Απολογισμός ενός μέλους του Athens Independed Media Center

Έχουμε μπει ραγδαία στην πιο άγρια φάση κρατικής-καπιταλιστικής επίθεσης των τελευταίων τριάντα χρόνων. Οι μηχανές του πολέμου, η βιοπολιτική εξόντωσης, ο συστημικός ολοκληρωτισμός… αποχαλινώνονται. Σύντομα οι αντιστάσεις θα εκταθούν εκρηκτικά. Επιπλέον, το υλικό υπόβαθρο της κοινωνικής επικοινωνίας τρέχει ασταμάτητα προς το παράλληλο ψηφειακό σύμπαν. Τίποτα δεν είναι σαν το 1999, μα ούτε και σαν το 2008, σ’ αυτόν τον τομέα. Απ’ την απέναντι πλευρά, η διακρατική καπιταλιστική ολιγαρχία επιχειρεί, αυτήν την στιγμή με υγειονομικά προσχήματα, να κατοχυρώσει την ολοκληρωτική απομόνωση και την πανεποπτεία ως γενικευμένη καθημερινότητα. Το ΑΙ, η ανοιχτή συλλογική δομή αντιπληροφόρησης του κοινωνικού κινήματος έχει μια κρίσιμη ευθύνη: Θα χρειαστεί να συνδέσει τα αναδυόμενα θραύσματα σε άμεσο χρόνο, όπως το έχει ξανακάνει στο παρελθόν, αλλά τώρα σε πολύ μεγαλύτερη έκταση και ταχύτητα. Η ευρεία εμπλοκή των συλλογικοτήτων-χρηστών της δομής στην διαχείρισή της και η αποκέντρωσή της, πάνω σ’ ένα ανθεκτικό πλαίσιο πολιτικών συμφωνιών και διαδικασιών, θα γίνουν κρίσιμοι παράγοντες της ικανότητάς της να ανταπεξέλθει στις τρέχουσες συνθήκες…

Το παρόν κείμενο είναι ο απολογισμός ενός μέλους του Athens Independed Media Center (ΑΙ, από εδώ και πέρα για το κείμενο) που αποχώρησε στα τέλη του 2019. Συντάχθηκε και κοινοποιήθηκε αρχικά στην συλλογικότητα του ΑΙ τον χειμώνα του 2020. Ωστόσο, εξαρχής η απεύθυνση του ήταν ευρύτερη, διότι απουσίαζα από την ανοιχτή απολογιστική συνάντηση του Οκτώβρη (6η) και διότι τα ζητήματα που θίγονται και οι προτάσεις που κατατίθενται αφορούν σε όλο το οριζόντιο κίνημα. Η τοποθέτηση προς τους συντρόφους του ΑΙ δεν ήταν καθόλου μια εσωτερική κριτική κι ούτε μια προσωπική κατάθεση πεπραγμένων. Από την πρώτη μέχρι την τελευταία λέξη, η εμπειρία μου, και τα ερωτήματα για το μέλλον τίθενται από μια συνολική πολιτική σκοπιά για τον αντικρατικό-αντικαπιταλιστικό αγώνα τον οποίον υπηρετεί η ανοιχτή αυτοοργανωμένη δομή του ΑΙ. Σ’ ετούτη, την δημόσια μορφή του απολογισμού μου, έχουν γίνει συντακτικές τροποποιήσεις κι έχουν αφαιρεθεί ορισμένα σημεία που αφορούσαν σε διαχειριστικά γεγονότα και σε ειδικούς λειτουργικούς κανόνες.

Για την αναγκαιότητα ενός τέτοιου απολογισμού, ως πολιτικό καθηκόν, δεν ήταν καθοριστική μόνο η ιδιαίτερη συνθήκη μιας Διαχειριστικής Ομάδας (ΔΟ) που αποτελείται εξολοκλήρου από νέα ή σχεδόν νέα μέλη, αλλά και οι εξελίξεις στα πεδία του ταξικού-κοινωνικού πολέμου. Έτσι κι αλλιώς ο εσωτερικός απολογισμός των αποχωρούντων αποτελεί πολιτική ευθύνη, προσωπική και συλλογική. Οι λόγοι της δικής μου απουσίας σε μια κρίσιμη στιγμή (6η Απολογιστική) και της αποχώρησής μου λόγω ορισμένων συνθηκών που δεν θα μπορούσα να αλλάξω, ήταν παντελώς ανεξάρτητοι από τις πολιτικές παραμέτρους της σχέσης μου με το ΑΙ, παρότι το πραγματολογικό πλαίσιο αυτών των λόγων ήταν αμιγώς πολιτικό. Δεν αποχώρησα για προσωπικούς λόγους, κάτι που θα ήταν ασυνεπές προς την πολιτική στράτευσή μου, ούτε εξαιτίας κοινωνικών καθηκόντων, κάτι που θα μπορούσε να είναι κατανοητό και συζητήσιμο, αλλά λόγω συνθηκών που προέκυψαν μέσα στην κοινωνική διαπάλη. Η καρδιά μου και ο νους μου δεν έχουν απομακρυνθεί από το ΑΙ, βρίσκονται δίπλα στους συντρόφους που συνεχίζουν αυτό το κοπιαστικό για όλα τα μέλη της συλλογικότητας και ελάχιστα απολαυστικό για τους διαχειριστές, μα αναντικατάστατο έργο.

Ο απολογισμός μου, όπως θεωρώ ότι οφείλει να είναι κάθε απολογισμός, στέκεται αγκυρωμένος στο παρόν, με εστίαση στο συλλογικό υποκείμενο που εργάζεται στην δομή του ΑΙ και διατρέχει τα κρίσιμα σημεία της συλλογικής διαδρομής του διαστήματος της δικής μου συμμετοχής, με το βλέμμα στον ορίζοντα. Ποιά ήταν τα κρίσιμα επίδικα, τι επιτεύχθηκε, τι λείπει ακόμα, ποιές νέες ανάγκες και δυνατότητες αναδύονται και βέβαια, ποιές ήταν οι ευθύνες αυτουνού που μιλάει (οι δικές μου, εδώ). Γι’ αυτό θα κάνω αναφορές στις προηγούμενες απολογιστικές, σε αποφάσεις της συνέλευσης της συλλογικότητας, σε δικές μου παρεμβάσεις και στις μεταμορφώσεις όλων αυτών. Προκειμένου να μην διαβαστεί ο απολογισμός με παραμορφωτικά φίλτρα, διευκρινίζω εξαρχής ότι ως μη συμμετέχων πλέον ο λόγος μου δεν έχει καμία ισχύ μέσα στην συλλογικότητα. Υπηρετώντας τον κοινό αγώνα θεωρώ ευθύνη μου να μοιραστώ με την συλλογικότητα του ΑΙ και με όποιους άλλους συντρόφους ενδιαφέρονται για την πορεία του, την εμπειρία μου, τις αγωνίες μου και τις ιδέες μου. Η συλλογικότητα που εργάζεται στο πεδίο, παρότι είναι υπόλογη στις αποφάσεις των Απολογιστικών συνελεύσεων και κρίνεται από το κίνημα, έχει την απόλυτη αυτονομία να κρίνει το κάθε τι που την αφορά, την κάθε παρατήρηση, κριτική, πρόταση, διαθεσιμότητα. Καθένας έχει την δυνατότητα να ρωτήσει την συλλογικότητα, καμία απαίτηση όμως έξω από τον χώρο της δεσμευτικής κοινής εργασίας δεν αναγνωρίζεται.

