Ένας χρόνος αντίσταση στην κρατική τρομοκρατία (gr/en/fr

Σήμερα συμπληρώνεται ένας χρόνος από τη μέρα που οι ένοπλοι κουκουλοφόροι του Χρυσοχοίδη εισέβαλλαν στην προσφυγική κατάληψη Σπύρου Τρικούπη 17 και την όμορη Transito, τραβώντας με τη βία ξημερώματα από τα κρεβάτια τους οικογένειες με μικρά παιδιά που μετά από πολλές κακουχίες και ταλαιπωρίες, είχαν βρει σ’ αυτό το κτίριο έναν τόπο να στεριώσουν ξανά. Τους πήραν από το σπίτι τους και τους διαμοίρασαν σε άθλιους καταυλισμούς να συμβιώνουν με τις λάσπες και την αδιαφορία σε μουσαμένιο περιτύλιγμα. Έκτοτε ακολούθησε ένα μπαράζ κρατικών τρομοκρατικών επιθέσεων σε προσφυγικές και πολιτικές καταλήψεις με εκκενώσεις, αρπαγές ανθρώπων και πραγμάτων, ξυλοδαρμούς και συλλήψεις.

post image

10, 100, χιλιάδες καταλήψεις

Ένας χρόνος αντίσταση στην κρατική τρομοκρατία

Σήμερα συμπληρώνεται ένας χρόνος από τη μέρα που οι ένοπλοι κουκουλοφόροι του Χρυσοχοίδη εισέβαλλαν στην προσφυγική κατάληψη Σπύρου Τρικούπη 17 και την όμορη Transito, τραβώντας με τη βία ξημερώματα από τα κρεβάτια τους οικογένειες με μικρά παιδιά που μετά από πολλές κακουχίες και ταλαιπωρίες, είχαν βρει σ’ αυτό το κτίριο έναν τόπο να στεριώσουν ξανά. Τους πήραν από το σπίτι τους και τους διαμοίρασαν σε άθλιους καταυλισμούς να συμβιώνουν με τις λάσπες και την αδιαφορία σε μουσαμένιο περιτύλιγμα. Έκτοτε ακολούθησε ένα μπαράζ κρατικών τρομοκρατικών επιθέσεων σε προσφυγικές και πολιτικές καταλήψεις με εκκενώσεις, αρπαγές ανθρώπων και πραγμάτων, ξυλοδαρμούς και συλλήψεις.Οι προσφυγικές καταλήψεις που λειτούργησαν για πολλά χρόνια σαν ένα πρωτόφαντο πείραμα έμπρακτου αντιρατσισμού και αντιφασισμού, αυτοοργάνωσης, αλληλεγγύης, δίνοντας σε χιλιάδες ανθρώπους την κλεμμένη τους υποκειμενικότητα και το δικαίωμα να ορίζουν οι ίδιοι τις ζωές τους μακριά από ανθρωποφύλακες και εργολάβους της φιλανθρωπίας, εκκενώθηκαν σχεδόν όλες. Οικογένειες με μωρά, μόνες γυναίκες, ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, ασθενείς και ανάπηροι, επιζώντες βασανιστηρίων αποσπάστηκαν βάναυσα από την καθημερινότητα και τις σχέσεις τους και εγκλωβίστηκαν στο τίποτα της κρατικής αναλγησίας.Πολιτικές καταλήψεις που αποτέλεσαν κύτταρα κοινωνικής δράσης σε γειτονιές, αμφισβητώντας τις κυρίαρχες ιδέες της τουριστικοποίησης, της ατομικής ιδιοκτησίας και της εμπορευματοποίησης, οι οποίες μετέτρεψαν τις πόλεις σε τσιμεντένιες ταξικές πυραμίδες μοναχικής χαύνωσης και κοινωνικού ανταγωνισμού, εκκενώθηκαν επίσης, συχνά ασκώντας σκληρή καταστολή εναντίον όσων τις υπερασπίζονταν αλλά και απλών γειτόνων, όπως συνέβη στο Κουκάκι.Εκεί που υπήρχαν ανοιχτές πόρτες μπήκαν τούβλα.Εκεί που ακούγονταν φωνές, τραγούδια και γέλια, αντιλαλεί μόνο η σιωπή.Εκεί που η ζωή άνοιγε τα φτερά της, άφησαν μόνο τη σκόνη της ερήμωσης.Η στοχοποίηση των καταλήψεων που μεθοδεύτηκε μέσα από τα τερατώδη ψεύδη των media, συνιστά εγγενή σκοπό του κράτους που θέλει να συνθλίψει οποιαδήποτε χωρική, κοινωνική και ιδεολογική σφαίρα αποδεικνύει ότι υπάρχει ένας άλλος τρόπος να ζούμε, μακριά από έμφυλες, ταξικές, εθνοτικές και θρησκευτικές ιεραρχήσεις, ότι το πέρασμα μας από τον κόσμο αξίζει να είναι κάτι παραπάνω από ένα διαρκές άγχος επιβίωσης και ένα μάθημα υπακοής, ότι μπορούμε να πετάξουμε τα βαρίδια της τεχνητής καχυποψίας για να εκφραστούμε, να δημιουργήσουμε, να ονειρευτούμε συλλογικά. Παράλληλα είναι και αναπόσπαστο τμήμα του πιο αποκρουστικού αλλά και πιο καθάριου προσώπου της εξουσίας, του ωμού αυταρχισμού. Ο σχεδιασμός για μαζικές εκκενώσεις καταλήψεων συμπλέει με τη στρατιωτικοποίηση ολόκληρων περιοχών, με τη διόγκωση του εποπτικού – κατασταλτικού μηχανισμού, με την αστυνομική βαρβαρότητα που εφορμά πάνω σε σώματα αγωνιστών.Ως κατάληψη στέγασης προσφύγων και μεταναστ(ρι)ων Νοταρά 26 αυτόν το χρόνο πενθήσαμε για κάθε χώρο αγώνα που έπεσε σε εχθρικά χέρια, για κάθε άνθρωπο που έχασε την ελπίδα του, για κάθε προσδοκία καλύτερης ζωής που ματαιώθηκε κάτω από αστυνομικές μπότες. Νιώσαμε οργή για τα ανοιγμένα κεφάλια, τα λυπημένα βλέμματα σε κλούβες, τις φραγμένες πόρτες. Συγκινηθήκαμε από κάθε πράξη αντίστασης και απόπειρα επανοικειοποίησης κλεμμένων εδαφών. Ξέρουμε καλά, όμως, ότι καμία ιδέα, κανένα κίνημα δεν εκκενώνεται. Κι εμείς οι ίδιες/οι δεχόμαστε καθημερινά την αναίσχυντη πίεση της εξουσίας με απειλές εκκένωσης, υβριστικά και προσβλητικά σχόλια εις βάρος διαμενόντων και αλληλέγγυων, τραμπουκισμούς, απόπειρες εισβολής, συνεχείς παρενοχλήσεις μέχρι και ναζιστικά συνθήματα έχουμε δει τη θλιβερή κουστωδία της Αστυνομίας να φωνάζει έξω από την κατάληψη.Ένα χρόνο μετά είμαστε ακόμα εδώ, πιο δυνατοί/ες, πιο ενωμένοι/ες, πιο αποφασισμένοι/ες από ποτέ μ’ ένα τεράστιο κύμα αλληλεγγύης να μας αγκαλιάζει, σχηματίζοντας γύρω μας έναν κύκλο φροντίδας.

