CSOA Askatasuna [Τορίνο]: Σχετικά με τους διακινητές, τους δημοσιογράφους και τους ειδικούς πράκτορες.

Κείμενο του Κατειλημμένου Αυτοδιαχειριζόμενου Κοινωνικού Κέντρου Askatasuna που λειτουργεί από το 1996 στην πόλη του Τορίνου. Κυκλοφόρησε διαδικτυακά στις 19/4/2020. Μετάφραση στα ελληνικά: Ήμουν, Είμαι και Θα Είμαι. Αθήνα, Μάης 2020.

post image

Σήμερα, η εφημερίδα La Stampa δημοσίευσε ένα άρθρο γεμάτο ανακρίβειες -διανθισμένο με μυθιστορηματικούς διαλόγους- σχετικά με τις διώξεις εναντίον εφτά στρατευμένων του Askatasuna που κατηγορούνται για την εκδίωξη μερικών διακινητών από την οδό Balbo. Δεδομένου του γεγονότος ότι οι συντάκτες της εφημερίδας ενώ βρήκαν το χώρο για να δημοσιεύσουν τα ονοματεπώνυμα και τις ηλικίες τους, αλλά δεν θεώρησαν σκόπιμο ν’ απευθυνθούν ούτε στους ίδιους ούτε στην πολιτική συλλογικότητα που συμμετέχουν, νοιώθουμε υποχρεωμένοι να γράψουμε αυτές τις γραμμές για να ξεκαθαρίσουμε το τοπίο από τις ευφάνταστες διηγήσεις της τορινέζικης πολιτικής αστυνομίας, οι οποίες αναπαράχθηκαν κατά γράμμα, αρχικά από το άρθρο της La Stampa κι έπειτα και από την εφημερίδα Repubblica.

O πεζόδρομος της οδού Balbo βρίσκεται στο σταυροδρόμι μεταξύ δυο πρωτοβάθμιων σχολείων (ενός παιδικού σταθμού κι ενός δημοτικού σχολείου), ενός συνοικιακού γυμναστηρίου και του κοινωνικού κέντρου. Είναι ένας χώρος συμβίωσης και παιχνιδιού για τα παιδιά, όπου εξελίσσονται δραστηριότητες οι οποίες πολύ συχνά διοργανώνονται ακριβώς από το Askatasuna. Το συλλογικό κολατσιό, η παρέλαση του καρναβαλιού, η λαϊκή άθληση, τα φαγοπότια στο δημόσιο χώρο, η ανοιχτή αγορά των παραγωγών είναι κάποιες από τις πρωτοβουλίες που πήραμε και στηρίξαμε μαζί με τη γειτονιά, με μηδενικό κόστος, για να δώσουμε ζωή σ’ ένα χώρο τον οποίο ανέκαθεν θεωρούσαμε όμορφο και σημαντικό.

Τα τελευταία χρόνια, μαζί με τον πολλαπλασιασμό της έκδοσης αδειών λειτουργίας για μπαρ και μπαράκια κατέφτασε και το εμπόριο ουσιών, το οποίο εγκαταστάθηκε στον πεζόδρομο ώστε να χρησιμοποιεί ως προκάλυμμα τη δική μας παρουσία. Έτσι, εδώ και χρόνια αναπτύξαμε μια σειρά πρωτοβουλιών ενάντια στην μετατροπή της οδού Balbo σε πιάτσα διακίνησης. Από το 2015, κρεμάσαμε πανό ενάντια στη δραστηριότητα αυτού του είδους και διατηρήσαμε την παρουσία μας με σκοπό την παρεμπόδιση της διακίνησης ουσιών στον πεζόδρομο. Πιο συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια των ημερών συνεχίσαμε να δίνουμε ζωή σ’ αυτήν την περιοχή με κοινωνικές πρωτοβουλίες ενώ τα βράδια στήναμε πάγκο, προσφέροντας κρασί στους περαστικούς, εξηγώντας τους προφορικά και με φυλλάδια τη σημασία και τους λόγους της παρέμβασης μας. Αυτά τα αναφέρουμε ώστε να δοθούν κάποια στοιχεία γύρω από το πλαίσιο που και οι δημοσιογράφοι της La Stampa θα μπορούσαν εύκολα να βρουν στο διαδίκτυο και το οποίο επέλεξαν συνειδητά να αποκρύψουν. Αυτό το λέμε γιατί αν και γύρω από αυτές τις πρωτοβουλίες δεν ενδιαφερθήκαμε ποτέ να εκδώσουμε δελτία τύπου ή να βγάλουμε μερικές selfies, όπως έκαναν οι θεσμοί όταν ανησύχησαν αργοπορημένα και περιστασιακά για το ζήτημα, η διαδρομή που ακολουθήθηκε ενάντια στη διακίνηση ουσιών στη συνοικία οικοδομήθηκε -όλα αυτά τα χρόνια- με δημόσιες δραστηριότητες που διοργανώσαμε μαζί με τις οικογένειες και τους γονείς των μαθητών του σχολείου. Σχετικά με το συγκεκριμένο επεισόδιο που βρέθηκε στο στόχαστρο της ειδικής επιχείρησης της [πολιτικής αστυνομίας] Digos, κατά τη διάρκεια του οποίου φαίνεται ότι κάποιοι επέλεξαν να προτρέψουν -με λίγο ή πολύ ευγενικούς τρόπους- τους διακινητές να ξεκουμπιστούν, δεν χρειάζεται να ξοδέψουμε πολλά λόγια. Αφήνουμε τους πάντες να σχηματίσουν τη δική τους άποψη.