Ξεκινώντας με μια ιστορική σύνοψη της μέχρι τώρα πορείας του ΑΙ, θα σταθώ σε δυο σημεία. Ένα είναι τα χαρακτηρηστικά της συγκρότησης του ΑΙ από την γέννησή του. Δεύτερο, η αφοσίωση των συντρόφων που ανέλαβαν αυτήν την ευθύνη μέχρι την στιγμή της παύσης μου κι απ’ ότι φαίνεται και μέχρι σήμερα. Στην σελίδα του ΑΙ με τίτλο Τι είναι το Indymedia, η πρώτη φράση είναι «Το Indymedia είναι μια παγκόσμια συλλογικότητα οργανώσεων ανεξάρτητης ενημέρωσης»*. Άποψή μου είναι ότι χρειάζεται να κρατήσουμε αυτόν τον περιεκτικό αυτοπροσδιορισμό-προσανατολισμό και να τον αποκωδικοποιήσουμε μέσα στην τρέχουσα συγκυρία. Στην ίδια σελίδα καταγράφεται ότι το ξεκίνημα έγινε «στα τέλη του Νοέμβρη του 1999 στο Σιάτλ των Η.Π.Α. και ο σκοπός ήταν η δημιουργία ενός ανεξάρτητου κέντρου ενημέρωσης, για την κάλυψη των διαδηλώσεων κατά του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου». Το Indymedia γεννήθηκε μέσα στο διεθνές μαζικό κίνημα ενάντια στις συναντήσεις των διακρατικών διευθυντηρίων. Ένα κίνημα χωρίς κεντρική καθοδήγηση, κίνημα σύγκλισης με αναφορά στην παγκοσμιότητα. Η διεθνής ενημέρωση αποτέλεσε μια πτυχή του ΑΙ κατά την διαδρομή του, με αρκετά ανοιχτό πνεύμα (ξενόγλωσσες δημοσιεύσεις και πρωτοβουλίες μεταφράσεων). Όπως θα το αναλύσω πολιτικά εκτενέστερα στο τέλος, σήμερα επανέρχεται η αναγκαιότητα της άμεσης παγκόσμιας αυτο-ενημερότητας των κινημάτων, σε υπερθετικό βαθμό. Υπάρχει μεγάλη απόσταση μεταξύ της φροντίδας ενός χώρου φιλοξενίας διεθνούς ενημέρωσης και της οργάνωσης μιας οριζόντιας δομής παγκόσμιας ενημερότητας. Όση είναι η απόσταση ανάμεσα στην κυριακάτικη βόλτα για παγωτό και την καθημερινή θρέψη (καλό το παγωτό, αλλά δεν ζεις μ’αυτό).

Το Indymedia είναι συλλογικότητα οργανώσεων. Δηλαδή, αφενός δομών, διαδικασιών και πολιτικών διεργασιών που επιτελούν συγκεκριμένο έργο. Αφετέρου, ιδρυτικά συνομόσπονδων. Ως προς το πρώτο, το ΑΙ χρειάστηκε χρόνια επίπονης τριβής μέσα στη συλλογικότητά του και στο κίνημα για να οικοδομήσει σιγά σιγά τις συμφωνίες, τις αποσαφηνίσεις, τους συλλογικούς τρόπους και τα εργαλεία ώστε να ανταπεξέλθει στο διακύβευμα της συγκρότησης μιας ανοιχτής, αλλά γερής και αποτελεσματικής δομής και να δημιουργήσει ένα πεδίο εξέλιξής της. Δυο δεκαετίες και μόλις έχει φτάσει το ρέμα στον μύλο. Όσο κι αν φαίνεται απλό στα λόγια, η μετάβαση από μια κουλτούρα εγωκεντρικού εθελοντισμού σε μια κουλτούρα εθελοντισμού με πυρήνα τις κοινές δεσμεύσεις και τα προσδιορισμένα καθήκοντα και περιορισμούς, δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Γι’ αυτήν την αργοπορία δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε τους συντρόφους που στελέχωσαν το ΑΙ αυτές τις δυο δεκαετίες. Ήταν συνέπεια της απουσίας του οργανωμένου κινήματος από την πολιτική και πρακτική εργασία που απαιτούταν και της απουσίας της αντίστοιχης εμπειρίας και κουλτούρας από το ευρύτερο κίνημα.

Ο συνομοσπονδιακός χαρακτήρας του Indymedia σε παγκόσμια κλίμακα ήταν ακόμα πιο ελλειπής. Η έκφραση αλληλεγγύης ή και η αποσπασματική δικτύωση δεν είναι ικανές να θεμελιώσουν μια συλλογική οργάνωση. Αλλά αυτό το ζήτημα εμπίπτει στις σκέψεις που θα μοιραστώ στο τέλος, εφόσον αφορούν στον ορίζοντα του ΑΙ. Σε ελλαδικό επίπεδο μόνο για ένα μικρό διάστημα υπήρξε απόπειρα δημιουργίας αποκεντρωμένων δομών. Ωστόσο, θεωρώ ότι μια πλατφόρμα είναι αρκετή για να καλύψει την τοπική δραστηριότητα, ενώ στην αντίθετη περίπτωση των διαφορετικών IMC ανά περιοχή θα χανόταν το στοιχείο της κινηματικής ενότητας, που αποτελεί μια από τις σημαντικότερες συμβολές του ΑΙ και η επαρχία θα απομονωνόταν περισσότερο. Εκείνο το στοιχείο που λείπει ακόμα είναι η πανελλαδική συμμετοχή στην δομή, κάτι που προϋποθέτει ομοσπονδιακές διαδικασίες μέσα στην δομή. Τα καλέσματα προς την επαρχία δεν απέδοσαν. Η αδυναμία είχε εντοπιστεί όσο συμμετείχα, μέσα στην ίδια την συλλογικότητα: στην ανεπάρκειά μας και στην παρεπόμενη ασυνέπειά μας να οργανώσουμε στην επαρχία συνελεύσεις και συναντήσεις προπαρασκευαστικές των απολογιστικών, παρότι είχε παρθεί αρκετές φορές η απόφαση. Τα ίδια τα τεχνικά και πολιτικά χαρακτηριστικά του ΑΙ αποτελούν την ιδανική συνθήκη για την αποκεντρωμένη οργάνωση της δομής του. Η απουσία κοινού φυσικού εδάφους δεν θα περιόριζε καμία δυνατότητα της δομής. Αντιθέτως, η αποκεντρωμένη ανάπτυξη της συλλογικότητας, θα την ενίσχυε κατά πολύ και θα την αναβάθμιζε ποιοτικά. Το συγκεκριμένο ζήτημα εξέλιξης άπτεται του ευρύτερου ζητήματος της ευθύνης των συλλογικοτήτων του κινήματος, το οποίο θα εξετάσω εκτενέστερα αργότερα. Σ’ αυτό το σημείο αρκεί να σημειώσω ότι η προσπάθεια οργανικής επαφής με την επαρχία θα ήταν γόνιμο να μην εγκαταληφθεί. Σε κάθε ευκαιρία, όποτε υπάρχουν οι διαθέσιμες δυνάμεις, αν η συλλογικότητα κινούταν προς την επαρχία, εκτιμώ ότι θα επέστρεφε δυναμωμένη σε άμεσο χρόνο.

