“Γιατί να λέμε βίαια τα νερά ενός ποταμού

και όχι τις όχθες που τα περιορίζουν;”

Μπέρτολτ Μπρέχτ

Είμαστε το ποτάμι που θα τους πνίξει

Χαιρετίζουμε τη μεγαλειώδη αντιφασιστική συγκέντρωση στις 7/10 έξω από το εφετείο Αθηνών, τη καθεμιά και τον καθένα ξεχωριστά από τις χιλιάδες λαού που κατέκλυσαν τη λεωφόρο Αλεξάνδρας και τα γύρω στενά. Μία ιστορική μέρα ενάντια στο φασισμό και το σύστημα που τον γεννά. Χαιρετίζουμε τους χιλιάδες ανά την Ελλάδα που οι καρδιές τους χτύπησαν στους παλμούς ενός ορμητικού ποταμού που όλο και φουσκώνει και όταν έρθει η στιγμή θα παρασύρει στο πέρασμα του τον γερασμένο κόσμο του καπιταλισμού που γεννά φτώχεια εξαθλίωση και πολέμους, θα πνίξει αυτό το εκμεταλλευτικό σύστημα που θρέφει και θεριεύει το φαινόμενο του φασισμού. Αυτή η ιστορική συγκέντρωση όμως που δημιούργησε ακόμα ένα τεράστιο ρήγμα στο συνεχές ενός κομματιού της ιστορίας που γράφουν οι επικυρίαρχοι αυτού του κόσμου δεν πραγματοποιήθηκε σε κενό οξυγόνο.

Επιβάλλεται να γίνουν κατανοητές οι προϋποθέσεις για τη συγκρότηση αυτής της πλατιάς συγκέντρωσης, η ανάγκη εν πολλοίς που οδήγησε όλον αυτόν τον κόσμο εκείνη την Τετάρτη έξω από το εφετείο που δικαζόταν η ναζιστική-φασιστική Χ.Α. Η οργανωμένη ταξική πάλη, η ιδεολογική επαγρύπνηση και η ακούραστη πρακτική δουλειά στα μέτωπα όπου ο φασισμός επιχείρησε να σηκώσει κεφάλι με τη μορφή της Χ.Α. και όχι μόνο, τις δύο περασμένες δεκαετίες επέτρεψαν σταδιακά το δυναμικό πλάτεμα ενός ευρύτερου αντιφασιστικού κινήματος. Ενός κινήματος πραγματικά ριζοσπαστικού πέρα, έξω και απέναντι από τα θολά πλαίσια της αστικής πολιτικής που μεθοδικά έριξε περισσότερη σκιά στις φαινομενικά γκρίζες ζώνες της συμπόρευσης του πολιτικού συστήματος με τη Χ.Α. Μιας πολιτικής που όχι μόνο δεν στάθηκε κόντρα στο ρίζωμα του φασισμού στην ελληνική κοινωνία και την ανάπτυξη των παρακρατικών συμμοριών, αλλά αντιθέτως σε πλείστες περιπτώσεις τους εξόπλισε και τους παρείχε κάλυψη δίνοντας τους στο χέρι τα ρόπαλα και τα μαχαίρια. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που εδώ και 30 χρόνια η Χ.Α. απολάμβανε θεσμική ασυλία.

Ήταν οι ίδιες αστικές πολιτικές δυνάμεις και οι μηχανισμοί τους που όντας αξεδιάλυτα συνδεδεμένοι με τον καπιταλιστικό τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας έθρεψαν αυτό το φαινόμενο, τοποθετώντας το εμπροσθοφυλακή στο τσάκισμα την περιστολή και την τρομοκράτηση της εργατικής τάξης, κάθε προοδευτικής φωνής για ένα κόσμο πιο δίκαιο. Είναι το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα που τους πήρε από το χέρι και τους έβαλε πλάτη για να γονατίσουν έναν ολόκληρο λαό, είναι η ίδια εκμεταλλεύτρια τάξη που αποπειράθηκε να επαναφέρει τις σκοτεινότερες σελίδες της ιστορίας αυτού του τόπου.

