"ο αγώνας κλιμακώνεται!"

Προχθές, 9 Ιουνίου 2020, 16 απ’ τις 26 έγκλειστες γυναίκες της Πέτρου Ράλλη αρνήθηκαν να φάνε. Αποφάσισαν για άλλη μία φορά να ξεκινήσουν απεργία πείνας, γιατί δεν αντέχουν άλλο πια να τρώνε το βρωμερό φαγητό που οι αρχές επιμένουν να τους δίνουν. Πολλές κοπέλες αρρωσταίνουν, παθαίνουν προβλήματα του πεπτικού συστήματος, του στομαχιού, δυσκοιλιότητα ή διάρροια, κάνουν εμετούς, και χάνουν βάρος. Η ελεεινή ποιότητα του φαγητού είναι σταθερή όσον καιρό τις επισκεπτόμαστε, σχεδόν 4 χρόνια (...). Μπορεί το lockdown να σταμάτησε έξω, όμως στα αστυνομικά κρατητήρια Αλλοδαπών της Πέτρου Ράλλη υπάρχει μια αδιατάρακτη Κανονικότητα: Μετά από τις 3 απόπειρες αυτοκτονίας των τελευταίων μηνών ήρθε και η 4η και η 5η.

post image

o αγώνας κλιμακώνεται!”

Προχθές, 9 Ιουνίου 2020, 16 απ’ τις 26 έγκλειστες γυναίκες της Πέτρου Ράλλη αρνήθηκαν να φάνε. Αποφάσισαν για άλλη μία φορά να ξεκινήσουν απεργία πείνας, γιατί δεν αντέχουν άλλο πια να τρώνε το βρωμερό φαγητό που οι αρχές επιμένουν να τους δίνουν. Πολλές κοπέλες αρρωσταίνουν, παθαίνουν προβλήματα του πεπτικού συστήματος, του στομαχιού, δυσκοιλιότητα ή διάρροια, κάνουν εμετούς, και χάνουν βάρος. Η ελεεινή ποιότητα του φαγητού είναι σταθερή όσον καιρό τις επισκεπτόμαστε, σχεδόν 4 χρόνια. Γι' αυτό και στις 17 Μαρτίου 9 κρατούμενες είχαν αρχίσει ξανά απεργία πείνας η οποία κράτησε τρεις μέρες. Την 3η μέρα μας είχαν στείλει το παρακάτω μήνυμα: 9 γυναίκες ξεκινήσαμε μια σοβαρή (εννοούσαν απεργία πείνας και δίψας) απεργία πείνας. Η κατάσταση είναι φοβερή και όλο και χειροτερεύει. Δυο από μας λυποθύμησαν κι ακόμη δεν έχουν ανακτήσει τις αισθήσεις τους. Θα συνεχίσουμε την απεργία πείνας μέχρι να ελευθερωθούμε από αυτή την αιχμαλωσία. Ή θα μας ελευθερώσουν ή θα πεθάνουμε” και ακολουθούσαν τα ονοματά τους.

Εκείνη τη φορά έγινε χρήση του κλασικού τρόπου τρομοκράτησης σε όλες τις φυλακές του ολοκληρωτικού κόσμου της πατριαρχίας. Τις κάλεσαν κάτω μια μια και κάποιος στυνομικός προιστάμενος ή διοικητής τις ανέκρινε και τις απείλησε πως αν δε σταματήσουν την απεργία πείνας αυτό θα είναι σε βάρος της υπόθεσής τους, θα αργήσουν πολύ να βγουν ή θα μεταφερθούν ακόμη και στις φυλακές του Κορυδαλλού.

Από τις 9 γυναίκες αρκετές είναι ακόμη μέσα. Η Irma βρίσκεται, δυστυχώς, από χθες 10/6/2020, σε καραντίνα 15 ημερών στη Γεωργία, μετά την απέλασή της.

https://athens.indymedia.org/post/1602873/

Μπορεί το lock down να σταμάτησε έξω, όμως στα αστυνομικά κρατητήρια Αλλοδαπών της Πέτρου Ράλλη υπάρχει μια αδιατάρακτη Κανονικότητα:

Μετά από τις 3 απόπειρες αυτοκτονίας των τελευταίων μηνών ήρθε και η 4η και η 5η.