Η έννοια συλλογικότητα οργανώσεων στην προαναφερόμενη σελίδα αναφέρεται στα IMC. Αν την τοποθετήσουμε στο ιστορικό πλαίσιο δημιουργίας του Indymedia, θα δούμε ότι υποδηλώνει και μια σχέση με το ευρύτερο κίνημα για την οικοδόμηση πιο ελέυθερων και δίκαιων κοινωνιών -όχι μόνο της αντιπληροφόρησης. Το παγκόσμιο κίνημα μέσα στο οποίο γεννήθηκε το Indymedia, αποτελούσε συνέχεια της αλληλεγγύης που εκφράστηκε με το αναδυόμενο Ζαπατιστικό κίνημα. Η πρωτοβουλία για τις διεθνείς διαδηλώσεις, η αναγνώριση της επίκαιρης ανάγκης για ανεξάρτητη ενημέρωση, αλλά και βασικά πολιτικά και οργανωτικά χαρακτηριστικά αυτών των πρωτοβουλιών αναδύθηκαν μέσα από την σχέση με το Ζαπατιστικό κίνημα. Ο EZLN, με μια καινοτομική πράξη την οποία ακολούθησε με συνέπεια, έβαλε τα παγκόσμια ιστορικά θεμέλια για την οριζοντίωση της σχέσης των οργανωμένων δομών με το ευρύτερο κίνημα και την κοινωνικοποίησή τους: Μετά την πρώτη οργανωμένη ένοπλη εξέγερση της πρωτοχρονιάς του ‘94 και την υπεράσπισή της από πλήθος κόσμου απέναντι στην σφαγή που αντέτεινε το μεξικάνικο κράτος, απευθύνθηκε στον κόσμο της αλληλεγγύης, άνοιξε διάλογο και δεσμεύτηκε στις αμεσοδημοκρατικές αποφάσεις του συνόλου του κινήματος, αλλάζοντας και το πολιτικό πρόγραμμά του. Ήταν ένα μεγάλο άλμα ενάντια στον κομματισμό και τον σεχταρισμό. Στις Αρχές Ενότητας Δικτύου Indymedia (ίδια σελίδα) καταγράφεται ότι «όλα τα IMC αναγνωρίζουν ότι προϋπόθεση για την συμμετοχή στην διαδικασία λήψης αποφάσεων κάθε ομάδας είναι η συνεισφορά προσωπικής εργασίας στην ομάδα». Χρειάστηκε να δοθεί αγώνας, διαχειριστικός και θεωρησιακής αναμέτρησης, για να πάψει τελικά ο οχετός απαξίωσης του ΑΙ από ανθρώπους και συλλογικότητες που δεν αναλάμβαναν κανένα έργο. Οι Ζαπατίστας πλέον έχουν μετασχηματίσει αυτήν την μορφή ανοίγματος στην συνομοσπονδιακή δομή των Καρακόλ (αυτοδιοικητικές δομές σε επίπεδο περιφέρειας) και των Αυτόνομων Δήμων, αλλά και στο Πανεθνικό Ιθαγενικό Συμβούλιο (CNI), το οποίο είναι ευρύτερο και αυτόνομο από το Ζαπατιστικό κίνημα, ενώ συνδέονται οργανικά. Οι κοινότητες βάσης συναποφασίζουν και δεσμεύονται στις κοινές αποφάσεις τους, ενώ έχουν την αυτονομία της υλοποίησής τους με τους δικούς τους τρόπους. Ειδικά για το ΑΙ η αντίληψη της διαλεκτικής ενότητας κινήματος και επιμέρους δομής έχει εκφραστεί στην επικράτηση της πολυσυλλεκτικότητάς του και της αμεροληψίας του -παρότι υπήρξαν και απόπειρες λεηλασίας του στο παρελθόν- και συμπυκνώνεται στον αποφασιστικό χαρακτήρα των απολογιστικών συνελεύσεων, έτσι όπως αποτυπώθηκε και σε κείμενο του ΑΙ το 2016, μεταξύ δυο συναντήσεων. Έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να υπάρξει ένα Indymedia χωρίς τους συντρόφους που αναλαμβάνουν την λειτουργία του, αφού δεν μπορεί να παρθούν αποφάσεις από το ανοιχτό σώμα της απολογιστικής χωρίς την συναίνεσή τους και δεν μπορεί να υπάρξει ένα κίνημα χωρίς το Indymedia (παραφράζοντας το «ποτέ πια ένας κόσμος χωρίς εμάς»). Συγχρόνως, η συμμετοχή του μέγιστου πλήθους συντρόφων στην χάραξη πορείας, έστω κι αν η απόκλιση από τις δεσμευτικές διαθεσιμότητες είναι μεγάλη, αναβαθμίζει τα συλλογικά θεμέλια της δομής. Η εξέλιξη αυτής της σχέσης επίσης εμπίπτει στο ζήτημα της συνευθύνης των συλλογικοτήτων του κινήματος.

Χρειάστηκα μια σελίδα για να θίξω το πρώτο σημείο της ιστορικής σύνοψης της μέχρι τώρα πορείας του ΑΙ, επειδή συμπεριλαμβάνει όλα τα σημερινά επίμαχα για την συμβολή της δομής στο κίνημα. Για την αφοσίωση των συντρόφων που ανέλαβαν αυτήν την ευθύνη δεν χρειάζεται ούτε μια παράγραφος. Όσοι δεν εγκατέληψαν την ευθύνη μόλις την ανέλαβαν ή σε σύντομο διάστημα (και υπήρχαν τέτοιοι, πολλαπλάσιοι από εκείνους που έμεναν μετά από κάθε απολογιστική), έδωσαν όλο τον εαυτό τους σε αυτήν την προσπάθεια. Ίσως μερικών απ’ όσους περάσαμε από το ΑΙ, ο εαυτός μας να μην ήταν ο καταλληλότερος για να κατανοήσει τα πολιτικά θεμέλια της δομής ή για να αντιμετωπίσει το παγόβουνο των προβλημάτων που έπρεπε να επιλυθούν, όμως το σύνολο όσων αντάμωσα αποτελεί υπόδειγμα αγωνίας και ανιδιοτελούς εργασίας για ένα κοινό καθήκον. Για το ένα και μοναδικό πρώην μέλος με το οποίο ήρθαμε σε πολιτική αντιπαράθεση και δημόσια, δεν έχω να απολογίσω κάτι έξω από τις γενικές παρατηρήσεις που έχω κάνει μέχρι εδώ, παρά να καταθέσω την αδιάλλακτη εκτίμησή μου στην πολύχρονη προσπάθειά του, χωρίς την οποία ίσως να μην υπήρχε το ΑΙ σήμερα.

