Ο αγώνας για δημόσια και δωρεάν παιδεία είναι αγώνας ενάντια σε κράτος και καπιταλισμό.

Όπως όμως το τσαλαπάτημα του δικαιώματος του λαού στη μόρφωση είναι παράδοση που χρόνια τώρα ακολουθούν πιστά, έτσι και η διεκδίκηση αυτού του δικαιώματος είναι παράδοση της εργατικής τάξης και της νεολαίας, παράδοση με την οποία γράφτηκαν μερικές από τις πιο σπουδαίες σελίδες στην ιστορία των κοινωνικών και ταξικών αγώνων.

Ο αγώνας για δημόσια και δωρεάν παιδεία είναι αγώνας ενάντια σε κράτος και καπιταλισμό.

Ανακοίνωση για την κατάσταση στην εκπαίδευση.

 

Η απαξίωση της δημόσιας δωρεάν παιδείας αποτελεί μια από τις σταθερές παραδόσεις που ακολουθούν συστηματικά οι αστικές κυβερνήσεις. Ιδιαίτερα την τελευταία δεκαετία, στο πλαίσιο των μνημονίων και των ευρύτερων αντιλαϊκών πολιτικών λιτότητας που εφαρμόστηκαν, η δημόσια εκπαίδευση δέχτηκε μια επίθεση άνευ προηγουμένου. Μαθητές έμεναν χωρίς βιβλία. Σχολεία λειτουργούσαν με ελάχιστους εκπαιδευτικούς, ενώ χιλιάδες δάσκαλοι και καθηγητές καταδικάζονταν στην ανεργία ή στην επισφάλεια του “αναπληρωτή”. Τα δημόσια πανεπιστήμια υποχρηματοδοτούνταν, την ίδια στιγμή που επιβάλλονταν δίδακτρα στο ένα πρόγραμμα σπουδών μετά το άλλο.

Στη συγκυρία της πανδημίας, η κατάσταση που διαμορφώνεται είναι και στο χώρο της παιδείας πρωτοφανής. Σα να μην έφτανε η δολοφονική διαχείριση της υγιειονομικής κρίσης, η κυβέρνηση και το υπουργείο παιδείας αντιμετωπίζουν τη δημόσια εκπαίδευση, όπως ακριβώς αντιμετωπίζουν και τη χώρα. Σαν ένα τσιφλίκι που κληρονόμησαν από τους προγόνους τους. Οι πολιτικές που εφαρμόζουν κινούνται στους μόνους δύο άξονες που γνωρίζουν. Από τη μία υποβαθμίζουν τις δομές της δημόσιας παιδείας και αποκλείουν τους φτωχούς από αυτές, από την άλλη καταστέλλουν βάναυσα όσους και όσες αντιστέκονται.

Όπως όμως το τσαλαπάτημα του δικαιώματος του λαού στη μόρφωση είναι παράδοση που χρόνια τώρα ακολουθούν πιστά, έτσι και η διεκδίκηση αυτού του δικαιώματος είναι παράδοση της εργατικής τάξης και της νεολαίας, παράδοση με την οποία γράφτηκαν μερικές από τις πιο σπουδαίες σελίδες στην ιστορία των κοινωνικών και ταξικών αγώνων.

Σε αυτό το συνεχές αγώνα εντάσσονται και οι μαθητικές καταλήψεις του προηγούμενου διαστήματος. Δεν μπορεί παρά να μας γεμίζει ελπίδα όταν η νεολαία καταλαμβάνει τα σχολεία που της ανήκουν και διεκδικεί τη μόρφωση που της αξίζει. Όταν, παρά την αισχρή προπαγάνδα περί “μαθητών κατά της μάσκας”, πολεμούν όχι μόνο την αντιεκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης, αλλά και την αντιλαϊκή διαχείριση της πανδημίας που αφήνει αυτούς, τις οικογένειες και τους δασκάλους τους έκθετους στον ιό, όπως και όλη την εργατική τάξη και το λαό. Όταν, παρά τη σκληρή καταστολή των ΜΑΤ που κυνηγούσαν μαθητές μέχρι και μέσα σε καταστήματα, παρά τις βίαιες επιθέσεις που δέχτηκαν από “αγανακτισμένους” γονείς, συνέχισαν στο δρόμο της κατάληψης, της πλέον μαχητικής μορφής πάλης των κινημάτων της νεολαίας.

