Machete: Για την καλή χρήση του αντι-θρησκευτικού ρατσισμού | Το Απόλυτο

Δύο κείμενα από το δεύτερο τεύχος της αναρχικής απεριοδικής έκδοσης Machete (Απρίλιος 2008)

post image

DISCLAIMER: Οι θέσεις που παρουσιάζονται στα παρακάτω κείμενα δεν ταυτίζονται πλήρως με τις απόψεις μου. Επιπλέον, προς αποφυγή παρερμηνειών, οι σημειώσεις του μεταφραστή από την Ιταλική στην Αγγλική γλώσσα φέρουν τη σήμανση Σ.τ.Α.Μ., δηλαδή Σημειώσεις της Αγγλικής Μετάφρασης.

Για την καλή χρήση του αντι-θρησκευτικού ρατσισμού

Στο Διαδίκτυο την άνοιξη του 2000, αναπτύχθηκε η πρώτη εκστρατεία παραπληροφόρησης με στόχο την πρόσδοση αξιοπιστίας στην ιδέα του θρησκευτικού ρατσισμού στην Ευρώπη. Συνέβαλε σημαντικά στη μεταβολή κάποιων αριστερών και ακροαριστερών αγωνιστών. Αυτοί οι αγωνιστές δεν δίστασαν να αποκηρύξουν ένα εγχείρημα, μια σκέψη και μια γλώσσα ριζωμένη σε τρεις αιώνες επαναστατικής μάχης. Η άρνηση της ιστορίας τους στο όνομα της αντι-αποικιοκρατίας εξηγείται μόνο από την εγκατάλειψη του αντι-κληρικού οικουμενισμού αυτής της ιστορίας. Δεν υπερασπίζονται πλέον έναν σκοπό με αποφασιστικότητα ως κύριοι της επιλογής τους, αλλά υπερασπίζονται τον σκοπό που άλλοι έχουν επιλέξει για αυτούς. Γιατί θα έπρεπε να εγείρουν αμφιβολίες, με ασυνήθιστο τρόπο, για τους λόγους της αλληλεγγύης τους; Έχει όντως αλλάξει αυτός ο κόσμος; Δεν είναι οι μορφές κυριαρχίας οι ίδιες παντού; Ο καπιταλισμός δεν ήταν αμιγής, ίδια και απαράλλαχτη αρνητικότητα εδώ και αρκετό καιρό; Καμαρώνοντας μέσα στις βεβαιότητές τους, κρίνουν την ηθική τους ακεραιότητα ως αδιαφιλονίκητη. Όπως στη Βικτωριανή εποχή, έχουν τους κακομοίρηδές τους, και έχουν βρει τους πραγματικά ενόχους οριστικά. Ακόμη και εκείνους των οποίων οι κριτικές δεν απαλλάσσουν τις κοινωνικές, πολιτισμικές και θρησκευτικές πρακτικές των θυμάτων που αυτοί οι αγωνιστές ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται σταθερά τους κρίνουν ως υπόπτους ή αντιδραστικούς. Πώς θα μπορούσαν να παραδεχτούν ότι η συστηματική τους υποστήριξη διευκολύνει τα πολύ συγκεκριμένα συμφέροντα ορισμένων θυμάτων που φιλοδοξούν να γίνουν νέοι αφέντες; Στην τελική, αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι ο τρόπος με τον οποίο η γλώσσα αυτών των αγωνιστών έχει παραποιηθεί μέχρι το σημείο που συγχέουν τον αντι-κληρικό και το θρησκευτικό· γιατί, για παράδειγμα, έχουν συρθεί από την υποστήριξη του Παλαιστινιακού σκοπού στην υπεράσπιση των Μουσουλμανικών ενώσεων, πηγαίνοντας από την καταγγελία της ρατσιστικής επιθετικότητας και της αστυνομικής βίας στα αστικά γκέτο στη στηλίτευση του αντι-μουσουλμανικού ρατσισμού;