Εγώ μπήκα στην ΔΟ του ΑΙ το καλοκαίρι του 2016, αμέσως μετά από μια απολογιστική που είχε βάλει επιτακτικά το ζήτημα της αύξησης των μελών της συλλογικότητας. Όπως κοινοποίησα με ένα πρώτο εσωτερικό κείμενο, μπήκα στην ΔΟ κατόπιν συλλογικών αποφάσεων της πολιτικής συλλογικότητας στην οποία συμμετέχω και της Συνέλευσης Αλληλεγγύης στους Πολιτικούς Κρατούμενους, τους Διωκόμενους και τους Φυλακισμένους Αγωνιστές και με πλήρη προσωπική διάθεση. Το σημειώνω διότι αφορά το βασικό χρόνιο πρόβλημα του ΑΙ, την απουσία συμβολής στην κοινή κινηματική δομή σχεδόν από το σύνολο του ογανωμένου ελλαδικού κινήματος. Στην διαχρονία του ΑΙ έχει γίνει καταφανές πως διαστρέφεται ή έννοια της συλλογικοποίησης. Η συλλογικότητα γίνεται όχημα διαφυγής από το κοινό καθήκον, συνήθως υπό το πρόσχημα της πολιτικής ασυνοχής. Ενώ ένα αναλογικά μεγαλύτερο πλήθος συντρόφων που δεν ήταν οργανωμένοι σε συλλογικότητες συγγένειας, κράτησαν το ΑΙ ζωντανό, με ανυπολόγιστο αίσθημα ευθύνης. Κατόπιν εντατικών απευθύνσεων της συλλογικότητας προς το κίνημα αυτά τα τρία χρόνια, άρχισε να διαμορφώνεται μια αντίθετη τάση. Θεωρώ ότι η συμμετοχή ενός μέλους πολιτικής συλλογικότητας που είχε αναλάβει μια σταθερή δέσμευση προσωπικά, αλλά και για άλλα συλλογικά σχήματα και η τοποθέτηση του προβλήματος στο βάθος του από κάποιον που ήταν μέρος και του προβλήματος και της λύσης, είχε καθοριστική συμβολή στην συγκέντρωση των προσπαθειών της συλλογικότητας του ΑΙ προς αυτήν την κατεύθυνση.

Η συγκεκριμένη δέσμευσή μου σε άλλες συλλογικότητες όχι μόνο δεν είχε ως συνέπεια το σχίσμα ευθυνών και την μικροπολιτική εργαλειοποίηση της συμμετοχής μου -κάτι που αποτελεί διαρκές κίνδυνο, με δεδομένη την εμμένουσα κομματική κουλτούρα-, αλλά αντιθέτως, ήταν αντιληπτή από εμένα και τις συλλογικότητες που συμμετείχα ως αυστηρή ευθύνη συνέπειας στους σκοπούς, στις συμφωνίες, στην λειτουργία και στο εξελικτικό δυναμικό της δομής στην οποία ανέλαβα να εργαστώ. Τέτοια είναι η ευθύνη των συλλογικοτήτων και των συντρόφων που οργανώνονται. Μπήκα με ένα σύνολο ερωτημάτων για την τρέχουσα λειτουργία της δομής και για την εξέλιξή της. Η εργασία μου μέσα στην δομή μου έδωσε σε σύντομο χρονικό διάστημα την δυνατότητα να κατανοήσω πως λειτουργεί η συλλογικότητά της και ποιές είναι οι εφηρμοσμένες δυνατότητές της. Συνδέθηκα με την δραστηριότητα της ΔΟ σαν μαθητής και εργάτης, κάτι που αποτελεί προϋπόθεση για την γείωση της πολιτικής και πρακτικής αντίληψης στις παρούσες συνθήκες και δυναμικές. Και σαν μαθητής και ακόμα συνεργάτης, από άλλα πόστα, συνεχίζω στον διάλογο για τις ανάγκες και την προοπτική του ΑΙ.

Οι κρίσιμοι στόχοι που είχα αναγνωρίσει και επισημάνει με εκείνο το εσωτερικό κείμενο ήταν το βαθύτερο άνοιγμα της δομής προς το κίνημα, η θωράκισή του ως κομβικού φορέα αντιπληροφόρησης και δημόσιου διαλόγου του οριζόντιου αντιεξουσιαστικού/κοινωνικού κινήματος και η συμβολή στην ανάπτυξη αυτού του κινήματος, από αυτό το κομβικό σημείο. Η ανάγκη της θωράκισης ερχόταν από τους εχθρικούς υπονομευτικούς παράγοντες στο πεδίο της χρήσης του μέσου, σε συνδιασμό με τις αδυναμίες της ΔΟ (πολιτικές, αντιληπτικές, τεχνικές) και από τις «συντροφικές» πολιτικές επιθέσεις που εκείνη την περίοδο αποσκοπούσαν στην απαξίωση και την περιχαράκωση του ΑΙ. Επιπλέον θεωρούσα ότι πρέπει να μην χάνουμε ποτέ από τον ορίζοντά μας, μέσα στην συλλογικότητα και στον διάλογο με το κίνημα, ότι το ΑΙ είναι κάτι παραπάνω από ένας αποσπασματικός χώρος αγωνιστικής προσφοράς˙ ότι αποτελεί τον σιδηρόδρομο και την υπερταχεία που ενώνει το κίνημα τοπικά (ελλάδα) και το τοπικό με το παγκόσμιο. Αυτό σήμαινε προσωπικούς κόπους και ευθύνη για όλους. Χρειαζόταν να κάνουμε πολλά επιπλέον των αμέτρητων ωρών στην διαχείρηση. Και προσπαθήσαμε πολύ, με απτά αποτελέσματα.

Θα καταγράψω εδώ τα ειδικά ζητήματα που έκρινα τότε ότι πρέπει να επεξεργαστούμε, τα οποία ανέκυψαν από την απολογιστική κατά την οποία εντάχθηκα στο ΑΙ κι από την πρώτη εμπειρία μου εντός και σε συνάφεια με τα δεδομένα της απολογιστικής. Ίσως να γίνονται κουραστικές οι σχολαστικές αναδρομές, θ’ αποτελέσουν όμως σημεία αναφοράς, διότι διατρέχουν την συνέχεια της συλλογικής προσπάθειας μέχρι την 6η Απολογιστική (6ηΑ). Όλα δουλεύτηκαν, ορισμένα απαντήθηκαν ικανοποιητικά, σε ορισμένα γινόταν διαρκής σημαντική πρόοδος, παρότι δεν φτάσαμε σ’ ένα επίπεδο μεθοδολογικής εμπέδωσης και άλλα βρίσκονταν ακόμα μέχρι την στιγμή της αποχώρησής μου στο σημείο μηδέν, μετά από μικρές εκτινάξεις. Θα συμπεριλάβω μαζί με τους σημερινούς σχολιασμούς, λίγα σύντομα αποσπάσματα της τότε ανάπτυξης των ζητημάτων, που βοηθούν στην αποσαφήνιση των συγκεκριμένων στόχων, δυνατοτήτων και προτάσεων (ορισμένες από τις οποίες είχαν καταγραφεί στην απολογιστική που είχε προηγηθεί):

1. Η πολιτική σχέση της δομής με το οριζόντιο κίνημα, στην γενική διάστασή της.

...Βάση διαλόγου για την σχέση δομής αντιπληροφόρησης και κινήματος αποτελεί η θέση ότι ως εγχείρημα του οριζόντιου κινήματος θεμελιώνεται στην αυτονομία του συλλογικού σώματος εργασίας στην δομή. Ο ανοιχτός διάλογος ξεκινάει με τον σεβασμό στην εργασία και στην αυτονομία του αυτοοργανωμένου εγχειρήματος.

Το αυτοοργανωμένο εγχείρημα από την πλευρά του οφείλει να αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως κύτταρο για την ανάπτυξη του οριζόντιου αντιστασιακού κινήματος. Το athens.indymediaμε την μέχρι τώρα δραστηριότητά του υπηρετεί με συνέπεια αυτόν τον σκοπό. Χρειάζεται να προχωρήσουμε με τρόπους ακόμα πιο προωθητικούς για τον αγώνα, ενωτικούς και αμερόληπτους. Ένα βασικό μέσο είναι οι τακτικές (δίμηνες) ανοιχτές συνελεύσεις. Και η μετάβαση στην επαρχία, πιο αραιά όσο ακόμα δεν υπάρχει ευρεία συμμετοχή από την επαρχία στην δομή...