Το κράτος και τα παπαγαλάκια του άδικα έσκουζαν ότι οι μαθητές δεν άφηναν τα σχολεία να ανοίξουν. Τελικά τα σχολεία δεν άνοιξαν ποτέ, όχι λόγω των καταλήψεων, αλλά λόγω του ότι όλα τα μέτρα της κυβέρνησης αποδείχτηκαν τουλάχιστον ανεπαρκή, αν όχι γελοία, με αποτέλεσμα η πανδημία να εξαπλωθεί ανεξέλεγκτα, όπως ακριβώς φώναζαν οι μαθητές ότι θα γίνει, αποδεικνύοντας ουσιαστικά το δίκαιο των αιτημάτων τους. Χαρακτηριστικό είναι ότι το καλοκαίρι, εν μέσω πανδημίας, η κυβέρνηση νομοθέτησε την αύξηση του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα, χωρίς να κάνει ούτε λόγο φυσικά για προσλήψεις μόνιμων εκπαιδευτικών για την κάλυψη των ήδη υπάρχοντων κενών.

Το δεύτερο lockdown αποδείχτηκε βολικό για την κυβέρνηση και στον τομέα της εκπαίδευσης, ώστε να προχωρήσει ανενόχλητη στη γενικευμένη επιβολή της τηλεκπαίδευσης, μέτρο το οποίο όχι απλά δεν μπορεί να υποκαθιστά τη δια ζώσης διδασκαλία, αλλά επιπλέον, με τον τρόπο που εφαρμόζεται, αποκλείει στην πράξη πολλούς μαθητές και μαθήτριες. Αλλά πού να φανταστεί η “άριστη” Νίκη Κεραμέως ότι υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν πρόσβαση σε υπολογιστή, πόσω μάλλον σε σταθερή σύνδεση στο διαδίκτυο; Εδώ βγαίνει σαν άλλη Μαρία Αντουανέτα και ούτε λίγο ούτε πολύ δηλώνει ότι αν δεν έχουν λάπτοπ, ας πάρουν τάμπλετ! Μεταθέτει έτσι το βάρος στην κάθε οικογένεια ξεχωριστά, αναπαράγοντας ουσιαστικά το αφήγημα της ατομικής ευθύνης και αποτινάσσοντας την κρατική ευθύνη να διασφαλίζει την πρόσβαση στην εκπαίδευση για όλους τους μαθητές.

Μιλάμε λοιπόν για μια παιδεία με ξεκάθαρο ταξικό πρόσημο καθώς διαχωρίζονται εκ των πραγμάτων οι μαθητές σε διαφορετικές ταχύτητες. Μεγαλώνει διαρκώς το χάσμα μεταξύ των μαθητών που προέρχονται από χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα, των υπόλοιπων μαθητών δημοσίων σχολείων και των μαθητών των ιδιωτικών. Για τους πρώτους, η πρόσβαση στην τηλεκπαίδευση είναι περιορισμένη, έως αδύνατη. Για τους δεύτερους, η τηλεκπαίδευση υπολειτουργεί και δεν καλύπτει της ανάγκες τους. Στα ιδιωτικά αντίθετα, η τηλεκπαίδευση λειτουργεί απρόσκοπτα από την πρώτη κιόλας μέρα με δυνατότητα επιλογής ανάμεσα σε διάφορες ψηφιακές πλατφόρμες..

Οφείλουμε όμως να είμαστε ξεκάθαροι. Ακόμα κι αν εφαρμοζόταν σωστά και λειτουργούσε στην εντέλεια, η τηλεκπαίδευση είναι μια πολιτική στην οποία πρέπει να εναντιωθούμε. Διότι δεν πρόκειται για ένα ουδέτερο μέτρο, αλλά για κομμάτι της ευρύτερης τάσης της τηλεργασίας, η οποία κερδίζει έδαφος τα τελευταία χρόνια και γενικεύεται στη συγκυρία της πανδημίας. Η τηλεργασία δεν είναι παρά άλλο ένα μέτρο ελέγχου της εργατικής τάξης. Έχει ως στόχο και ως αποτέλεσμα την περεταίρω ελαστικοποίηση των ωραρίων, την κατάργηση του διαχωρισμού μεταξύ ελεύθερου χρόνου και χρόνου εργασίας, την πειθάρχηση του εργαζομένου μέσω της δυνατότητας του εργοδότη να εισβάλλει στο σπίτι του, καθώς και την αποξένωση των εργαζομένων που καθιστά σταδιακά ανέφικτη τη συλλογικοποίησή τους.

Στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και στον τομέα της έρευνας, τα πράγματα κινούνται σε αντίστοιχη κατεύθυνση. Το κράτος αγιοποιεί τους επιστήμονες, μα μονάχα όσο πρόκειται για επιφανείς δημοσιολόγους που δουλεύουν για λογαριασμό του, ενισχύουν το οπλοστάσιό του και νομιμοποιούν τις πολιτικές του. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι πρέπει να στραφούμε στον ανορθολογισμό και να υιοθετήσουμε αντιεπιστημονικές ερμηνείες της πραγματικότητας. Αντίθετα, τώρα όσο ποτέ χρειάζεται να παλέψουμε για μια επιστήμη ελεύθερη και αδέσμευτη, στην υπηρεσία του ανθρώπου και των αναγκών του.

Αυτού του τύπου την επιστημονική γνώση πολεμάει η κυβέρνηση, επιτιθέμενη εκ νέου στο επί χρόνια απαξιωμένο και υποχρηματοδοτούμενο δημόσιο πανεπιστήμιο. Η κυβέρνηση όχι απλά δε διευκολύνει την έρευνα και την παραγωγή νέας γνώσης, αλλά αντίθετα, βάζει διαρκώς εμπόδια σε φοιτητές και νέους επιστήμονες, προσπαθώντας να φέρει την παιδεία στα μέτρα της. Να μετατρέψει το δημόσιο πανεπιστήμιο σε εργοστάσιο, με τους αντίστοιχους κανόνες. Να αξιολογεί καθηγητές και φοιτητές, με βάση όχι το επιστημονικό τους επίπεδο, αλλά σύμφωνα με τη χρησιμότητά τους για την ελεύθερη αγορά. Και όπως αντιμετωπίζει και τους αγωνιζόμενους μαθητές, έτσι αντιμετωπίζει και τους φοιτητές που υψώνουν ανάστημα. Με καταστολή. Με απειλές περί πανεπιστημιακής αστυνομίας και με απαγορεύσεις. Η πρόσφατη απαγόρευση της διαδήλωσης της 17ης Νοεμβρίου, καθώς και το όργιο καταστολής που ακολούθησε, ανέδειξαν για άλλη μια φορά πόσο τρόμο και πόση απέχθεια προκαλεί στο αστικό στρατόπεδο το σύνθημα Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία και τα περιεχόμενα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, ακόμα και 47 χρόνια μετά.

Στις αρχές του φθινοπώρου, οι μαθητές και οι μαθήτριες αγωνίστηκαν για το δίκιο, κόντρα στην καταστολή και την κρατική τρομοκρατία. Έτσι ακριβώς και στις 17 Νοεμβρίου, αγωνιστές από πολλά διαφορετικά μετερίζια έσπασαν την απαγόρευση στην πράξη και τίμησαν την εξέγερση του Πολυτεχνείου όπως της αρμόζει. Έτσι να συνεχίσουμε. Οργανωμένα, με ταξική και κοινωνική ευθύνη απέναντι στην πανδημία, μαχητικά και μαζικά απέναντι στο κεφάλαιο και το κράτος του.

 

Ψωμί, Παιδεία, Υγεία, Ελευθερία!

Εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία!

Για την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση.

Έχουμε δίκιο και θα νικήσουμε.

Ταξική Αντεπίθεση (ομάδα αναρχικών και κομμουνιστών)

Επικοινωνία: taksiki-antepithesi@espiv.net (Αθήνα), tathess@riseup.net (Θεσσαλονίκη)

Facebook: Έφοδος στον Ουρανό

Site: taksiki-antepithesi.gr

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License