Βόλος- Αιχμάλωτες-οι μιας πανδημίας.Κείμενο της αντιφασιστικής συνέλευσης Outbreak

Κείμενο της αντιφασιστικής συνέλευσης Oubreak με αφορμή την πανδημία του covid19 και τη βιοπολιτική διαχείρηση γύρω από αυτή.

https://issuu.com/outbreak_antifa/docs/outbreak_20sthsimo_20a3_20booklet_201a

«Έτσι οι αιχμάλωτοι της πανούκλας πάλεψαν όλη τη βδομάδα μ’ όποιον τρόπο μπορούσαν. Και μερικοί ανάμεσά τους όπως ο Ραμπέρ, έφθασαν, όπως βλέπουμε, να φανταστούν ότι ενεργούσαν ακόμα σαν ελεύθεροι άνθρωποι, ότι μπορούσαν να διαλέξουν. Όμως μπορούμε πράγματι να πούμε ότι αυτή τη στιγμή, στα μέσα του Αυγούστου, η πανούκλα είχε καλύψει τα πάντα. Δεν υπήρχαν πια τότε προσωπικά πεπρωμένα, αλλά μια συλλογική υπόθεση που ήταν η πανούκλα και αισθήματα που τα μοιράζονταν όλοι».

Το κείμενο αυτό γράφεται σε μια περίοδο πρωτόγνωρη για όλους/ες μας. Είναι μια προσπάθεια αποκωδικοποίησης της νέας πραγματικότητας και της επιρροής της στις ζωές μας. Οι πανδημίες ήταν και είναι ακόμα και σήμερα, κρίσιμα σημεία για τον άνθρωπο και τα κοινωνικοπολιτικά συστήματα. Σημεία αντιπαράθεσης, συσπείρωσης, θανάτου και βιοπολιτικής διαχείρισης. Δε μας ενδιαφέρει ν’ αναλύσουμε την επιστημονική θεωρία πίσω από τον covid-19, δεν είμαστε ειδικοί. Επίσης, έχουμε μια αλλεργία στην απόλυτη και αντικειμενική αλήθεια του επιστημονικού λόγου που κατασκευάζεται αναλόγως τα αφεντικά που εξυπηρετεί. Ο covid-19, όπως και πολλοί ιοί που έχουν εμφανιστεί, είναι αποτέλεσματα του τεχνο-βιομηχανικού συστήματος παραγωγής. Στον ίδιο τον καπιταλισμό είναι που πρέπει ν’ αναζητήσουμε τις αιτίες κάθε είδους πανδημίας και να δούμε, πως το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να αναπτύξει την ιατρική και τη φαρμακολογική γνώση για να περιορίσει τις παθολογίες που δημιουργεί. Η ιατρική επιστήμη έρχεται με τη σειρά της να ξεπλύνει τα έκτακτα μέτρα που λαμβάνονται από τα κράτη, ώστε να μη μπορούμε να τα αμφισβητήσουμε.

Όταν έφτασαν τα πρώτα νέα για τον covid-19 στην Ελλάδα από την Κίνα η φάση ήταν «χαλαρά και βλέπουμε». Είναι μια απλή γριπούλα. Περνώντας οι μέρες, το κράτος άλλαξε τροπάριο και μας είπε να μην παίρνουμε και πολύ αέρα. Τελικά, βρεθήκαμε σε καθεστώς καραντίνας και απαγόρευσης κυκλοφορίας με υπόνοιες για νέο lockdown με τα πρωτοβρόχια. Κι αν αναρωτιέστε τι χρειάζεται για να πάμε από το «χαλαρά» στο «μείνετε σπίτι, μη σας πάρει ο διάολος», η απάντηση είναι 2-3 κανάλια, τρομοκρατημένοι-ευαίσθητοι επιστήμονες, ο Σπύρος Παπαδόπουλος, μπάτσοι και μερικά εκατομμύρια.

