Μικρό αφιέρωμα στην πρώτη αντάρτισσα αεροπόρο στην ιστορία, Doğa Zilan και στον Rustem Cudi, τον ελεύθερο άνθρωπο της κορυφής.

Στις 15 Ιούνη 2020 το τούρκικο κράτος εξαπέλυσε μια επιχείρηση καθημερινού βομβαρδισμού του Başûr και μια επίμονη απόπειρα εισβολής στο Heftanîn, την καρδιά των αντάρτικων βάσεων στο βουνό Qendîl. Στις 12 Ιούλη, λίγο πριν συμπληρωθεί ένας μήνας καθημερινής σθεναρής και αποτελεσματικής αντίστασης, ο αντάρτης των HPG, Rustem Cudi, αφού είχε τραυματιστεί μερικές μέρες πριν πάνω στο ύψωμα Xantûr -για το οποίο δόθηκαν αλλεπάλληλες μάχες- και συνέχισε να μάχεται τραυματισμένος όλες αυτές τις μέρες μέχρι να του τελειώσουν τα πυρομαχικά, βούτηξε στον γκρεμό για να μην παραδοθεί... Την ίδια μέρα, «η συντρόφισσα Doğa Zilan, μπήκε στην ιστορία, ως η πρώτη μάρτυρας των Μονάδων Εναέριας Άμυνας... Η φωτιά της εκδίκησης μέσα στα μάτια της έκαψε τον εχθρό και ζέστανε τις καρδιές των συντρόφων της. Τη νύχτα της 12ης Ιούλη, πραγματοποίησε μια επιτυχή δράση στο ύψωμα Şehîd Berivan του Heftanîn, μ' ένα αεροπλάνο εξοπλισμένο με βόμβες κι έπεσε μάρτυρας κατά τη διάρκεια αυτής της δράσης»... Ένα αφιέρωμα στους δυο ήρωες, μέσα από τη ματιά του λαϊκού μύθου.

post image

«Αφήνουμε τον ουρανό στα πουλιά και τους αγγέλους»(1)

Μικρό αφιέρωμα στην πρώτη αντάρτισσα αεροπόρο στην ιστορία, Doğa Zilan (Hediye Çerçi) και στον Rustem Cudi (Süleyman Mahmut Hasan), τον ελεύθερο άνθρωπο της κορυφής.

Ιστορικό σημείωμα (τα γεγονότα):

Στις 15 Ιούνη 2020 το τούρκικο κράτος εξαπέλυσε μια επιχείρηση καθημερινού βομβαρδισμού του Başûr (Νότος στα Κουρδικά, το κομμάτι του Κουρδιστάν που βρίσκεται μέσα στα σύνορα του Ιράκ) και μια επίμονη απόπειρα εισβολής στο Heftanîn, την καρδιά των αντάρτικων βάσεων στο βουνό Qendîl. Ο τούρκικος μιλιταρισμός, όχι μόνο δεν κατάφερε να πάρει αντάρτικο έδαφος, αλλά και βρέθηκε παγιδευμένος σε μια σύγκρουση με καθημερινές απώλειες και μηδενικά αποτελέσματα, η οποία προμηνύει την κοινωνική και πολιτική συντριβή της φασιστικής συμμαχίας του ισλαμικού κόμματος με τους χουντικούς γκρίζους λύκους, AKP και MHP. Στις 12 Ιούλη, λίγο πριν συμπληρωθεί ένας μήνας καθημερινής σθεναρής και αποτελεσματικής αντίστασης, ο αντάρτης των Hêzên Parastina Gel (Δυνάμεις Προστασίας Λαού, HPG) Rustem Cudi, αφού είχε τραυματιστεί μερικές μέρες πριν πάνω στο ύψωμα Xantûr -για το οποίο δόθηκαν αλλεπάλληλες μάχες- και συνέχισε να μάχεται τραυματισμένος όλες αυτές τις μέρες μέχρι να του τελειώσουν τα πυρομαχικά, βούτηξε στον γκρεμό για να μην παραδοθεί.