Ο ένας πρακτικός στόχος επιτεύχθηκε με αστάθεια. Στην δημόσια τοποθέτησή μου πριν την 5η Απολογιστική (5ηΑ), τον Γενάρη του ‘18, εξήγησα τις συνθήκες-αιτίες του προβλήματος. Υποθέτω ότι η παρούσα σύνθεση της συλλογικότητας του ΑΙ έχει τις ίδιες δυσκολίες και ότι οι σύντροφοι που την στελεχώνουν καταλαβαίνουν άμεσα τις συνθήκες που ανακυκλώνουν την απομόνωση. Θα επισημάνω ότι η ισχνή συμμετοχή του κινήματος ήταν καθοριστική, χωρίς η διαπίστωση ετούτη να αποτελεί υπεκφυγή από τις δικές μας εθύνες. Σημειώστε επίσης ότι στις θεματικές προτάσεις του ΑΙ για την 5ηΑ, οι τακτικές και ανοιχτές συνελεύσεις είχαν ενταχθεί στο μεγάλο ζήτημα της (μη) στήριξης των συλλογικοτήτων στην διεύρυνση της συμμετοχής. Και οι δυο στόχοι, που αποτελούν βάσεις για την κινηματική αξιοπιστία και ανάπτυξη του ΑΙ, εκκρεμούν.

2. Πως αντιλαμβανόμαστε την σχέση της ΔΟ με την ανοιχτή συνέλευση. Πως αποτυπώνεται στον αποφασιστικό χαρακτήρα της ανοιχτής συνέλευσης και της διαχειριστικής συλλογικότητας η γενική πολιτική αντίληψή μας για την σχέση της δομής με το οριζόντιο κίνημα. Συλλογική και ατομική ευθύνη προς το κίνημα, μέσα στην ΔΟ.

...Η ανοιχτή συνέλευση έχει αποφασιστικό χαρακτήρα. Κάθε συνέλευση του οριζόντιου κινήματος έχει αποφασιστικό χαρακτήρα. Έτσι επιτυγχάνεται η πιο ευρεία συναίνεση. Το ζήτημα της πρακτικής δέσμευσης των συμμετεχόντων δεν μπορεί να τίθεται ως προαπαιτούμενο, αλλά ως αναγκαία συνθήκη που ικανοποιείται με την συνειδητή προσέγγιση των ενδιαφερόμενων στις συλλογικές διεργασίες…

Η συλλογικότητα εργασίας έχει την ευθύνη για την υλοποίηση των αποφάσεων της ανοιχτής συνέλευσης, αλλά και για την λήψη πρωτοβουλιών που μπορεί να κριθούν αναγκαίες στο μεσοδιάστημα των ανοιχτών συνελεύσεων, σε αρμονία με το πνεύμα των συλλογικότερων αποφάσεων. Είναι βέβαιο ότι η ΔΟ θα χρειάζεται να παίρνει αποφάσεις διεκπεραιωτικές, λειτουργικές και οργανωτικές με πολιτική βαρύτητα. Η συλλογικότητα εργασίας κρίνεται από το κίνημα για τις δραστηριότητές της και υποχρεούται να απολογείται στην ανοιχτή συνέλευση της δομής ή και όπου αλλού κρίνει η ίδια. Ωστόσο, καμία άποψη δεν μπορεί να έχει ισχύ αν δεν βρίσκει αποδοχή από το συλλογικό σώμα που εργάζεται στο επίμαχο πεδίο. Η παραπάνω θέση δεν αναιρεί την ισοτιμία των απόψεων. Αντιθέτως, αποτελεί την έδρα της...

Έχω την πεποίθηση ότι αυτή η σχέση έχει θεμελιωθεί ως πολιτική θεώρηση. Κατέδειξα παραπάνω ότι αποτελεί συνεπή εφαρμογή του Ζαπατιστικού συνομοσπονδιακού παραδείγματος, απ’ το οποίο προέρχεται το Indymedia (ο συνομοσπονδισμός έχει πιο μακρυνές ρίζες στην επαναστατική ιστορία και βέβαια πήρε κι άλλες μορφές έκτοτε). Πάραυτα, δίχως την πρακτική δόμησή της, δηλαδή, τακτικές ανοιχτές συνελεύσεις και πολιτικός διάλογος με την επαρχία, μεγάλο μέρος της οποίας δεν γνωρίζει καθόλου πως λειτουργεί πολιτικά, οργανωτικά και πρακτικά το ΑΙ, μένουν μόνο οι απολογιστικές, όπου έτσι αναπόφευκτα συγκεντρώνονται κατά κύριο λόγο προβήματα.

3. Επεξήγηση των εφηρμοσμένων τεχνικών δυνατοτήτων και λειτουργικών όρων για την συλλογική διαχείριση της πληροφορίας(προς το κοινό των χρηστών).

Και αυτό το θέμα εντάχθηκε στην 5ηΑ στο μεγάλο ζήτημα της (μη) στήριξης από τις συλλογικοτήτες, σε μια ειδική πτυχή του, την πιο πολιτική: Συμφωνίες συλλογικής διαχείρισης. Με την πρώτη ανακοίνωση της 5ης, πριν τεθούν τα θέματα αναλυτικά, ο έλεγχος της διαχειριστικής ομάδας συνδέθηκε με την υποστήριξη - ενίσχυση – διεύρυνσή της. Ήδη μετά την ολοκλήρωση των Απολογιστικών του ‘16 είχαν παρθεί σημαντικές αποφάσεις, που ίσχυσαν τουλάχιστον μέχρι την 6ηΑ.

Επίσης πριν την 5ηΑ, διαπίστωσή μου ήταν ότι: «Ορισμένα ριζικά ζητήματα παραμένουν εκκρεμή, δημιουργώντας συνθήκες σοβαρών κρίσεων. Έχουμε όμως κατακτήσει τρόπους για να απαντάμε συλλογικά στις αντιφάσεις, τις αντιθέσεις, τις αντιπαραθέσεις και τα εξελικτικά διλλήματα. Έχουμε την κοινή εμπειρία της μεθοδολογίας των οριζόντιων διαδικασιών». Επιπλέον, οι τεχνικές αναβαθμίσεις βοήθησαν καθοριστικά προς την κατεύθυνση της βελτίωσης την απόδοση του μέσου σε επίπεδο συλλογικής πολιτικής και διαχείρισης, επικοινωνίας και χρηστικότητας, χάρη στο πάθος και το έργο των τεχνικών της δομής. Ελπίζω το ποσοτικό δυνάμωμα της συλλογικότητας να ενίσχυσε και την ποιοτική αναβάθμιση του πολιτικού υποβάθρου και των μεθόδων συλλογικής διαχείρισης.

4. Ερμηνεία και εφαρμογή της ΠΔ (Πολιτική Δημοσίευσης). Συγκεκριμενοποίηση ειδικών σημείων. Διάκριση κατηγοριών και κριτηρίων.