Στο όνομα ενός «εθνικού επαναπροσδιορισμού του πολιτισμού» (Σ.τ.Μ.: στο εξής όπου "πολιτισμός" ενν. κουλτούρα εκ του αγγλικού «culture»), ο σχετικισμός έχει γίνει ένα εννοιολογικό μπάχαλο που επιτρέπει να χαρακτηριστεί ρατσιστική οποιαδήποτε αμφισβήτηση της ολοκληρωτικής τάσης της θρησκείας ή οποιαδήποτε συγκεκριμένη κριτική της μοίρας που επιφυλάσσεται για τις γυναίκες στα αστικά γκέτο. Σε έναν αντεστραμμένο κόσμο, η κριτική της θρησκείας δεν αποτελεί προάγγελο κάθε κριτικής· είναι απολύτως εχθρική σε αυτήν. Τα αποτελέσματα μιας τέτοιας θεωρητικής μετατόπισης μπορούν να υπολογιστούν από τις άθλιες απόψεις ενός αριστερού, μετα-φεμινιστικού συγγραφέα: "Όταν το οικονομικό επίπεδο είναι σωστό και το κοινωνικό μείγμα είναι εξασφαλισμένο, δεν γεννιέται καμία - πραγματική ή φανταστική - απειλή· οι θρησκείες είναι σεβαστές και παίρνουν την πιο άκακη μορφή, επιστρέφοντας μόνες τους στο σκυλόσπιτο." Δεν είναι εύκολο να προσδιορίσεις ποια είναι η πιο απογοητευτική πτυχή μιας τέτοιας δήλωσης: η κακή πίστη, η βλακεία ή η σκανδαλώδης απουσία ιστορικής μνήμης. Με αυτόν τον τόσο φυσικό τρόπο βιαστικής επανάληψης των χειρότερων αντι-αληθειών, αναγνωρίζει κανείς την αποτελεσματικότητα εκείνων που έχουν όλο τον χρόνο του κόσμου να τις σκέφτονται και να τις διαδίδουν. Βλέποντας την υπεροχή του αποτελέσματος, μπορεί να φοβάται κανείς ότι, εφεξής, ο θρησκευτικός ολοκληρωτισμός (1) έχει όλα τα μέσα για το μετασχηματισμό της κοινωνίας, βάσει του πλεονεκτήματός του. Η ανάλυση της θρησκείας με όρους πολιτισμικού σχετικισμού και μιας μεταμοντέρνας ιδεολογίας της ποικιλομορφίας, αρνούμενη ότι η φυσική τάση κάθε θρησκείας είναι ο ολοκληρωτισμός, αφήνει τη θρησκεία και τις προβλέψιμες συνέπειές της απρόσβλητες.

Ο αγώνας για την ελευθερία διεξαγόταν πάντα ενάντια στη θρησκεία, ενάντια στην αυταπόδεικτη επιθυμία της να ελέγξει την κοινωνία και να επιβάλει τους τρόπους και τα έθιμά της με τη βία. Στην Ευρώπη, ήταν μέσω ανελέητου αγώνα που η θρησκεία παραμερίστηκε στη σφαίρα της προσωπικής ζωής· που η ελευθερία της βλασφημίας ήταν σε θέση να προεικονίσει την άρνηση οποιασδήποτε λογοκρισίας· που η εναντίωση στο θρησκευτικό φετίχ προηγήθηκε της επίθεσης κατά του φετιχισμού των εμπορευμάτων. Η δημοκρατική αναπαράσταση που είναι η υποτιθέμενη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου δεν απαλλάσσεται καθόλου από το θρησκευτικό ζήτημα, και το παράδειγμα των Ηνωμένων Πολιτειών παρέχει στοιχεία για αυτό κάθε μέρα. Η λεγόμενη «κοσμική κοινωνία» δεν έχει κανένα λόγο να διαπραγματευτεί εκ νέου τον διαχωρισμό που έχει επιβάλει μεταξύ εκκλησίας και κράτους, ούτε να κάνει διάλογο με θρησκείες στο όνομα της θρησκείας. Η υπεράσπιση των αποκλεισμένων ταυτίζοντας τους εαυτούς μας με μια κυρίως ολοκληρωτική θρησκεία υποβάλλει την κοινωνία σε μια επίθεση με θανατηφόρες συνέπειες: τη διάλυσή της.