Η κοινότητά του μάρτυρα αντάρτη, οι HPG, σημείωσε στην ανακοίνωσή της: «Το 1992 η Beritan βούτηξε σε μια άβυσσο, ώστε να μην πέσει στα χέρια του αποικειακού κράτους και των συνεργατών του. Τώρα, ο σύντροφος Rustem ακολούθησε τα βήματά της κι έδειξε ξεκάθαρα στον εχθρό και στους φίλους, τη γραμμή αντίστασης των ανταρτών. Παρότι ο χρόνος και ο τόπος μπορεί να αλλάζουν, η στάση των στρατευμένων αποϊστών δεν άλλαξε ποτέ. Ενάντια στην εισβολή, οι αντάρτες μαχητές μας, οργάνωσαν την αντίσταση του Heftanîn βασιζόμενοι στη νέα φάση, της δημοκρατικής συγχρονίας του αντάρτικου αγώνα. Με τον αγώνα του Rustem Cudi, η αντιστασιακή παράδοση του Κουρδιστάν διατρανώθηκε πάλι. Ο σύντροφός μας, συνέχισε την αντίστασή του δίχως σταματημό κι έγινε ένας μύθος με τον θάνατό του. Στο Heftanîn, οι σύντροφοί μας έγραψαν ένα αντιστασιακό έπος στο ιστορικό βιβλίο του Κουρδικού απελευθερωτικού αγώνα».

Ο Rustem Cudi γεννήθηκε στη Serêkaniyê κι αφότου εντάχθηκε στο αντάρτικο, το 2016, «είχε πάντα έναν ηγετικό ρόλο, λόγω της αποφασιστικότητάς του και της συνεργατικής ιδιοσυγκρασίας του».

Δυο μέρες μετά, σε μια από τις καθημερινές ενημερωτικές ανακοινώσεις των HPG, από τα πεδία των μαχών, με την οποία δημοσιοποιούταν ότι τη συγκεκριμένη μέρα, 14 Ιούλη, σκοτώθηκαν τουλάχιστον 16 τούρκοι στρατιώτες στο Heftanîn, αναφέρθηκαν επίσης ορισμένα συμβάντα της 12ης Ιούλη και μια επίθεση σε στρατιωτική θέση της Başkale στην επαρχία Van, στις 5 Ιούλη. Στις 12 Ιούλη, χτυπήθηκε στο βουνό Bagok της επαρχίας Mardin, ένα φυλάκειο πέριξ του στρατοπέδου Sivax. Στο ύψωμα Dûpişk του Heftanîn σκοτώθηκαν έξι στρατιώτες, από ελεύθερους σκοπευτές και δημοσιεύτηκαν οι ακριβείς ώρες (7.50, 9.00, 10.45, 15.30 και 16.30). Επιπλέον, αναφέρθηκε το εξής γεγονός: «Στο ύψωμα Kartal, την ίδια μέρα (12 Ιούλη), η Μονάδα Εναέριας Άμυνας Şehîd Delal, στοχοποίησε δυο θέσεις των τούρκικων στρατιωτικών μονάδων. Ο αριθμός των νεκρών ή τραυματιών δεν ήταν εφικτό να προσδιοριστεί».

Αν διαβάσει κάποιος επί τροχάδην την ανακοίνωση, πιθανότατα να μην συνειδητοποιήσει ότι η περιγραφή αναφέρεται σε αεροπορική επίθεση. Η μόνη πληροφορία που την υποδηλώνει είναι ο όρος "Air Defence Unit", ο οποίος όμως, αν ερμηνευθεί επακριβώς ως στρατιωτικός, παραπέμπει σε μονάδα χερσαίας αντιαεροπορικής άμυνας ("αεράμυνα") κι είναι γνωστό για όποιον έχει μελετήσει την ιστορία του Κουρδικού αντάρτικου, ότι οι αντάρτες του ΡΚΚ, χρησιμοποιούσαν αντιαεροπορικά πυροβόλα, σε πολλαπλούς ρόλους, ήδη από τη δεκαετία του '90 και τα έχουμε δει και στη Rojava, σε αμυντικές θέσεις απέναντι στο ISIS.