26 Μαΐου: Η συγκεκριμένη κρατούμενη, μετά από μακρόχρονη και ιδιαίτερα επώδυνη κράτηση, δεν άντεξε και αποφάσισε να δώσει τέλος, με λήψη μεγάλης ποσότητας ψυχοφαρμάκων. Τέθηκε σε εφαρμογή η πιο βίαιη πρακτική καταστολής (που ορίζεται νόμιμη από τους εισαγγελείς, όπως απάντησε, σε ερώτησή μας ο προϊστάμενος υπηρεσίας), από γνωστή αστυνομικό που οι κρατούμενες αποκαλούν Big Mama, η οποία έδεσε με χειροπέδες τα χέρια της σχεδόν λιπόθυμης κοπέλας στην πλάτη, για να τη μεταφέρει, με σιγουριά πως δε θα αποπειραθεί να δραπετεύσει, στο νοσοκομείο. https://athens.indymedia.org/post/1604611/

9 Ιουνίου, Τρίτη:

Μια ακόμη αποτυχημένη, ευτυχώς, γιατί την πρόλαβαν, απόπειρα αυτοπυρπόλησης κρατούμενης, που έχει να δει το μικρό παιδί της από τις 8 Μαρτίου, τη νύχτα που πήγε δαρμένη να ζητήσει βοήθεια από ένα αστυνομικό τμήμα και κατέληξε στην Πέτρου Ράλλη, λόγω έλλειψης χαρτιών.

10 Ιουνίου, Τετάρτη:

1. Έγιναν 3 απελάσεις, για Νορβηγία, Αλβανία και Γεωργία. Οι δυο πρώτες το είχαν ζητήσει, η τρίτη είναι μια δραματική περίπτωση λαθεμένων παλαιότερων νομικών χειρισμών, που είχαν ως αποτέλεσμα να παραμείνει πάνω από 8 μήνες φυλακισμένη στα κρατητήρια.

2. Από το πρωί, άρχισαν να κατεβάζουν μια-μια τις απεργούς πείνας στο ιατρείο της Κοινωνικής λειτουργού της Πέτρου Ράλλη για να τις πείσει να σταματήσουν την απεργία πείνας για το καλό της υγείας τους.

3. Αργότερα μετά τον ερχομό του μεσημεριανού φαγητού στον 3ο όροφο, ανέβηκε και η ψυχολόγος να μιλήσει σε όλες τις απεργούς πείνας. Τώρα, δοκιμάζουν πιο “ευγενείς” μεθόδους καταστολής. Επίσης, όπως αναφέρουν οι κρατούμενες οι κραυγές από τους άγριους ξυλοδαρμούς των κρατουμένων του 2ου ορόφου έχουν μειωθεί κατά πολύ.

11 Ιουνίου, Πέμπτη:

Το πρωί πρόσφεραν για πρωινό: Κουλούρι, χυμό και καφέ. Μεγάλη πολυτέλεια για την Πέτρου Ράλλη και πρόκληση για τις νέες κοπέλες, που δε γνωρίζουν ότι αυτό ακριβώς έχει επαναληφθεί, για δυο τρεις μέρες, μέχρι να σπάσει κάθε μορφή αντίστασης και μετά συνεχίζει η τροφοδοσία ίδια κι απαράλλαχτη, ρεβύθια άβραστα για βραδινό, ανυπαρξία σαλάτας, πλην μιας ντομάτας χαλασμένης που δεν έρχεται πάντα και ανυπαρξίας φρούτων εκτός από πορτοκάλι, κλπ, κλπ. Οι 16 που απεργούσαν περιορίστηκαν σε 11. Απαιτούν να αλλάξει η ποιότητα και το περιεχόμενο της κατσαρόλας για να σταματήσουν.

Ως Πρωτοβουλία: Το Σπίτι των Γυναικών, έχει διαρκή επαφή με νυν και πρώην κρατούμενες της Πέτρου Ράλλη και συναντιέται με όλες και μετά την απελευθέρωσή τους. Συλλέγουμε βασικά είδη ανάγκης από άτομα και κολεκτίβες του αντι-ιεραρχικού και αυτο-οργανωμένου κινήματος αλληλεγγύης, που δυνάμωσε πολύ στην περίοδο της πανδημίας, για τις κρατούμενες, ακόμη και για κρατούμενους, εφόσον υπάρχει αφθονία προσφορών, αλλά ο στόχος μας είναι ένας: Να κλείσουν τα κέντρα κράτησης και τα στρατόπεδα εξόντωσης προσφύγων! Να ανοίξουν τα σύνορα!

Κανέν@ δεν αξίζει τη στέρηση της ελευθερίας τ@, την καταπάτηση βασικών δικαιωμάτων, το βασανισμό, την απειλή της ίδιας τ@ της ζωής, τις προσβολές, και όλα αυτά με τη δικαιολογία ότι είναι «παράνομ@», επειδή δεν έχει χαρτιά για να βρίσκεται εδώ που βρίσκεται.

