλύτερες μάχες για εμάς τους εκμεταλλευόμενους έπονται. Όσον αφορά στο τώρα χρειάζεται ψυχραιμία και καθαρή σκέψη, ώστε αφενός να μην παραβλέπουμε τους υπαρκτούς κινδύνους της πανδημίας, αφετέρου να μην υποκύψουμε στην κρατική τρομοκρατία. Μια τρομοκρατία που μας θέλει παραιτημένες –ους , αδύναμους-ες, καχύποπτους-ες και εξατομικευμένους-ες. Χρειάζεται έτι περισσότερο η ανάληψη πρωτοβουλιών στην κατεύθυνση της έμπρακτης αλληλεγγύης τόσο σε γιατρούς και νοσηλευτές όσο και σε ευπαθείς ομάδες, μεταναστών και ντόπιων, καθώς η αλληλεγγύη έχει μια καθ όλα υλική βάση. Να δείξουμε την έμπρακτη ταξική μας αλληλεγγύη σε εργαζόμενες-ους σε super market, delivery, courier και σε όσους και όσες ακόμα αναγκάζονται να δουλεύουν διαρκώς εκτεθειμένοι-ες στον κίνδυνο του ιού. Να σπάμε διαρκώς τον φόβο και τον κανιβαλισμό, να στήσουμε κουζίνες σε προλεταριακές, λαϊκές, εργατικές γειτονιές, να μοιράσουμε είδη πρώτης ανάγκης, να γνωριστούμε εκ νέου με γείτονες, συναδέλφους, με ανέργους, με επισφαλώς εργαζόμενους-ες, να αρχίσουμε να χτίζουμε κοινότητες αγώνα. Να πάμε ένα μικρό και σταθερό βήμα μπροστά, να μην υπαναχωρήσουμε σαν κίνημα σε καταστάσεις που μπορούν να μας πάνε πίσω.

Ο αναρχικός/ αντιεξουσιαστικός χώρος, καθώς και οι ακηδεμόνευτοι κοινωνικοί και ταξικοί αγώνες υπεδείκνυαν ιστορικά συλλογική και ατομική υπευθυνότητα. Η παρούσα συγκυρία είναι ευκαιρία αν μη τι άλλο να μην είμαστε εσωστρεφείς , είμαστε κομμάτι της κοινωνίας και θα φροντίσουμε εμείς για τα κομμάτια εκείνα της κοινωνίας που πλήττονται. Το κράτος αρέσκεται να μιλά για ΄ αόρατο εχθρό ΄. Ο δικός μας εχθρός από την άλλη είναι ολωσδιόλου ορατός. Είναι ο καπιταλισμός και η εκάστοτε πολιτική του διαχείριση, το κράτος. Είναι οι πολλαπλές μεσολαβήσεις, είναι ο κάθετα οργανωμένος κόσμος, αυτός με τις πλείστες όσες ιεραρχίες. Και παρόλο που αυτή την στιγμή η πανδημία είναι ιδωμένη μέσα από ένα διαταξικό πρίσμα, ας έχουμε κατά νου ότι οι μάχες που θα έχουμε να δώσουμε, θα είναι πάλι αυτές της εκμεταλλευόμενης τάξης έναντι της εκμεταλλεύτριας. Μην γελιόμαστε, από την παρούσα κρίση( όπως κάθε άλλη), η κυριαρχία βγαίνει πιο ενδυναμωμένη και οι από τα κάτω της κοινωνίας από σαστισμένοι έως αδύναμοι.

Ας θωρακιστούμε πλέρια από σήμερα για τις μάχες που έρχονται στο πολύ άμεσο μέλλον. Να δώσουμε μάχες τόσο για καθημερινά ζητήματα( υγεία και περίθαλψη για όλες και όλους χωρίς κριτήρια, τροφή, στέγαση) και για οτιδήποτε απαρτίζει μια αξιοπρεπή διαβίωση. Να ετοιμαστούμε για συλλογικές μαζικές αυτομειώσεις σε νοίκια και λογαριασμούς. Συνάμα να προετοιμαστούμε αποφασιστικά, ανυποχώρητα, αδιαμεσολάβητα ώστε να κερδίσουμε έναν ολόκληρο κόσμο ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης. Ένα κόσμο που ο καθένας και η καθεμία θα έχει λόγο ύπαρξης, δεν θα παρασιτεί έναντι άλλον, ούτε θα περισσεύει. Για μια κοινωνία χωρίς άρχοντες και αρχόμενους. Ενάντια στις κρίσεις κράτους και κεφαλαίου, μόνη ίαση το πέρασμα στην αταξική κοινωνία μέσω της κοινωνικής επανάστασης. Για την αναρχία και τον ελευθεριακό κομμουνισμό

ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ, ΚΕΡΚΥΡΑ 3/20

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License