Αντίθετα, νοιώθουμε την ανάγκη να σπαταλήσουμε μερικές λέξεις για την κεντρική θέση που υποστηρίζεται στο άρθρο. Πιθανότατα, για ν’ αποφευχθεί η πρόκληση συμπάθειας γι’ αυτές τις πρωτοβουλίες στους αναγνώστες του, όπως συνέβη μεταξύ όσων πήραν τα φυλλάδια μας, οι δημοσιογράφοι σπεύδουν να τονίσουν στο κλείσιμο του “ρεπορτάζ” ότι αυτές οι δράσεις του Askatasuna ενάντια στη διακίνηση, στην πραγματικότητα, δεν στρέφονται ενάντια στη διακίνηση αλλά στοχεύουν στον “έλεγχο της περιοχής’, εννοούμενος -λίγο ή πολύ έμμεσα- με την πρωτο-μαφιόζικη και υπεροπτική έννοια. Θα αρκούσε μια περιήγηση στα δικά μας κανάλια πληροφόρησης αλλά παρ’ όλα αυτά, ακόμα και σήμερα, νοιώθουμε την ανάγκη να ξεκαθαρίσουμε στην La Stampa ότι πρόκειται ακριβώς για το αντίθετο. Για την ακρίβεια, πρόκειται για πρωτοβουλίες ενάντια στη διακίνηση, οι οποίες αποτέλεσαν τον καρπό μιας πολιτικής ανάλυσης για τη σχέση ανάμεσα στο εμπόριο ουσιών, τη στρατιωτικοποίηση της περιοχής και την καθυπόταξη της συνοικίας στις λογικές της καταστρεπτικής κατανάλωσης. Θέλουμε να αποφευχθεί η μετατροπή σε πεδίο μαφιόζικης κερδοφορίας, ανοιχτού σε 24ωρη βάση, αυτού που σήμερα αποτελεί ένα μέρος εναλλακτικής κοινωνικότητας, όπου αποδεικνύεται έμπρακτα η δυνατότητα διαφορετικής ζωής στους δημόσιους χώρους, με τη φροντίδα από τα κάτω, χωρίς ένστολους και χωρίς την ασφυκτική παρουσία πολιτικών σχηματισμών που νοιάζονται περισσότερο για τους ψήφους παρά για τις ανάγκες όσων ζουν στη συνοικία της Vanchiglia. Αυτό που είναι σίγουρο είναι το γεγονός πως οι δικές μας πρωτοβουλίες δεν στράφηκαν ποτέ ενάντια σε αυτά καθαυτά τα ναρκωτικά. Την υποκριτική ηθικολογία την αφήνουμε στους γερουσιαστές που σνιφάρουν στις τουαλέτες του Μεγάρου Madama και καλύπτουν την n’drangheta ενώ την ίδια στιγμή βγάζουν λογύδρια μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες. Αυτό, όχι γιατί εντάσσουμε την κατανάλωση (ουσιών ή οποιουδήποτε άλλου εμπορεύματος) στη σφαίρα μιας ατομικής ελευθερίας, προσποιητά ασύνδετης από τη συλλογική πολιτική ανάλυση. Ο πρακτικός σκοπός αυτής της δικής μας -πολύ (και πιθανώς για μερικούς υπερβολικά) ανιαρής και χειροπιαστής- καμπάνιας δεν ήτανε ποτέ να τεθεί υπό εξέταση ο τρόπος με τον οποίο ο καθένας χρησιμοποιεί το χρόνο του και το κορμί του, αλλά η υπεράσπιση μιας περιοχής, απελευθερωμένης από συμφέροντα και σχέσεις που δεν έχουν καμία σχέση με την οικοδόμηση μιας εναλλακτικής πρότασης απέναντι στις υπάρχουσες κοινωνικές σχέσεις.

Για εμάς, αυτή η επιχείρηση που ενορχηστρώθηκε εναντίον των 7 συντρόφων αποτελεί το πλέον ποταπό σημείο που έφτασε ποτέ η DIGOS του Τορίνου. Ένα αξιοσημείωτο δείγμα αυτών των κατορθωμάτων και αυτών των ειδικών επιχειρήσεων τους, αποτελεί το γεγονός ότι η αστυνομία οδήγησε διακινητές κρακ στο αστυνομικό τμήμα -πιθανότατα δίνοντας εγγυήσεις ασυλίας τους- ώστε να τους πείσει να μηνύσουν συντρόφους που -σύμφωνα με το κατηγορητήριο- τους εκδιώξαν μπροστά από ένα σχολείο. Η απόπειρα να υψωθούν τα σημαιάκια ενός γκροτέσκου αστυνομικού αντιρατσισμού -με τη σκέψη ότι έτσι θα δημιουργηθεί μια κάποια υποθετική αμηχανία στο Askatasuna- χρειάζεται ένα στομάχι τόσο γερό, όσο εκείνο που διαθέτει μονάχα το πλέον ύπουλο [κατασταλτικό] σώμα της Ιταλίας. Η χρήση κρυφών καμερών και κοριών γι’ αυτές τις μαλακίες δείχνει σε όλους ποιες είναι οι προτεραιότητες της υπερτροφικής και βαριεστημένης πολιτικής αστυνομίας στο Τορίνο.

Όσον αφορά εμάς, θα συνεχίσουμε να λέμε ότι αν αγαπάμε την οδό Balbo πρέπει σε αυτό το μέρος να μην υπάρχουν ούτε διακίνηση ούτε μπάτσοι και να οργανώσουμε εκείνες τις πρωτοβουλίες αλληλεγγύης από τα κάτω, τις οποίες -πραγματικά- ποτέ άλλοτε δεν είχε τόσο ανάγκη η περιοχή. Είμαστε σίγουροι πως δεν είμαστε οι μοναδικοί.

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License