Στον αντίποδα αυτής της πολιτικής ένα διευρυμένο αντιφασιστικό κίνημα όλο και μεγάλωνε. Δούλευε ακούραστα για μέρες, μήνες, χρόνια και δεκαετίες προκειμένου να καθιστά διαρκώς σαφές το ιστορικά αυταπόδεικτο, πως οι φασίστες είναι όπλο αυτού του συστήματος. Όλος αυτός ο όμορφος κόσμος της δουλειάς, της προόδου, της αντίστασης και του αγώνα τόσα χρόνια περπάτησε σπίτι το σπίτι, δουλειά τη δουλειά, γειτονιά τη γειτονιά αποδεικνύοντας διαρκώς με όλους τους τρόπους πως ειδικά σε περιόδους έντονης κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής αποσταθεροποίησης ο φασισμός δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση παραφωνία μέσα στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας αλλά ξεκάθαρα αναγκαίο και οργανικό κομμάτι της. Δεν έχει περάσει καιρός άλλωστε από το ξέσπασμα της κρίσης που ενώ ο λαός έβγαινε στον δρόμο να αγωνιστεί, να διεκδικήσει και να κατανοήσει τη νέα συνθήκη που ξημέρωνε η Χ.Α. ήταν εκεί υποδεικνύοντας ως υπεύθυνο πάντοτε τον διπλανό του, τον μετανάστη, τον κομμουνιστή, τον αναρχικό τον διαφορετικό, κρύβοντας πάντοτε τον βασικό υπεύθυνο τον ίδιο τον καπιταλισμό. Δεν υπήρξε χώρος δουλειάς, πανεπιστήμιο, σχολείο και γειτονιά που το αντιφασιστικό κίνημα να μην έκανε εμφανή την παρουσία του προειδοποιώντας πάντα έγκαιρα και παίρνοντας μέτρα για την εμφάνιση των ναζιστικών συμμοριών, μην παραλείποντας ποτέ να επισημαίνει πως ο αντιφασιστικός αγώνας χωρίς αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό είναι κενό γράμμα, θέση που προκαλεί σύγχυση και απομακρύνει τους αγωνιζόμενους από την διαπίστωση για την πραγματική αιτία ύπαρξης του. Δεν υπήρξε μέτρο γης που να εμφανίστηκαν οι φασίστες χωρίς να λάβουν τις αναγκαίες απαντήσεις από τους φορείς της οργανωμένης ταξικής πάλης και της προοδευτικής ανένταχτης εργατικής τάξης. Από εκδηλώσεις, γραφεία, συγκεντρώσεις μέχρι απόπειρες να ξεμυτίσουν και να χύσουν το φασιστικό δηλητήριο τους πάντοτε ο κόσμος του αγώνα έδινε το παρών και ζητούσε λογαριασμό για τα εγκλήματα που διέπραξαν εις βάρος της ανθρωπότητας. Έδωσε το παρόν με όλες τις μορφές πάλης, ειρηνικές, δυναμικές, καταγγέλλοντας, περιφρουρώντας και διαδηλώνοντας ασκώντας τη δίκαιη λαϊκή αντιβία σε όλες τις μορφές και κλίμακες απέναντι στις παρακρατικές συμμορίες.

Σε καμία περίπτωση αν ο λαός δεν είχε δώσει τη μάχη να μην ριζώσουν στους χώρους δουλειάς τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά, όλοι καταλαβαίνουμε ότι αν είχαν ενσωματωθεί και απορροφηθεί από φορείς και σωματεία η κατάσταση θα είχε πάρει άλλη τροπή. Αυτά τα χέρια του μόχθου που περιφρουρούν καθημερινά τον ίδιο τον λαό τα κρατάμε σφιχτά και δενόμαστε μαζί τους αλυσίδα.

