Στο τέλος  επισυνάπτεται μορφοποιημένο το κείμενο σε μορφή pdf.

ΤΩΝ ΜΑΧΑΛΑΔΩΝ ΜΑΣ ΟΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ ΣΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ''ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ''

Κάθε φορά που υποχωρούμε,που κάνουμε βήματα πίσω κλαίμε διπλά.

Σε αυτές τις μέρες του αγώνα ουρλιάζουμε ελπίδα,ουρλιάζουμε χαρά.

Η ''κανονικότητα'' πρίν τον κοροναϊο.

Για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε την κοινωνική συναίνεση σε όλα τα μέτρα γύρω από τον covid-19 θα πρέπει να πάμε λίγες εβδομάδες πίσω και να εξετάσουμε τα εθνικιστικά ντελίρια στα νησιά και στον έβρο. Θα πρέπει να δούμε την ακροδεξιά αντζέντα του ελληνικού κράτους, την διαχείριση της σύγκρουσης με την τοπική κοινωνία των νησιών, την μετατροπή της κυρίαρχης αφήγησης του μετανάστη/πρόσφυγα πολέμου , σε επικίνδυνο εισβολέα.

Η τοπική κοινωνία της Λέσβου και της Χίου οργάνωσε διαμαρτυρίες ενάντια στα σχέδια της κυβέρνησης για κλειστά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Με ένα συνοθύλευμα πολιτικών πεποιθήσεων αρχικά τα συλλαλητήρια φαίνονταν σαν μία διαταξική αγανακτησμένη σούπα με πολύ ετερόκλητα συμφέροντα, άρα και με περιθώρια παρέμβασης. Στη συνέχεια η ωμή σκατοψυχιά των ντόπιων ελληναραδων έγινε κυρίαρχη αντίληψη για την ΄΄αντιμετώπιση’’ του μεταναστευτικού. Ένα γενικευμένο ρατσιστικό παραλήρημα με πογκρόμ σε μετανάστες και δομές/πρόσωπα οργανώσεων ΜΚΟ. Στη μέση, χωρίς φωνή, οι μετανάστριες/ες οργανώνονταν κάνοντας τον δικό τους αγώνα για ορατότητα, χαρτιά και δικαιώματα. Να θεωρούνται εκατέρωθεν, από το κράτος και την τοπική κοινωνία, βάρος οικονομικό και πολιτιστικό.

Σε αυτήν την όχι και τόσο δυσάρεστη εικόνα μπάτσοι να βαράνε έλληνες ρατσιστές που θέλαν να πάρουν το νόμο στα χερια και μπάτσοι να τρώνε ξύλο στην μέση του ύπνου τους, στρώνονταν ο δρόμος για τις πιο δυστοπικές σελίδες αυτού του τόπου. Τα ΜΑΤ αποχώρησαν από τα νησιά δίνοντας την σκυτάλη πρώτης είδησης στην ΄΄εισβολή΄΄ των μεταναστών στην περιοχή του Έβρου.

Η πολιτική διαμάχη μεταξύ ΕΕ-Τουρκίας ήταν η αφορμή να ξαναμπούν οι μετανάστριες/ες στο μάτι του κυκλώνα αποδεικνύοντας πως οι διακρατικοί ανταγωνισμοί πάντα μυρίζουν αίμα, το αίμα των πιο αδύναμων. Τα ΜΜΕ παράγουν πολεμικό πανικό αναπαράγοντας το κρατικό αφήγημα πως πάλι η καημένη η ελλάδα δέχεται επίθεση άρα και οποιαδήποτε πολεμική απάντηση στον ΄΄εισβολέα΄΄ είναι νομιμοποιημένη και αναγκαία. Ο στρατός κάνει ασκήσεις με πραγματικά πυρά, άπειρες δοιμιρίες ΜΑΤ ανεβαίνουν στα σύνορα, ακροδεξιός κόσμος από την τοπική (και όχι μόνο) κοινωνία παίρνει θέση δίπλα στους φαντάρους κάνοντας πολιτοφυλακές, ζυμώνοντας ψωμιά, ζώντας στιγμές εθνικής παράκρουσης. Καταστάσεις δολοφονιών, βασανιστηρίων και διαπομπεύσεων. Γεγονότα που στρώνουν ακόμα περισσότερο το δρόμο, κοινωνικής γείωσης φασιστικών αναμνήσεων και απάνθρωπων πολιτικών.

Όλοι για το κράτος και το κράτος για κάποιους.

