Πολιτιστικός Ιμπεριαλισμός και Ταξική Απεικόνιση: Πως η Αμερική κυριαρχεί στην Ιδεολογία

Το άρθρο μεταφράστηκε από το ελευθεριακό blog, The Commoner: https://www.thecommoner.org.uk/cultural-imperialism-and-class-representation-how-america-dominates-ideology/

post image

Στον σημερινό παγκοσμιοποιημένο κόσμο, ο πoλιτισμός εξαπλώνεται με την ταχύτητα του φωτός. Από ένα μικρό διαμέρισμα στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας, μπορείς να έχεις πρόσβαση στις τελευταίες εκπομπές και ντοκιμαντέρ του Netflix που παράγωνται στα γιγαντιαία στούντιο του Χόλιγουντ των ΗΠΑ. Η αλήθεια όμως, είναι πως ο πολιτισμός δεν ταξιδεύει πάντα με την ίδια ταχύτητα.

Ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός είναι ένα φαινόμενο που μελετήθηκε για πρώτη φορά την δεκαετία του 1970 από τους Boyd-Barrett και Schiller, οι οποίοι υποστήριξαν πως η παγκοσμιοποίηση είναι μια εξαιρετικά άνιση διαδικασία που κυριαρχείται από μεγάλα καπιταλιστικά συμφέροντα χωρών που κατέχουν τις πιο ανεπτυγμένες πολιτιστικές βιομηχανίες.

Χώρες όπως οι ΗΠΑ και η Αγγλία, που μονοπωλούν την πολιτιστική βιομηχανία, είναι σε θέση να μεταδώσουν την καπιταλιστική τους ιδεολογία μέσω μεγάλου αριθμού τηλεοπτικών εκπομπών, ταινιών, βιβλίων, και όλων των υπόλοιπων μορφών πολιτισμού. Αυτός είναι ένας εύκολος τρόπος μετάδοσης ιδεολογίας και συγκεκριμένης αναπαράστασης διαφορετικών κοινωνικών τάξεων.

Άλλες χώρες των οποίων η οικονομική πραγματικότητα δεν τους επιτρέπει να είναι ενεργοί παίκτες στο παιχνίδι της παγκόσμιας βιομηχανίας πολιτισμού αναγκάζονται να εισάγουν πολιτισμό από αυτά τα μονοπώλια, μερικες φορές ακόμα εις βάρος του δικού τους. Μεγαλώνοντας βομβαρδισμένος από τα μονοπώλια της βιομηχανίας, νομίζει κάποιος πως οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η καλύτερη χώρα στον κόσμο.

Το παραπάνω φαινόμενο, υπονομεύει επίσης την παρουσία μικρότερων πολιτισμών. Τοπικές, παραδοσιακές μουσικές σκηνές παρουσιάζονται στην δύση σαν "ethnic" και προσανατολίζονται από την βιομηχανία προς ένα εξειδικευμένο κοινό της μεσαίας τάξης. Αυτή η διαδικασία όχι μόνο υπονομεύει την μουσική και τους καλλιτέχνες πολιτιστικά, αλλά και οικονομικά, αφού γίνονται έτσι έρμαια της βιομηχανίας, η οποία εμπορευματοποιεί και αφομοιώνει το "προιόν".

Αυτού του είδους η παγκοσμιοποίηση δεν αποσκοπεί μόνο στην ομογενοποίηση του πολιτισμού (αν και το Netflix παράγει show σε όλο τα μήκη και πλάτη του κόσμου, εξακολουθούν να τα φιλτράρουν α λα Χόλυγουντ) αλλά επίσης πως, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, υποκειμενοποιείται η απεικόνιση των κοινωνικών τάξεων στο καπιταλιστικό σύστημα.

Ο Roland Wright έγραφε στο A Short History of Progress (2004): "Οι φτωχοί δεν βλέπουν τον εαυτό τους ως μέρος του εκμεταλλευόμενου προλεταριάτου, αλλά ως προσωρινά μη-εκατομυριούχοι". Αυτό είναι το βασικό μοτίβο πίσω από την απεικόνιση της εργατικής τάξης. Ο Joey Tribbiani στην σειρά Friends απλώς περιμένει για την μεγάλη του ευκαιρία μέχρι να γίνει μεγάλος ηθοποιός. Ο Jerry Seinfeld και ο George Costanza στο Seinfeld περιμένουν το show τους να πετύχει. Η Αμερικανοποίηση του The Office (του Ricky Gervais) μετατρέπει μια καταθλιπτική εργασιακή πραγματικότητα σε μια διασκεδαστική δουλειά γεμάτη συγκινήσεις - το ίδιο συμβαίνει στο Parks and Recreation. Και τα δύο ρομαντικοποιούν την εργασιομανία και την πιθανότητα της προαγωγής.

