Για όσους/ες συνεχίζουν να αγωνίζονται // To all those who keep fighting [GR & EN]

"Ενάντια στον αγώνα των δειλών: Ένα σημείωμα για την δύναμη των αουτσάιντερ" // "Against the struggle of the coward: A note of strength for the underdogs"

post image

[GR] "Ενάντια στον αγώνα των δειλών: Ένα σημείωμα για την δύναμη των αουτσάιντερ"

Ο αγώνας είναι μια πορεία που πραγματοποιείται με ή χωρίς ελπίδα νίκης. Ο αγώνας αφορά τη διατήρηση μιας θέσης, την πρέσβευση μιας πεποίθησης και την άρνηση απώλειας της ακεραιότητάς μας. Ο αγώνας είναι μια προσπάθεια γεμάτη ρίσκα: συναισθηματικά, ψυχολογικά και σε πολλές περιπτώσεις σωματικά.

Η αναρχική θέση είναι μακράν η πιο επίμαχη από όλους τους πολιτικούς αγώνες. Δεν μπορούμε ποτέ να στραφούμε σε κανένα πλαίσιο ασύλου, ούτε σε κανέναν αξιωματούχο για προστασία. Λειτουργούμε χωρίς πίστη στο καλαίσθητο πλέγμα των λεγόμενων δικαιωμάτων της κοινωνίας. Προχωράμε χωρίς προσδοκία νίκης και ευθυγραμμιζόμαστε με μια σχέση οργανικής επιθυμίας και πάθους: όχι από μια καθορισμένη ιδεολογία ή οργάνωση.

Ο θυμός μας είναι αυτός των αποκλεισμένων· έτσι, μπορούμε να αναμένουμε να μας υποτιμούν. Εργαζόμαστε για το αδύνατο· έτσι, μπορούμε να προβλέψουμε το ατελείωτο μένος του καπιταλιστικού ορθολογισμού ταπεινώνοντας την ελπίδα μας. Μπορούμε να περιμένουμε την πλήρη κατασταλτική δύναμη του υπάρχοντος, καθώς αναζητούμε την πιο ριζοσπαστική αλλαγή.

Η αστυνομία είναι δειλή. Όλοι οι φασίστες είναι δειλοί. Οι προνομιούχοι και οι υπερασπιστές αυτής της τραγωδίας, που είναι γνωστοί ως "ο θαυμαστός σύγχρονος κόσμος", είναι δειλοί. Όλοι τους λειτουργούν για να ενισχύσουν και να διατηρήσουν το υπάρχον. Υποστηρίζονται από την απάθεια και τον κανιβαλισμό της παρούσας κοινωνίας και βρίσκουν άνεση στα γρανάζια του τρέχοντος συστήματος που τους συντηρεί όλους. Δεν ονειρεύονται και κατοικούν αποκλειστικά στο επιφανειακό επίπεδο. Περισσότερο από οτιδήποτε θέλουμε να τονίσουμε πως δεν διατρέχουν κάποιον κίνδυνο. Δεν εμπλέκονται στον αγώνα: αποτελούν μονάχα εμπόδιο στους αγώνες των ανθρώπων και είναι γενικά εχθροί της ανθρωπότητας.

Υπάρχουν πολλοί ορισμοί για έναν δειλό. Για εμάς, οι πιο αξιολύπητοι δειλοί είναι αυτοί που υπερηφανεύονται για την συμπεριφορά τους, ενώ δεν διατρέχουν κανένα κίνδυνο. Δεν εντυπωσιαζόμαστε ποτέ από μια προεγκριθείσα τοιχογραφία σε κάποιο δρόμο, ζωγραφισμένη με την άδεια των αρχών, αλλά πάντα θαυμάζουμε "την τέχνη του βανδαλισμού" που ανθίζει στις σκιές του ρίσκου. Ρωτήστε τους/ις εαυτούς/ές σας: Θεωρείτε θαρραλέα/ο μια ομάδα μπάτσων που χτυπά έναν άνθρωπο, ή τον άνθρωπο που διακινδυνεύει τον θάνατο και τη φυλακή για να αγωνιστεί/υπερασπιστεί τον εαυτό του ή άλλους/ες ενάντια στους ίδιους μπάτσους;

Η "υπερηφάνεια της αστυνομίας" και οι πράξεις των φασιστών είναι ντροπιαστικές. Όταν εμείς βγαίνουμε στους δρόμους, διακινδυνεύουμε τα πάντα. Διακινδυνεύουμε τη φυλακή και το θάνατο. Διακινδυνεύουμε τα πάντα χωρίς τίποτα. Λειτουργούμε και αγωνιζόμαστε ενάντια σε όλες τις πιθανότητες και εν μέσω όλων των κινδύνων. Η δική μας υπερηφάνεια και οι δικές μας πράξεις είναι που η αστυνομία και οι φασίστες δεν θα μπορούσαν ποτέ να καταλάβουν. Αυτή ακριβώς η έλλειψη συνείδησης εκδηλώνεται βαθιά στην καθημερινή ύβρη που τελούν· αυτός ακριβώς είναι ο μόνος λόγος που τέτοια κτήνη μπορούν να κοιμηθούν τα βράδια.