Η συγκυρία της εξάπλωσης του ιού βρίσκει το ελληνικό κράτος να έχει αβαντάρει πετυχημένα την ρωγμή εθνικής ενότητας που είχε δημιουργήσει στα νησιά και μάλιστα με πολλαπλάσιο μέγεθος. Αυτό βέβαια δεν θα μπορούσε να είναι αρκετό σε μία φάση πανδημίας. Δεν θα μπορούσαν τα εργαλεία της δεξιάς να διαμορφώσουν κατάλληλα τα κρατικά διατάγματα που ζούμε τώρα. Εδώ χρειάζεται ΄΄ουδέτερη΄΄ επιστήμη για να πιστέψουνε όλοι και να συμμορφωθούν στις κρατικές εξαγγελίες. Γνώσεις που να ερμηνεύουν τη μία όψη του νομίσματος, να ερμηνεύουν τον τρόπους μετάδοσης χωρίς να εμφανίζουν τους λόγους δημιουργίας των ιών, χωρίς να εμφανίζουν την καπιταλιστική οργάνωση της κοινωνίας υπεύθυνη της μόλυνσης που προκαλεί. Ακριβώς σε αυτό το σημείο στήνεται και η αναγκαία συνεργασία κράτους και υπεύθυνων για την πανδημία λοιμωξιολόγων που παρουσιάζουν από κοινού την απομόνωση σαν την μόνη λύση. Έτσι κόσμος που επιζητά την αλήθεια πέρα από τον λόγο του θεού, θέλει αξιοκρατία και πολιτικές δεσμεύσεις θα μπορέσει να συνταχθεί στον ΄΄αγώνα του κράτους απέναντι στον αόρατο εχθρό΄΄.

Η υγεία είναι κοινωνικό αγαθό και όχι εμπόρευμα.

Όταν η ολοκληρωτική γνώση της υγείας ενός ατόμου βρίσκεται μόνο σε ειδικούς και ειδικές.

Σε κάτι τέτοιους καιρούς αντιλαμβανόμαστε ότι η έλλειψη των βασικότερων και δικαιωματικών γνώσεων μας , η έλλειψη οποιασδήποτε σχέσης και επαφής με την υγεία και η ολοκληρωτική ανάθεση στο κράτος γίνεται πεδίο επιβολής της κρατικής βίας και του ολικού κοινωνικού ελέγχου. Τον έλεγχο των ζωών μας . Δεν ακούγεται καθόλου υπερβολικό διότι πλέον αυτός ο έλεγχος έχει ξεπεράσει τα υλικά του όρια. Είναι εμφανής και αισθητός .

Η τραγική πραγματικότητα της καραντίνας-μιας κοινωνικής κατάστασης έκτακτης ανάγκης – μιας κοινωνικής ζωής η οποία περιορίζεται από την αδυναμία, τον φόβο και την άγνοια και εξαντλείται στα όρια ενός διαμερίσματος.

Η άγνοια λοιπόν είναι η αρχή για να δεχτούμε αυτόν τον αόρατο εχθρό του κράτους. Κανείς δεν μπορεί να αντιμετωπίσει κάτι το οποίο δεν ξέρει. Και δεν κατανοεί. Δεν μπορούμε καν να κρίνουμε αν οι εντολές αυτές είναι παράλογες ακόμη και αν έτσι τις νιώθουμε. Νιώθουμε την αυταρχικότητα όλου αυτού να μας πιέζει. Πάντως για όσα άτομα η πρώτη σκέψη για να βγουν έξω από τα σπίτια τους δεν ήταν η επικινδυνότητα που μπορεί να έχει αυτό στη δημόσια υγεία αλλά η κρατική τιμωρία ανυπακοής, τότε αυτά τα μέτρα στην κοινωνική αφήγηση σιγά σιγά θα πάρουν τον χαρακτηρισμό που τους αρμόζει. Κρατική τρομοκρατία και κρατικός εγκλεισμός.