Φαίνεται να δημιουργείται κάτι το φαντασιακό στον ρόλο και την ζωή της πραγματικότητας της εργατικής τάξης. Και αυτό είτε χρησιμεύει για να διευκολύνει την αντίληψη της εργατικής τάξης για τη ζωή, είτε για να πείσει τις μεσαίες τάξεις ότι δεν αποτελούν μέσο εκμετάλλευσης των πλουσίων. Ωστόσο, φαίνεται να λαμβάνει χώρα κάποια πλευρά της πραγματικότητας, σύμφωνα με τις αρχές της ανάλυσης του Zizek για τη λακωνική φαντασία. Οι βιομηχανίες της τηλεόρασης και του κινηματογράφου αναδιοργανώνουν την πραγματικότητα για να κάνουν την πραγματική ζωή της εργατικής τάξης σαν ένα μύθο, δοξάζοντας τη νέα τους πραγματικότητα, μια εργατική τάξη που παρουσιάζεται με την ικανότητα κοινωνικής κινητικότητας και ανάβασης σε μια ανώτερη τάξη.

Οι οικογένειες μεσαίας τάξης έχουν επίσης την τιμητική τους στο προσκήνιο της αμερικανικής τηλεόρασης. Οτιδήποτε από τα παλιά όπως το All In The Family, Παντρεμένοι με παιδιά,  That 70's Show σε μοντέρνους όπως το The Middle, Malcolm In the Middle και Modern Family . Περιέργως, αυτές οι εκπομπές τείνουν να είναι λίγο πιο επικριτικές για την αμερικανική ζωή από τις προηγούμενες. Ίσως η κωμωδία στο Married with Kids και στο Modern Family προέρχεται από την δυσλειτουργία του αμερικανικού νοικοκυριού της μεσαίας τάξης και ίσως η εκπομπή That 70's show, να αντιπροσωπεύει πραγματικά μια νεολαία που είναι παθιασμένη με ναρκωτικά, το σεξ και τη δημοτικότητα. Ακόμα και έτσι, ένας καταναλωτικός τρόπος ζωής διατηρείται και ενθαρρύνεται σε όλους.

Οι αναπαραστάσεις της ανώτερης τάξης συνήθως επικεντρώνονται στις δουλειές περισσότερο από τον τρόπο ζωής, ίσως σε μια προσπάθεια να δείξουν πόσο σκληρά δουλεύει το 1%. Η Suits αφηγείται την ιστορία της ανώτατης διοίκησης ενός κύρους δικηγορικού γραφείου. Το Mad Men , απεικονίζει και πάλι την εσωτερική λειτουργία ενός διαφημιστικού γραφείου με κύρος.

Πρέπει να αναφερθούν όμως και περιπτώσεις όπου μια σειρά επικρίνει τη δομή και την κατάσταση των τάξεων. Το Atlanta δείχνει τη μεταχείριση των αφροαμερικάνων χαμηλότερης τάξης και τις προκατάληψεις προς αυτούς στις πόλεις των ΗΠΑ. Το Breaking Bad δείχνει την πλευρά αυτών για τους οποίους το αμερικάνικο όνειρο έχει πεθάνει, όταν ένας δάσκαλος γυμνασίου δεν μπορεί να πληρώσει την θεραπεία του καρκίνου. Το House of Cards δείχνει τη δύναμη της χειραγώγησης του 1% στην Αμερικάνικη πολιτική σκηνή.

Ωστόσο, θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι αυτά εμπίπτουν σε ένα πρότυπο εμπορευματοποίησης της ίδιας της επαναστατικής ιδεολογίας, παρέχοντας στους καταναλωτές την ψευδαίσθηση της αναγνώρισης της κατάστασης της κοινωνίας τους, αλλά διατηρώντας τον καταναλωτισμό ως τρόπο ζωής και κέρδος από αυτήν.

