[Μπροσούρα] Ενάντια στον Πόλεμο, Ενάντια στην Ειρήνη - Η Πολεμική Βιομηχανία στην Ελλάδα


Εισαγωγή

Είναι ένα παιχνίδι λέξεων. Ο σκοπός είναι συστηματικά να αλλάξουν οι λέξεις που περιγράφουν τα όσα βλέπουμε, προκειμένου ακολούθως να αλλάξει η ίδια μας η αντίληψή για αυτά. Κι έτσι να τη βγάλουν καθαρή.

Για περισσότερα από 70 χρόνια δεν υπάρχει πόλεμος στη δύση. Ζούμε σε καιρούς ειρήνης. Σε όλες τις εκδηλώσεις μνήμης για τους παγκοσμίους πολέμους, οι πολιτικοί κάθε απόχρωσης δεν έχασαν καμία ευκαιρία να τονίσουν το πόσο σημαντικό επίτευγμα είναι αυτό. Είναι πραγματικά ένα παιχνίδι λέξεων. Εφόσον κάθε μία από τις χώρες που εκπροσωπούν αυτοί οι πολιτικοί βρίσκονται με κάποιο τρόπο σε πόλεμο. Παρασκευάζοντας οπλικά συστήματα και εξάγοντάς τα σε εμπόλεμες ζώνες, ει δυνατόν σε όλες τι εμπλεκόμενες πλευρές. Αναπτύσσοντας τεχνολογίες, πολύ συχνά με την υποστήριξη πανεπιστημίων, που αφορούν νέες μορφές και μεθόδους πολέμου. Ανταλλάσσοντας τεχνογνωσία με μπλοκ εξουσίας που δρουν σε συγκεκριμένες εμπόλεμες ζώνες γεωγραφικού, οικονομικού ή πολιτικού ενδιαφέροντος. Διατηρώντας βάσεις για την προετοιμασία και την εκκίνηση “επιχειρήσεων”. Στέλνοντας στρατεύματα να επέμβουν στα εδάφη κρίσιμων περιοχών όπου εξελίσσεται η σύγκρουση. Και ούτω καθ’εξής. Αλλά και πιο κοντά στα εδώ, στα δικά μας... Τα σύνορα δεν έγιναν αδίστακτα πεδία μάχης, σκεπασμένα με τα πτώματα εκείνων που ανακηρύχθηκαν εχθροί από το κράτος; Δεν ξοδεύονται κάθε χρόνο εκατομμύρια για τελευταίας τεχνολογίας πολεμικό εξοπλισμό, σε τέτοιο βαθμό που η Ελλάδα βρίσκεται στην κορυφή, ανάμεσα στα μέλη του ΝΑΤΟ, σε ότι αφορά τις εξοπλιστικές δαπάνες; Ή μήπως ο ελληνικός στρατός δεν κάνει κοινές εκπαιδεύσεις με στρατούς χωρών όπως οι ΗΠΑ, το Ισραήλ, η Γαλλία, η Αίγυπτος και άλλες κυρίαρχες παγκοσμίως δυνάμεις, ενώ παράλληλα το ελληνικό κράτος φιλοδοξεί να έχει ρόλο-κλειδί στο παιχνίδι του ενεργειακού ανταγωνισμού, που εκκινεί πολέμους; Δεν έρχονται όλοι οι άντρες σε αυτή τη χώρα ακόμα αντιμέτωποι με τη υποχρεωτική θητεία, εξαναγκασμένοι να υποστούν την μιλιταριστική πειθαρχία και τη λογική του πολέμου, επαινώντας κάποια εθνικιστικά δόγματα; Οι εκάστοτε τοπικοί ηγέτες, δεν επικαλούνται διαρκώς το ενδεχόμενο μίας ένοπλης σύρραξης με την Τουρκία, στρέφοντας έτσι εύκολα την προσοχή προς τον συνήθη εξωτερικό εχθρό; Και τι να πούμε για τα όλο και περισσότερο στρατιωτικοποιούμενα μέρη στα οποία ζούμε; Τον αυξανόμενο αριθμό μπάτσων που περιπολούν δεξιά κι αριστερά, μετατρέποντας τους δρόμους όλο και περισσότερο σε κατειλημμένα εδάφη; Το επεκτεινόμενο δίκτυο καμερών, scanner και αισθητήρων, που στοχεύει να εποπτεύει τα πάντα και παντού; Τον πολλαπλασιασμό των δομών για να δικάζουν και να φυλακίζουν τον αποκαλούμενο “εσωτερικό εχθρό”; Δεν είναι δίκαιο να πούμε πως μοιάζει σαν το κράτος, το κάθε κράτος, να διεξάγει έναν πόλεμο ενάντια και στον ίδιο του τον πληθυσμό;