Η διαχείριση των ζωών μας από το κράτος δεν ξεκίνησε από την Δευτέρα 23/3 αλλά είναι δομικό στοιχείο του . Η εξάρτηση μας από αυτό είναι και η δύναμη του. Για να καταστούμε ανίκανες να διαχειριστούμε την υγεία μας, η συσσώρευση της γνώσης για το σώμα μας σε ειδικούς και ειδικές , η δημιουργία αυτού του δίπολου όπως ειδικών και ανειδίκευτων χωρίς κάποια διάχυση της γνώσης, αλλά μια στείρα προσφορά υπηρεσίας κάνει το πεδίο της υγείας ένα παντελώς άγνωστο πεδίο. Ο φόβος της ασθένειας και συνεπώς ο φόβος του θανάτου είναι αυτός ο φόβος ο οποίος σε κάνει όλο και πιο υπάκουο στο σύστημα αυτό που φαντάζει παντογνώστης και ειδικός σε όλα .Τρέφοντας τον φόβο και παίρνοντας από την κοινωνία όλα τα εργαλεία για να διαχειριστούν την ζωή τους , δημιουργεί το πεδίο έτσι ώστε αυτά τα μέτρα να μην δεχτούν ούτε μια αντίσταση . Και όμως η δημόσια υγεία και η ατομική υγεία δεν είναι συνυφασμένα με εγκλεισμούς

Η κοινωνική υγεία δεν είναι ζήτημα ενός ιού είναι κάτι πολύ περισσότερο , είναι μια σωματική , ψυχική και κοινωνική αρμονία με εμάς και το περιβάλλον μας .Η ατομική υγεία είναι συγκοινωνούν δοχείο με την κοινωνική και δημόσια υγεία. Ξέρω πως να προστατευτώ και ξέρω πως να προστατέψω , ξέρω να φροντίζω και ξέρω ότι θα φροντιστώ.

Η ιατρικοποιημένη λογική θέλει να επιβάλει τόσο τα όρια μεταξύ ασθενή και υγιή όσο και τα όρια μιας μονόπλευρης προσέγγισης ( υγεία =φάρμακο) έναντι μιας ολιστικής προσέγγισης της υγείας ( καθημερινότητα του ατόμου, περιβάλλον του ατόμου, ταξική θέση, δεν είμαστε όλες στην ίδια καραντίνα βλ. Ιδιωτική ΜΕΘ στο σπίτι του Μαρινάκη , Λάτση κ.λπ.) είναι συνυφασμένη με την εμπορευματοποίηση της υγείας αλλά και ενός εργαλείου για την συνέχιση αυτών των κοινωνικών συνθηκών.

Κάπως συνοπτικά πολλές είναι οι περιπτώσεις ασθενών όπου ο φυσιολογικός χρόνος ίασης της ασθένειας είναι διαφορετικός από τον χρόνο που μπορεί να παραμείνει σπίτι λόγω δουλειάς. Ένα  παράδειγμα είναι η αρτηριακή πίεση όπου περιπτώσεις πασχόντων  πρέπει να αλλάξουν τις συνθήκες ζωής που εντείνει την κατάσταση τους (ωράριο εργασίας, διατροφή) και αντί αυτού ξεκινάνε φαρμακευτική αγωγή για να καταστήσουν το σώμα τους ικανό να ανταπεξέλθει.  Αντιλαμβανόμαστε ότι η ασθένεια δεν έχει αντικοινωνικό πρόσωπο. Η ασθένεια είναι κομμάτι της ζωής και δεν είναι αναπόσπαστο από αυτήν. Ο άρρωστος δεν είναι ανίκανος να κοινωνικοποιηθεί . Η ανάγκη της υγείας και η αντιμετώπιση μιας ασθένειας είναι πεδία όπου αναπαράγεται η συλλογική σκέψη (η ίαση του ενός σημαίνει δυνατότητα ίασης άλλων, τα συμπτώματα και οι εμπειρίες της μιας μπορεί να είναι σωτήριο για μια άλλη), η αλληλοβοήθεια. Απαιτεί φροντίδα και άλλους χρόνους έξω από τους χρόνους μιας εντατικοποιημένης παραγωγής και εργασίας. Είναι ένα πεδίο υπευθυνότητας ως προς την κοινωνική ζωή όχι ως προς τον αντικοινωνικό εγκλεισμό της.

....Ατομική ευθύνη και κουραφέξαλα

Σήμερα ακούμε από το κράτος να μιλάει για την ατομική ευθύνη . Ακούμε λοιπόν αυτόν τον εμετικό ισχυρισμό ότι ο ρόλος δεν είναι ο ρόλος να παρέχει τις κρατικές υπηρεσίες δημόσιας υγείας για όλα τα άτομα έτσι όπως πρεσβεύει Η κυβέρνηση ξεφεύγει ηθικά με μια αιτιολόγηση ότι ενδυναμώνουν την κοινωνία, της ορίζει μέτρα προφύλαξης και εγκλεισμού. Παίρνει τον ρόλο του εμψυχωτή . Αποποιούνται όλες τις κρατικές έλλειψης με το πρόσχημα μιας ατομικής ευθύνης.