Παρατήρησα ότι ανέφερα μόνο τηλεοπτικές εκπομπές. Περισσότερα παραδείγματα θα μπορούσαν να δοθούν με ταινίες, βιβλία, κόμικς, τάσεις μόδας, τρόπους ζωής. Οποιοδήποτε από τα πολιτιστικά πεδία που κυριαρχεί η Αμερική.

Το αμερικανικό μοντέλο πολιτιστικής προπαγάνδας, μαζί με την παγκοσμιοποίηση, έχει δημιουργήσει έναν κόσμο όπου η αμερικανική κοινωνία εκπροσωπείται ως ιδανική, προοδευτική και διασκεδαστική και όπου ο καπιταλισμός θεωρείται απελευθερωτικός και ενδυναμωτικός. Η μεγάλη διάδοση της ιδεολογίας διαδίδεται μέσω του πολιτισμού και επομένως η Αμερική κατέχει το μονοπώλιο της ιδεολογίας.

https://www.thecommoner.org.uk/cultural-imperialism-and-class-representation-how-america-dominates-ideology/

Εικόνες:

από ινδιάνος 03/09/2020 5:20 μμ.


διότι παραβλέπει ότι η ίδια αυτή μαζική βιομηχανία αμερικανόστροφου θεάματος ταυτοχρόνως διαχέει σε όλο τον πλανήτη ένα τεράστιο όγκο από ταινίες, μουσικά έργα, κόμικς, βιβλία κτλ, όχι απαραίτητα προερχόμενα από τον alternative ή underground χώρο, τα οποία εμφορούνται από ιδεολογίες διαφορετικές από αυτή που αναλύθηκε παραπάνω, και στα οποία, για παράδειγμα, η Αμερική ή ο καπιταλισμός γενικά παρουσιάζονται ως κόλαση, εξυμνούνται εξεγερτικές ή επαναστατικές πράξεις, σαρκάζονται αγρίως οι ανώτερες κοινωνικές τάξεις κτλ (από την Άγρια Συμμορία μέχρι το V for Vendetta ή το Matrix, από το Krazy Kat μέχρι τον Charles Burns, από τον Μπομπ Ντύλαν μέχρι τους Rage Against the Machine και τους Body Count και από τον Μαρκ Τουέιν μέχρι τον Τόμας Πύντσον), ενώ αυτή η αντίροπη προς την κυριαρχή αφήγηση τάση, πάντα εκφραζόμενη θεαματικά, φτάνει συχνά μέχρι τον ακραίο μηδενισμό σε θεάματα πρώτης γραμμής (π.χ. Κουρδιστό Πορτοκάλι, Fight Club, διάφορες black metal, industrial και noise μπάντες).

Αντίθετα προς την ανάλυση του Commoner, το θέαμα δεν είναι μονόπλευρο και είναι ικανό να αφομοιώνει (και να διαχέει παγκοσμίως) κάθε φωνή και ιδεολογία, αρκεί αυτή η διάχυση να μπορεί να μεταφραστεί σε οικονομικό κέρδος.

από ινδιάνος 03/09/2020 5:48 μμ.


Δηλαδή, ακόμη και αν υποθέσουμε ότι το θέαμα έχει εθνική ταυτότητα και ότι το αμερικανικό θέαμα λειτουργεί ιμπεριαλιστικά, αυτός ο ιμπεριαλισμός δεν φέρνει παντού μόνο το Friends και τον Σβαρτζενέγκερ αλλά και τη (θεαματική πάντα) άρνησή τους. (Και η Αμερική γενικώς δεν είναι μόνο ο Τραμπ και η Χίλαρι, είναι και οι o Ουίτμαν, ο Θορώ, οι Wobblies, ο Joe Hill, οι beatniks, η Αντικουλτούρα, οι Weathermen και το punk.)

Επίσης δεν κατάλαβα γιατί το εξαιρετικό και άκρως μηδενιστικό "Married with Children" (και όχι "with Kids"), το οποίο αναδεικνύει την απόλυτη σαπίλα του αμερικανικού μικροαστικού ονείρου, συμπεριελήφθη στις σειρές που προάγουν την καπιταλιστική ιδεολογία.

από einSS 03/09/2020 9:18 μμ.


προσέξτε λίγο την μετάφραση ρε παίδες 

ποια λακωνική φαντασία;

λακανικη φαντασία είναι..

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License