Δεν είμαστε το πλυντήριο που θα τους ξεπλύνει

Και τι δεν ακούσαμε τον τελευταίο καιρό από την κυβέρνηση όσο και από τις προηγούμενες για το τι ήταν αυτό που θέριεψε τη Χ.Α. δηλώσεις, ανακοινώσεις, όπου προσπάθησαν με κάθε τρόπο να πείσουν ότι στην αστική δημοκρατία δεν χωράει ο φασισμός. Τα καλλιστεία του συστημικού αντιφασισμού δεν μπορούν να κρύψουν σε καμία περίπτωση την πραγματικότητα, που δεν είναι άλλη από την πολύμορφη χρήση των φασιστοειδών από το κεφάλαιο ως δύναμη κρούσης. Οι προσπάθειες του αστικού μπλοκ και των μηχανισμών του για πρόκληση σύγχυσης και αποπροσανατολισμού σε σχέση με τον ρόλο της Χ.Α. δεν μπορούν παρά να πέσουν στο κενό.

Ο λαός δεν ζει στη χώρα των λωτοφάγων προκειμένου να ξεχάσει πως οι ναζί εγκληματίες δεν είναι παρθενογένεση. Το αντιφασιστικό λαϊκό κίνημα εξακολουθεί να φοράει τα ταξικά του γυαλιά και συνεχίζει να φωνάζει δυνατά το προφανές ότι η αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό παρέα με μια αισχρή μειοψηφία ταξικών αποστατών έχει κηρύξει τον πόλεμο στους αγωνιζόμενους, την ίδια την εργατική τάξη, στον ίδιο τον λαό. Δεν ξεχνά ότι αυτοί που άσκησαν τη δίωξη και τους δίκασαν είναι στην πραγματικότητα οι ίδιοι που τους δημιούργησαν, είναι άλλωστε γνωστή η ιδεολογική συγγένεια, οι διασυνδέσεις, οι επαφές και η ώσμωση της Ν.Δ με τον ακροδεξιό χώρο. Όπως είναι επίσης φανερό ότι η προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάστηκε στην συγκέντρωση της Τετάρτης σπεύδοντας να εκμεταλλευτεί τα αντιφασιστικά και δημοκρατικά αισθήματα του λαού. Δεν μπορούν να ξεπλυθούν γιατί επέδειξαν παραδειγματική ανοχή και παρείχαν άριστη κάλυψη στους φασίστες και τη δράση τους όλα τα αστικά πολιτικά κόμματα. Ήταν οι ίδιοι που τους χάιδεψαν τα αυτιά και πόζαραν μαζί τους σε αρκετές εκδηλώσεις, παρελάσεις, εθνικές γιορτές, περιφερειακά συμβούλια και δίνανε βήμα στον φασιστικό οχετό. Η υποκρισία όλων αυτών δεν μπορεί να κρυφτεί και γι αυτό το λόγο το ορμητικό ποτάμι κατέβηκε και σκέπασε την πρωτεύουσα δείχνοντας πως δεν έχει καμία εμπιστοσύνη στην αστική τάξη και τους πολιτικούς της εκπροσώπους, καμία εμπιστοσύνη στους μηχανισμούς της που ενώ θεωρητικά έξι χρόνια δικάζανε την εγκληματική οργάνωση της Χ.Α. εν τέλη τη βγάλανε λάδι, γιατί είναι οι ίδιοι μηχανισμοί που κηρύττουν παράνομες τις εργατικές απεργίες και τις διαδηλώσεις, ποινικοποιούν το αντιφασιστικό κίνημα, κατάσχουν τις πρώτες κατοικίες, στοιβάζουν πρόσφυγες και μετανάστες σε κέντρα κράτησης, επιχειρούν να εξαθλιώσουν την εργατική τάξη μέσω αντεργατικών νόμων καταστρατηγώντας διεκδικήσεις δεκαετιών.