Ο Λεβιάθαν και η κοινωνική αναπαραγωγή του ελέγχου

Κεντρικός διαχειριστής της πανδημίας του κορονοϊού είναι η κρατική εξουσία. Μ’ ένα σύστημα υγείας εντελώς υποβαθμισμένο, εξαιτίας της αδυναμίας του ν’ ανταποκριθεί ταυτόχρονα στις απαιτήσεις μεγάλου πληθυσμού ασθενών, τα γάντια και οι μάσκες βγήκαν στην αυλαία. Έτσι, πουλάνε το παραμύθι της ατομικής ευθύνης από νωρίς. Οι ιατρικές αφηγήσεις στηρίζουν το σχέδιο του κράτους, πείθουν τον κόσμο πως όποιος δεν τηρεί τους κανόνες εγκληματεί απέναντι στους υπόλοιπους της κοινωνίας (οι ευπαθείς ομάδες θα πεθάνουν εξαιτίας των ασυνείδητων). Η εξάπλωση ενός υστερικού φόβου είναι η διαχείριση που επιλέγουν. Πρόκειται για την διαμόρφωση μιας κατάστασης που ποντάρει πάνω στο άγχος που θα οδηγήσει στην τύφλωση. Παραπαίουμε ανάμεσα στον τρόμο και στη συνωμοσιολογία. Είναι προφανές ότι οι άνθρωποι είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν τα πάντα, τις “κανονικές” συνθήκες ζωής και τις πολιτικές τους πεποιθήσεις προκειμένου ν’ αποφύγουν να ασθενήσουν. Το κοινωνικό σύνολο παρουσιάζεται ως διαρκής φορέας της νόσου. Μια διαρκής απειλή νοσηρότητας δηλαδή μέσω του ιού ως αόρατου εχθρού. Έτσι, έρχεται ταυτόχρονα η διαρκής παρουσία της επιτήρησης και του ελέγχου, σε μορφές που το πανοπτικό γίνεται πλέον διάχυτο. Οι πολίτες συναινούν και συμμετέχουν στη αλληλοκαταγραφή και αυτοεπιτήρηση εσωτερικεύοντας τις τεχνικές του ελέγχου μέσω των “έξυπνων” φορητών τους συσκευών, ενώ ταυτόχρονα αντιμετωπίζουν το διπλανό τους ως εν δυνάμει “μιαρό” εχθρό. Η κοινωνία, ως κοινωνία υποταγής, συναίνεσε ν’ αναστείλει τη ζωή της χωρίς διαμαρτυρίες. Κι όλη αυτή η αποδοχή οφείλεται στο γεγονός ότι η επιβολή από την κυρίαρχη εξουσία, σε αυτήν την περίσταση, δεν συγκροτήθηκε με ξεκάθαρη στέρηση της ελευθερίας, όπως σε μια δικτατορία, αλλά με τη μέριμνα για τη δημόσια υγεία, για την οποία φέρει υποχρέωση κάθε πολίτης, για λόγους σεβασμού προς τον εαυτό του και προς τους άλλους. Είναι τραγελαφικό, το πως το κράτος έστησε συνάμα μια ρητορική που στοχοποιούσε τους ανθρώπους που δεν υπακούν στις υποδείξεις του μιλώντας για ατομική ευθύνη, την ίδια ώρα που αγόραζε περιπολικά αντί για νοσοκομειακό υλικό και προσλάμβανε μπάτσους αντί για ιατρικό προσωπικό. Τι είδους φρούτο είναι αυτή η διαχείριση; Πολύ απλά είναι βιοπολιτική. Το ανθρώπινο σώμα προβάλλεται και νοείται ως εν δυνάμει μη υγειές. Κατ’ αυτόν τον τρόπο δημιουργείται μια συνθήκη όπου όλη η κοινωνία μπορεί να νοσεί, με τελικό αποτέλεσμα όσοι δεν υπακούν να θεωρούνται “εσωτερικοί εχθροί”, οι οποίοι θα πρέπει να περιορίζονται και να απομονώνονται. Την ίδια στιγμή ο δημόσιος χώρος, ως χώρος έκφρασης, συνάντησης και συλλογικής διεκδίκησης, συρρικνώνεται στο ελάχιστο. Για παράδειγμα, οι πλατείες ήταν από πάντα οι χώροι που το κράτος προσπαθούσε να ελέγξει διότι αποτελούσαν πόλους πολιτικής ζύμωσης και συλλογικοποίησης.

