Ενημέρωση από τα γεγονότα στην πλατεία Βικτώρια

Δημοσιεύουμε αυτό το κείμενο σχετικά με τον αγώνα των μεταναστών.τριων και γενικά για τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων στην πλατεία Βικτώρια. We upload this text sent by comrades in Victoria about the events of the last weeks in square of Victoria and about the migrant struggle.

Την 17η Ιουνίου στις 4:30 το πρωί, διμοιρίες ματατζήδων περικύκλωσαν την πλατεία Βικτωρίας και εξανάγκασαν οικογένειες που κοιμούνταν –περίπου 71 παιδιά και 44 ενήλικες– να επιβιβαστούν σε λεωφορεία. Μεταφέρθηκαν στο camp του Ελαιώνα. Οι οικογένειες είχαν περάσει τις τελευταίες ημέρες προσπαθώντας να αντισταθούν στις προσπάθειες εκκένωσής τους από την πλατεία και επιβίβασής τους στα λεωφορεία. Ήθελαν σπίτι και ασφάλεια, δεν ήθελαν να ξαναπάνε σε ένα ακόμη στρατόπεδο συγκέντρωσης. Είχαν φτάσει στην Αθήνα μερικές μέρες νωρίτερα και είχαν κοιμηθεί στο πλακόστρωτο της πλατείας. Οι οικογένειες ρωτούσαν γιατί τιμωρούνταν, γιατί εγκαταλείφθηκαν και γιατί τους αρνούνταν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα.

Η κατάσταση στην πλατεία Βικτωρίας την εβδομάδα της 17ης Ιουλίου είναι παράδειγμα της τρέχουσας προσέγγισης του μεταναστευτικού στην Ελλάδα. Καταδεικνύει νόμους, πολιτικές και συμπεριφορές που αφήνουν ανθρώπους στην αναμονή, θέτοντάς τους σε κίνδυνο, αφήνοντάς τους χωρίς καμία επιλογή και σέρνοντάς τους από το ένα μέρος στο άλλο ως μέρος κάποιου πολιτικού παιχνιδιού. Εμείς ως Viktoria Solidarity είδαμε τις επιπτώσεις αυτών των πολιτικών τις τελευταίες εβδομάδες. Είδαμε πώς είναι κατασκευασμένο το σύστημα για να βλάπτει, να μπερδεύει και να εγκαταλείπει τις/τους μετανάστ(ρι)ες.

Οι άνθρωποι που κοιμήθηκαν στην πλατεία Βικτωρίας έφτασαν από το camp της Μόρια. Εξαιτίας ελληνικών και ευρωπαϊκών νόμων, όταν φτάνουν στα ελληνικά νησιά για να αναζητήσουν άσυλο, αναγκάζονται να παραμείνουν στα νησιά υποδοχής τους μέχρι την επεξεργασία της αίτησης τους για άσυλο. Η κυβέρνηση και η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες (UNHCR) λειτουργούν camps που δεν διαθέτουν αρκετό φαγητό, νερό, στέγαση, ή γιατρούς. Οι άνθρωποι συνήθως δεν μπορούν να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο, ούτε να εργαστούν. Μαχαιρώματα και φωτιές αποτελούν συνηθισμένο φαινόμενο. Τα camps έχουν μεταφερθεί μακριά από τα κέντρα των πόλεων, αφήνοντας τους ανθρώπους απομονωμένους και καθιστώντας τους «αόρατους». Στη Μόρια και το Βαθύ ο χρόνος σταματά και οι άνθρωποι εξαναγκάζονται να περιμένουν.

Πρόσφατα, εκατοντάδες από εκείνους/ες που ζούσαν στη Μόρια έλαβαν ξαφνικά έγκριση να φύγουν – σε κάποιες/ους είχε δοθεί επιτέλους άσυλο ενώ σε κάποιους/ες απλά άρθηκε ο περιορισμός της μετακίνησης τους. Τους είπαν ότι θα έπρεπε να φύγουν από το camp και έτσι έφυγαν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν. Πολλοί από αυτούς ξόδεψαν ολόκληρο το μικρό επίδομα που λαμβάνουν για φαγητό από την UNCHR στα ακτοπλοϊκά εισιτήρια προς Αθήνα.

Ωστόσο, όταν οι άνθρωποι φτάνουν στην Αθήνα, δεν έχουν πού να πάνε. Δεν παρέχεται υποστήριξη και δεν υπάρχουν μεταφραστ(ρι)ες. Μιλούν μεταξύ τους και από στόμα σε στόμα πολύς κόσμος μαθαίνει για την πλατεία Βικτωρίας. Εξαιτίας του συστήματος, είναι πλέον άστεγοι/ες και στρώνουν κουβέρτες στην πλατεία για να κοιμηθούν. Ως την Δευτέρα της 16ης Ιουλίου, 16 οικογένειες κοιμούνταν στην πλατεία. Μιλήσαμε με αυτές τις οικογένειες και το μόνο που μας έλεγαν ξανά και ξανά ήταν ότι θέλουν στέγαση. Μα δεν υπάρχουν τρόποι για την εξασφάλιση στέγασης. Αυτοί οι άνθρωποι καταλήγουν με κάτι λιγότερο από μια σκηνή σε επικίνδυνα camps. Δεν υπάρχει τίποτα για κείνους.

