Καταγγελία-ενημέρωση για την queer ντεκαπάζ και το κείμενο αυτοδιάλυσης


Καταγγελία-ενημέρωση για την queer ντεκαπάζ και το κείμενο αυτοδιάλυσης

Με αφορμή το κείμενο αυτοδιάλυσης της queer ντεκαπάζ, ως ατομικότητες που συμμετείχαμε στη συλλογικότητα και αποχωρήσαμε, νιώθουμε την ανάγκη να μοιραστούμε το βίωμα μας και να κάνουμε την κριτική και αυτοκριτική μας για την όλη διαδικασία.

Διαβάζοντας το κείμενο, διακρίναμε τάση ηρωοποίησης της πορείας της συλλογικότητας, αποποίηση ευθυνών σε σχέση με τους λόγους που οδήγησαν στην αυτοδιάλυση της και ελλιπή αυτοκριτική για τα γεγονότα και τα βιώματα που οδήγησαν στην αποχώρηση μας.

Είναι ξεφτίλα ότι στο κείμενο δεν αναφέρθηκαν τα αντισπισιστικά και αναρχικά προτάγματα που αποτελούσαν θέμα συνδιαμόρφωσης και δημόσιου λόγου σε όλη την πορεία της συνέλευσης τον τελευταίο χειμώνα. Θέσεις που για εμάς ήταν προτεραιότητες και πέρασαν στα ψιλά γράμματα.

Για την δική μας ιστορία... με αφορμή την πρωτοβουλία πραγματοποίησης τρανσφεμινιστικού φεστιβάλ, συμμετείχαμε αναγνωριστικά στις διαδικασίες της πρωτοβουλίας, αναζητώντας έναν ασφαλή χώρο όπου θα μπορεί να εκφράζει ανοιχτά τις θέσεις μας για τον φεμινισμό, την αναρχία, τον αντισπισισμό και τα queer βιώματα μας και να διεκδικούμε και δημόσια το χώρο μας με δράσεις πέραν του φεστιβάλ. Σε εκείνο το σημείο λοιπόν, η ανοιχτότητα της διαδικασίας που προτείνεται στο κείμενο αυτοδιάλυσης είναι άτοπη και πλασματική, εφόσον δεν συμμετείχαμε καμία στιγμή ισότιμα στην ομάδα. Μας αποκρίφθηκαν γεγονότα και δυναμικές των παλιών σχέσεων, καθώς επίσης λειτουργούσε παράλληλα με τις συνελεύσεις στις οποίες συμμετείχαμε, μυστικό τσατ των προηγούμενων μελών, όπου συζητούσαν για εμάς χωρίς εμάς. Επίσης, πραγματοποιήθηκε συνέλευση των παλιών μελών χωρίς να ενημερωθούμε, για θέμα που αφορά τη συλλογικότητα. Το queer ντεκαπάζ δεν αποτέλεσε ασφαλή χώρο, όπως αναφέρεται στο κείμενο, γιατί κάποια από τα μέλη του επεδίωκαν την δημιουργία υποομάδων και κλίματος ανταγωνισμού.

Σε αυτό το σημείο κρίνουμε ότι η ανοιχτή διαδικασία και ανασυγκρότηση της ομάδας που πρότειναν είχε αυτοσκοπό την οργάνωση του φεστιβάλ και όχι την ειλικρινή συνδιαμόρφωση και δημιουργία σχέσεων με τις ατομικότητες που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα τους.

Στην επιπλέον ένταση και αποστασιοποίηση που μας έφερε η καραντίνα, ενημερωθήκαμε με την πρωτοβουλία ενός μόνο ατόμου σε συνέλευση χωρίς απαρτία, για όλα τα κρυφά θέματα της συλλογικότητας με πολλά κενά στην ιστορία. Στην ίδια συνέλευση κάποια από εμάς χαρακτηριστήκαμε ως cis παραβιαστικά, προνομιούχα και αντιφεμινιστά για την απόφαση μας να μην κάνουμε την πολιτική έκπτωση να μπούμε σε διαδικασία μέσω σκάιπ. Στην επόμενη συνέλευση που επιδιώξαμε, με ξεκάθαρη ανάγκη για απαρτία και ενώ έλειπαν αρκετά άτομα, αναφερθήκαμε ανοιχτά στις υποσκάπτουσες, εξουσιαστικές και χειριστικές συμπεριφορές που υποστήκαμε και παρατηρήσαμε εντός και εκτός των διαδικασιών. Αυτό οδήγησε και σε συνολική αποχώρηση μας από κάθε διαδικασία που αφορά τη συλλογικότητα.