“Η δικαιοσύνη τους είναι σαν τα φίδια δαγκώνει μόνο τους ξυπόλητους”

Η απόφαση για τη δίκη της Χ.Α. ίσως δεν μπορεί να γίνει κατανοητή μέσα από το νομικό σκέλος όσον αφορά τη συνάρτηση ποινών και κατηγορητηρίου, ερμηνεύεται όμως ξεκάθαρα πολιτικά. Πως άλλωστε θα μπορούσε να εξηγηθεί η σύνταξη μιας δικογραφίας στα πλαίσια της εγκληματικής οργάνωσης του 187 χωρίς αυτή να περιλαμβάνει την ηθική αυτουργία για στελέχη σε μία δομημένη ιεραρχικά - και βάση καταστατικού - οργάνωση; Πως απουσιάζει το σκέλος του άρθρου που ορίζει την ευθύνη των ηθικών αυτουργών στα υπό-εξέταση εγκλήματα που έχει στον πυρήνα του να αποδώσει ευθύνες στην διακριτά δομημένη ιεραρχία στης οποίας την κορυφή βρίσκονται τα στελέχη αυτής της ναζιστικής-φασιστικής οργάνωσης; Η δικογραφία με τον τρόπο που συντάχθηκε και απεστάλη ήταν εμφανές ότι ήθελε ναι μεν μια εγκληματική οργάνωση, αλλά όχι στην ουσία της ως τέτοια. Εάν η ηθική αυτουργία περιλαμβανόταν μέσα στο κατηγορητήριο, στην πολιτική ηγεσία της Χ.Α. σύμφωνα με την απόφαση, θα έπρεπε να έχει επιβληθεί η ποινή της ισόβιας κάθειρξης και όμως η ηθική αυτουργία ως δια-μαγείας εξαφανίστηκε. Για πρώτη φορά στα δικαστικά χρονικά εμφανίστηκε μία εγκληματική οργάνωση αφορμαλιστικού χαρακτήρα που ναι μεν είχε ηγεσία και περνούσαν όλες οι αποφάσεις από την κορυφή στη βάση αλλά παράλληλα και το κάθε μέλος έκανε του κεφαλιού του. Είναι τόσο εξόφθαλμη η συστημική παρέμβαση στη “δικαιοσύνη” που για ακόμη μία φορά δεν αφήνει κανένα περιθώριο για τη φύση της, όντας ταξική και όργανο στα χέρια των ισχυρών. Η αναφορά στην απόφαση και η επισήμανση στο ζήτημα της ηθικής αυτουργίας δεν κατατίθεται για να αξιώσουμε μεγαλύτερες ποινές ή περισσότερη φυλακή για τους ναζί εγκληματίες, αλλά αντιθέτως για να γίνει κατανοητό πως από την αρχή της δίωξης η δικογραφία αυτή θα αποτελούσε το προαναγγελθέν ενός πολιτικού και ποινικού ξεπλύματος της Χ.Α. Μία εγγύηση από το πολιτικό σύστημα απέναντι στους φασίστες που ουσιαστικά τους διατηρεί ενεργούς την ίδια ώρα που ο 187 έχει εφαρμοστεί κατά γράμμα σε περιπτώσεις του κοινού ποινικού δικαίου που δεν αφορούσαν πολιτικές δίκες, εδώ συμβαίνει κάτι διαφορετικό. Από την άλλη η αστική τάξη με αιχμή του δόρατος τον 187Α (αντι-τρομοκρατικός νόμος) επιχειρεί να χτυπήσει τις αντιστάσεις ενός ολόκληρου λαού που η δίκαιη πολιτική του δράση θα ξεφύγει από τα πλαίσια της αστικής νομιμότητας, όπως οι κάτοικοι στις σκουριές Χαλκιδικής, όπως οι δύο σύντροφοι, αγωνιστές, αντιφασίστες που διώκονται με τον 187Α για εμπρησμούς σε μία σειρά από πολιτικά γραφεία της εγκληματικής οργάνωσης Χ.Α. Δεν χωρά αμφιβολία πως η δικαιοσύνη τους είναι σαν τα φίδια που δαγκώνει μόνο τους ξυπόλητους και οι νόμοι τους εφαρμόζονται “αλα καρτ” προκειμένου να συμβαδίζουν με τη συστημική ατζέντα.