Το μόνο σίγουρο, μας διαβεβαίωσαν, είναι πως δεν πρέπει να αγχωνόμαστε για τα οικονομικά μας. Μάθαμε ότι θα πάρουμε 800 ευρώ όντας σε αναστολή εργασίας, 600 ευρώ για να μάθουμε να ανοίγουμε κανένα υπολογιστή, 400 αν είμαστε άνεργοι μέχρι 24 μήνες (γιατί μετά τους 25 έχεις ανοσία και στο κορονοϊό και στα φράγκα), τέλος αν δουλεύουμε μαύρα δεν θα πάρουμε τίποτα. Βέβαια δεν θα μπορούν να μας απολύσουν, προς το παρόν πάντα, για μετά βλέπουμε…

Είναι προφανές ότι για την επιτυχία της κρατικής διαχείρισης επιστρατεύτηκαν, όπως πάντα, τα ΜΜΕ. Αρχικά, μιλάνε για ετοιμότητα του κράτους και για εγκληματικές συμπεριφορές ατόμων που πρέπει να τιμωρούνται για το καλό των υπολοίπων. Το μόνο που κάνει η μιντιακή μηχανή είναι να αναμασά το ψέμα και το αφήγημα της κυρίαρχης εξουσίας. Είκοσι εκατομμύρια δεν είναι και λίγα άλλωστε. Κανάλια, εφημερίδες κλπ., ανταμείφθηκαν αδρά για τις υπηρεσίες τους. Μέσω του εκφοβισμού, των fake news, της προβολής των “ειδικών” που μας ανέλυαν κάθε μέρα τις στατιστικές και τα νούμερα της θανατοπολιτικής. Έτσι, αναπτύσσεται ένας πραγματικός πολεμικός μηχανισμός – drones, στρατός, αστυνομία, ψηφιακός έλεγχος. Η κατάσταση αυτή δεν αποτελεί εξαίρεση, αλλά μια εντατικοποίηση των τυπικά σύγχρονων λειτουργικών συστημάτων. Τώρα η υποχρέωση της διατήρησης της υγείας μας ταυτίζεται με μεθόδους εξαναγκασμού και ελέγχου (μπλόκα και εκτεταμένοι αστυνομικοί έλεγχοι). Το κράτος σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης επέβαλλε όλα τα αναγκαία μέτρα που, όπως ανέφερε και ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης, είναι πρωτοφανή για καιρό ειρήνης. Υπό τη πρόφαση του κινδύνου αυτής εγκαθιδρύθηκε ο μαζικός έλεγχος και η επιτήρηση των πολιτών και μάλιστα με τη συγκατάθεση των τελευταίων. Τα κράτη διεξάγουν πόλεμο, όπως λένε, αλλά εναντίον του ίδιου του πληθυσμού. Ακόμη κι όταν δεν υπάρχει εχθρός, απλά κατασκευάζουν ένα. Πάντα είναι το ίδιο εσφαλμένο πρόταγμα: όπως μπροστά στην τρομοκρατία μας είπαν ότι πρέπει να αναστείλουμε την ελευθερία προκειμένου να την υπερασπιστούμε, τώρα μας λένε ότι πρέπει να αναστείλουμε την ζωή για να την προστατέψουμε. Όπως βάλθηκαν, σε διακρατικά διαγγέλματα πολεμικής προετοιμασίας, να μας πείσουν για την παγκοσμιότητα της απειλής του ιού με την κορώνα, έτσι σε μερικές εβδομάδες κέρασαν εθνική ενότητα και υγιεινισμό σε γαλανόλευκο φόντο. Κεντρικός άξονας είναι η εθνική ενότητα. Η πειθαρχία είναι χρέος όλων απέναντι στο έθνος και την πατρίδα. Ο covid-19 έγινε ο κοινός εχθρός που συσπείρωσε όλους τους έλληνες. Ένας αόρατος εχθρός που πρέπει να αντιμετωπιστεί. Το θέμα των επιδημιών και η αντιμετώπιση παραπέμπουν σε στρατιωτική επιχείρηση παρά σε ιατρικό φαινόμενο.