Σ’ αυτό το ζήτημα έγινε τεράστεια πρόοδος, σε πολλούς παράλληλους άξονες, μετά την 5ηΑ. Δεν θα μεταφέρω εδώ την εκτενή τοποθέτησή μου για την 5ηΑ, όμως, όποιος θέλει να έχει άποψη για τα ζητήματα της ΠΔ και γενικότερα για το θέμα «λογοκρισία», οφείλει να την μελετήσει, μαζί με την πλειάδα των προτάσεων και ερωτημάτων αποσαφήνισης της Π.Δ. και των αναγκαίων εφαρμοστικών κανόνων, που κατέθεσα δημόσια ακολούθως. Όπως είναι προφανές διαβάζοντας εκείνες τις παρατηρήσεις, οι τυποποιημένες δημόσιες εξηγήσεις για εκείνα που πάνε στα κρυμμένα είναι προϊόν μακράς ζύμωσης μέσα στην ΔΟ, όπως και οι μη εμφανείς επεξηγήσεις που τις συνοδεύουν και πιστεύω να ήταν επιβοηθητικές για τους νέους διαχειριστές. Το σημαντικότερο από εκείνη την πολιτική ανάλυση νομίζω ήταν η κρισιμότητα της συναντίληψης του νοήματος της ΠΔ, χωρίς την οποία το ΑΙ ούτε θα μπορούσε να βελτιώσει την διαχείριση, ούτε να κάνει ουσιαστικό πολιτικό διάλογο με το κίνημα, ούτε να επιτελέσει το καθήκον του ως γερή και συνομόσπονδη δομή και βέβαια ούτε να αμυνθεί απέναντι στην υπονόμευσή του.

Θυμίζω ότι στο ξεκίνημα του ΑΙ ανέβαιναν τα πάντα. Ακόμα και αδιαμφισβήτητα εθνικιστικά σχόλια πχ. Αργότερα άρχισε ένα φιλτράρισμα. Η ενοχή της λογοκρισίας έμεινε μέχρι τις μέρες μας. Ύστερα ήρθε η παγκόσμια ιστορική καινοτομία των δημόσιων Κρυμμένων. Ήταν και παραμένει το υπόδειγμα του ανοιχτού συλλογικού ελέγχου, με απόλυτη διαφάνεια, στην δημοσιογραφία. Η συμπλήρωσή της με το προσωρινό αρχείο των Διαγραμμένων εμπλούτισε τα διαχειριστικά εργαλεία στην υπηρεσία της ΠΔ και της ανοιχτότητας του ΑΙ. Παρότι πρωτοστάτησα στην θέσπιση κοινών και αυστηρών κανόνων, ερμηνειών κτλ, θεωρώ ότι το ΑΙ δεν κινούταν σε λάθος κατεύθυνση. Η δεκτικότητα βρίσκεται από την ριζοσπαστική πλευρά, μιας αναγκαίας αλλαγής που ξεκίνησε με την γέννηση του παγκόσμιου Indymedia. Με όλες τις διαστροφές της και τα παρατράγουδά της. Η παλιά γενιά άνοιξε δρόμο. Η συλλογική εξέλιξη χρειάζεται χρόνο. Το ΑΙ δεν κινδύνεψε από την ελευθεριότητά του. Μέχρι κι οι πολέμιοί του δεν αρνήθηκαν ποτέ το πιο ανοιχτό παράθυρο στον κόσμο, την μεγαλύτερη οριζόντια κοινότητα στον ελλαδικό χώρο.

Πιθανώς να χρειάζεται επιπλέον συλλογική καλλιέργεια λεπτεπαισθησίας στο φιλτράρισμα των αναρτήσεων. Μέχρι την 6ηΑ χρειαζόταν. Υποθέτω ότι η νέα σύνθεση χρειαζόταν χρόνο για να βρει κοινή γραμμή. Ενδεχομένως να χρειαζόταν εργασία κατανόησης των εφαρμοζόμενων κανόνων και των συγκεκριμενοποιήσεων της ΠΔ εντός της ΔΟ και προς το κίνημα. Η εκάστοτε ΔΟ κρίνει τις ανάγκες της.

5. Πολιτική υπεράσπιση της διάλληλης λειτουργίας του πεδίου αντιπληροφόρησης και του φόρουμ συζητήσεων.

Θα σταθώ εδώ, επειδή διαβλέπω έναν κίνδυνο. Η κατηγορία Συζητήσεις, το εργαλείο του ανοιχτού διαλόγου, παραμένει κλειδωμένη επί πολλούς μήνες. Οι Συζητήσεις ήταν η πρώτη κατηγορία που κλειδώθηκε προκειμένου να γίνει αντιληπτή στο κίνημα η δυσκολία της ΔΟ, το δυσανάλογο προς την ευθύνη της μέγεθός της και η συνευθύνη όλου του κινήματος για την λειτουργία αυτής της δομής του. Ποτέ δεν αναιρέθηκε η πολιτική απόφαση που πάρθηκε το 2016 μέσα από δυο απολογιστικές συναντήσεις, για την διατήρηση του μέσου ως πεδίου ανοιχτού κοινωνικού διαλόγου με τα κριτήρια της ΠΔ. Ορισμένες συλλογικότητες και σύντροφοι αναγνωρίσαμε μια πρόθεση περιορισμού του μέσου στην μορφή μιας πλατφόρμας «επίσημων» δημοσιεύσεων (από οργανωμένα σχήματα), με σκοπό να μείνει εκτός κοινού πεδίου ο κριτικός διάλογος. Φυσιολογικά, μόνο τα συντηρητικά κουμάντα έχουν λόγους να θέλουν την περιχαράκωση του δημόσιου διαλόγου. Το ΑΙ κινήθηκε στην αντίθετη κατεύθυνση, κατοχυρώνοντας την ανοιχτότητα του μέσου, τον άμεσο και γόνιμο χαρακτήρα του κοινωνικού διαλόγου. Για να στηριχθεί αυτή η απόφαση έγιναν οι έντονες προσπάθειες αναβάθμισης της διαχείρισης σε όλα τα επίπεδα, που απέδοσαν μια συνολική αποκατάσταση της αξιοπιστίας του ΑΙ, παρότι ακόμα ατελούς. Εντέλει, όταν οι Συζητήσεις μπήκαν στο ψυγείο, αποφασίστηκε όχι λόγω κάποιας υποτίμησής τους, αλλά ως μέσο αγανάκτησης προς το κίνημα, για την μη συμμετοχή του, άρα λόγω της σημασίας τους. Απλά, ήταν η πρώτη και τελευταία κατηγορία που πάγωνε εφόσον ήταν η λιγότερο κρίσιμη για την άμεση ενημερότητα.

Οι αφορμές για την πολεμική ενάντια στον ανοιχτό διάλογο ελαχιστοποιήθηκαν μέχρι την 6ηΑ, λόγω της εξέλιξης της ΔΟ και των εργαλείων της, όπως το εξήγησα ως εδώ. Με το ξεκαθάρισμα, από την 5ηΑ και στη συνέχεια, των καυτών ειδικών ζητημάτων που χρόνιζαν και είχαν ξανατεθεί στην 5η (αν θα επιτρέπονται Συζητήσεις και κριτική σε πολιτικούς κρατούμενους και αναφορικά σε παράνομες οργανώσεις και δράσεις, όπως και αν θα επιτρέπεται η ενδεχόμενη παραβίαση της Πολιτικής Δημοσίευσης από κείμενα υπαρκτών συλλογικοτήτων), δημιουργήθηκε μια γερή βάση αδιάβλητης διαχείρισης. Το γεγονός ότι μπορούμε να κρίνουμε διαχειριστικές πράξεις με τόσο σαφώς συμφωνημένους και δεδηλωμένους όρους όσο αυτοί που διαμορφώθηκαν σιγά σιγά, αποτελεί καθοριστικό επίτευγμα. Δεν τίθεται πλέον υπό συζήτηση καμία επίφαση που να συμπεραίνει την κατάργηση των Συζητήσεων ως εποικοδομητική, έστω καιροσκοπικά. Μέχρι το καλοκαίρι του ‘19 το πιο σοβαρό πρόβλημα που παρέμενε μέσα στις Συζητήσεις και απαιτεί ευαίσθητους αισθητήρες, ήταν η αμιγώς εχθρική, αλλά συγκαλυμμένη, προπαγάνδα.