Ξέρουμε ότι ο καλύτερος τρόπος για να αποποιηθείς τις ευθύνες και να επιτεθείς στους φτωχότερους ,είναι να αφήσεις αυτούς όπου δεν μπορούν να προστατευτούν από μόνοι τους μέσα σε αυτό το σύστημα , να προσπαθήσουν να το κάνουν . Μόνοι χωρίς το δικαίωμα της περίθαλψης , χωρίς τους οικονομικούς πόρους για παροχή των βασικών ούτε και με τις αξιοπρεπές συνθήκες . Αυτή η ατομική ευθύνη είναι η ξεκάθαρη κοροϊδία απέναντι στους μετανάστες , στους φυλακισμένους, στους άστεγους και στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Το πρόσχημα της ατομικής ευθύνης επίσης είναι και η εναπόθεση της ευθύνης του θανάτου από κοινωνικό επίπεδο σε ατομικό επίπεδο.

(Ιστορικό παράδειγμα παρόμοιας κατάστασης , όταν ο καύσωνας στο Σικάγο 1995 έπληττε τα κατώτερα στρώματα από ανικανότητα του δήμου να ενημερώσει έγκαιρα αλλά και αδιαφορία ως προς τις φτωχότερες κοινότητες για την παροχή εξοπλισμού, το επιτελείο του τότε δημάρχου δήλωνε ότι ευθύνη για το θάνατο έχουν τα ίδια τα θύματα κα το οικογενειακό περιβάλλον όπου δεν τους φρόντιζε.Συγεκριμένα: Ντανιελ Αλβαρεζ Επίτροπος Ανθρωπίνων Υπηρεσιών του δήμου 1995 ''Μιλάμε για ανθρώπους που πεθαίνουν επειδή παραμελούν τον εαυτό τους'')

Οι θάνατοι είναι αποτελέσματα που θα προκληθούν από συμπεφορικά ελαττώματα παρά από πολιτικές αποτυχίες .Αυτή η αντίληψη παράγεται τώρα με την αποδοχή αυτών των μέτρων. Και αν οι αριθμοί βγουν πολλοί, το κράτος θα έχει την αποτυχία της πειθάρχησης και η κοινωνία το βάρος του θανάτου.

Η φυσικοποίηση της επιτήρησης.

Όπως έχουμε ακούσει πολλές φορές τον τελευταίο καιρό, ολόκληρος ο πλανήτης βρίσκεται σε μια ‘’κατάσταση εκτάκτου ανάγκης’’. Μια τέτοια κατάσταση κηρύσσεται σε περιπτώσεις συντελεσμένων φυσικών ή ανθρωπογενών καταστροφών που για την αντιμετώπιση τους δεν επαρκούν οι άμεσα διαθέσιμοι πόροι του διοικητικού επιπέδου. Εν μέσω αυτής, ο κρατικός μηχανισμός μπορεί να περάσει οποιονδήποτε νόμο θεωρεί πως θα συνδράμει στην καταπολέμηση της καταστροφής. Νόμους που έχουν ως σκοπό την αύξηση του ελέγχου της καθημερινότητας και της αφαίρεσης ελευθεριών και δικαιωμάτων. Ακόμη, μπορεί να γίνει παράταση μιας κατάστασης εκτάκτου ανάγκης έως ότου κρίνει το εκάστοτε κράτος ότι η απειλή εξαφανιστεί και λυθεί το πρόβλημα. Αυτό λοιπόν είναι το καθεστώς πολλών κρατών αυτή τη στιγμή, με κάποια να βρίσκονται σε αυτό για πολλά χρόνια.

Η ιστορία έχει δείξει πως τα μέτρα τα οποία παίρνονται σε τέτοιες καταστάσεις, παραμένουν ως κάτι φυσικό, μιας και η απειλή ποτέ δεν εξαφανίζεται πλήρως. Τρανταχτό παράδειγμα, η διαχείριση των τρομοκρατικών επιθέσεων που δέχτηκαν ΗΠΑ και ευρωπαϊκές χώρες στο διάστημα των προηγούμενων 20 χρόνων. Η άμεση απάντηση των κρατών ήταν η αύξηση της παρουσίας της αστυνομίας στους δρόμους αλλά και ύπαρξη στρατού σε κεντρικά σημεία των πόλεων. Ακόμη, οι εντονότεροι έλεγχοι σε αεροδρόμια, σταθμούς τρένων κτλ έγιναν κάτι το οποίο πλέον εμείς έχουμε φτάσει να το θεωρούμε φυσιολογικό. Και αυτά τα μέτρα συνεχίζουν να υπάρχουν αποτυπωμένα στο μυαλό του κόσμου ως κάτι αναγκαίο, αφού ο εχθρός δεν έχει ακόμη νικηθεί.