Μέρος αυτού του πολέμου είναι και οι μετανάστες, οι οποίοι προβάλλονται ως “υγειονομικός κίνδυνος” για την ελληνική κοινωνία με αποτέλεσμα να κλείνονται σε καθεστώς καθολικής καραντίνας. Για το ελληνικό κράτος η ζωή αυτών των ανθρώπων δεν είχε ποτέ καμία σημασία και κάνει τα πάντα για να το αποδεικνύει με κάθε θρασύτητα. Άλλωστε οι μετανάστες διαχρονικά παρουσιάζονται ως μόνιμος εχθρός του. Στη περίπτωση του covid-19 το αφηγηματικό τέχνασμα περί “αόρατου εχθρού” φανερώνει την επιθυμία της κυρίαρχης εξουσίας να διατηρήσει την εθνική και την κοινωνική συνοχή των υπηκόων της χώρας. Μετά τα γεγονότα του Έβρου, όπου προείχε η απόκρουση των «εισβολέων μεταναστών» τώρα έρχεται η αντιμετώπιση του ιού, η οποία προβάλλεται ως απαραίτητη εθνική επιταγή και συλλογική προσπάθεια των ελλήνων. Σ’ αυτή την αρένα τα ανθρώπινα σώματα δεν είναι ισάξια. Φαίνεται πως το σώμα του μετανάστη είναι ένας υγειονομικός κίνδυνος που διασχίζει τα σύνορα ως φορέας του ιού και το οποίο θα πλήξει την ελληνική “υγιή και καθαρή” κοινωνία. Φαίνεται πως το σώμα της μετανάστριας είναι ακόμα πιο επικίνδυνο, διότι οι έλληνες άνδρες «κινδύνευσαν» να κολλήσουν κορονοϊό από τις “νοσηρές” σεξεργάτριες μετανάστριες. Το μπόνους στην κρατική εξόντωση των μεταναστών είναι η συσχέτισή τους με τον «αιώνιο εχθρό», το τουρκικό κράτος που μας τους στέλνει για να μας επιτεθεί. Έτσι, αναπόφευκτα ο υγιεινισμός έγινε καθήκον, εντολή και νέα μορφή πειθάρχησης: μέτρα ατομικής προστασίας, απαραίτητες αποστάσεις μεταξύ μας, αντισηπτικά, απολυμάνσεις και τούμπαλιν.

Μένουμε σπίτι;

Ας δούμε όμως, για ποιους ισχύει αυτή η εθελοντική υπέροχη απομόνωση με νετφλιξ, ταινιούλα και λίγα παραπάνω κιλά από το καθισιό. Ισχύει γι’ αυτούς που αναγκάστηκαν να δουλεύουν; Ισχύει για το νοσοκομειακό προσωπικό; Γι’ αυτόν που δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά την καραντίνα; Γι’ αυτούς που φροντίζουν εκείνους που έχουν την πολυτέλεια να μένουν σπίτι; Γι’ αυτούς που αναγκαστικά χρησιμοποιούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς; Για τους φυλακισμένους, για τους μετανάστες στα κέντρα κράτησης; Οι άστεγοι δεν λαμβάνονται καν υπόψη. Υποτίθεται πως πρέπει να προστατευτούν οι ευπαθείς ομάδες: ηλικιωμένοι, ασθενείς, ΑμεΑ κτλ. Ψέμα. Το κράτος δε νοιάστηκε ποτέ, ούτε ποτέ θα νοιαστεί για το καλό αυτών των μη παραγωγικών ομάδων, πάντα τους είχε φτυσμένους, κατασκευάζοντας το αφήγημα της ευαλωτότητας τους. Απόδειξη το ότι καμία πρόνοια και καμία στήριξη για όλους αυτούς δεν υπήρχε και ούτε θα υπάρξει σε κανονικές συνθήκες, πόσο μάλλον σε περιόδους υγειονομικής κρίσης. Κόβει επιδόματα από ΑμεΑ, δεν προβλέπει τίποτα για τοξικοεξαρτημένους, αφήνει τους ανάπηρους μόνους στα σπίτια τους χωρίς περίθαλψη, αφού δεν επιτρέπει στους φροντιστές τους να τους επισκέπτονται. Το κράτος μας έκανε ξεκάθαρο ότι ο συνωστισμός εξαρτάται από το ποιος είσαι και όχι με πόσους είσαι. Για το κράτος συνωστίζονται μόνο όσοι πάνε βόλτα σε μια παραλία ή σε κάποιο πάρκο για ψυχαγωγία, αλλά όχι όσοι συμμετέχουν στην καπιταλιστική παραγωγή. Δεν αυταπατόμαστε ψάχνοντας λογική. Ή τουλάχιστον ας πούμε πως δεν μας ψήνουν οι εξηγήσεις τους. Γνωρίζουμε πως οι αόρατοι αυτής της κοινωνίας έχουν ζωές μικρότερης αξίας για το κράτος και τον καπιταλισμό και η καμπάνια «μένουμε σπίτι» είναι μια φάρσα.