Στο όνομα του δικαιώματος στη διαφορετικότητα, της ισότητας μεταξύ όλων των πολιτισμών, κάθε κριτική στη θρησκεία μετατρέπεται σε ρατσιστικό έγκλημα. Το σκοινί έχει παρατραβήξει τόσο που η άρνηση του Ισλαμικού πέπλου εξισώνεται με την ξενοφοβία ή την αποικιακή νοσταλγία, όχι με την κριτική σε μια θρησκεία που καταπιέζει τις γυναίκες. Μπορεί κανείς να υπολογίσει τα αναμενόμενα αποτελέσματα από τις αναπάντεχες δηλώσεις ορισμένων μετα-φεμινιστριών για τις οποίες "η ευκολία με την οποία οι Ευρωπαίες γυναίκες κάνουν έρωτα από το πρώτο ραντεβού μπορεί να προσβάλει τις γυναίκες άλλων πολιτισμών για τις οποίες το δώρο του σώματός τους είναι μια πνευματική και μη αναστρέψιμη εμπειρία." Αυτή η ξαφνική πολιτισμική ανοχή, στην πραγματικότητα, συνεπάγεται μια πολιτισμική υποτέλεια και καταδίκη για το σφάλμα της σεξουαλικής ελευθερίας που έτσι δεν θα είναι πια μια καθολική κατάκτηση. Μας διδάσκει μια κάποια βασική αμφισημία σχετικά με το θρησκευτικό ζήτημα. Η υποτίμηση των αθεϊστικών θέσεων προετοιμάζει το έδαφος για μια υψηλής πίεσης επιστροφή στις ηθικές αξίες, μέσω ενός κατάλληλου μιντιακού σφυροκοπήματος.

Όταν η βλασφημία τα βάζει με τον πάπα, θεωρείται «ξεπερασμένη πρακτική», ενώ όταν επιτίθεται στον προφήτη του Ισλάμ, γίνεται αποικιακή επιθετικότητα. Εδώ βλέπουμε πώς, μέσω ενός είδους «αποδόμησης του λόγου», οι Βορειοαφρικανοί και οι μαύροι Αφρικανοί μετανάστες, συμπεριλαμβανομένων των νέων και των νεογέννητων μωρών, υποβιβάζονται στις απλές θρησκευτικές τους ρίζες. Είναι απαραίτητο να τους πείσουμε ότι η ιστορία και ο πολιτισμός τους συνοψίζονται στον παθητικό ρόλο του θύματος του Ευρωπαϊκού αποικιακού παρελθόντος. Με αυτόν τον τρόπο, σπρώχνονται μέσω του εκφοβισμού να γίνουν κομμάτι των πιστών και να υποταχθούν σε ένα Μουσουλμανικό έθνος που δεν υπάρχει πουθενά, αλλά επιβάλλει το ελευθεροκτόνο έργο του παντού. Η μόνη «θετική» τους ύπαρξη περνά μέσα από τη θρησκεία. Κρατούνται μακριά από οποιαδήποτε αντι-ισλαμική κουλτούρα (2) εντός του Ισλαμικού κόσμου, αφού η αναγνώριση της ύπαρξης τέτοιου πράγματος θα σήμαινε ότι η Ευρώπη δεν είχε το μονοπώλιο του Διαφωτισμού.