Η μόνη απάντηση του κράτους για τη στέγαση είναι να προτείνει στους ανθρώπους αυτούς να κάνουν αίτηση στο πρόγραμμα Ήλιος. Εκπρόσωποι του προγράμματος (το οποίο ανήκει στον ΔΟΜ) ήταν παρόντες την Δευτέρα και την Τρίτη στην πλατεία προσπαθώντας να τους πιέσουν να εγγραφούν. Ωστόσο αυτό το πρόγραμμα είναι σχεδιασμένο να αποτύχει. Ένας νέος νόμος απαιτεί να φεύγουν από τα camps και τα σπίτια που παρέχονται από τις ΜΚΟ μόλις έναν μήνα μετά την έγκριση του ασύλου τους. Το πρόγραμμα «ένταξης» Ήλιος αποτελεί ένα μικρό πρότζεκτ το οποίο σχεδιάστηκε να παρέχει στους ανθρώπους αυτούς μια απειροελάχιστη οικονομική υποστήριξη ενοικίου για μόλις 6 μήνες. Το πρόγραμμα έχει ποικίλες γραφειοκρατικές απαιτήσεις (ΑΦΜ, διεύθυνση, λογαριασμό τράπεζας) οι οποίες είναι αδύνατον να εκπληρωθούν στον χρόνο που δίνεται. Το Ήλιος παραδέχεται ότι δεν υπάρχουν αρκετά σπίτια για τους 10.000 ανθρώπους στους οποίους γίνεται έξωση από τον Μάιο ή τους εκατοντάδες που φεύγουν από τη Μόρια. Έμμεσα, λοιπόν, παραδέχεται την αστεγία σαν μέρος της διαδικασίας. Οι προσφυγ(ισσ)ες και οι μετανάστ(ρι)ες πιέζονται να ενταχθούν σε μια κοινωνία που ήδη τις και τους έχει απορρίψει. Έτσι, το άσυλο ισοδυναμεί με την αστεγία.

Την Δευτέρα 15 Ιουνίου, γύρω στις 7 μ.μ., διμοιρίες της αντιτρομοκρατικής έφτασαν στην πλατεία Βικτωρίας με σκοπό να αναγκάσουν τους ανθρώπους που έμεναν εκεί να μεταβούν σε λεωφορεία. Προσπάθησαν να τους πείσουν μιλώντας τους για ξενοδοχείο και ασφαλές μέρος. Τη δεδομένη στιγμή δεν υπήρχε ανάγκη για βία, μόνο ψέματα. Ο πραγματικός προορισμός ήταν το camp του Ελαιώνα. Η πληροφορία τελικά δόθηκε όταν κάποιοι από τους ανθρώπους, κυρίως γυναίκες, αρνήθηκαν να επιβιβαστούν στα λεωφορεία ώστε να πάνε σε ένα ακόμα camp. Τη συγκεκριμένη στιγμή άτομα από το Viktoria Solidarity ήταν παρόντα και έκαναν κάλεσμα σε διάφορα δίκτυα και συλλογικότητες, ζητώντας υποστήριξη. Πολλοί και πολλές έφτασαν και προσπάθησαν να μιλήσουν με την αστυνομία για να εξακριβώσουν που ακριβώς θα τους πήγαιναν και να επιμείνουν τουλάχιστον για μετάφραση και συναίνεση.

Οι αστυνομικοί, πλήρως οπλισμένοι, ξόδεψαν ώρες απειλώντας και εκβιάζοντας, ενώ είχαν περικυκλώσει τις οικογένειες που κάθονταν στο πάτωμα. Πολλά από τα παιδιά είχαν τρομοκρατηθεί και έκλαιγαν. Οι μπάτσοι ισχυρίστηκαν ότι στον Ελαιώνα ήταν καλύτερα από τη Μόρια. Οι άνθρωποι από την πλατεία επέμειναν ότι δεν ήθελαν να πάνε σε κανένα camp ξανά. Ήξεραν την κατάσταση που επικρατεί στα camp. Επιπλέον, εκείνοι και εκείνες που έχουν λάβει άσυλο δεν μπορούν να μείνουν στα camp, τα οποία είναι προορισμένα για άτομα που έχουν ζητήσει άσυλο. Ξέραμε ότι και στον Ελαιώνα να μεταφέρονταν δεν θα μπορούσαν να μείνουν για πολύ. Αυτό το γεγονός φυσικά δεν προβλημάτισε καθόλου τους μπάτσους ή τους κυβερνητικούς υπάλληλους που απλά τους ήθελαν να αποχωρήσουν από την πλατεία ώστε να μην τους βλέπει κανείς. «Δεν είναι ασφαλές να είσαι εδώ», η αστυνομία είπε σε ένα άτομο από το Αφγανιστάν. «Στο camp με έχουν μαχαιρώσει», απάντησε εκείνο.