Τα εργαλεία και οι τρόποι συνδιαμόρφωσης και δράσης δεν μας κάλυπταν πολιτικά, αφού για εμάς ο φεμινισμός δεν χωράει σε ένα φιλελεύθερο, ακαδημαϊκό πλαίσιο όπως το βιώσαμε σε αυτή την περίοδο αλληλεπίδρασης. Για εμάς ο φεμινισμός εμπεριέχει την αναρχία και τον αντισπισισμό και μας βοηθά να χτίσουμε ενδυναμωτικές σχέσεις που θα μας απελευθερώνουν από τις δικές μας προβληματικές τάσεις και δεν θα χρησιμοποιούνται εναντίον μας.

Τέλος, θέλουμε να αναφερθούμε στα δικά μας πολιτικά ελλείμματα. Είχαμε αργά αντανακλαστικά να αντιληφθούμε ιεραρχίες και τοξικές συμπεριφορές και να αντιδράσουμε εγκαίρως σε αυτές. Επίσης, καθυστερήσαμε να ενημερωθούμε συνολικά για την ιστορικότητα της συλλογικότητας που συμμετείχαμε πολιτικά και υπογράψαμε κάτω από το όνομά της τις δράσεις μας. Κάποια από εμάς αργήσαμε να επεξεργαστούμε φεμινιστικές βιωματικές πρακτικές ακαδημαϊκού τύπου, που υποβίβαζαν τις έννοιες της αυτοοργάνωσης, μέσα από τις οποίες θέλουμε να υπάρχουμε.

Τα αποχωρήσαντα

από Από τις 3/9 29/09/2020 9:38 πμ.


Εδώ και 4 χρόνια ως πρωτοβουλία του Queer Ντεκαπάζ έχουμε προσπαθήσει οι διαδικασίες μας να είσαι όσο πιο ανοιχτές γίνεται, έχουμε διατυπώσει δημόσια την κριτική μας και γενικότερα έχουμε ακολουθήσει την λογική της έκθεσης και της ανάληψης της πολιτικής μας ευθύνης. Έτσι, και καθώς θεωρούμε ότι κάθε εμπειρία μπορεί να προσφέρει χρήσιμα συμπεράσματα σε όλα μας, επιλέξαμε να κλείσουμε την πορεία μας με ένα δημόσιο κείμενο αυτοδιάλυσης.

Για την ιστορία, το Queer Ντεκαπάζ ξεκινά «επισήμως» το καλοκαίρι του 2016 με την πρωτοβουλία τριών trans ατόμων να καλέσουν σε ανοιχτή συνέλευση με σκοπό παρέμβαση στην παρέλαση της ΜΚΟ Athens Pride που για πρώτη φορά έβαζε στο κέντρο της καμπάνιας του τις trans ταυτότητες. Το πρόπλασμα όμως της πρωτοβουλίας υπήρχε ήδη, ένα χρόνο νωρίτερα τα ίδια άτομα όπως και άλλα που πλαισίωσαν την πρώτη συνέλευση του Ντεκαπάζ είχαν συνδιοργανώσει παρέμβαση σε διάλεξη του τρανσφοβικού μαρξιστή καθηγητή Πανεπιστημίου Κρήτης Δ. Πατέλη.

Στο κέντρο του Athens Pride 2017 βρισκόταν η διαμάχη σχετικά με την ύπαρξη μπλοκ των λοατκια+ μπάτσων. Το Queer Ντεκαπάζ, σε συνεργασία με την τότε Πρωτοβουλία για ένα Αυτοοργανωμένο Pride Αθήνας, αποφάσισαν να μπλοκάρουν αυτή τη συμμετοχή. Έτσι μοιράστηκε ένα κείμενο παρέμβασης για την ανάδειξη της ιστορικότητας της εξέγερσης του Stonewall και το ρόλο που είχαν και έχουν ακόμη τα κρατικά όργανα καταστολής απέναντι στις λοατκια+ κοινότητες. Στη συνέχεια περικυκλώσαμε το μπλοκ μπάτσων/σύριζα με το οποίο ήρθαμε σε σύγκρουση.