Για τους υπερασπιστές του πολιτικού Ισλάμ, η επίθεση που πραγματοποιήθηκε εναντίον του μυθιστορήματος του Houellebecq, Πλατφόρμα (κατηγορείται επειδή το Ισλάμ περιγράφεται ως η πιο ανόητη θρησκεία στον κόσμο από έναν από τους χαρακτήρες) ήταν η αρχή μιας εκστρατείας που βρίσκεται πάντα στα προκαταρκτικά της στάδια, αποσκοπώντας κυρίως στη μετατροπή της ελευθερίας της βλασφημίας σε φυλετικό έγκλημα και στην προετοιμασία της κοινής γνώμης για μια νέα αιφνιδιαστική επίθεση. Ως το σημάδι μιας πρώιμης νίκης, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης θα μιλούσαν από εκείνη την ώρα και μετά για αντι-μουσουλμανικό ρατσισμό. Τη δίκη Houellebecq ακολούθησε η υπόθεση των Δανέζικων γελοιογραφιών, που έρχονται να υπενθυμίσουν στους πιο δύσπιστους τι διακυβεύεται σε αυτόν τον σημασιολογικό πόλεμο. Οι άλλες μονοθεϊστικές θρησκείες έχουν καταλάβει σαφώς πού βρίσκονται τα συμφέροντά τους και έχουν ευθυγραμμιστεί με τους Μουσουλμάνους.

Σε λιγότερο δειλούς καιρούς, ο Luis Buñuel κινηματογράφησε έναν Χριστό που επέζησε από ένα αιματηρό όργιο 120 ημερών και την εκτέλεση ενός πάπα· ο Benjamin Péret έφτυσε ιερείς· οι Ισπανοί ακρατικοί (3) μοίρασαν ένα φυλλάδιο στη μέση της εκκλησίας και καθ' όλη τη διάρκεια της δικτατορίας του Franco που διακήρυσσε: Ο Χριστός είναι μες στα σκατά!

Η Taslima Nasreen όπως και ο Salman Rushdie ορθώς παρατηρούν ότι η επίκριση της θρησκευτικής ιδεολογίας αποκαθιστά στις γυναίκες και στους άνδρες την ιδέα ότι αυτή η ιδεολογία αλλοτριώνει την υπόστασή τους, όχι πλέον ως πιστούς, αλλά ως ανθρώπινα όντα. Η υπεράσπιση αυτής της άποψης σήμερα συνεπάγεται το ρίσκο ενός φετφά, όπως σε άλλες εποχές συνεπαγόταν τους εκτελεστές της Ιεράς Εξέτασης. Σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι μιλούν όλο και πιο συχνά για τη Χριστιανική Δύση, όπου οι πολιτικοί διεκδικούν την κοσμικότητα για να διατηρήσουν, αν όχι να ενισχύσουν, τα προνόμια του Χριστιανισμού, το ανθρωπιστικό και επαναστατικό μήνυμα μπορεί ακόμα να ακουστεί στην ξεκάθαρη ταύτιση των δύο εχθρών του: καπιταλισμός και θρησκεία (δύο μορφές του ίδιου φετίχ;). Μπορεί κανείς να αξιώνει ακόμη τον αγώνα εκείνων που εξακολουθούν να θεωρούν την αθεϊστική σκέψη ως μία από τις μορφές της μάχης για απελευθέρωση· που ελπίζουν ότι η λατρεία του ανθρώπου αντικαθιστά αυτήν του παραδείσου· που βρίζουν το ράσο επειδή διδάσκει υποταγή, διατηρεί δεισιδαιμονίες και ευνοεί την εκμετάλλευση; Ναι, οι ιστορίες του Ισλάμ και του Χριστιανισμού αποτελούνται από βάναυσες και μισογύνικες πρακτικές· και ναι, ο αγώνας ενάντια στη θρησκεία είναι ένας αγώνας για την ελευθερία και όχι η έκφραση μιας αποικιοκρατικής επιθυμίας να επιβάλει το πρότυπο του λευκού άνδρα παντού.