Η απόφαση αποτέλεσε ένα πατρικό χαστούκι του κεφαλαίου προς το ιδεολογικό του τέκνο που επιχείρησε να απογαλακτιστεί και να ξεφύγει, που αποπειράθηκε να κόψει με αυθάδεια τον ομφάλιο λώρο που συνδέει οργανικά τον φασισμό με τον δημοκρατικό μανδύα του καπιταλισμού. Ένα χαστούκι τόσο όσο, ώστε να γίνει κατανοητό και τυπικά πλέον στους χρυσαυγίτες ότι δεν μπορούν να έχουν άλλο ρόλο πέρα από το να είναι τα πιστά οικόσιτα των εφοπλιστών, των μεγαλοεργολάβων της αστικής τάξης, των πολυεθνικών, του βάρβαρου και εκμεταλλευτικού συστήματος του καπιταλισμού.

Δεν είναι δύσκολο να δει κανείς κάνοντας μία σύντομη αναδρομή πως πέρα από την εγκληματική δράση και βία που ασκήσαν με υλικούς όρους απέναντι στον λαό, πως παράλληλα προετοίμαζαν αυτή την επίθεση μέσα από το κοινοβούλιο έχοντας και οι ίδιοι πλέον θεσμικό ρόλο. Υπήρξε άραγε αξίωση του εφοπλιστικού κεφαλαίου και των πιο αντιδραστικών κομματιών της αστικής τάξης που η Χ.Α. να μην έκανε σημαία της; Ποιος μπορεί να ξεχάσει να καλούν ανοιχτά δημόσια και ξεδιάντροπα την εργατική τάξη να πουλήσει ακόμα πιο φθηνά τον ιδρώτα της και να ρίξει τα μεροκάματα για να έχει δουλειά; Ποιος δεν θυμάται να προσφωνούν τα κτήνη που απομυζούν τον κόσμο της δουλειάς “εφοπλιστές μας”, δίνοντας παράλληλα διαπιστευτήρια ταξικής υποτέλειας στο κεφάλαιο, διακηρύττοντας πως οι απεργίες που διώχνουν τις επενδύσεις θα κοπούν μαχαίρι, πως ο συνδικαλιστικός αγώνας για καλύτερους όρους δουλειάς κάνει κακό στους εργαζόμενους; Είναι τέτοιου βεληνεκούς η ταξική τους αποστασία που δεν θα μπορούσε παρά να προσμετρηθεί στο πλαίσιο ποινών που τους επιβλήθηκαν. Αυτό ήταν το ελαφρυντικό που απέσπασαν και βγήκανε λάδι, της ειλικρινούς και στρατευμένης συμπόρευσης με το καπιταλιστικό σύστημα απέναντι στην εργατική τάξη.

Η εξέλιξη ήταν αναμενόμενη αποδεικνύοντας για ακόμη μια φορά πως οι φασίστες ναζιστές ότι όνομα και να έχουν, όπως και να εμφανιστούν μελλοντικά θα αποτελούν μία χρήσιμη και απαραίτητη εφεδρεία κι ας είναι σε μερική αναστολή μέχρι νεοτέρας. Μία εφεδρεία που όσο οι κραδασμοί που προκύπτουν από την ταξική πάλη απέναντι στις κυβερνητικές πολιτικές έχουν μία σχετική απορρόφηση θα βρίσκεται στο περιθώριο. Όσο ο λαός δυναμώνει διεκδικεί και οξύνει την πάλη αυτή η εφεδρεία εκ νέου θα αμοληθεί απέναντι στην εργατική τάξη. Η ιστορική πείρα σε όλο τον κόσμο είναι τέτοια που δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας, ο φασισμός ούτε δικάζεται, ούτε χτυπιέται στην ουσία του από αυτούς που τον δημιούργησαν. Αν ήταν έτσι η ανθρωπότητα θα είχε ξεμπερδέψει με αυτό το φαινόμενο ήδη από τις δίκες της Νυρεμβέργης. Απεναντίας ο μόνος δρόμος που εγγυάται το τσάκισμα του ναζισμού-φασισμού και του συστήματος που τον γεννά είναι η οργανωμένη ταξική πάλη, τα δικαστήρια του ίδιου του λαού, η ίδια του η πρακτική η ειρηνική, δυναμική, ένοπλη και μη.