Έχετε δει ποτέ κάποιον να προσπαθεί να στερεώσει μια ήδη τοποθετημένη βίδα διαλύοντάς τη, καθώς επιμένει να τρυπάει βαθύτερα; Ο μόνος λόγος που επιμένει είναι μια εμμονή, ώστε να επιβεβαιώσει πως μπορεί να το κάνει έτσι. Είναι ένας ενοχλητικός θόρυβος σε συνδυασμό με μια ανούσια επίδειξη. Ένας ύμνος για τους άκαρπους σκοπούς του φασίστα. Αυτός ο ανόητος είναι η μασκότ της δουλειάς· κι αυτή είναι η συμπεριφορά του μπάτσου, του πατριώτη και του φασίστα.

Λαμβάνοντας υπόψη τις δύσκολες ή και τρομακτικές εποχές που ζούμε, όπως και τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται για την επιβολή τους, θέλουμε να αφιερώσουμε μια στιγμή για να ενθαρρύνουμε όλους/ες μας· να πατήσουμε γερά στο έδαφος και να είμαστε δυνατοί/ές. Να φτιάξουμε τις προσωπικές και συλλογικές μας νίκες πρώτα για εμάς, για το ηθικό μας πλεονέκτημα.

Ως αναρχικοί/ές ακολουθούμε την άβολη διαδρομή ή τον λιγότερο ταξιδεμένο δρόμο. Σε όλον τον κόσμο, επιλέγουμε τη φυλακή από τη ρουφιανιά. Επιλέγουμε τον κίνδυνο έναντι της άνεσης. Επιλέγουμε δυνατότητες έναντι καταναγκαστικών πραγματικοτήτων.

Βρίσκουμε κοινό έδαφος στην αγάπη και στην αλληλεγγύη με τους/ις αποκλεισμένους/ες, καταπιεσμένους/ες, φυλακισμένους/ες, αόρατους/ες, δυσαρεστημένους/ες, πεινασμένους/ες, "με τους/ις άθλιους/ες". Μαχόμαστε δίπλα-δίπλα με ξένους/ες ενάντια στους πραγματικούς κοινούς εχθρούς, είτε στους δρόμους είτε τη νύχτα. Υποφέρουμε από απογοητεύσεις αλλά ποτέ δεν παραδινόμαστε στις εύκολες κρίσεις που προωθεί ο καπιταλισμός για να μας διαχωρίσει (π.χ. κατηγορώντας άλλους/ες φτωχούς/ες ανθρώπους για την απώλεια μιας δουλειάς, αγνοώντας τους πλούσιους των οποίων η θέση εξαρτάται από την ανασφάλειά μας· έχουμε την ευχέρεια να γνωρίζουμε πού πραγματικά πρέπει να αποδώσουμε ευθύνες). Πρέπει πάντα να προκαλούμε τον/ην εαυτό/ή μας να εξελιχθεί, πολεμώντας την αλλοτρίωση του νου μας από το υπάρχον. Κανένας αληθινός αγώνας δεν θα έπρεπε να κρίνεται ως "αγνός και καθαρός", "δίκαιος ή άδικος" με βάση τη διάλεκτο της κυριαρχίας· είναι μια ατελείωτη μάχη για ένα όνειρο που καθοδηγείται από την επιθυμία και την αποφασιστικότητα. Ποτέ δεν γνωρίσαμε την αληθινή ελευθερία, πριν από την καταναγκαστική πραγματικότητα τούτης της καθημερινής ζωής· όμως δεν παύουμε να αναζητούμε αυτά που μας λένε οι καρδιές μας, όχι "οι οποιοιδήποτε αφέντες μας".

