Η περίοδος που διανύουμε αποτελεί μία μεγάλη τομή στην σύγχρονη ιστορία. Μία πανδημία σκεπάζει με την σκιά της τα πάντα. Το κράτος έχει αυτοκυρηχθεί ρυθμιστής της διαχείρισης του κοροναιού, επιβάλλοντας μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης και ρυθμίζοντας την ζωή και θάνατο των πολιτών. Η συρρίκνωση των ελευθεριών, ασφυκτική απαγόρευση κυκλοφορίας, ο συνεχής και εντατικός έλεγχος των ζωών μας, η συνεχής επιτήρηση και οι προσλήψεις χιλιάδων και χιλιάδων μπάτσων στο όνομα της ασφάλειας, δημιουργούν ένα μη βιώσιμο περιβάλλον, αλλά και μία νέα συνθήκη αντι- κοινωνικής πραγματικότητας.

 Το κράτος και οι ολιγάρχες επενδύουν πάνω στον κοινωνικό τρόμο και αντιλαμβάνονται την πανδημία, ως μια ευκαιρία, που σπάνια θα ξαναεμφανιστεί. Το ότι οι πολίτες κάθονται σπίτια τους, προσπαθώντας να σταματήσουν την εξάπλωση του ιού,  για αυτούς μεταφράζεται στο ότι μπορούν να επιβάλουν τα συμφέροντα τους ανενόχλητοι και χωρίς αντιδράσεις. Η στάση τους αυτή δεν είναι ευκαιριακή και δεν θα είναι για λίγο. Τα ψηφιακά μέσα παρακολουθήσεων, η επένδυση στον φόβο για κάποιον αόρατο εχθρό και η διαρκής προπαγάνδα που γεμίζει τα κεφάλια των ανθρώπων είναι μερικά από τα εργαλεία που χρησιμοποιήσαν και θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούν για να δημιουργήσουν τον σύγχρονο πειθαρχημένο άνθρωπο.Αφού για δεκαετίες προώθησαν την ιδεολογία του "american dream" (που θέλει τους ανθρώπους να δουλεύουν σκληρά για όλη τους την ζωή, για να μπορέσουν να αποκτήσουν ένα σωρό άχρηστα αντικείμενα και να αναγνωριστούν κοινωνικά) , σήμερα έρχονται να την επιβάλλουν, ορίζοντας οι ίδιοι τους κανόνες της εκμεταλλευτικής αλυσίδας με τους χειρότερους δυνατούς όρους για τους από τα κάτω. Όμως η πρακτική τους δεν είναι άλλη από εκείνη που καθιστά τους εργαζόμενους υποδουλωμένους θυσιαζοντάς τους στο όνομα του κέρδους όποτε αυτό καταστεί δυνατό. Αφού δημιούργησαν ένα κοινωνικό σύνολο αποτελούμενο από κανίβαλους που η ζωή του ενός σημαίνει τον θάνατο του άλλου, τώρα θα προσπαθήσουν να καταστρέψουν ότι κερδήθηκε με αίμα και αγώνες από αυτούς που δεν ξέχασαν τη δύναμη της αλληλεγγύης.

 Η εργασία σε αυτήν την κοινωνία είναι μαλακία από μόνη της. Όμως επειδή είμαστε υποχρεωμένοι να δουλεύουμε για να επιζούμε, δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια όταν τα δικαιώματα που έχουν κερδηθεί με αγώνες καταργούνται. Δεν μπορούμε να εθελοτυφλούμε βλέποντας την ζωή μας να υποβαθμίζεται διαρκώς. Και η περαιτέρω υποβάθμιση έρχεται με την απαγόρευση των απεργιών. Το μεγαλύτερο όπλο στα χέρια των εργατών, η απεργία, αυτό που έχει βαφτεί με αίμα και αιώνες αγώνων για να κερδηθεί, εν μία νυκτί προσπαθούν να το καταργήσουν, στερώντας από την κοινωνία την οποιαδήποτε δυνατότητα διεκδίκησης.