Οι τελευταίες γενιές υποτίμησαν την επιστροφή του θρησκευτικού. Κατά την άποψή τους, από τις αρχές του 20ού αιώνα, το θρησκευτικό ζήτημα ήταν παρωχημένο και η κριτική του, αφού ξεπεράστηκε, δεν εξυπηρετούσε κανένα σκοπό. Όχι μόνο υποτιμήθηκε η Ισλαμική επιρροή, αλλά οι άνθρωποι συχνά ένιωθαν μια αίσθηση ενοχής από την οποία δεν μπορούσαν να απαλλαχθούν ή να καταλάβουν από πού προήλθε. Αυτή η τύφλωση μοιάζει με εκείνη της «ηθικής» αριστεράς. Για να αποφύγει να παίξει τον κατασταλτικό ρόλο της δεξιάς και να κατηγορηθεί για ξενοφοβία, δηλαδή για ρατσισμό, υιοθετεί κανείς μια θέση αρχής ευνοϊκή για τους μετανάστες και τους νέους των πόλεων αρνούμενος να αναλύσει τη θρησκευτική υποταγή πολλών εξ αυτών. Ενώ η βία κατά των μεταναστών είναι απαράδεκτη, αυτό δεν δικαιολογεί καθόλου την ταπεινωτική θρησκευτική υποτέλεια των γυναικών που είναι πάρα πολύ συχνά παρούσα στη ζωή τους.

Η «ηθική» αριστερά μπορεί να αναγνωριστεί από το γεγονός ότι στερείται ιστορικής καλλιέργειας. Ό,τι αντιμετωπίζει φαίνεται πάντα νέο. Είναι πεπεισμένη ότι η παρουσία πιστών σε αριστερές και ακροαριστερές οργανώσεις είναι ένα πρόσφατο φαινόμενο, που συνδέεται ειδικά με την ανάπτυξη του Ισλάμ στη Γαλλία. Μια επιφανειακή μελέτη των οργανωτικών πρακτικών του προλεταριακού κινήματος του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα αποδεικνύει άλλο πράγμα.

Στην Ισπανία, οι αγωνιστές των ιδρυτικών πυρήνων της Διεθνούς Ένωσης Εργατών έπρεπε να πείσουν και να οργανώσουν εργάτες και αγρότες των οποίων η καθημερινή ζωή ήταν τυφλά υποταγμένη στα δόγματα της βιαίως αντιδραστικής Καθολικής εκκλησίας. Αυτοί οι αγωνιστές, παρατηρώντας ότι ο θρησκευτικός σκοταδισμός ήταν οικουμενικός, έκαναν ριζικά τομή στην καρδιά του προβλήματος απαγορεύοντας οποιεσδήποτε θρησκευτικές εκδηλώσεις στις προλεταριακές οργανώσεις και μετατρέποντας αυτή την απαγόρευση σε καθημερινή κριτική στη θρησκευτική αλλοτρίωση στην κοινωνική ζωή και στις κρατικές οργανώσεις.

Η αναπτυξιακή τους στρατηγική διέπονταν από μια πολιτισμική και εκπαιδευτική πρακτική που, από μόνη της, θα μπορούσε να απελευθερώσει τους ανθρώπους από τη δεισιδαιμονία.

Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς αγωνιστές της Διεθνούς Ένωσης Εργατών να συμμετέχουν σε συναντήσεις όπου αγωνιστές Ισλαμικών οργανώσεων θα μπορούσαν να υπερασπιστούν το δόγμα του Κορανίου. Είναι δύσκολο να τους φανταστούμε να υποβάλλουν λίστες υπογραφών και να προετοιμάζουν δράσεις μαζί με θρησκευτικές ενώσεις που αποκλείουν τις γυναίκες από την κοινωνική και πολιτική ζωή. Ποτέ δεν θα αντέχονταν το ψέμα, το οποίο έχει κρατήσει πάρα πολύ καιρό, ότι υπάρχει τέτοιο πράγμα σαν τον αντι-ισλαμικό ρατσισμό. Στην εποχή τους, θα είχαν ανταποκριθεί με τον τρόπο που μπορούμε να ανταποκριθούμε εμείς σήμερα: υπάρχει ένας αντι-αραβικός ρατσισμός που πρέπει να καταπολεμηθεί, αλλά δεν υπάρχει αντι-μουσουλμανικός ρατσισμός. Το Ισλάμ είναι μια ιδεολογία, και πρέπει να καταπολεμηθεί ως ιδεολογία, με τον ίδιο τρόπο όπως και ο καπιταλισμός, ο Ναζισμός, ο Ινδουισμός, ο Καθολικισμός. Όσα έχουμε κατακτήσει μέσω σκληρού αγώνα δεν μπορούν να συμβιβαστούν με τη συμφιλίωση με οποιαδήποτε θρησκεία.

1) Σ.τ.Α.Μ.: Επέλεξα να μεταφράσω το "integralismo" ως «ολοκληρωτισμό» και όχι ως «φονταμενταλισμό» για να καταστήσω σαφές ότι το πρόβλημα δεν είναι αυτό της κυριολεκτικής ερμηνείας των γραφών, αλλά της προσπάθειας να τεθεί το σύνολο της κοινωνίας υπό θρησκευτικό έλεγχο, να ενσωματωθεί όλη η κοινωνία σε ένα θρησκευτικό σώμα.

2) Για παράδειγμα, ο Καδαρισμός (Σ.τ.Μ.: Qadariyah, αίρεση του Ισλάμ) τον 7ο και τον 8ο αιώνα, του οποίου η άρνηση του θείου φαταλισμού οδήγησε στην εκτέλεση του Ma'bad al-Jahuni το 699 και του Ghaylan al-Dimashqi το 743 από τους Χαλίφηδες· ή ο ορθολογιστικός Μουταζιλισμός (Σ.τ.Μ.: Muʿtazila, φιλοσοφική σχολή της Ισλαμικής θεολογίας) τον 9ο αιώνα με τον περίφημο «Οίκο της Σοφίας» στη Βαγδάτη, όπου ο Νεστοριανός φυσικός (Σ.τ.Μ.: στο πρωτότυπο και στην αγγλική μετάφραση αναφέρεται λανθασμένα ως «φυσικός» ενώ ήταν γιατρός) Hunayn ibn Ishaq (που λεγόταν Johannitius) μετέφρασε την Πολιτεία του Πλάτωνα και τις Κατηγορίες και τα Φυσικά του Αριστοτέλη. Ο Καδαρισμός και ο Μουταζιλισμός κρίθηκαν ως αιρετικοί από το ορθόδοξο Ισλάμ και καταδικάστηκαν: το 922, ο γνωστός μυστικιστής Al-Hallaj μαστιγώθηκε, ακρωτηριάστηκε, απαγχονίστηκε, αποκεφαλίστηκε και το πτώμα του κάηκε.

3) Σ.τ.Α.Μ.: Το «ακρατικός» είναι ένας όρος που οι αναρχικοί στην Ισπανία και σε άλλα μέρη χρησιμοποιούν συχνά για τον εαυτό τους. Δείχνει ότι υπερασπίζονται την ακυβερνησία - καμία κυβέρνηση - παρά τη δημοκρατία - κυβέρνηση από τον λαό. Μακάρι περισσότεροι αναρχικοί του σήμερα να το καταλάβαιναν αυτό.