Φυσικά, όσοι τους αφορά, κατανοούν πως το σκηνικό πολέμου, δεν είναι πάντα εκείνο που κερδίζει πολλές ψήφους. Έτσι, από τα στόματά τους, ότι περιγράφεται παραπάνω, ορίζεται χρησιμοποιώντας ένα τελείως διαφορετικό λεξιλόγιο. Η εξαγωγή όπλων μετατρέπεται σε “εξασφάλιση θέσεων εργασίας” και “διεθνή επιχειρηματικότητα”. Η ανάπτυξη νέων τεχνολογιών πολέμου ονομάζεται “διερεύνηση εφαρμοσμένων επιστημών για διαφορετικούς κοινωνικούς τομείς”. Η αποστολή στρατευμάτων σε πολέμους μετατρέπεται σε “κινητοποίηση στρατιωτικού προσωπικού σε ανθρωπιστική αποστολή”. Η διαμόρφωση των συνόρων ως θανατηφόρα περάσματα, ονομάζεται “περιφρούρηση της ευημερίας”. Ενώ η δημιουργία μιας ανοιχτού τύπου φυλακής για να ζούμε όλοι μας σε αυτήν, μετατρέπεται σε “διατήρηση της τάξης”.

Και ο πόλεμος μετατρέπεται σε… ειρήνη.

Η αλήθεια με την οποία βρισκόμαστε αντιμέτωποι είναι ότι συνηθίσαμε τον πόλεμο. Συνηθίσαμε να ακούμε για αυτόν σαν να είναι κάτι διαφορετικό. Συνηθίσαμε να τον παρακολουθούμε, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε τι πραγματικά βλέπουμε. Και συνηθίσαμε να ακούμε ψέματα γι αυτόν, χωρίς να χάνουμε την ψυχραιμία μας. Μας ειρήνευσαν, ενώ ο πόλεμος είναι παντού γύρω μας.

Όμως, δεν υπάρχει πράγματι τίποτα να γίνει από όσους δεν θέλουν να συμμορφώνονται με αυτή την κανονικότητα; Για όσες δεν συμφιλιώνονται με την αποξένωση από τον πόλεμο και θέλουν να εξαλείψουν το προπέτασμα καπνού της αφαίρεσης, πίσω από το οποίο το σύστημα εντείνει τους πολέμους του; Ίσως προκειμένου να δούμε τον πόλεμο στην ολότητά του, πρέπει να κάνουμε αρχικά κάποια βήματα πίσω, κοιτώντας μερικά στάδια πριν τις εμπόλεμες σκηνές. Δεν είναι αλήθεια πως οι πόλεμοι διεξάγονται μόνο από τους κρατικούς επικεφαλής και τους στρατιώτες τους. Δεν είναι αλήθεια πως το κρίσιμο υλικό φυλάσσεται και οι στρατηγικές βελτιώσεις λαμβάνουν χώρα μόνο στις απομακρυσμένες στρατιωτικές βάσεις και στα καλά φυλασσόμενα γραφεία των αρχών. Η επέκταση της πολεμικής μηχανής βασίζεται σε πολλές και διάφορες ξεχωριστές συνεισφορές. Όλες αυτές μαζί συγκροτούν μία βιομηχανία με πλοκάμια που εκτείνονται σε βιομηχανικές ζώνες εντός κι εκτός πόλεων, ως τα πανεπιστημιακά εργαστήρια, ως το συγκρότημα γραφείων της παρακάτω γωνίας. Κάτω από το κάλυμα του ότι “κάνουν απλώς τη δουλειά τους”, οι άνθρωποι σε αυτά τα μέρη εργάζονται καθημερινά για να παρέχουν το υλικό, τα μικρά εξαρτήματα, το λογισμικό και τη γνώση, χωρίς τα οποία, ο πόλεμος όπως τον γνωρίζουμε θα μπορούσε απλά να τελειώσει.

Ένα πρώτο βήμα για να διευρύνουμε τις προοπτικές μας στην αντίθεση μας στον πόλεμο, θα ήταν να χαρτογραφήσουμε τα πλοκάμια του, να τα κάνουμε ορατά και μέσω αυτού, προσβάσιμα. Στο τέλος αυτής της έκδοσης μπορείς να βρεις μια αναλυτική λίστα που στοχεύει ακριβώς σε αυτό...

Διότι θα μπορούσε να βοηθήσει στο να καθαρίσει λίγο ο καπνός και να οξύνουμε την οπτική μας.

Περιεχόμενα

-Ενάντια στον Πόλεμο, Ενάντια στην Ειρήνη. Στοιχεία εξεγερτικού αγώνα ενάντια στο μιλιταρισμό και την καταπίεση.

- Ημερολόγιο Ταξιδιού. Σχέδιο δράσης σε καιρούς πολέμου (και ειρήνης).

-Η Πολεμική Βιομηχανία στην Ελλάδα. Λίστα των εταιριών με τις δραστηριότητες και τις διευθύνσεις τους.

Αρχεία:

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License