Το 2018 οι έντονες εξωτερικές διαμάχες και επιθέσεις σε συνδυασμό με την διάλυση συντροφικών ομάδων, όπως και την πίεση η πρωτοβουλία να συνεχίσει μετά από μια προηγούμενη αναβαθμισμένη δράση, για τα πολιτικά και αριθμητικά δεδομένα της, είχαν προκαλέσει τριγμούς στο εσωτερικό της. Νιώσαμε πως ένας κύκλος έκλεινε για εμάς μετά την αναμενόμενη στάση και στήριξη του A.P. προς τους μπάτσους, που σε συνδυασμό με μια σειρά λοατκια+ αντιστάσεων πριν και πέρα των δικών μας παρεμβάσεων έφτασαν σε μια μέγιστη δυνατή πόλωση στο εσωτερικό των λοατκια+ κοινοτήτων. Έτσι, στην τελευταία απολογιστική συνέλευση εκείνης της χρονιάς προχωρήσαμε στο μετασχηματισμό του Queer Ντεκαπάζ από μια πρωτοβουλία παρεμβάσεων στο Athens Pride σε μια πρωτοβουλία διοργάνωσης ενός αντιεξουσιαστικού queer τρανσφεμινιστικού φεστιβάλ.

Το 2019 διοργανώσαμε στην κατάληψη Δερβενίων 56 ένα τρήμερο φεστιβάλ, το οποίο για όλα μας ήταν μια ενδυναμωτική και δημιουργική εμπειρία την οποία αποφασίσαμε να επαναλάβουμε την ερχόμενη σεζόν. Ήδη όμως με τη λήξη του φεστιβάλ η συσσωρευμένη κούραση και πίεση μας καθυστερούσε ακόμη και στο να γράψουμε ένα απολογιστικό κείμενο. Η πίεση αυτή καθώς και η πολύ στενή πλέον αλληλοδιαπλοκή φιλικών και συντροφικών σχέσεων ανέδειξε ένα έλλειμμα στην διαχείριση των εσωτερικών εντάσεων και διαφωνιών. Μέσα σε αυτό το κλίμα είχαμε την αποχώρηση μέλους της συνέλευσης, αποχώρηση την οποία δεν μπορέσαμε να επεξεργαστούμε και αποκρύψαμε από τα νέα μέλη προσπαθώντας να την απωθήσουμε.

Όπως θα φαινόταν και στη συνέχεια του 2020 οι προηγούμενες χρονιές του Ντεκαπάζ είχαν κληροδοτήσει ένα πρόβλημα σχεσιακότητας, το οποίο δεν αναγνωρίζαμε τότε. Αν και δουλεύαμε τις συντροφικές και φιλικές μας σχέσεις μέσα σε συνθήκες δημιουργικές και ενδυναμωτικές, είχαμε αποτύχει να “εμβαθύνουμε” στην σχεσιακότητα όταν συναντούσαμε εντάσεις και διαφωνίες.

Στο φετινό άνοιγμα της συνέλευσης δημοσιεύσαμε ένα πολιτικό κείμενο ως κάλεσμα το οποίο αποτελούσε κείμενο βάσης για μας, και το εμπιστευτήκαμε ως πλαίσιο για την ένταξη ή μη του όποιου νέου μέλους, απόφαση που δεν αναθεωρούμε. Όμως στην επιθυμία μας να ανοίξουμε και να συμπεριλάβουμε νέα άτομα (βασική πολιτική μας ανάγκη εκείνη την περίοδο) και νέες πολιτικές θέσεις που θα μας ανατροφοδοτούσαν δώσαμε περισσότερο χώρο από όσο κρίνουμε εκ των υστέρων ότι υπήρχε σε άτομα για τα οποία η φεμινιστική πολιτική δεν ήταν προτεραιότητα.