Η βία και ο εκφοβισμός από τους μπάτσους αποτελεί μια συνεχής πρακτική. Τις τελευταίες εβδομάδες γίναμε μάρτυρες αστυνομικών ελέγχων και καταδιώξεων ανθρώπων διαφορετικού χρώματος χωρίς λόγο στις πλατείες Βικτωρίας και Αγ. Παντελεήμονα. Βαριά οπλισμένοι μπάτσοι της αντιτρομοκρατικής και διμοιρίες της ομάδας ΔΙΑΣ με τις μηχανές έκαναν συχνές επιχειρήσεις στην πλατεία για υποτιθέμενους ελέγχους ταυτότητας, γεμίζοντας λεωφορεία με νεαρούς διαφορετικού χρώματος, σύμφωνα με την εικόνα του μετανάστη-εγκληματία που προωθεί το κράτος. Το Ελληνικό κράτος έχει επενδύσει μεγάλα ποσά στην αστυνόμευση αυτό το χρόνο, ξοδεύοντας εκατομμύρια εθνικών και ευρωπαϊκών πόρων για τη φύλαξη των συνόρων και την εσωτερική αστυνόμευση. Αυτή η χρηματοδότηση εσκεμμένα δε διατίθεται σε στέγαση, υγεία και γενικότερη υποστήριξη. Χρησιμοποιείται για την αστυνομική καταστολή και την στρατιωτικοποίηση των συνόρων. Η αστυνομία και η αστυνομική βία αποτελούν την απάντηση του κράτους σε κάθε κατάσταση, ώστε να διατηρηθούν οι ίδιες δομές εξουσίας.

Τελικά, μετά από πολλή πίεση το απόγευμα της Δευτέρας οι μπάτσοι αποχώρησαν αφήνοντας τις οικογένειες. Πραγματοποιήθηκε συνέλευση και συμμετείχαν όλα τα άτομα που ήταν παρόντα. Οι άνθρωποι που κοιμούνταν στην πλατεία μίλησαν για τα ψυχολογικά προβλήματα, τη βία και τις εμπειρίες τους από το κολαστήριο της Μόρια. Συνεχώς επαναλάμβαναν ότι θέλουν σπίτια. Δεν ήθελαν να πάνε σε κανένα camp. Είπαν ότι θα παρέμεναν στην πλατεία Βικτωρίας το βράδυ και ότι θα εκτιμούσαν την υποστήριξη των αλληλέγγυων. 30 αλληλέγγυες/οι έμειναν για τη νυχτερινή βάρδια στην πλατεία.

Την Τρίτη της 16ης Ιουνίου διατηρήσαμε την παρουσία μας στην πλατεία. Οι μπάτσοι ήταν επίσης παρόντες. «Καταλαβαίνουμε τα προβλήματά σας αλλά τα μαγαζιά χάνουν λεφτά επειδή είστε εδώ», είπε ένας μπάτσος. Μερικοί και μερικές από εμάς γελάσαμε. Αυτό εξόργισε τους μπάτσους.

«Γιατί γελάτε;»

«Γελάω γιατί βάζεις πιο πάνω τα μαγαζιά από τις ζωές των ανθρώπων».

Καταλάβαμε ότι ο μπάτσος αντιλαμβανόταν την δουλειά του ως προστασία των δικαιωμάτων των ιδιοκτητών και των πωλητών πάση θυσία. Ήταν ξεκάθαρο ότι η σύγκρουση έχει να κάνει με την ιδιοκτησία και τις επιχειρήσεις και αυτή η σύγκρουση τροφοδοτεί τη βία του κράτους και τις ρατσιστικές πολιτικές στα σύνορα, το άσυλο και το κριτήριο της ταυτότητας σύμφωνα με το οποίο κρίνεται ποιο αντιμετωπίζεται ως ανθρώπινο πλάσμα και ποιο όχι. Έχει να κάνει με το καλοκαίρι στην Ελλάδα – τις καθαρές πλατείες και τα νησιά όπου οι τουρίστες δεν θα πρέπει να ενοχλούνται από μη Ευρωπαίους ταξιδιώτες.