Με νεότερη ανακοίνωση, στις 9 Αυγούστου, έγινε σαφές το ιστορικά πρωτόγνωρο συμβάν: «Η συντρόφισσα Doğa, μπήκε στην ιστορία, ως η πρώτη μάρτυρας των Μονάδων Εναέριας Άμυνας... Η Doğa Zilan γεννήθηκε το 1994 στη Bulanık της επαρχίας Muş και ανατράφηκε μέσα σε μια πατριωτική οικογένεια. Το 2008 μετακόμισε με την οικογένειά της σε μια τούρκικη μητρόπολη, όπου γνώρισε την τούρκικη πολιτική αφομοίωσης. Προκειμένου να υπερασπιστεί τον εαυτό της ενάντια σ' αυτή την πολιτική, πήρε τα βουνά για να συστρατευτεί στο αντάρτικο το 2015, κατά τη διάρκεια του αγώνα στην Kobanê... Η φωτιά της εκδίκησης μέσα στα μάτια της έκαψε τον εχθρό και ζέστανε τις καρδιές των συντρόφων της. Τη νύχτα της 12ης Ιούλη, πραγματοποίησε μια επιτυχή δράση στο ύψωμα Şehîd Berivan του Heftanîn, μ' ένα αεροπλάνο εξοπλισμένο με βόμβες κι έπεσε μάρτυρας κατά τη διάρκεια αυτής της δράσης».

Και πίσω από τις αποσπασματικές αναγνώσεις:

«Şehîd Namirin, οι μάρτυρες είναι αθάνατοι».

Κατά τον μύθο, το ατέρμονο τίμημα που κλήθηκε να πληρώσει ο Σίσυφος για την αθανασία, που είχε ζητήσει από τους θεούς, ήταν να ανεβάζει κάθε μέρα τον ίδιο βράχο στην κορφή ενός βουνού, αφού ο βράχος ξανακυλούσε κάτω. Αν υπάρχει κάτι δίχως τέλος, αυτό είναι ο αγώνας. Ο Αλμπέρ Καμύ, μας προέτρεψε να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο. Μάλλον όχι επειδή απέφυγε τον θάνατο -ποιός θα αντάλλασε τη θνητότητα, για ένα αέναα επαναλαμβανόμενο βασανιστήριο;-, αλλά διότι του χαρίστηκε το νόημα, μέσα στον αγώνα.

Ο μύθος, για τη συνέχεια του κόσμου δεν μας λέει κάτι παραπάνω από τη λογική συνεπαγωγή του θανάτου, αν ο Σίσυφος νικηθεί από τον βράχο. Ο Καμύ μας λέει, σ' ένα άλλο διήγημα, ότι όταν ο άνθρωπος λυγίσει κάτω από τον βράχο, θα τον σηκώσει ο διπλανός του. Κι έτσι όμως, δεν ξέρουμε τι γίνεται ο θνητός Σίσυφος. Θα τον ξαναβρούμε στην πορεία.

Άνοιγμα του κάδρου. Ο άνθρωπος είναι κάτι λιγότερο από πουλί -δεν συγκρίνεται η λαλιά τους και η χάρη της κίνησής τους- και κάτι λιγότερο από κάθε ζώο. Παρότι μεταφέρει κάτι απ' όλα. Προσπάθησε κι έφτασε πιο ψηλά απ' τα πουλιά. Ο Ίκαρος επέστρεψε το συμβόλαιο του Σίσυφου. Θέλησε να μην ξαναγυρίσει ποτέ πιο χαμηλά. Θέλησε την ελευθερία άνευ όρων, δηλαδή ολάκαιρη˙ να μην μείνει τίποτα δέσμιο. Ο μύθος μας λέει τον τρόπο που κερδήθηκε αυτή η σύντομη, αλλά απόλυτη ελευθερία: «αμελώντας» τις παραινέσεις του πατέρα Δαίδαλου(2). Η παιδική αυθορμησία γνωρίζει την πρακτική απλότητα που λύνει τους δαιδάλους των αντιφάσεων της λογικής.