Η αστοχία αυτή οδήγησε σε μια παρατεταμένη περίοδο επιφυλακτικής γνωριμίας εν τέλει σε μια πρώτη φάση αποχωρήσεων μέσα σε εντάσεις και αντισυντροφικό κλίμα.

Για μια ακόμη φορά η επιθυμία μας και η ανάγκη μας να ξαναβιώσουμε την ασφάλεια και τη δημιουργικότητα του φεστιβάλ μας οδήγησε σε βιαστική ανασυγκρότηση. Όπως φάνηκε δεν είχαμε αρκετό χρόνο να δουλέψουμε την διαφορά ανάμεσα στην ένταση, τη σύγκρουση, την τοξικότητα, την ιεραρχία. Σε αντίθεση με τη σύσταση της περσινής πρωτοβουλίας που ήταν περισσότερο ομοιογενής πολιτικά, φέτος πολλά από τα θεωρούμενα από εμάς αυτονόητα δεν ήταν κοινά.

Η επιπλέον κρίση που βιώσαμε όλα σε πολλαπλά επίπεδα μέσα στην καραντίνα έφερε σε αυτό το μείγμα επιπλέον ένταση και ανέδειξε πολιτικές διαφωνίες. Αναγνωρίζουμε το πολιτικό έλλειμμα της συνέλευσης όχι στις διαφωνίες αυτές, οι οποίες είναι εν δυνάμει δημιουργικές, αλλά στην αδυναμία για ακόμη μια φορά η φεμινιστική θεωρία της φροντίδας να γίνει πράξη ανάμεσά μας. Βασικά, η αδυναμία μας να αναγνωρίσουμε ότι βιώνουμε μία περαιτέρω κρίση με τη μορφή του λοκντάουν και η έλλειψη φεμινιστικών αντανακλαστικών δεν μας επέτρεψε να εκφράσουμε η μία στην άλλη της ανάγκες μας αλλά και την αδυναμία μας να είμαστε παρόντα στη διαδικασία της συντροφικής φροντίδας.

Αντίθετα δώσαμε χώρο ώστε η κρίση αυτή να εκφραστεί με τοξικότητα και παθητικοεπιθετικές συμπεριφορές.

Η κατάσταση αυτή έληξε με την ομαδική αποχώρηση όλων των νέων μελών, περίπου της μισής ομάδας. Αυτές τις στάσεις τις ερμηνεύσαμε ως σοβαρό δομικό πλήγμα στην ομάδα, το πρώτο βήμα προς την αυτοδιάλυση, μια παραδοχή ότι τα πολιτικά προβλήματα ήταν βαθιά και είχαν φτάσει σε ένα μη λειτουργικό σημείο που απαιτούσε άμεση επίλυση.

Δεν αναφερόμαστε, και πάλι, κυρίως στην διάσταση πολιτικών απόψεων, όσο στην ευρύτερη έλλειψη φεμινιστικής κουλτούρας που οδήγησε στο να μην εκφραστούν τα όποια προβλήματα όταν ανέκυψαν, να ποσοτικοποιηθούν βιώματα, να φτάσουμε σε μια δίκη προθέσεων.

Η ιστορία του Ντεκαπάζ είναι περίπλοκη λόγω της σύστασης του ως περιοδικής πρωτοβουλίας, με τα μέλη του και άρα τις πολιτικές να έχουν διαφοροποιηθεί αρκετά κατά καιρούς. Κοινό όμως, σημείο, θα παραμένει, η πολιτική ευθύνη που ανέλαβαν τα κατά καιρούς μέλη του, για την άρθρωση μιας αντιεξουσιαστικής τρανσφεμινιστικής πολιτικής. Οι συνέπειες της αυτοδιάλυσης μίας τέτοιας πρωτοβουλίας ειδικά στο πλαίσιο του σημερινού πολιτικού κλίματος (και ενδοκινηματικά) μένουν να φανούν συνολικά. Όμως, για εμάς, σίγουρα υπάρχει πλέον ένας ασφαλής χώρος λιγότερος, όπου ως λοξά, τρανς, αντιεξουσιαστά, μπορούμε να υπάρξουμε και να δημιουργήσουμε τις πολιτικές μας.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License