Άλλωστε, κατά πως τέθηκε στην 5ηΑ: Κανένα πρόβλημα στη διαχείριση του μέσου δεν δικαιολογεί τον περιορισμό των λειτουργιών του ή και την παύση του. Το '16 αντιμετωπίσαμε την πρόταση κατάργησης των Συζητήσεων, που θα αποτελούσε φίμωση του δημόσιου διαλόγου. Ένα πλήθος συντρόφων εντός κι εκτός φυλακής είχαν επισημάνει ότι το πρόβλημα δεν είναι οι Συζητήσεις καθαυτές, αλλά η κουλτούρα των χρηστών και η διαχείρισή τους. Δεν κόβουμε το κεφάλι που πονάει. Πόσο μάλλον, όταν ξέρουμε ότι είναι ο εχθρός αυτός που μας δηλητηριάζει, προβοκάροντάς μας, ώστε να δηλητηριαζόμαστε μεταξύ μας. Η απαξίωση και η προληπτική, δηλαδή, οριστική λογοκρισία, συνδέονται ριζικά. Δεν γίνεται η δεύτερη να αποτελεί απάντηση στην πρώτη. Το «αν δεν μπορούμε να το διαχειριστούμε...» δεν αποτελεί ικανοποιητική απάντηση. Αποτελεί επίχρυσμα της απαξίωσης.

Η ισότιμη δυνατότητα δημοσίευσης με ορισμένους βασικούς πολιτικούς όρους και η αδιάκοπη λειτουργία του μέσου, το έχουν κάνει ισχυρό. Όπως έχουν διαπιστώσει οι μελετητές των δικτύων από τα πρώτα χρόνια της εξάπλωσης του internet, η οριζόντια πλανητική δικτύωση και η σταθερότητά της στηρίζονται στους αδύναμους δεσμούς. Στην κοινωνική μεθόριο του το κίνημα αναπτύσσεται.

Θα σχολιάσω σχετικά ότι σ’ αυτόν τον τομέα το Indymedia είναι αναντικατάστατο. Τα «social media» (sm) δεν είναι οριζόντια. Ως προς το πως δικτυώνονται οι χρήστες, είναι κλειστά, σεχταριστικά μέσα. Ενώ στην διαχειριστική δομή τους είναι απολύτως εποπτευόμενα. Κλειδώνεσαι με την παρέα σου στο σπίτι σου κι ο μπάτσος έχει μια σούπερ κάμερα στο ταβάνι και όλα τα κλειδιά της πολυκατοικείας! Επιπλέον, ως προς την κυκλοφορία της πληροφορίας είναι επίσης συγκεντρωτικά. Κάθεστε στον καναπέ με τους κολλητούς και βομβαρδίζεστε μαζί με εκατομμύρια άλλους με τους οποίους δεν θα επικοινωνήσετε ποτέ, από τον ίδια επιλεγμένη και ρετουσαρισμένη «ενημέρωση» των ιμπεριαλιστικών κολοσσών. Οι Συζητήσεις του Indymedia μπορούν να ενώσουν τους πάντες, πετώντας έξω ακριβώς εκείνους που έχουν λόγους για να ελέγχουν ή να περιορίζουν τον κοινωνικό διάλογο. Η αυταρέσκεια της εικόνας μπορεί να μείνει στα ιστορικά σκουπίδια των sm.

Έχουν δίκιο εκείνοι που αντιτείνουν ότι πρέπει να ακολουθούμε την κινητικότητα της κοινωνίας, τους τρόπους που οι άνθρωποι επικοινωνούν, για να επικοινωνήσουμε μαζί τους. Σχεδόν οποιοσδήποτε δογματικός αφορισμός αποτελεί παράγοντα απομόνωσης, άρα αναπαραγωγής των κυρίαρχων αντι-κοινωνικών συνθηκών (το σχεδόν για να αποφύγουμε έναν δογματικό αφορισμό!). Όποιοι έχουν καιροσκοπικές φιλοδοξίες, επομένως όχι ριζοσπαστικές, χρησιμοποιώντας τα συστημικά πεδία αφομοιώνονται σ’ αυτά. Όταν ανοιγόμαστε στην κοινωνική μεθόριο μεταξύ αφομοίωσης και ρήξης, το ζητούμενο είναι να μετατοπίσουμε το δικό μας σύνορο παίρνοντας και μετασχηματίζοντας τον ζωτικό χώρο του εχθρού, δηλαδή, να προσελκύσουμε δυνάμεις μέσα στο δικό μας πεδίο κι έτσι να το μεγεθύνουμε. Αυτό κάνουν οι πολιτικές οργανώσεις παίζοντας με τα sm. Υπάρχει μια διαφορά βαθμίδας μεταξύ των πολιτικών οργανώσεων και του Indymedia. Το πεδίο των επικοινωνιών είναι εργαλειακό για τις πολιτικές οργανώσεις. Τα δίκτυα γίνονται ένα μέσον για τους σκοπούς της οργάνωσης. Ενώ ο σκοπός του Indymedia είναι η κοινωνική δικτύωση καθαυτή, όμως με τους όρους τους οριζόντιου κινήματος. Ειδικά το ΑΙ είναι το εργαλείο που αναβαθμίζει πολιτικά και οργανωτικά την κοινωνική δικτύωση. Η μετατόπιση της πολιτικής επικοινωνιακής δραστηριότητας από τα sm προς το ΑΙ θα είναι τεράστεια δύναμη για το κίνημα. Το ΑΙ έχει τις προϋποθέσεις για να γίνει ένας τέτοιος χώρος υποδοχής. Μάλλον όχι αυτόματα. Μέσα από πολιτική ζύμωση, συμμετοχική ενίσχυση, συλλογική εμβάθυνση και προετοιμασία, τεχνικές και διαχειριστικές τροποποιήσεις κτλ.

Δεν είναι τεχνικές οι αιτίες που είχαν κάνει το ΑΙ σχετικά αργό. Είναι πολιτικές/πολιτισμικές. Οι τεχνικοί του ΑΙ έχουν καταβάλει όλες τις δυνατές προσπάθειες σε αυτήν την κατεύθυνση. Αν ένα πολύ μικρό μέρος από τους συντρόφους που τρομπάρουν στα sm αναλάμβανε την κινηματική ευθύνη της συμμετοχής στο ΑΙ, μειώνοντας αναλογικά τον αναγκαίο χρόνο εργασίας για το σύνολο των διαχειριστών, το ΑΙ θα ήταν πύραυλος. Την λεζάντα την δωρίζει ο καπιταλισμός άκοπα. Η αυτοδιεύθυνση θέλει λίγο ζωντάνια. Τα πολιτικά σχήματα που δεν αντιλαμβάνονται την ανάγκη ανάπτυξης αυτού του χώρου κινηματικής υποδοχής, λογικά και βάσει ενδείξεων δεν ενδιαφέρονται για την καλλιέργεια της κοινωνικής μεθορίου του κινήματος, παρά μόνο για την μεγέθυνση των δικών τους αυστηρά οριοθετημένων χώρων. Δεν είναι μόνο η κουλτούρα της ανευθυνότητας, της μη δέσμευσης, της φυγοπονίας, πίσω από την αδιαφορία για το ΑΙ. Είναι και η πολύ πιο συγκεκριμένη και οργανωμένη ροπή του σεχταρισμού.