Αν δεν υποπέσουμε στο δογματικό πολιτικό πάθος, θα αναγνωρίσουμε ότι μια μερίδα πολεμικών αεροπόρων επέλεξαν αυτή την καριέρα, όχι λόγω εθνικιστικών καταβολών, αλλά λόγω του πάθους τους για το παιχνίδι των πουλιών και βιώνουν την αερομαχία σαν το αντικειμενικό τίμημα γι' αυτό το πάθος, μέσα στις δεδομένες πολιτισμικές συνθήκες. Για παράδειγμα, πρέπει να μην ξεχνάμε το κίνημα των ισραηλινών αεροπόρων που αρνούνται να βομβαρδίσουν την κατεχόμενη Παλαιστίνη. Είναι τόσο σημαντικό, όντας ένα ρήγμα πίσω από το σύνορο της αστικής τεχνοκρατικής διεύθυνσης, ένα ρήγμα που στερεί αυτούς τους αντιρρησίες από τον παθιασμένο βίο τους, για έναν και μόνο λόγο: την ανθρωπιστική ντροπή. Η εξαίρεση είναι ακραία όσο και το πάθος του αεροπόρου, με μέτρο σύγκρισης την ευκολία με την οποία τόσοι και τόσοι χειριστές εκηβόλων όπλων μαζικής φονικότητας, στρέφουν έναν μοχλό, πατάνε ένα κουμπί και σφάζουν αμέτρητους άγνωστους ανθρώπους και μεταξύ αυτών παιδιά, μόνο και μόνο για να παραμείνουν στην κοινωνική θέση τους, αν όχι από εθνικιστική αφοσίωση. Από τον 2ο Παγκόσμιο Ιμπεριαλιστικό Πόλεμο, οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί έχουν πραγματώσει την έλευση του Απολύωνα της Αποκάλυψης, που σπέρνει φωτιά από τον ουρανό, αντί για Μάνα. Οι αεροπόροι που έριξαν τις ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, τρελάθηκαν, η μηχανή όμως δεν σταμάτησε. Στη Μέση Ανατολή βρέχει κάθε μέρα θάνατο.

Σ' αυτό το σημείο το ΡΚΚ έσπασε το ιστορικό όριο. Το αντάρτικο πέρασε το σύνορο του ταξικού πολιτισμικού αποκλεισμού από την ισχύ που δίνει η δράση στον αέρα. Ας φανταστούμε τη Doğa Zilan την ώρα που απογειωνόταν στις 12 Ιούλη. «Κι εμείς ρε καθάρματα!». Εμείς, που γεννηθήκαμε με τις ταυτότητες του εξουσιαστή και συγχρόνως με την καταδίκη να μείνουμε για πάντα ενταφιασμένοι στα τσιμεντένια κάτεργα ή αλυσοδεμένοι στα φέουδα του καπιταλισμού, που προγραφήκαμε να μην αγγίξουμε ποτέ τα νήματα του κόσμου, φυλακισμένοι έτσι ώστε να μην κατακτήσουμε καμία ελευθερία χωρίς να υπηρετήσουμε τον δήμιο. Ο Ίκαρος επέστρεψε με τον Ήλιο στα χέρια. Ο ουρανός επέστρεψε στους αγγέλους.

Έχει προηγηθεί η επίθεση της al-Qaeda στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης και στο αμερικάνικο Πεντάγωνο, στις 11 Σεπτέμβρη 2001. Ωστόσο, οι διαφορές μεταξύ των δυο πράξεων, αποκαλύπτουν όλη τη σημασία του εγχειρήματος της Doğa Zilan. Είναι αυτές οι λεπτομέρειες, που κάνουν την κρίσιμη διαφορά στην ιστορική εξέλιξη. Το ριζικότερο, η συνείδηση του Σίσυφου. Οι τζιχαντιστές πεθαίνουν για έναν μεταφυσικό παράδεισο – οι επαναστάτες πεθαίνουν για την επίγεια κοινότητα της ζωής, καταργώντας κάθε ιδιωτική ανταλλακτική αξία. Η ισοπέδωση των Δίδυμων Πύργων, χτύπησε στην καρδιά τη ματαιοδοξία και την εγκληματική αδιαφορία του αστικού πολιτισμού, αλλά ο αφαιρετικός τρόπος της δεν θα γινόταν να μην επιτείνει την πολιτισμική σύγχυση κι εντέλει να παράξει μια νέα ιμπεριαλιστική κεφαλαιοποίηση – οι μαχόμενοι σχηματισμοί του Κουρδικού κινήματος είναι προσηλωμένοι στην προσωποποίηση του δικαίου και στην αναλογικότητα της βίας, όπως δεν το κάνει κανένας κρατιστικός μηχανισμός. Ο τζιχαντισμός αποτελεί την πιο ωμή μορφή πατριαρχικής εκλαΐκευσης του καπιταλισμού˙ οι αεροπειρατές της 11ης Σεπτέμβρη, χρηματοδοτήθηκαν με πετροδόλαρα – το εγχείρημα της Doğa Zilan οργανώθηκε στα αντάρτικα βουνά, εκεί που χτενίζουν κι αδειάζουν πυραύλους μέρα νύχτα τα ΝΑΤΟϊκά drones.