Η ναζιστική ιδεολογία είναι συνυφασμένη με την εγκληματική δράση κι ας σκίζουν τα ρούχα τους οι φασίστες πως είναι αθώοι. Δεν περιμέναμε καμία κυβέρνηση κανένα δικαστήριο και κανέναν μηχανισμό καταστολής, κανένα καθεστωτικό μέσο ενημέρωσης και καμία “αριστερή” φυλλάδα να μας ανοίξουν τα μάτια για τους χρυσαυγίτες.

Αυτοί σκότωσαν τον Παύλο Φύσσα, αυτοί διέπραξαν τη δολοφονική επίθεση απέναντι σε συνδικαλιστές μεταλλεργάτες στο Πέραμα, αυτοί δολοφόνησαν τον Σαχζάτ Λουκμάν, αυτοί άσκησαν ανθρωποκτόνο βία στους Αιγύπτιους ψαράδες στο Πέραμα, δικά τους χέρια όπλισαν με το δηλητήριο του φασισμού και δολοφόνησαν τον Πετρίτ Ζιλφέ. Τα δικά τους χέρια σήκωσαν το μαχαίρι και το ρόπαλο απέναντι στην εργατική τάξη για να επιβάλουν σιγή νεκροταφείου και να έχουν οι φτωχοί σκυμμένο το κεφάλι, δικά τους τάγματα εφόδου κάνανε πογκρόμ και βιαιοπραγούσαν στις γειτονιές της Αθήνας και όλης της Ελλάδας. Αυτοί οι ίδιοι είναι που τη μία τους φταίει το χρώμα του δέρματος, η εθνικότητα, η θρησκεία, ο σεξουαλικός προσανατολισμός. Διατείνονται ότι διώκονται για τις ιδέες τους, ότι είναι πατριώτες και γι αυτό βρίσκονται στο στόχαστρο.

Ο ελληνικός λαός όσο οι πρόσφυγες και μετανάστες που ζούνε εδώ ξέρουν από πρώτο χέρι σε τι συνίσταται ο πατριωτισμός τους. Ήδη από τα χρόνια της κατοχής σημαίνει συνεργασία και κοινή πάλη με τους φασίστες κατακτητές, σημαίνει ταξική αποστασία και ένοπλος δοσιλογισμός, σημαίνει μακέλεμα ενός ολόκληρου λαού που στέναζε κάτω από την μπότα των κατακτητών που λιμοκτονούσε που σερνόταν σε στρατοδικεία και εκτελεστικά αποσπάσματα, που σάπιζε στις φυλακές και τα ξερονήσια.

Όλοι μαζί σήκωσαν το πιστόλι, κατέβασαν το βούρδουλα και τράβηξαν το μαχαίρι, αυτοί είναι οι φασίστες, αυτοί είναι οι καπιταλιστές.

Η πλατιά συγκέντρωση της 7ης Οκτώβρη

Με τις μικρές μας δυνάμεις στις 7 Οκτώβρη βρεθήκαμε πλάι στους χιλιάδες δίνοντας μορφή στο μοναδικό σύνθημα που πρέπει να έχουμε ως οδηγό για την αντιφασιστική πάλη “τον φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον δεν θα πεθάνει μόνος τσάκισε τον”.

Διαπιστώσαμε για ακόμη μια φορά, αυτό που ο κόσμος της δουλειάς βιώνει καθημερινά στο πετσί του, πως οι μηχανισμοί καταστολής στελεχώνονται από φιλέκδικα υποκείμενα, που δεν είχαν σκοπό σε καμία περίπτωση να αφήσουν να εξελιχθεί και να παραμείνει στο σημείο η μεγαλειώδης συγκέντρωση. Αυτό φάνηκε καθαρά όταν ανακοινώθηκε από τα μεγάφωνα η “δικαστική επικύρωση” του εγκληματικού χαρακτήρα της Χ.Α. Η απάντηση της αστυνομίας σε κάποια μπουκάλια νερό που εκσφενδονίστηκαν προς το μέρος τους την ώρα της ανακοίνωσης ήταν ένα όργιο καταστολής με αύρες, δακρυγόνα, κρότου λάμψης με σκοπό την διάλυση της λαϊκής κινητοποίησης.