Ερχόμενοι στο τώρα, εν μέσω πανδημίας, αυτό το οποίο ζούμε με τις άδειες κυκλοφορίας, την σχεδόν καθολική ύπαρξη μπάτσων στους δρόμους και τους συνεχόμενους ελέγχους, είναι μια δοκιμασία την οποία πρέπει να περάσουμε και να συνηθίσουμε.

Και δεν είναι μόνο ο έλεγχος και η αυξανόμενη επιτήρηση κάτι που πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να αντικρίσουμε αλλά και η παγκόσμια οικονομική κρίση που ακολουθεί, η οποία θα βάλλει τα καταπιεσμένα κομμάτια της κοινωνίας. Ήδη έχουμε ακούσει για πτώσεις χρηματιστηριακών δεικτών και για ένα κραχ αντάξιο του μεγαλύτερου που έχει συμβεί. Στην Ελλάδα, επιχειρήσεις έχουν ήδη απολύσει χιλιάδες εργαζομένους ενώ έχουν ανακοινωθεί μειώσεις μισθών κατά 50% ενώ οι εργασιακές συνθήκες γίνονται ολοένα και χειρότερες.

Τώρα είναι πιο σημαντικό από ποτέ να χτίζονται αναχώματα αλληλεγγύης και να βρούμε τον τρόπο να συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε.

ΕΣΤΙΕΣ: Ένα ατελείωτο ταξίδι υποβάθμισης.

Το κράτος με πρόφαση την πρόληψη του COVID-19 επιδιώκει να εκκενώσει τις εστίες ενώ ταυτόχρονα επιβάλλει στρατιωτικούς νόμους απαγόρευσης κυκλοφορίας. Αντί λοιπόν να πάρει όλα τα απαραίτητα μέτρα και να δώσει κρατική χρηματοδότηση ώστε να παραφυλαχθούν οι οικότροφοι των εστιών από την νέα πανδημία , αποφασίζει για ακόμη μια φορά την εύκολη λύση. Αποφασίζει να μας διώξει από τα σπίτια μας δημιουργώντας τεράστιο κίνδυνο μεταφοράς του ιού σε μέρη της ελλάδας που δεν έχει φτάσει ακόμα καθώς και σε ευπαθείς ομάδες των οικογενειών μας. Πέρα από αυτό όμως πολλά άτομα από εμάς δεν έχουν που να μεταφερθούν είτε γιατί είναι από άλλη χώρα , είτε γιατί δεν βρίσκουν ασφάλεια στην οικογένειά τους ή δεν έχουν καν οικογένεια, είτε επειδή εργάζονται ακόμη. Η απόφαση εκκένωσης μας από τις εστίες φυσικά δεν είναι για την προφύλαξη εξάπλωσης του ιού αλλά είναι μία ακόμα κρατική εντολή που επιτίθεται στις πιο φτωχές, στους πιο αδύναμους , στα πιο εγκλωβισμένα σε αυτό το σύστημα. Το μένουμε σπίτι δεν είναι για όλα τα άτομα της κοινωνίας , ούτε είναι μέτρο πρόληψης ,αλλά είναι ένα κατασκεύασμα υποταγής.

Οι λόγοι για τους οποίους δεν θέλουμε να φύγουμε από τα σπίτια μας είναι πολλοί και πρέπει να καταστεί σαφές πως μόνο εμείς μπορούμε να τους αξιολογήσουμε και καμιά πρυτανεία. Η κυβέρνηση προσπαθώντας να διορθώσει τα σπασμένα αποφασίζει να μας στείλει σε ξενοδοχεία. Οι ξενοδοχειακές μονάδες πέρα από το ότι δεν μπορούν να αποτελέσουν καλύτερες δομές υγειονομικής εξασφάλισης σίγουρα δεν θα μπορέσουν να καλύψουν τις ανάγκες εστίασης όλων μας αφού μονάχα άτομα άλλων χωρών η χωρών που βρίσκονται σε εμπόλεμη ζώνη η ορφανά άτομα θα μπορέσουν να διακομιστούν σε αυτά.