Παράλληλα, δεν θα μπορούσαμε να αφήσουμε εκτός, τι σημαίνει «μένουμε σπίτι» για πολλές γυναίκες και lgbtqi+ άτομα. Σκεφτείτε…! Να περνάτε όλο το 24ωρο μ’ έναν άνθρωπο που σας κακοποιεί και πλέον δεν μπορείτε να πάτε πουθενά για να τον αποφύγετε. Σκεφτείτε να τηλεφωνείτε στην αστυνομία για να καταγγείλετε την επίθεση που δέχεστε και να μην έρχεται γιατί φοβάται τον κορονοϊό. Να πρέπει να υπομείνετε αυτή την καθημερινότητα. Δεν είναι σενάριο θρίλερ είναι η πραγματικότητα. Τα ΜΜΕ βέβαια είχαν την εξήγηση. Φταίει, σου λέει, ο εγκλεισμός και ο κόσμος τρελαίνεται. Εμείς κάπου εδώ ξερνάμε. Δεν φταίει η καραντίνα, φταίει η πατριαρχία, ο σεξισμός και η κουλτούρα του βιασμού. Οι γυναικοκτονίες και η ενδοοικογενειακή βία πάντα συμβαίνουν. Είδαμε αυξητική τάση διότι δυστυχώς λόγω καραντίνας οι κακοποιητές έμειναν κι αυτοί σπίτι, έχοντας έτσι παραπάνω ευκαιρίες να ασκήσουν βία κάθε είδους. Εμείς έτσι διαβάζουμε την στατιστική του κράτους. Είναι ξεκάθαρο ότι στα πλαίσια όλης αυτής της καμπάνιας “μένουμε σπίτι”, τα σπίτια που έτσι κι αλλιώς ήταν αφιλόξενα θα παραμείνουν μικρές φυλακές και μάλιστα χωρίς καμία διαφυγή. Οι εφημερίδες και τα κανάλια μπορούν να συνεχίσουν να κλαίνε γι’ αυτές τις τραγωδίες, να λυπούνται για τον άτυχο νέο που δεν άντεξε και δολοφόνησε τη φίλη του, στην ουσία απλά ξεπλένουν την πατριαρχική-σεξιστική βία. Εμείς είμαστε εδώ για να τους επιστρέφουμε τα απόνερα.