Είμαστε κομμάτι ενός πολύμορφου κινήματος που «δε φοβάται τα ερείπια» γιατί ξέρει να ξαναχτίζει, που βρίσκει σχισμές να δραπετεύει απ’ όλα τα κελιά, που θα στοιχειώνει πάντα τα άδεια σπίτια και τους εφιάλτες των βασανιστών.Το πιο ζωντανό πυροτέχνημα στο πιο πηχτό σκοτάδι!

-------------------------

10, 100, thousands of squats

One year of resistance against state terrorism

Today marks one year since the armed hooded men of Chrysochoidis invaded the refugee squat of Spyrou Trikoupi 17 and the neighboring Transito squat. It was early in the morning when they forcibly pulled out families with young children from their beds--people who after much hardship and suffering had found a place to grow roots again in these buildings. They took them from their home and distributed them in miserable camps to live in the dirt and with indifference in canvas tents. Since then, a barrage of state terrorist attacks on refugee and political squats has led to evacuations, snatching of people, beatings, and arrests.The refugee squats have functioned for many years as unprecedented experiments of practical anti-racism and anti-fascism, self-organization, and solidarity. These spaces have given thousands of people the opportunity to regain their stolen autonomy and the right to define their own lives away from human guards and charity contractors. And almost all of them were evacuated.Families with babies, single women, LGBTQI+ people, the sick and disabled, survivors of torture were all brutally detached from their daily lives and relationships and were trapped in nothing but state mercilessness.Political squats that formed cells of social action in neighborhoods, challenging the prevailing ideas of tourism, private property, and commercialization, which turned cities into concrete class pyramids of solitary depravity and social rivalry, were also evacuated. Those who defended these squats faced harsh repression. But this also extended to simple neighbors, as it happened in Koukaki.Bricks were placed where there were open doors.Where once voices, songs, and laughter were heard, only silence echoes now.Where life spread its wings, they left only the dust of desolation.The targeting of squats through the monstrous lies of the media is an integral purpose of the state, which wants to crush any spatial, social, and ideological sphere, that shows and proves that there is another way to live, away from gender, class, ethnicity, and religious hierarchies. That our passage through the world deserves to be more than constant anxiety of survival and a lesson in obedience, that we can throw the weights of artificial suspicion to express, to create, to dream collectively. At the same time, it is an integral part of the most disgusting but also the purest face of power, of raw authoritarianism. The plan for mass evacuations of squats coincides with the militarization of entire areas, with the expansion of the supervisory-repressive mechanism, and the police barbarity it inflicts on the bodies of fighters.In the past year, at Notara 26 the housing squat for refugees and migrants, we mourned for every space of struggle that fell into the hands of the enemy. We mourned for every human who lost hope, for every hope for a better life that was tarnished under police boots. We felt anger for those injured with opened heads, the sad looks in the police buses and cages, the locked doors. We were moved by every act of resistance and an attempt to reclaim stolen land. We know very well, however, that no idea, no movement is evacuated. We ourselves accept daily the increasing pressure of the government with threats of evacuation, insulting comments against residents and people of solidarity, thrashings, attempts of invasion, constant harassment, and even Nazi slogans we have witnessed by the sad entourage of the Police shouting outside the squat.A year later we are still here, stronger, more united, more determined than ever with an immense wave of solidarity embracing us, forming a circle of care around us.

We are part of a multifaceted movement that is "not afraid of ruins" because it knows how to rebuild, who finds crevices to escape from all the jail cells, who will always haunt the empty houses and the nightmares of the torturers.The liveliest firework in the thickest darkness!

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License