Τα μμε βρίσκονταν παντού, καταγράφοντας παιδιά την ώρα που κοιμούνταν χωρίς άδεια. Κυβερνητικοί εκπρόσωποι ήρθαν ξανά και προσπάθησαν πάλι να πείσουν τους ανθρώπους να φύγουν. Εκείνο το απόγευμα, άλλη μια συνέλευση πραγματοποιήθηκε με όσα άτομα ήταν εκεί. Οι άνθρωποι πάλι μας είπαν ότι ήθελαν ένα σπίτι. Πάλι ήταν ξεκάθαρο ότι το κράτος είχε καταστήσει αυτό το ενδεχόμενο αδύνατο.

Οι άνθρωποι που κοιμούνταν στην πλατεία Βικτωρίας αναίρεσαν την κατασκευασμένη «αορατότητα» και απόσταση των στρατοπέδων συγκέντρωσης και των κέντρων κράτησης. Αυτή η δράση τούς έδωσε τη δυνατότητα να ξαναγίνουν ορατοί και ορατές, και να κάνουν ορατή και τη βία την οποία υφίστανται. Τους επέτρεψε να γνωριστούν και να οργανωθούν μεταξύ τους, σπρώχνοντας ενάντια στις διακρίσεις των κυβερνητικών δομών.

Νωρίς το πρωί της Τετάρτης 17 Ιουνίου, το κράτος αποφάσισε να «τερματίσει» την ορατότητα των περίπου 110 ατόμων που κοιμούνταν στην πλατεία. Μια ομάδα της αντιτρομοκρατικής ακολουθούμενη από μια διμοιρία ματατζήδων μπήκαν στην πλατεία. Μια ομάδα 5 αλληλέγγυων της βραδινής βάρδιας προσπάθησε να τους σταματήσει. Τέσσερις μπάτσοι έπιασαν ένα αλληλέγγυο άτομο στρίβοντας του τα χέρια και τα πόδια πίσω και πετώντας τον/ην στο έδαφος. Όλα τα αλληλέγγυα άτομα που ήταν παρόντα μεταφέρθηκαν στη ΓΑΔΑ με λεωφορεία και συνολικά έγιναν 12 προσαγωγές. Οι άνθρωποι που κοιμούνταν στην πλατεία στριμώχτηκαν σε λεωφορεία και μεταφέρθηκαν στον Ελαιώνα. Αυτού του είδους η βία είναι μια μορφή ψυχολογικού βασανισμού. Οι άνθρωποι εξέφρασαν επανειλημμένα την επιθυμία τους να μην μεταφερθούν σε camp. Η ζωή στα camp στερεί από τους ανθρώπους την πρόσβαση στην κοινότητα και την αναζήτηση υποστήριξης. Τα camp που βρίσκονται έξω από τις πόλεις κρύβουν βίαια τους ανθρώπους αυτούς μακριά από τις πόλεις.

Στον Ελαιώνα, εκείνες και εκείνοι που βίαια εκκενώθηκαν από την πλατεία Βικτωρίας αντιμετώπισαν περαιτέρω τη βία της πείνας, της δίψας και της έλλειψης υγιεινής. Έλαβαν την πρώτη «μερίδα» φαγητού στις 13:30, αφού ήδη είχαν συμπληρωθεί 9 ώρες από την έξωσή τους από την πλατεία. Εξαναγκάστηκαν να κοιμηθούν έξω για 2 νύχτες προτού τοποθετηθούν σε σκηνές. Μαζί με άλλες συλλογικότητες πραγματοποιήσαμε πορεία διαμαρτυρίας στο camp του Ελαιώνα την ίδια μέρα. Μιλήσαμε με τους ίδιους τους ανθρώπους εκεί και μας περιέγραψαν τις απάνθρωπες συνθήκες που βιώνουν. Συμφωνήσαμε όλοι και όλες να λάβουμε μέρος το Σάββατο σε ένα κάλεσμα για πορεία ενάντια στις ρατσιστικές πολιτικές, απαιτώντας στέγαση, χαρτιά και αξιοπρέπεια για όλους και για όλες.

Αυτά που παρατηρούμε σε αυτά τα περιστατικά είναι ορισμένοι από τους τρόπους με τους οποίους μετανάστ(ρι)ες, προσφυγ(ισσ)ες και άτομα διαφορετικού χρώματος γίνονται συστηματικά θύματα αστυνομικής βίας, ρατσιστικού στιγματισμού και θεσμοθετημένης κακομεταχείρισης. Τώρα που η τουριστική σεζόν ετοιμάζεται να ξεκινήσει, το Ελληνικό κράτος επικεντρώνεται ξανά στην καπιταλιστική εικόνα του τουριστικού θέρετρου για ευκατάστατους λευκούς και λευκές. Απαιτεί να εκκενώνονται οι άνθρωποι που δεν ανήκουν στην Ευρωπαϊκή τουριστική «ζώνη ασφαλείας» από τις πλατείες και να συνωστίζονται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Είναι η συνεχιζόμενη ρατσιστική λογική που θέτει ως προτεραιότητα τους λευκούς και τις επιχειρήσεις πάνω από τις ζωές των ανθρώπων διαφορετικού χρώματος. Είναι η λογική που απαιτεί αστυνομοκρατία σε όλη την πόλη και στιγματίζει οποιοδήποτε «δείχνει σαν μετανάστης/ρια».