Βγαίνοντας από το σπίτι

Εμείς αντιλαμβανόμαστε αυτό που συμβαίνει ως την κοινωνική αποδοχή του νέου φασισμού, το όνειρο κάθε εξουσίας δηλαδή. Η κατασταλτική ικανότητα ονομάστηκε κυβερνητική αποτελεσματικότητα σε περίοδο κρίσης. Έχουν πάρει τον δρόμο και τον έλεγχο. Γιατί να τα αφήσουν; Γιατί να μη μονιμοποιήσουν αυτό τον έλεγχο; Θα έρθουν και άλλες “κρίσεις”. Θα ονομαστούν καταστάσεις έκτακτης ανάγκης και τότε ο κόσμος θα είναι έτοιμος να πειθαρχήσει, αφού το μοντέλο αυτής της διαχείρισης έχει ονομαστεί από το κοινωνικό σύνολο ως αποτελεσματικό. Ο νέος φασισμός και τα εργαλεία διαχείρισής του τεστάρονται, χαίρουν αποδοχής και μονιμοποιούνται. Ετοιμάζονται για την διαχείριση της οικονομικής κρίσης που έρχεται, λόγω κορονοϊoύ λένε. Την οικονομική κρίση που ήδη υπήρχε, αλλά την παρουσιάζουν ως κάτι νέο, τρομερό και ανεπανάληπτο. Μιλάνε για «πόλεμο» συνεχίζουν να τρομοκρατούν. Εργασιακά δικαιώματα διαλύονται, τα αφεντικά τρίβουν τα χέρια τους, περικοπές, απολύσεις, μειώσεις μισθών, εκ περιτροπής εργασία κλπ. Ταυτόχρονα, όσο εμείς πλένουμε με λύσσα τα χέρια μας, η κυβέρνηση περνάει νομοσχέδια που θα επιφέρουν την καταστροφή του περιβάλλοντος, υποτίμηση της δημόσιας παιδείας και περαιτέρω εξαθλίωση των μεταναστών. Στο όνομα της υγειονομικής κρίσης το κράτος καταλύει κάθε κοινωνικό δικαίωμα. Βρήκαν και τον τρόπο να λήξουν το παραμύθι ότι βγήκαμε από τα μνημόνια και ξεπληρώσαμε το χρέος, αφού λόγω κορονοϊoύ ξαναχρεωθήκαμε και θα υπογράψουμε πάλι μνημόνιο. Αυτή τη φορά με τη θέληση μας, όχι επειδή μας το επιβάλλουν. Από τον κοινωνικό και οικονομικό έλεγχο, περνάμε σήμερα σε μια μορφή καθολικού ελέγχου. Η κατ’ οίκον κατανάλωση θα γίνει μακροπρόθεσμα η μόνη δυνατότητα διασκέδασης, εφόσον κάθε εξωτερική δραστηριότητα θα έχει εκμηδενιστεί. Οι ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις θα έχουν παραλύσει εξαιτίας του κινδύνου μετάδοσης του ιού.

Εδώ να σημειώσουμε πως η συγκυρία γενικότερα έχει δώσει την ευκαιρία στα κράτη και σε εταιρείες να μαξιμάρουν την παρακολούθηση και τη συλλογή δεδομένων με σκοπό την υποτιθέμενη αντιμετώπιση του covid-19 (σχετικά με τις μετακινήσεις, τις επαφές πολιτών κλπ). Εταιρείες τηλεπικοινωνιών μοιράζονται πληροφορίες για τις τοποθεσίες που βρίσκονται οι πελάτες τους. Παράλληλα, πληροφοριακά συστήματα π.χ. τεχνητής νοημοσύνης καταγράφουν και αναλύουν τα δεδομένα (big data). Στις ασιατικές χώρες δε, είδαμε αύξηση της ήδη υπάρχουσας ηλεκτρονικής επιτήρησης. Κάμερες παντού, καταγραφή όλων των δεδομένων των πολιτών, αναγνώριση προσώπων, παρακολούθηση της καθημερινής τους δραστηριότητας για την αποφυγή των παρεκκλίσεων. Από τη μεριά του το ελληνικό κράτος με αφορμή τον ιό κάνει προσπάθεια αναβάθμισης της ψηφιακής διακυβέρνησης. Έβαλε στο τραπέζι ζητήματα, όπως η εξ αποστάσεως εργασία, η έκδοση ψηφιακών ταυτοτήτων, με σκοπό την καλύτερη ταυτοποίηση, τη μείωση της γραφειοκρατίας και τη συμπερίληψη των βιομετρικών μας χαρακτηριστικών. Η τηλε-ιατρική, οι τηλεδιασκέψεις, το e-learning, η ψηφιακή ενοποίηση των δημόσιων υπηρεσιών είναι ο νέος τρόπος. Στην ουσία χτίζουν το μικρόκοσμο της νέας ψηφιακής σχέσης που πρέπει να έχει η κοινωνία με το κράτος. Άλλωστε, το δήλωσε και ο υπουργός Επικρατείας και Ψηφιακής Διακυβέρνησης Κ. Πιερρακάκης, «το gov.gr είναι το κράτος». Είναι αυτό που θα ενοποιήσει όλες τις υπηρεσίες και θα διαμεσολαβεί για την πρόσβαση μας σ’ αυτές. Από την άλλη το 13033 μπήκε στις ζωές μας, και μάλλον ανεπιστρεπτί. Στέλνοντας ένα sms παίρνεις άδεια για να βγεις από το σπίτι δίνοντας ταυτόχρονα το στίγμα σου, δύο σε ένα.