Στο μέτρο των δυνατοτήτων μας πράξαμε ότι ήταν εφικτό για την περιφρούρηση της συγκέντρωσης. Επιστρέψαμε αμυνόμενοι ένα μικρό κομμάτι της βίας που ακόμα μια φορά τα ένστολα τάγματα εφόδου άσκησαν στον λαό. Όσο μας αφορά προστατέψαμε το μπλοκ αλληλεγγύης στους 2 αγωνιστές που διώκονται για επιθέσεις σε γραφεία της Χ.Α. που συμμετείχαμε, μαζί με άλλες συλλογικότητες, ώστε να υποχωρήσει συγκροτημένα και δυναμικά. Παράλληλα και άλλα κομμάτια της συγκέντρωσης διεκδίκησαν την παραμονή τους στο σημείο. Επειδή όμως πολλά ειπώθηκαν εκείνη την ημέρα για τις συγκρούσεις (για εκατοντάδες μολότοφ, για οργανωμένο σχέδιο κουκουλοφόρων, για προβοκάτορες) η πραγματικότητα είναι μία και στέκει αδιάψευστη. Η αστυνομία για ακόμη μια φορά απέδειξε τον ρόλο της, που δεν είναι άλλος από εμπροσθοφυλακή του κεφαλαίου και του κράτους του. Είχαμε προβλέψει ότι οι κατασταλτικοί μηχανισμοί θα επιχειρούσαν να διαλύσουν αυτή τη μεγαλειώδη συγκέντρωση και γι αυτόν ακριβώς το λόγο ήμασταν προετοιμασμένοι να αντιπαρατεθούμε και με υλικούς όρους ώστε να ανακόψουμε το κύμα της καταστολής, κάτι το οποίο πράξαμε τηρουμένων των αναλογιών μας.

Καμία αυταπάτη δεν έχουμε για τη νέα εποχή που ξημερώνει. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος εκτός από την όξυνση της ταξικής πάλης, δεν υπάρχει άλλη λύση εκτός από τη συνεκτική οργάνωση στο δρόμο ώστε να μην γινόμαστε βορά στις ορέξεις των εγκληματιών ματατζίδων και άλλων κατασταλτικών μηχανισμών. Το ποτάμι της 7ης Οκτώβρη δεν καταστέλλεται ούτε μπορεί να νικηθεί γιατί το δίκιο όταν συναντά την αδικία και την εκμετάλλευση, την καταστολή και τον φασισμό δεν υποχωρεί, δεν χάνει. Με διαφορετικά χέρια κρατάμε το ίδιο σφυρί και χτυπάμε στην ίδια κατεύθυνση, χτυπάμε τον φασισμό και το σύστημα που τον γεννά, είμαστε χιλιάδες, είμαστε μια γροθιά και θα τους σπάσουμε τα δόντια.

Για τον Παύλο και τον Λουκμάν, για όλα τα θύματα του φασισμού, για την τάξη μας.
Να πυκνώσουμε τις γραμμές μας, να φουσκώσουμε κι άλλο το ποτάμι.
Χτυπάμε τον φασισμό ιδεολογικά, πολιτικά, υλικά.
Όλοι στη διαδήλωση στις 17 του μήνα να περιφρουρήσουμε τα περιεχόμενα και την κληρονομιά του λαικού ξεσηκωμού του Νοέμβρη του ‘73, του αντιδικτατορικού αγώνα και της αντιιμπεριαλιστικής-αντικαπιταλιστικής πάλης.
Στις 26 Νοέμβρη να φωνάξουμε μαζικά πως ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ ΓΡΑΝΑΖΙ ΔΕΝ ΓΥΡΝΑ!
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ
Αγωνιζόμαστε, διαδηλώνουμε, περιφρουρούμε.
Ούτε βήμα πίσω!
Εργατική Ομάδα Τ34

Αρχεία:

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License