Περαιτέρω, αυτά τα γεγονότα δείχνουν πώς οι μετανάστριες γυναίκες και μητέρες βιώνουν την καταπίεση μέσω σεξιστικής βίας και απειλών. Αξίζει να σημειωθεί ότι ήταν απόφαση των γυναικών να ηγηθούν στις διαμαρτυρίες, να μη μεταβούν στα λεωφορεία, να απαιτήσουν περισσότερα από προμήθειες και να παροτρύνουν για διαμαρτυρία το Σάββατο.

Την Δευτέρα της 22ης Ιουνίου, όσα άτομα είχαν μεταφερθεί στον Ελαιώνα εξακολουθούσαν να μην έχουν στέγη. 30 απ’ αυτά επιβιβάστηκαν σε λεωφορεία και μεταφέρθηκαν σε ένα camp στις Σέρρες (στη βόρεια Ελλάδα, κοντά στα βουλγαρικά σύνορα). Δήλωσαν ότι δεν ήθελαν να ζήσουν σε camp και αρνήθηκαν να κατέβουν από τα λεωφορεία. Τους είπαν ότι θα έπρεπε να υπογράψουν ένα έγγραφο το οποίο ήταν γραμμένο στα ελληνικά, χωρίς μετάφραση, που ουσιαστικά έλεγε ότι «αρνούνται κατάλυμα». Αυτοί οι άνθρωποι πλήρωσαν τον οδηγό του λεωφορείου να τους μεταφέρει στη Θεσσαλονίκη ενώ όσοι/ες είχαν χρήματα πήραν το τρένο για Αθήνα. Την τελευταία εβδομάδα έχουν ταξιδέψει σχεδόν σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια χωρίς ποτέ να κοιμηθούν κάτω από μια στέγη.

Ορισμένα άτομα που είχαν εκκενωθεί από την πλατεία Βικτωρίας εγγράφτηκαν στο camp του Ελαιώνα αλλά πληροφορήθηκαν ότι δε θα μπορούσαν να μείνουν μέσα. Την Τρίτη της 23ης Ιουνίου, περίπου 11 παρέμεναν έξω από το camp, ορισμένοι/ες σε σκηνές και άλλοι/ες απλά στο δρόμο. Αυτό που βλέπουμε εδώ είναι πώς περιφέρουν αυτούς τους ανθρώπους από εδώ και από εκεί χωρίς τη συναίνεσή τους και χωρίς καμία ουσιαστική μέριμνα ή έστω πληροφόρηση. Μεταφέρονται με τη βία από το ένα camp στο άλλο. Πουθενά δεν τους επιτρέπεται να βρίσκονται.

Αυτή η βία δε σταματά. Μέχρι την Παρασκευή της 19ης Ιουνίου, αρκετές ακόμη οικογένειες έφτασαν στην πλατεία Βικτωρίας. Έστρωσαν τις κουβέρτες τους στο πλακόστρωτο, καθώς το σύστημα τις θέλει άστεγες, απομονωμένες και ψυχικά τραυματισμένες. Ξανά η αστυνομία έφτασε και τις ανάγκασε να μεταβούν στα λεωφορεία, αυτή τη φορά για το κέντρο κράτησης της Αμυγδαλέζας. Στα περισσότερα άτομα είχε ήδη δοθεί άσυλο αλλά αυτό δεν αποτέλεσε ανασταλτικό παράγοντα για τη μεταφορά τους.

Την Τρίτη 23 Ιουνίου, άλλοι 70 περίπου άνθρωποι έφτασαν στην πλατεία από τη Μόρια. Η αστυνομία έφερε 3 λεωφορεία για να τις/τους απομακρύνει. Επέμεινε πως όλοι/ες είχαν δικαίωμα να μην επιβιβαστούν, όμως αν δεν επιβιβάζονταν θα καλούσαν τα ΜΑΤ. Ο εκφοβισμός με όπλο τα ΜΑΤ δεν επιτρέπει σε κανέναν και καμία να έχει επιλογή. Η αστυνομία ισχυρίστηκε ότι οι οικογένειες θα μεταφέρονταν σε ένα «ανοιχτό» camp δίπλα ή μέσα στο κέντρο κράτησης της Αμυγδαλέζας. Το πώς είναι εφικτό να υπάρχει ένα ανοιχτό camp μέσα σε ένα κέντρο κράτησης καταρρίπτει κάθε έννοια της λογικής. Η μαζική μεταφορά ανθρώπων στην Αμυγδαλέζα αποδεικνύει την ποινικοποίηση της μετανάστευσης από το κράτος. Το να είσαι μετανάστης/ρια στην Ελλάδα και να κυκλοφορείς σε κοινή θέα αποτελεί λόγο για να σε κλείσουν φυλακή.