Μέχρι τώρα είχαμε ακούσει για πράκτορες, ναρκοκαρτέλ και μισθοφόρους, να απο-προσγειώνουν αεροπλάνα σε χωράφια. Στον πόλεμο του Βιετνάμ, η αντίσταση είχε αεροπορία(3), που όμως, εξοπλιζόταν κι εκπαιδευόταν από την ΕΣΣΔ και την Κίνα και στάθμευε στο Βόρειο Βιετνάμ. Γνωρίζουμε ιστορικά παραδείγματα αντάρτικου ναυτικού, αλλά όχι αεροπορίας. Ας συναισθανθούμε τις δυσκολίες στη συλλογική και προσωπική προσπάθεια των Μονάδων Εναέριας Άμυνας των HPG. Αν ακόμα φαίνεται μικροσκοπικό το βήμα του ΡΚΚ στον αέρα, φαίνεται έτσι καθώς ξεκλείδωσε έναν ορίζοντα πάνω από το μπόϊ όλων των στρατοκρατικών περιχαρακώσεων. Θα φτάσουμε μέχρι το τελευταίο τους καταφύγιο.

Η σειρά απαρίθμησης των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του εγχειρήματος της πρώτης αντάρτισσας αεροπόρου, είναι αυστηρή: Πρώτα, ο υπαρξιακός-κοσμολογικός αυτοπροσδιορισμός, μετά, η ιστορική διαλεκτική και οι συγκεκριμένοι σκοποί και τέλος, τα μέσα. Οπότε, επιστρέφουμε στην πηγή, στον ίδιο τον Σίσυφο. Όταν θέλει να πάψει να κατεβαίνει κάθε μέρα μαζί με τον βράχο, ο Σίσυφος γίνει βράχος, για ν' ανέβει το βουνό ψηλότερα. Στα «Φτερά του έρωτα» του Βιμ Βέντερς, ο άγγελος δεν μπορεί να αποτρέψει τον αυτόχειρα: δεν μπορεί να τον λυτρώσει από την απόγνωση, εφόσον το άγγιγμά του υπόκειται σε μια ανυπέρβλητη διαφορά πυκνότητας. Έτσι, οι άγγελοι εγκαταλείπουν την αθανασία για να γεμίσουν αυτό το χάσμα. Ο Σίσυφος, εγκαταλείποντας την αθανασία γίνεται Ίκαρος. «Θα πηδήξω εγώ αντί για σένα, για να καταργήσω την απόγνωση». Ας φανταστούμε τον Heval Rustem Cudi τη στιγμή που βρίσκεται στον αέρα. Μια στιγμή που την ονειρευόταν τις τελευταίες του μέρες, ενόσο μαχόταν ακινητοποιημένος στην κορυφή του Xantûr. Όσο μπορώ, με τη διαφορά πυκνότητας που μας χωρίζει, νιώθω τον Heval Rustem ν' απλώνεται μέσα στη λαϊκή σάρκα, ν' απλώνεται στην ανθρωπότητα, στον ιστορικό χρόνο, στην άχρονη διαχρονία της ζωή. Οι μάρτυρες της ελευθερίας είναι κυριολεκτικά πανταχού παρόντες.

Κι αύριο, ο Σίσυφος θ' ανέβει πιο ψηλά.

Sol

1. Friedrich Hölderlin, «Ο θάνατος του Εμπεδοκλή» (γράφτηκε μεταξύ 1797-1800). Θεωρείται χαρακτηριστικό έργο του Ρομαντισμού.