Το ΑΙ δεν επιτρέπεται να απορρίψει κανέναν λόγω μη ανάληψης καθηκόντων ή έστω λόγω έλλειψης αλληλεγγύης˙ είναι ότι πιο ανοιχτό έχει και πρέπει να έχει το κίνημα. Το όπλο του ΑΙ είναι το εύρος της απεύθυνσης του. Τα βλήματά του είναι η πρακτική και ο λόγος της συλλογικότητάς του, που εκφράζουν ότι πιο ανοιχτό, εξισωτικό κι ελεύθερο διαθέτει το κοινωνικό κίνημα. Η γόμωσή του είναι οι σύντροφοι που εργάζονται στα ψηφιακά «υπόγεια». Είναι σίγουρο ότι όλοι όποιοι έχουν ανάγκη μια αγωνιστική κινητικότητα έξω από το χωράφι τους, έχουν ευαίσθητα αυτιά για τους κανονιοβολισμούς του ΑΙ. Κανονιοβολισμοί είναι οι καινοτομικές αλλαγές του ΑΙ, είναι και τα διαχειριστικά λάθη του (φίλια πυρά). Οι εσωτερικές πολιτικές κανονιές του ΑΙ πριν την 6ηΑ έφεραν αποτέλεσμα. Τα βλήματα που κάνουν τη νύχτα μέρα πάνω από το δικό μας στρατόπεδο, βοηθάνε να ξεχωρίσει όλο το κίνημα ποιοί είναι ετοιμοπόλεμοι και ποιοί παραγοντίζουν.

Το ζήτημα αυτό θεωρώ ότι είναι ιδιαίτερα επίκαιρο. Έχουμε μπει ραγδαία στην πιο άγρια φάση κρατικής-καπιταλιστικής επίθεσης των τελευταίων τριάντα χρόνων. Οι μηχανές του πολέμου, η βιοπολιτική εξόντωσης, ο συστημικός ολοκληρωτισμός… αποχαλινώνονται. Σύντομα οι αντιστάσεις θα εκταθούν εκρηκτικά. Επιπλέον, το υλικό υπόβαθρο της κοινωνικής επικοινωνίας τρέχει ασταμάτητα προς το παράλληλο ψηφειακό σύμπαν. Τίποτα δεν είναι σαν το 1999, μα ούτε και σαν το 2008, σ’ αυτόν τον τομέα. Απ’ την απέναντι πλευρά, η διακρατική καπιταλιστική ολιγαρχία επιχειρεί, αυτήν την στιγμή με υγειονομικά προσχήματα, να κατοχυρώσει την ολοκληρωτική απομόνωση και την πανεποπτεία ως γενικευμένη καθημερινότητα. Το ΑΙ, η ανοιχτή συλλογική δομή αντιπληροφόρησης του κοινωνικού κινήματος έχει μια κρίσιμη ευθύνη: Θα χρειαστεί να συνδέσει τα αναδυόμενα θραύσματα σε άμεσο χρόνο, όπως το έχει ξανακάνει στο παρελθόν, αλλά τώρα σε πολύ μεγαλύτερη έκταση και ταχύτητα.

Η ευρεία εμπλοκή των συλλογικοτήτων-χρηστών της δομής στην διαχείρισή της και η αποκέντρωσή της, πάνω σ’ ένα ανθεκτικό πλαίσιο πολιτικών συμφωνιών και διαδικασιών, θα γίνουν κρίσιμοι παράγοντες της ικανότητάς της να ανταπεξέλθει στις τρέχουσες συνθήκες. Απαιτείται να πέσουν ομοβροντίες για ν’ απαξιωθεί ο ρόλος του χρήστη-καταναλωτή. Να γίνει τόσο περισσότερο καταφανής η ανάγκη συμμετοχής και η συνευθύνη του οργανωμένου κινήματος, ώστε να γίνουν δακτυλοδεικτούμενοι από την βάση του κινήματος εκείνοι που σφυρίζουν αδιάφορα. Επιπλέον, προαπαιτείται να έχουν διαμορφωθεί κι εφαρμοστεί κατάλληλα εργαλεία διαχείρισης. Ήδη πριν την 6η υπήρχαν αρκετές καλές ιδέες μέσα στην συλλογικότητα του ΑΙ. Επίσης σημαντικές προτάσεις είχαν κατατεθεί στην 5ηΑ από άλλους συντρόφους, όπως πχ η σύνθεση των μέσων αντιπληροφόρησης και ο καταμερισμός εργασιών.

Επιστρέφοντας στην αρχή του απολογισμού μου, στην ιδρυτική διακήρυξη της παγκόσμιας συλλογικότητας του Indymedia, θεωρώ ότι οι ίδιες συνθήκες επιτάσουν την συγκρότηση μιας διεθνούς πλατφόρμας άμεσης ενημέρωσης, με τα πολιτικά και λειτουργικά χαρακτηριστικά του ΑΙ. Η πλατειά συμμετοχή αλληλέγγυων στην επανάσταση της Μεσοποταμίας (Κουρδιστάν, Β.Συρία) και οι εξεγέρσεις που ξεσπούν η μια μετά την άλλη δείχνουν ότι ο νομαδισμός της εποχής των απαρχών του Indymedia, από τον οποίον γεννήθηκε, δεν ήταν μια παροδική τάση, αλλά το πρόπλασμα του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος σ’ ετούτη την φάση της συγκεντρωτικής καπιταλιστικής-διακρατικής επέλασης. Υπάρχουν πολλά αξιόλογα διεθνή κινηματικά σάϊτ, αλλά κανένα δεν έχει την αμεσότητα της ενημέρωσης ή την υπερεθνική δικτύωση που απαιτούνται σήμερα. Και δεν ξέρω αν κάποιο έχει το ανοιχτό συλλογικό υπόβαθρο του ΑΙ. Πιστεύω ότι το ΑΙ έχει τις πολιτικές συμφωνίες, την εμπειρία και τα κριτήρια για την πρωτοβουλία που απαιτεί ένας τέτοιος στόχος. Εύλογα, δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς συνοργάνωση. Για μένα αποτελεί ερώτημα αν είναι εφικτή η διασύνδεση πολλών μέσων σε μια κοινή πλατφόρμα ή όχι κι ακόμα πιο βασικό ερώτημα αν θα μπορέσει να λειτουργήσει πολιτικά και πρακτικά η αποκεντρωμένη διαχείρισή της ή θα ήταν αναπόφευκτη η συγκρότηση μιας νέας διαχειριστικής συλλογικότητας. Μοιράζομαι το σκεπτικό μου και το γενικό περίγραμμα μιας ανάγκης, με τους συντρόφους του ΑΙ και όλους όποιοι αναγνωρίζουν ένα νόημα σ’ αυτά. Διότι ο συλλογικός πλούτος, οι ριζοσπαστικές προσπάθειες και η κοινώς διαθέσιμη καινοτομία, παράγονται στις πιο ανοιχτές διεργασίες αυτοοργάνωσης.

globe

* Οι φράσεις με πλάγια γράμματα είναι αποσπάσματα από ντοκουμέντα της συλλογικότητας του ΑΙ (κείμενα της δομής του, κείμενα της συνέλευσής του, εσωτερικά ή δημόσια κείμενα δικά μου).

Αρχεία:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License