Το κράτος, όσοι/ες ωφελούνται από αυτό κι αυτοί/ές που το υπερασπίζονται δεν θα καταλάβουν ποτέ τι σημαίνει να μην είσαι δειλός/ή. Θα προσπαθήσουν να επαναπροσδιορίσουν τη ρητορική μας για να καθυποτάξουν την εξεγερσιακή φύση κάθε ανθρώπου· αυτό είναι απλώς μια ακόμα θλιβερή πράξη. Δεν αξίζουν κανένα σεβασμό. Ενώ κι εμείς οι ίδιοι/ες δεν ποντάρουμε στην ψευδαίσθηση μιας περιπλανώμενης και περιφρονημένης ελπίδας, είμαστε περήφανοι/ες για την άρνηση του να μην παραδοθούμε ποτέ στην απελπισία. Στεκόμαστε εκεί που τα όνειρα και οι αρνήσεις μας συναντούν την λατρεία μας για τη ζωή και την ελευθερία όλων. Είτε κερδίζουμε είτε όχι, πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν είμαστε εμείς οι αδύναμοι ή οι δειλοί. Αυτοί είναι.

Με αγάπη, οργή και λύσσα,

Ραδιοφράγματα.

 

[EN] "Against the struggle of the coward: A note of strength for the underdogs"

Struggle is a trajectory that functions with or without hope of victory. Struggle pertains to the maintaining of a position, the preservation of a conviction, and the refusal to forfeit integrity. Struggle is a risky endeavor; emotionally, pyschologically, and in many cases physically.

The anarchist position is by far the most controversial of all political struggles. We can never turn to any border for asylum, nor any official for protection. We function without faith in society’s flaunted matrix of so-called rights. We function without an expectation of victory, and we fall in line with an affinity of organic desire and passion; rather than a prescribed ideology or organization.

Our anger is that of the excluded; so we can expect to be underfunded. We work towards the impossible, so we can expect the relentless wrath of capitalism’s rationality; degrading our hope. We can expect the full repressive force of the existent, as we call for the most radical of change.

The police are cowards. All fascists are cowards. The beneficiaries and defenders of this tragedy known as the modern world are cowards. They both function to re-enforce and preserve the existent. They are supported by the current society, and can find comfort in cogs of the current system that maintains it. They do not dream, and reside solely in the superficial. More then anything we want to stress that they do not take risk. They do not engage in struggle, they are only obstacles to human struggle, and enemies to broader humanity.

There are many definitions of a coward. For ourselves, we see the most pathetic of cowards as the ones who take pride in riskless behavior. We are never impressed by a sanctioned street mural painted with the permission of authorities, but we always find a deep appreciation for a vandal’s art that flowers in the shadows of risk. Ask yourself; are you impressed by a group of cops who beat a man, or by the man risking death and prison to defend himself against those same cops?

The pride of police, and the praxis of fascists is embarrassing. When we take to the streets, we are risking everything. We are risking prison, and death. We are risking everything without anything. We function and struggle against all the odds, and amidst all the risks. Our pride and praxis is one the police and fascists could never understand. A lack of comprehension that manifests deeply in their daily disgrace; the only reason such scum can sleep at night.

Have you ever seen someone strip a screw while drilling? Drilling into an already fastened screw for no other reason then an obsession to reassure themselves of what already is? It is a volatile noise paired to an embarrassing action. An anthem to the heartless goals of the fascist. This fool who tries to drill the screw further and further is the mascot of the cop, patriot, and fascist.

In light of the terrifying times we live in, and the methods used to enforce them, we want to take a moment to encourage an appreciation for standing strong, and finding victory in this held ground alone.

Anarchists take the inconvenient route, or the road less travelled per se. We choose prison over snitching. We choose risk over comfort. We choose possibilities over coercive realities.

We find ourselves within a common love and solidarity among the excluded, the repressed, the oppressed, the discontent, the hungry, and the miserable. We fight side by side with strangers of a common enemy, whether in the streets or in the night. We suffer disappointment, but never give in to the easy judgments capitalism encourages us to have in order to divide us (blaming other poor people for stealing your job, while ignoring the rich whose position depends on your precarity; we have the subtle empowerment of always knowing where to appropriately place blame). We are always challenging ourselves to grow; fighting the conditioning of our minds by the existent. No true struggle is pure and clean, it is a never-ending battle towards a dream guided by desire and conviction. We have never known true freedom before the coercive reality of this daily life, but we seek what our hearts tell us, not our masters.

The state, its beneficiaries, and all those who defend it will never understand what it means to not be a coward. They will reappropriate our rhetoric to appease the rebellious nature of every human; but it is just another embarrassing act. They are not worthy of respect. While we have little hope, we take pride in the refusal to ever give in to hopelessness. We take pride in dreaming and refusing to accept this stratified and terrible world enforced upon the earth and our humanity. Whether or not we win, we must remember, we are not cowards. They are.

With love, anger and rage,

Radiofragmata.

Εικόνες:

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License