Αυτή η θεσμοθετημένη βία που εφαρμόστηκε στην πλατεία Βικτωρίας δεν αποτελεί μεμονωμένο γεγονός. Συναντάται από τα σύνορα του Ελληνικού κράτους, στη βουλή, στα γραφεία των ΜΚΟ και στις πλατείες σε όλη την Ευρώπη. Έχει εφαρμοστεί στο παρελθόν και συνεχίζει να εφαρμόζεται και τώρα. Πολλοί περισσότεροι άνθρωποι αναμένεται να φτάσουν στην πλατεία Βικτωρίας σύντομα, και θα αναγκαστούν να στρώσουν τις κουβέρτες και να κοιμηθούν στα πεζοδρόμια. Οι άνθρωποι δεν καταλήγουν τυχαία να κοιμούνται στις πλατείες. Δεν είναι τυχαίο το ότι οι «λύσεις» που παρουσιάζονται είναι ανέφικτες. Δεν αποτελούν τυχαία γεγονότα η αστυνομική βία, τα εκατοντάδες άδεια κτίρια σε όλη την Αθήνα ή το γεγονός ότι δεν γίνονται ποτέ μεταφράσεις. Αυτό που βλέπουμε είναι ένα σύστημα που αφαιρεί κάθε επιλογή και κάθε δικαίωμα από τους/τις μετανάστ(ρι)ες και προσφυγ(ισσ)ες και τους επιβάλλεται μέσω της ρατσιστικής βίας. Είναι μία προμελετημένη καταπιεστική δομή που τους/τις εξαναγκάζει να πηγαινοέρχονται απο το camp στην πλατεία και ξανά στο camp, λέγοντάς τους πως είναι απαραίτητο, δίνοντας πάντα προτεραιότητα στο κράτος κ τις επιχειρήσεις. Το κράτος λέει στις/στους μετανάστ(ρι)ες να μη βρίσκονται πουθενά, να μην υπάρχουν. Απορρίπτει την προσδοκία ενός ανθρώπινου πλάσματος να έχει την αντιμετώπιση που πρέπει.

Κάθε φορά που φτάνουν άνθρωποι στην πλατεία Βικτωρίας, η βία που το κράτος θέλησε να κρύψει γίνεται όλο και πιο ορατή. Οι άνθρωποι που το κράτος εύχεται να εξαφανιστούν δεν θα εξαφανιστούν. Οι πλατείες ανήκουν στους ανθρώπους.

Έξωση των μπάτσων από κάθε πλατεία

Στέγαση για όλ@

Ζωές και ελευθερία πάνω από επιχειρήσεις και νόμους

Τα λέμε στην πλατεία

Viktoria Solidarity

--------

At 4:30 in the morning on the 17th of June, squads of riot police surrounded PlateiaViktoria and forced around 16 sleeping families-- about 71 children and 44 adults-- ontobusses. They were taken to Eleonas Refugee Camp. The families had spent the last severaldays resisting attempts to put them onto busses. They wanted homes and safety. They didnot want to go to another refugee camp. All of the families had spent months in Moria living indirty and dangerous conditions. They had arrived in Athens a few days earlier and slept onthe pavement of the Plateia. The families asked why they were being punished, abandoned,and denied basic human rights.

The situation on Plateia Viktoria the week of June 15th exemplifies the currentapproach to migration in Greece. It demonstrates the laws, policies, and attitudes that leavepeople waiting, puts them in danger, provides them no options, and shuffles them from placeto place as part of a political game. We as the Viktoria Solidarity saw the specific impact ofthese policies over the course of the past weeks. We saw the ways the system has been builtto harm, confuse, and abandon migrants.

The people who slept on Platia Viktoria arrived from Moria refugee camp. Due to Greekand EU laws, when people arrive on the Greek islands to seek asylum they are forced toremain on the island they arrived on until their asylum processes. The government and the UNHCR maintain the camps such that they don’t have enough food, water, housing, ordoctors. People usually cannot send their children to school, and cannot work. Stabbings and fires are regular occurrences. The camps have been moved far from the city centers, leavingpeople isolated and out of sight. In Moria and Vial and Vathy, time stops and people areforced to just wait.

Recently, hundreds of people living in Moria have suddenly received authorization to leave-- some have been finally granted asylum and some have simply had their geographic restriction lifted. These people are told they must leave the camp, and so they flee Moria assoon as they are able, many spending the entirety of their small UNHCR food allowance on boat tickets to Athens.