Και τώρα τι κάνουμε;

Κάτω από τη δημοκρατική βιτρίνα συντελούνται μετασχηματισμοί που δίνουν νέα χαρακτηριστικά στη δομή του σύγχρονου κράτους και όλα φανερώνουν στοιχεία του νέου φασισμού. Η σημασία του ελέγχου των θεμάτων γύρω από το ζήτημα της υγείας αρχίζει να παίζει σημαντικό ρόλο στις επιδιώξεις της κυρίαρχης εξουσίας κι αυτό συντελεί επαναπροσδιορισμούς σε δομικά σημεία της μορφής της. Πιστεύουμε πως είναι απαραίτητο για κάθε αντιφασιστική συλλογικοποιήση να συζητά και να μελετά τις κινήσεις του κράτους και την καπιταλιστική επέλαση που ετοιμάζει. Χωρίς τη μελέτη θεσμών, επιστημών και υπηρεσιών δεν θα μπορούσαμε.

Δυστυχώς, το ανταγωνιστικό κίνημα βρίσκεται σε αποσύνθεση εδώ και μία δεκαετία περίπου με αποτέλεσμα η αντίσταση να είναι ακόμη υποτονική. Οφείλουμε να κάνουμε αυτοκριτική, να εντοπίσουμε τα λάθη μας, έχοντας στο μυαλό την αντίφαση που φέρουμε όλες και όλοι, ως μέλη ενός κινήματος, το οποίο μάχεται ενάντια στο σύστημα, στο οποίο όμως ενεργά συμμετέχουμε. Είναι αναγκαίο να οξύνουμε τα εργαλεία ανάλυσης, ώστε η πολιτική πρακτική μας να γίνει αιχμηρή απέναντι στις πολιτικές επιδιώξεις των εκμεταλλευτών μας. Είναι καιρός να στηρίξουμε ηθικά και έμπρακτα ο ένας την άλλη. Να καταδείξουμε τη δουλειά των ρατσιστών γύρω μας και να μπούμε εμπόδιο στις πολιτικές πρακτικές που υλοποιούν εναντίων όλων αυτών που δεν χωρούν στο δόγμα “πατρίς-θρησκεία-οικογένεια”. Η αλληλεγγύη αποτελεί πρόταγμα πιο επίκαιρο από ποτέ. Πρέπει να επαναδιεκδικήσουμε οικιοποιούμενες εκ νέου το δημόσιο χώρο με έμφαση στις γειτονιές, να κλείσουμε το μάτι σε όλους αυτούς/ες που εν δυνάμει θα μπορούσαν να σκέφτονται όπως εμείς. Να προετοιμαστούμε οργανωτικά και πολιτικά γι’ αυτά που έρχονται. Τα αντανακλαστικά μας να γίνουν περισσότερο ζωηρά. Να δεσμευτούμε σ’ αυτά που έχουμε συμφωνήσει και να τα κάνουμε πράξη – η νέα κανονικότητα δεν χωράει παραίτηση και ολιγωρία, καθώς οδηγεί μαθηματικά στην καταστροφή όλων όσων θεωρούσαμε δεδομένα ως τώρα.

«Ο Ριέ αναλογιζόταν πως αυτή η χαρά δεν θα ήταν ποτέ σίγουρη. Γιατί ήξερε αυτό που αγνοούσε το χαρούμενο πλήθος […] δηλαδή πως ο βάκιλος της πανούκλας δεν πεθαίνει ούτε εξαφανίζεται ποτέ, πως μπορεί να μείνει δεκάδες χρόνια κοιμισμένος μέσα στα έπιπλα και τα ρούχα […] και πως ίσως θα ερχόταν μια μέρα που για την δυστυχία και την γνώση των ανθρώπων η πανούκλα θα ξυπνούσε τα ποντίκια της και θα τα έστελνε να ψοφήσουν σε μία ευτυχισμένη πόλη». Αλμπέρ Καμύ “Η πανούκλα” 1957

Outbreak

Βόλος,Ιούνης 2020

περισσότερα για τη συνέλευση στο

outbreakantifa.wordpress.com

Αρχεία:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License