Οι κοινοί μας αγώνες δεν περιορίζονται με τους οικοτρόφους που διαμένουν στην εστία με την αμιγώς φοιτητική ιδιότητα, αλλά και με άτομα που έχουν καταλάβει ακατάλληλα δωμάτια του κτηρίου προκειμένου να καλύψουν τις στεγαστικές τους ανάγκες. Αντιλαμβανόμαστε ότι τα δωμάτια της εστίαςδεν προορίοζνται για καταλήψεις, για αυτό και ένα διαρκές και πάγιο αίτημα μας είναι η επισκευή όλων των ακατάλληλων δωματίων. Παρόλα αυτα καμία κατάληψη μη κατάλληλου δωματίου δεν είναι εχθρική,εχθρική είναι η υποχρηματοδότηση της φοιτητικής μέριμνας που καθιστά τα διαθέσιμα δωμάτια ολοένα και λιγότερα.

Οι εστίες Πανελλαδικά , ως αντίδραση αυτής της κρατικής επίθεσης ξεκίνησε άμεσα με γρήγορα αντανακλαστικά αγώνες ενάντια στην απόφαση αυτή. Την Κυριακή 22/03/20 ανακοινώθηκε η εκκένωση των εστιών παρόλα αυτά οι περισσότερες εστίες πανελλαδικά συνεχίζουν να αντιστέκονται παραμένοντας στις εστίες και διεκδικώντας το αυτονόητο.

Οι εστίες στην κρήτη είναι οι πρώτες που κατάφεραν την δέσμευση της πρυτανείας για την υλοποίηση των αιτημάτων τους και την παραμονή στο σπίτι τους. Παίρνοντας δύναμη από την νίκη τους συνεχίζουμε και εμείς τους δικούς μας αγώνες μέχρι να εκπληρωθεί και το δικό μας αίτημα.

Να μείνουμε στην εστία, με υπευθυνότητα για την υγεία όλων μας και αλληλέγγυα σε όλα τα εστιακά άτομα εκπληρώνοντας τις ανάγκες μας.

Κλείνοντας θέλουμε να κάνουμε ξεκάθαρο πως ο ιός είναι υπαρκτός (προφανώς) και η εξάπλωσή του επικίνδυνη. Πως δεν μιλάμε για κοινή γρίπη, άρα και τα μέτρα προστασίας μας, όπως απολυμάνσεις, γάντια, αντισηπτικά κ.λπ. είναι κέραια και δίκαια αιτήματα μας. Όπως επίσης η επαρκής στελέχωση της αδυνατισμένης δημόσιας υγείας πιο επείγουσα από ποτέ. Άρα είναι ξεκάθαρο από τη μία πως δεν είναι ζήτημα ατομικής ευθύνης και «αναγκαστικής» καραντίνας για «όλους». Από την άλλη, δεν σημαίνει πως η απαγόρευση κυκλοφορίας είναι μία κατασκευή πειθάρχησης των εξουσιαστών μακριά και αποκομμένααπό τον ιό.

Αυτό που εννοούμε είναι πως ζούμε μία κρατική επιβολή, με τρόπο καθολικής κοινωνικής υπακοής, προσαρμοσμένη στην προσπάθεια να συντηρηθεί το υπάρχον οικονομικό σύστημα, ο καπιταλισμός.

Στον διαρκή κοινωνικό πόλεμο, τα νέα μέτρα όσο προσωρινά και να εκφέρονται πάντα, εφόσον λειτούργησαν για τα συμφέροντα των «από πάνω», και βιώθηκαν με τη βία από τους «από κάτω», υπάρχει γόνιμο έδαφος να μονιμοποιηθούν. Αυτός ο κόσμος εφόσον είναι καθολικά εξουσιαστικός, δεν μπορεί να «κοστίζουν» όλες οι ζωές το ίδιο. Όσο πιο φτωχοί τόσο πιο ευάλωτοι στον θάνατο. Να ανατρέψουμε αυτούς τους άθλιους όρους ζωής. Να οργανωθούμε και να παλέψουμε για την ελευθερίακαι την ισότητα.

ΚΑΜΙΑ ΕΚΚΕΝΩΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΣ

ΕΚΠΛΗΡΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΜΑΣ ΓΙΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΕΝ ΜΕΣΩ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ

ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΘΕΣΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΜΑΣ ΣΕ ΕΙΔΙΚΟΥΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ

ΟΡΙΖΟΝΤΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΕΔΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Αρχεία:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License