But when people arrive in Athens they have nowhere to go. There is no supportprovided. No translation offered. People talk to each other, and through word of mouth manyhear about Plateia Viktoria. These people have been made homeless by the system, so they arrive and spread out blankets on the square to sleep on. By Monday June 15th around 16 families were sleeping on the square. We spoke to these people, and they expressed overand over that they just wanted housing. But there were no avenues to secure it. These people were left with even less than a tent in a dangerous camp, they were left with nothing.

The State’s only response to requests for housing is suggesting people apply for the Helios project. Representatives from the Helios project (run by IOM) were present on the square Monday and Tuesday to try to push people to register. But this program is designed for failure. A new law requires people to leave camps and NGO housing after only 1 month ofreceiving asylum. The ‘integration’ program of Helios is a narrow project available to peopleafter this time, providing a small stipend of rental support for six months. The program hasvarious bureaucratic needs (AFM, address, bank account) which are impossible to fulfill in thetime allotted. Helios admit there is not enough available housing for the 10,000 people facingeviction from May or the hundreds more leaving Moria. This implicitly accepts homelessnessas part of the process. Refugees and migrants are pressured to integrate into a society and asystem that intentionally rejects them. Asylum thus equates to homelessness.

On Monday June 15th at around 7pm squads of anti-terrorist police arrived on PlateiaViktoria and told the people staying on the square that they must leave, and tried to pushthem onto busses. They spoke of a hotel, of a safe place to try to get the people on thesquare to enter the busses. In this moment there was no use of physical violence, just lies.The real destination of the bus was Eleonas Refugee Camp. This information was givenfinally when some of the people, mostly the women, refused to get on the busses and refusedto go to another camp. In this moment people from Viktoria Solidarity were present, and putout a call to different networks and groups, asking for support. Many arrived and tried tospeak to the police, to ask where the people were being taken, to insist on at least translationand consent.

The police spent hours threatening and intimidating, surrounding the families sitting onthe ground in riot gear with guns. Many of the children cried in fear. The cops insisted that Eleonas was better than Moria. The people on the plateia insisted they did not want to go toany camp at all. They knew what the camps were like. Furthermore, those who have been granted asylum generally cannot stay in camps which are meant for asylum-seekers. We knew even if these people were taken to Eleonas many would not be permitted to stay forlong. This did not matter to the cops or government workers who kept passing by, who simplywanted people off the square and out of sight.

“It is not safe for you here,” the police told one person from Afghanistan.

“They stabbed me in the camp,” they responded.

The violence and intimidation of the cops is an ongoing tactic. In recent weeks wewitnessed police controls and prosecutions of people of color without cause on PlateiaViktoria and Agios Pantelemonas. Heavily armed anti-terrorist cops and large squads of DIAZmotorbikes regularly did operations where they did supposed ID checks and filled busses withyoung men of color, following the state’s image of all migrants as criminals who need to bedetained. The Greek state has invested greatly in policing this year, pouring millions ofnational and EU funds into border controls and internal policing. It is intentional that thisfunding is not being spent on housing, or medication, or support. It is spent on policerepression and border militarization. Police and police violence are the answer of the state toevery situation, they maintain the current power structures.

Eventually, after much pressure on Monday afternoon the cops stepped back from the families. An assembly was held with all those present. The people sleeping on the plateia spoke about psychological issues, violence, and their experiences in the hell of Moria. They repeated that they wanted homes. They didn’t want to go to any camp. They said they woul dstay on Plateia Viktoria for the night, and would appreciate support from the solidarians present. Around 30 people stayed and did a night shift on the Plateia.

On Tuesday June 16th we maintained a presence on the square. Cops remained present as well. “We understand your problems but the shops are losing money because you’re here,” one of the cops explained. A few of us laughed. The police were angered by this.

“why are you laughing?”

“I’m laughing because you put the shops over the lives of the people.”

We saw that this cop understood his job-- defending the rights of those who own and of thosewho sell, whatever it takes. It was clear this conflict was about the property and businessesthat motivate the violence of the state, putting in practice the racist politics of borders, asylum,and proof of identity that control who is treated as a human being and who is not. The conflict was about the summer in Greece-- the clean squares and islands where the tourists shouldnot be bothered by non-European travellers.

Media was everywhere, filming sleeping children without consent. Government officials again came to try to convince people to leave. That evening another assembly was held withall those present. People again expressed that they wanted a home. Again it was clear thatthe state had made this impossible.

People sleeping on Plateia Victoria refute the created invisibility and distance of therefugee camps and detention centers. This action allowed people to recenter themselves andthe violence being done to them. It allowed people to meet and organize together, to pushagainst the forced divisions in the government structures.