Ο Εμπεδοκλής υπήρξε ιστορικό πρόσωπο, στον Ακράγαντα της Σικελίας (495-435 π.Χ.), πολιτικός, ρήτορας, πολυεπιστήμονας και πολυτεχνίτης, φιλόσοφος, ραψωδός και μύστης. Προστάτεψε τη δημοκρατία ενάντια στους ολιγαρχικούς. Η φιλοσοφία του, που ήταν επηρεασμένη από τον Παρμενίδη και τον Πυθαγόρα, θεωρείται ως η μεταβατική στιγμή από τον Κοσμογονισμό της Ελεάτικης παράδοσης, στον ορθολογισμό των τελευταίων Προσωκρατικών. Ο Εμπεδοκλής αρνήθηκε την ύπαρξη δημιουργίας και θανάτου, ενοποιώντας έτσι, για πρώτη φορά την εικόνα του κόσμου. Αναγνώρισε μόνο το δίπολο ένωσης και χωρισμού. Ωστόσο, προκειμένου να αποκαταστήσει ένα νόημα για την αυτοσυνείδηση της ύπαρξης, κατέφυγε στη Γνωστικιστική ιδέα της αναλλοίωτης ατομικής ψυχής, την οποία υπερασπίστηκε κι ο Πλάτωνας. Ο Εμπεδοκλής έλεγε ο ίδιος, ότι αποτελεί μετενσάρκωση ενός δαίμονα (δαήμον, εκείνος που γνωρίζει) ο οποίος αγωνίζεται για να ανέλθει πάλι στη σφαίρα της μακαριότητας. Σύμφωνα με τον Διογένη Λαέρτιο (βιογράφος έξι φιλόσοφων), ο Εμπεδοκλής πήδηξε στον κρατήρα της Αίτνας.

Σήμερα γνωρίζουμε ότι τίποτα αθάνατο δεν μπορεί να υπάρξει. Ο νόμος της εντροπίας είναι αμίληκτος. Το κυνήγι της ατομικής αυτοσυντήρησης γέννησε έναν φρικτό πολιτισμό. Η συνέχεια της ύπαρξης φτιάχνεται με τη θυσία του σχίσματος-ατομικότητα, μέσα στους άλλους και στην πολλαπλότητα κι έχει ιστορικότητα, είναι διαρκής δημιουργία. Ο λόγος της, συμπυκνώνεται στον λαϊκό μύθο.

Προλαμβάνοντας εκείνους που θα χλευάσουν τις διαβάσεις από τον ρομαντισμό, την κοσμολογική και θρησκευτική μυθολογία ή και τις ποιητικές μεταφορές, απλά να τους επισημάνουμε, ότι ο πραγματισμός τους αποτελεί την αντανάκλαση του κυρίαρχου πολιτισμού που καταπίνει όλους τους κόσμους. Είναι αυτός ο πραγματισμός που συντηρεί, π.χ. την απομόνωση του Κουρδικού κινήματος ή σε άλλη κλίμακα, την ιστορική αμνησία του επαναστατικού αναρχισμού.

2. Ο Δαίδαλος, ο πατέρας του Ίκαρου, αποτέλεσε μυθικό αρχέτυπο της εφευρετικότητας. Αυτός κατασκεύασε τον Λαβύρινθο του Μίνωα, αυτός επινόησε και τον μίτο της Αριάδνης, για την έξοδο από τον Λαβύρινθο: ένας συμβολισμός της αιτοκρατικής ανάλυσης. Σήμερα βέβαια γνωρίζουμε, ότι οι κρίσιμες διεργασίες δεν είναι αντιστρεπτές. Στο τελευταίο πρόβλημα που έλυσε, το πέρασμα μια κλωστής μέσα από ένα κοχύλι, ανέθεσε τη λύση στη φυσική προδιάθεση της ζωντανής ύπαρξης: έβαλε μια σταγόνα μέλι στην έξοδο κι έδεσε την κλωστή σ' ένα μυρμήγκι.

3. Οι Βιετναμέζικες Λαϊκές Αεροπορικές Δυνάμεις, ήταν εξοπλισμένες με αεροπλάνα που θεωρούνταν απαρχαιομένα σε σύγκριση με τα αμερικάνικα. Όμως, μετατρέποντας τα μειονεκτήματα του υλικού τους σε πλεονεκτήματα, εφάρμοσαν μια αμυντική στρατηγική και μια καταδρομική τακτική που προσομοίαζε στον ανταρτοπόλεμο κι έτσι κατάφεραν να κερδίσουν τον αεροπορικό πόλεμο. Από τον Απρίλη του 1965 μέχρι το Νοέμβρη του 1968, κατέρριψαν 244 εχθρικά αεροπλάνα, ενώ έχασαν 85.

*Στη δεύτερη φωτογραφία, Κούρδισσες αντάρτισσες σε αντιαεροπορικό πυροβόλο.

** Περισσότερες φωτογραφίες της Şehîd Doğa Zilan, στη συντροφική ανάρτηση εδώ.

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License