Από το δεύτερο τεύχος της αναρχικής απεριοδικής έκδοσης Machete (Απρίλιος 2008)

Πρωτότυπο στα Ιταλικά: https://bibliotecaanarchica.org/library/machete-rivista-sul-buon-uso-del-razzismo-antireligioso

Μετάφραση στα Αγγλικά: https://sites.google.com/site/anarchyinitaly/machete/on-the-good-use-of-religious-racism

Μετάφραση στα Ελληνικά: Ντίνος Γιαγτζόγλου

 

Το Απόλυτο

Βεβαίως, ο άνθρωπος εφηύρε τον Θεό έτσι ώστε κάποιος μεγαλύτερος από αυτόν να μπορεί να τον προστατεύσει από τη δυστυχία του. Ο Θεός είναι η διαλεκτική αντίθεση των ανθρώπινων ατελειών. Οι ιδανικές οντότητες χρησιμεύουν ως αντισταθμίσματα της δυστυχίας. Έτσι οι ιδιότητες που αποδίδονται στους θεούς περιγράφουν μέσω της αντίφασης τα ελαττώματα και την αχρειότητα εκείνων που δημιουργούν τους θεούς.

Το απόλυτο είναι το άθροισμα των αντισταθμισμάτων για την ανθρώπινη δυστυχία. Για να δημιουργήσει μια τέτοια τέλεια έννοια, ο άνθρωπος έπρεπε να αποκηρύξει το δικό του μίζερο περιεχόμενο. Το απόλυτο είναι ισχυρό γιατί είναι απόλυτα κενό. Αυτό το χαρακτηριστικό είναι που του επιτρέπει να αντιπροσωπεύει την απόλυτη αλήθεια. Τίποτα δεν μπορεί να αποδειχθεί μέσω του απόλυτου: το απόλυτο είναι αυτή ακριβώς η ύψιστη αλήθεια που δεν μπορεί να αποδειχθεί. Μόνο οι λεπτομέρειες, οι παύσεις μπορούν να αποδειχθούν. Αλλά η αδυναμία ελέγχου του απόλυτου είναι αυτή που το κάνει απρόσβλητο. Είναι αδύνατο να μετακινήσεις ένα ψέμα που δεν έχει κανένα αντικείμενο και επομένως δεν μπορεί να συσχετιστεί με τίποτα. Το ψέμα μπορεί να γίνει ουσιαστικά εμφανές μόνο αν ένα αντικείμενο που είναι εύκολα αντιληπτό με την πρώτη ματιά δεν φαίνεται να ταιριάζει, με άλλα λόγια, μόνο σε ασήμαντες περιπτώσεις. Το ψέμα που περιορίζεται από ένα αντικείμενο που μπορεί να δοκιμαστεί, αλλά ποτέ το τέχνασμα μιας κατασκευής, επειδή αυτό αποκλείει το αντικείμενο. Έτσι τα έργα τέχνης δεν μπορούν να αποδειχθούν, επειδή, όπως και το απόλυτο, είναι διαχωρισμένα από το αντικείμενο.

Tο απόλυτο είναι η μεγαλύτερη δαπάνη ενέργειας που κάνει ο άνθρωπος. Έπειτα προσπαθει να ανακτήσει αυτή τη χαμένη ενέργεια μέσω της προσευχής, όπου μπορούμε να δούμε ότι ο άνθρωπος δεν κρατάει την ενέργειά του, αφού αναγκάζεται να τη διαχωρίσει απ' τον εαυτό του για να διατηρήσει την ισορροπία. Επιπλέον, ο άνθρωπος πρώτα απ' όλα φοβάται τον εαυτό του και τα δημιουργήματά του, πλασματικές οντότητες που έχει διαχωρίσει απ' τον εαυτό του. Γι' αυτό κάνει ό,τι μπορεί για να ξεχνάει τα όνειρά του καθώς φοβάται τον ταξιδιάρικο νου του. Πιστεύω ότι ο άνθρωπος φοβάται λιγότερο όταν αντικρίζει το σύμπαν παρά όταν αντικρίζει τον εαυτό του, επειδή δεν γνωρίζει τον κόσμο, αλλά μόνο μία μικρή γωνίτσα.