Early in the morning on Wednesday June 17th the state moved to take away this visibility of the around 110 people sleeping on Plateia Viktoria. A unit of anti-terrorist police entered the square around 3:00am, followed by a squad of riot police. A group of five solidarians, doing a night shift, tried to stop them. Four police grabbed one solidarian, twisting their arms and legs behind them, and pushing them to the ground. All solidarity present wereput into police cars and taken to the central Gada police station. In the following 15 minutes, more solidarians arrived, but some were also beaten, put in police cars, and taken to Gada ,making a total of 12 solidarians prosecuted in Gada. The sleeping people were packed into busses and transported to the camp of Eleonas. This violence is a form of psychological torture. People said repeatedly they did not want to go to any camp. Life in camps removes people from community and access to support. Camps situated outside of cities violently hide the presence of people from the cities.

At Eleonas those violently evicted from Plateia Victoria faced further violence of hunger, thirst and no access to hygiene. They received their first ‘ration’ of food at 1.30pm, 9 hours after being evicted from the plateia. They were forced to sleep outside for 2 nights before moving to tents. Together with other collectives we held a demonstration to Eleonas camp that day and spoke to the people staying there about the terrible conditions. We all agreed to join a call for a demonstration on Saturday against racist policies, demanding housing, papers, and dignity for all.

What we see in these events are some of the ways refugees, migrants and people of color are systematically victims to police brutality, racial profiling, and institutionalized denials of dignity. As the tourism season is about to begin, the Greek state is refocusing on a capitalist image of a holiday playground for white and wealthy people that requires people outside of the European Tourist comfort zone to be continuously evicted from public spacesand quarantined in refugee camps. It is the continuation of a racist logic that prioritizes whiteness and businesses over the lives of black and brown people. It is a logic that requirespolice throughout the city and criminalizes anyone who “looks like a migrant.”

Additionally these events show the ways in which migrant women and mothers areparticularly oppressed in these moments with sexist violence and threats. It cannot be lost that it was the women on the plateia who led the protests, who refused to get on the busses,who called for more than just supplies, and who urged for the demo on Saturday.

On Monday June 22 those who had been taken to Eleonas were still left without any housing. Around 30 of the people were put on a bus and sent to a camp in Serres, an area inthe north of Greece, close to the border of Bulgaria. They stated they still did not want to live in a camp and refused to get off the bus. They were told that they must sign a form in Greek, without translation, that ultimately stated they had “refused accommodation”. These peoplewere able to pay the bus driver from their own money to take them to Thessaloniki, where those that could afford it took a train back to Athens. Over the past week these people havebeen forced to travel almost the entirety of the country of Greece, without ever sleeping inside.

Some from the group who had been evicted from Viktoria were registered in Eleonascamp but then told they could not stay inside. On Tuesday June 23, around 11 people remained just outside the gates of Eleonas, some in tents, some on the street. What we seehere is the way people are shipped around without consent or information or care. They are forcibly taken from one camp to another. There is nowhere where they are permitted to be.

This violence is ongoing. By Friday June 19th several more families arrived on Plateia Viktoria. They spread their blankets out on the square because the system has been designed to leave them homeless, isolated, and traumatized. Again police came and pushed people onto busses, to remove the violence done to them from public sight. These people were taken to Amygdaleza detention center, regardless of the fact that most of them had been granted asylum.

On Tuesday June 23rd another 70 or so people arrived from Moria to the Plateia. The police brought three busses to remove people from sight. The police insisted that everyone had a choice to board the bus or not, but if people did not follow, the riot police would be called. Threatening riot police does not allow people to make a choice. The police claimed that the families were being taken to “an open camp” beside or inside Amygdaleza detention center. It defies all logic to suggest it is possible to have an open camp inside a detention center. Rather taking people en masse to Amygdaleza reveals the state’s ongoing criminalization of migration. Being a migrant in Greece, in public, will get you shipped to prison.

This violence enacted on Plateia Viktoria is not isolated. It stretches from the borders ofthe Greek state to the seats in parliament to the NGO offices and to squares across Europe. It is a violence that has been enacted before and continues. More people will arrive to Viktoria soon, and they too will be forced to spread blankets on the sidewalks. People do not end up sleeping on a public square by accident. It is not an accident that the solutions presented are impossible. It is not an accident that the police were violent, or that there are hundreds of empty apartments all over Athens, or that there is a constant lack of translation. Rather what we see is a system that removes every option and right from migrants and refugees, enforced with racist violence. It is an intentional repressive structure that forces people from camp to square to camp, lying that this is necessary, but simply prioritizing the continuation of the state and business as usual. The state tells migrants to be nowhere, to not exist at all. It rejects ahuman being’s expectation to be treated as a human being.

Every time people arrive in Viktoria the violence the state has tried to make invisible is made more visible. The people the state wishes to disappear will not disappear.

The squares belongto the people.

Evict cops from every square.

Housing for all.

Lives and freedom over business and laws.

See you on Plateia Viktoria.

Viktoria Solidarity

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License