Ξέρουμε πού στηρίζεται η λειτουργία των κολαστηρίων, την οποία το κράτος έχει αναθέσει στις ΜΚΟ, που θησαυρίζουν από την προσφυγική κρίση, και σε ιδιώτες με απευθείας αναθέσεις/συμβόλαια, όπως τελευταία, για την απολύμανση των βρωμερών χώρων των κρατητηρίων και των camps, την περίοδο της Πανδημίας. Δε λείπουν και οι ιδιώτες φίλοι ή συγγενείς των εκάστοτε κρατούντων, εμπόροι, που αισχροκερδούν πουλώντας αλλοιωμένες και καρκινογόνες τροφές για τα φυλακισμένα άτομα, που αντιμετωπίζονται ως “σκουπίδια” .

Αποσπάσματα από γράμματα πρώην και νυν κρατούμενων μετναστριών:

«(...) Φαντάσου κάθε μέρα, ήχους από κλάματα, δάκρυα, στεναγμούς και κραυγές κοριτσιών να γεμίζουν το σύμπαν αλλά η αστυνομία να μη νοιάζεται. Κάθε μέρα, κάθε μέρα, κάθε μέρα, τα κορίτσια ούρλιαζαν στο Αλλοδαπών. Υπήρχαν μανάδες που ήταν μήνες μακριά από τα παιδιά τους. Μία, όταν άκουσε το κλάμα του παιδιού της στο τηλέφωνο, πήγε να κρεμαστεί, μα οι άλλες κοπέλες το κατάλαβαν και την εμπόδισαν να το κάνει.

Κάθε μέρα μια κοπέλα απ' την Τουρκία λιποθυμούσε, πρωί και βράδυ.

Ένα άλλο κορίτσι από το Ιράκ με διαβήτη έπρεπε να παίρνει ινσουλίνη ακριβώς στην ώρα της, αλλά η αστυνομία δε νοιαζόταν. Μια μέρα ζήτησε το χάπι της ινσουλίνης της από τη Βig Mama, που όμως αρνήθηκε να της το δώσει και το κορίτσι έχασε τις αισθήσεις του. Μετά από δύο ώρες την πήγαν στο νοσοκομείο με χειροπέδες.

Μια κοπέλα από την Αφρική που ήταν τρεις μήνες στο Αλλοδαπών έπαθε προβλήματα με το στομάχι της, έκανε εμετούς κάθε μέρα και δεν μπορούσε να φάει καθόλου. Ζήτησε από την αστυνομία αρκετές φορές να την πάνε σε γιατρό, αλλά δεν την πήγαιναν· κουράστηκε και προσπάθησε ν' αυτοκτονήσει πίνοντας χλωρίνη. Μετά από μία ώρα την πήγαν στο νοσοκομείο δεμένη με χειροπέδες.

Μας απείλησαν ότι όσες από μας προσπαθούσαν ν' αυτοκτονήσουν θα τις έβαζαν στην απομόνωση, αντί να βοηθήσουν και να κάνουν έρευνα για τους λόγους.

Έδιναν υπνωτικά και αδιευκρίντα χάπια για να ελέγχουν όλες τις κοπέλες να μη διαμαρτύρονται... Αυτά τα χάπια είναι τόσο δυνατά που αν πάρεις ένα κοιμάσαι για δύο μέρες και όταν τελικά ξυπνήσεις είσαι ζαλισμένη και εξαντλημένη. Είσαι σα ζόμπι και δεν μπορείς να εστιάσεις πουθενά. Απλώς κάθεσαι σε μια γωνιά και κοιτάς με βλέμμα απλανές. https://athens.indymedia.org/post/1602321/

Ήταν τόσο δύσκολο να αντέξεις τη ζωή εκεί. Άντρες από το 2ο όροφο, κάτω από μας, φώναζαν όλη νύχτα για να τους πάνε στην τουαλέτα και η αστυνομία δε νοιαζόταν καθόλου. Αυτή είναι η απόλυτη αλήθεια. Είναι κλειδωμένοι στα κελιά τους μέρα-νύχτα. Κάθε μέρα κάποιοι άντρες προσπαθούσαν ν' αυτοκτονήσουν, αλλά περιέργως  η αστυνομία απλά τους δέρνει.

Ελπίζω το Αλλοδαπών να καταστραφεί. Αυτή η φυλακή είναι ο εφιάλτης μας. Η ελευθερία είναι η μόνη ελπίδα για όλες τις κοπέλες. Μακάρι οι κραυγές των φτωχών κοριτσιών στο Αλλοδαπών ν' ακούγονταν από όλους τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.»