Το απόλυτο ήταν το μεγαλύτερο τόλμημα του ανθρώπου, χάρη στο οποίο έχει προχωρήσει πέρα από το μυθολογικό στάδιο. Αλλά ταυτόχρονα αποτέλεσε τη μεγαλύτερη ήττα του, διότι εφηύρε κάτι ανώτερο από αυτόν. Αυτό το απόλυτο είναι ταυτόσημο με το κενό και με εκείνο το οποίο δεν έχει κανένα αντικείμενο. Έτσι είναι που ο άνθρωπος πεθαίνει μέσα από το απόλυτο, που την ίδια στιγμή είναι και το μέσον του για την ελευθερία. Ο άνθρωπος δολοφονεί τον εαυτό του, σκοτωμένος από τα δικά του φετίχ, τα οποία υπάρχουν λίγο πολύ μέσα στο απόλυτο.

Φαίνεται ότι η φιλοσοφία είναι ο εκφυλισμός της μυθολογικής κατάστασης. Στην πραγματικότητα, κατά τη φιλοσοφική εποχή το απόλυτο αποδυναμώνεται τόσο πολύ που πρέπει να αποδειχθεί. Όταν κάτι είναι τόσο αδύναμο που, αφού το έχουμε αποδεχθεί χωρίς να το σκεφτούμε, πρέπει ωστόσο να το αποδείξουμε, αυτό ορίζεται ως δεδομένο της επιστήμης ή της γνώσης.

Στην αρχή, οι απόλυτοι θεοί ήταν οι πρόγονοι των ηγεμόνων που θεοποίησαν τους εαυτούς τους προκειμένου να αυξήσουν την υποτέλεια και το φόβο. Το ουδέτερο απόλυτο, όπως το χρήμα, είναι εργαλείο εξουσίας: και τα δύο μπορούν να μετατραπούν σε οτιδήποτε, δεδομένου ότι δεν έχουν καθόλου συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Το απόλυτο ανήκει στους ηγέτες, στους ιερείς, στα ζώα και στα φυτά. Απ' τη μία οι ισχυροί και οι βασιλείς, από την άλλη, όντα χωρίς καμία εξουσία, πλήρως διαχωρισμένα από τα αντικείμενα και ελεύθερα από την ίδια τους τη φτώχεια.

Η εξουσία του απόλυτου φαίνεται στην απόλυτη ομοιότητά του με το απεριόριστο. Έχει αφομοιωθεί κατ' ουσίαν και αφ' εαυτού και είναι μέσω του απόλυτου που γίνεται κανείς αθάνατος. Πόσο φοβούνται τον θάνατο! Πρέπει να αρχίσει κανείς να βλέπει τις λέξεις μέσω του θανάτου για να γίνει αθάνατο πνεύμα σαν αυτές. Λέξεις, δημιουργημένες από τον άνθρωπο, γίνονται οι εφιάλτες του, και οι έννοιες είναι οι θάλαμοι απομόνωσης της λογικής· είναι μέσω των εννοιών που παραποιείται η διάρκεια.

Το απόλυτο ανήκει στα τεκτονικά-εκστατικά είδη. Ο «άνρθωπος-φίδι» του σήμερα πιστεύει μόνο στο τετριμμένο κι επίπεδο «Εγώ». Συνεπώς, έχει βρει την πιο χυδαία μορφή του απόλυτου και απέκτησε μια ελευθερία η οποία, έχοντας ξεχάσει τον θάνατο, έχει να πάψει να περιορίζεται από «ταμπού» και είναι απλώς ανούσια και χυδαία.

Από το δεύτερο τεύχος της αναρχικής απεριοδικής έκδοσης Machete (Απρίλιος 2008)

Πρωτότυπο στα Ιταλικά: https://bibliotecaanarchica.org/library/machete-rivista-assoluto

Μετάφραση στα Αγγλικά: https://sites.google.com/site/anarchyinitaly/machete/the-absolute

Μετάφραση στα Ελληνικά: Ντίνος Γιαγτζόγλου

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License