«(…) Είμαι εδώ μόνο και μόνο επειδή δεν είχα χαρτιά. Πού είναι αυτά που αποκαλείτε ανθρώπινα δικαιώματα; Με ποια εντολή; Για ποιο έγκλημα; Δε σκότωσα, δεν έκλεψα τίποτα. Γιατί και με ποια κατηγορία με κρατάνε εδώ, όχι μόνο εμένα, αλλά όλες τις κρατούμενες/@ και κρατούμενους/@ μόνο και μόνο επειδή δεν έχουμε χαρτιά;»

«(…) Ο σύζυγός μου με παρενοχλούσε και με κακοποιούσε με δύο φίλους του. Χώρισα μαζί του και έφυγα με τα παιδιά μου. Ωστόσο, δεν μπορούσα να αντέξω τις απειλές του και δραπέτευσα από τη χώρα μου για να προστατευτώ, και τώρα είμαι στο Αλλοδαπών, εδώ και τέσσερις μήνες, σαν να μην έχω το δικαίωμα να ζήσω μια φυσιολογική ζωή. Είμαι πολύ δυστυχισμένη εδώ και το φαγητό είναι πολύ κακό. Εσύ που είσαι γυναίκα θα καταλάβεις τον πόνο μου. Και επειδή είμαι μητέρα, θα αγωνίζομαι για την ελευθερία μου, πάντα »

«(…) Ήμουν στην Τουρκία όπου με βίασαν γιατί δεν είχα χρήματα. Ένας άντρας με ανάγκασε να κάνω πράγματα που ποτέ δεν ήθελα να κάνω και με πήγε ως τη Σμύρνη, όπου είδα τη θάλασσα, και τη διέσχισα προς Ελλάδα, ως το καμπ ενός νησιού. Αυτός ο άντρας δε μου άφηνε καθόλου χώρο για να μιλήσω και με έβαζε να μεταφέρω κάποια πράγματα για τους φίλους του. Κάποια στιγμή βρήκα την ευκαιρία να δραπετεύσω προς την Αθήνα για να προστατεύσω τον εαυτό μου απ' αυτόν, και τον κατήγγειλα στη ΜΚΟ «Γιατροί του κόσμου». Εκεί μου έδωσαν ένα έγγραφο που αποδεικνύει πως έχω βιαστεί. Μετά απ' αυτό, λίγους μήνες αργότερα, βρίσκομαι στη φυλακή της Πέτρου Ράλλη, απ' όπου καμία δε ξέρει πότε θα μπορέσουμε να φύγουμε, το φαγητό είναι πολύ κακό, και οι τουαλέτες είναι αηδιαστικές. Μας αγνοούν όταν αρρωσταίνουμε κι εξαιτίας τους πολλές από μας έχουμε ψυχολογικά προβλήματα. Κλαίω και φωνάζω για βοήθεια. Αυτή τη στιγμή που γράφω έχουν περάσει τρεις μήνες και έξι μέρες που είμαι στη φυλακή.»

Τα χέρια που παράγουν τη βία και την καταστολή είναι πάντα όμοια. Φορούν στολές, φέρουν όπλα, έχουν έπαρση, καταχρώνται τη θέση τους, κάνουν επίδειξη της εξουσίας τους, έχουν εξουσιοδότηση.

Τα βασανιστήρια και η κακομεταχείριση των κρατουμένων συνιστούν εγκλήματα και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζονται. Και όχι να κουκουλώνονται και να εξωραΐζονται με σαθρές δικαιολογίες και εκλογικεύσεις περί «αναγκαίων πρακτικών».

ΟΧΙ στην άθλια βαρβαρότητα της εξουσίας

ΟΧΙ στην ανοχή και την ατιμωρησία της.

Ας υψώσουμε τις φωνές μας, πριν συνηθίσουμε στην υπερέκθεση

και υπερπληροφόρηση της φρίκης και της αθλιότητας, φιμωμέν@ από το φόβο που παλεύει να εδραιωθεί μέσα μας για να μας καταστέλλει.

Στεκόμαστε απέναντι σε κάθε φασιστική πατριαρχική πανδημία!

Στεκόμαστε δίπλα στις εξεγερμένες αδελφές μας που κάνουν απεργία πείνας!

Αδειάστε όλα τα κέντρα κράτησης και τα στρατόπεδα προσφύγων, ΤΩΡΑ!

Δώστε σε όλ@ τα αιτούντ@ χαρτιά και μεταφέρετέ τ@ σε χώρους διαμονής που πληρούν τους όρους της καραντίνας, με σωστή πληροφόρηση,

ιατρική περίθαλψη, εκπαίδευση και αξιοπρέπεια.

Κανένα άτομο παράνομο, κανένα αόρατο.

Το Πάθος για τη Λευτεριά είναι δυνατότερο απ΄ όλα τα κελιά

Η Αλληλεγγύη & η Αυτό-Οργάνωση είναι τα Όπλα μας

Συνέλευση Πρωτοβουλίας: Το Σπίτι των Γυναικών για την Ενδυνάμωση & τη Χειραφέτηση

spiti.gynaikon@gmail.com

Εικόνες:

από M 12/06/2020 1:31 πμ.


https://athens.indymedia.org/post/1605693/

από M' 19/06/2020 8:43 μμ.


https://athens.indymedia.org/post/1605840/

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License