 Πλέον το ψηφιακό φακέλωμα έρχεται να προστεθεί ως προυπόθεση της οποιαδήποτε διεκδίκισης απέναντι στα αφεντικά, καθώς είναι υποχρεωτική προυποθεση η δήλωση στο γενικό μητρώο για να ασκηθεί συνδικαλιστικό δικαιώμα. Πέραν αυτού διπλασιάζεται ο αριθμός των μελών που πρέπει να συμφωνήσει για να κυρηχθεί μιά απεργία (πάντα ψηφιακά). Το προσωπικό ασφαλείας που πρέπει να εργάζεται σε περίπτωση απεργίας φτάνει το 40 τοις εκατό, καταργώντας την ίδια την έννοια της απεργίας, που δεν είναι άλλη από την παρακώλυση της παραγωγής. Εάν μετά από όλα αυτά κηρυχθεί απεργία, έρχεται ακόμα μία προυπόθεση, η οποία ορίζει πως σε περίπτωση που ασκηθεί ψυχολογική ή σωματική βία η απεργία κηρύσσεται παράνομη! Η έννοια της βίας και πόσο μάλλον της ψυχολογικής βίας, είναι στην κρίση του κάθε μπάτσου και εισαγγελέα, αναλόγως με τα κελεύσματα της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας..

 Αφού πριν λίγο καιρό ψηφίσανε εν μέσω πανδημίας τον "πτωχευτικό κώδικα" ο οποίος προβλέπει πως η πρώτη κατοικία δεν είναι προστατευόμενη, με αποτέλεσμα το επόμενο διάστημα χιλιάδες άνθρωποι να μείνουν στον δρόμο ή να αποκτήσουν μία σχέση εξαρτημένη από τις τράπεζες, τώρα έρχεται και το "εργασιακό νομοσχέδιο"

 Ένα νομοσχέδιο που επικεντρώνεται στην περαιτέρω εκμετάλλευση των εργαζομένων, καθώς προβλέπει τον υπερδιπλασιαμό των απλήρωτων υπερωριών, τα ελαστικά σπαστά ωράρια, για να δουλεύουμε όποτε μας χρειάζεται ο εργοδότης, μην έχοντας καμιά σημασία οι ζωές μας πέρα από την δουλειά και ακόμα την εφαρμογή του 10ώρου που εξαντλεί τις αντοχές και συρρικνώνει τον ελεύθερο χρόνο. Οι υπερωρίες δεν θα πληρώνονται με προσαύξηση αλλά θα αντικαθιστώνται από ρεπό ή μειωμένο ωράριο στο μέλλον, γινόμενοι λάστιχο στα χέρια του κάθε εργοδότη που όποτε μας χρειάζεται μας εξαντλεί, αλλά όποτε δεν μας χρειάζεται, μας διώχνει. Τέλος έρχεται να τσακιστεί και η κυριακάτικη αργία, καθώς πολλοί περισσότεροι κλάδοι θα δουλεύουν την συγκεκριμένη μέρα. Όχι πως αυτά δεν γίνονται άτυπα στην πλειοψηφία των εργατικών κατέργων της χώρας, αλλά τώρα έρχονται να επισφραγιστούν και με τον νόμο.

 Όμως δεν τρέφουμε καμία αυταπάτη για το ρόλο του κράτους. Η ζημιά που προέκυψε στον οικονομικό τομέα απο την πανδημία, τώρα φορτώνεται στους πιο αδύναμους, αρπάζοντας την ευκαιρία τα αφεντικά να αντλήσουν ακόμα περισσότερη υπεραξία. Εμείς βλέπουμε πως το κράτος δεν ενδιαφέρεται για την ζωή των πολιτών. Σε καιρούς πανδημίας δεν ενισχύει το σύστημα υγείας ούτε στο ελάχιστο, αλλά προσλαμβάνει μπάτσους και στρατιωτικούς. Είναι φανερό ότι το κράτος ετοιμάζεται για πόλεμο. Όμως όχι έναν πόλεμο με έναν αόρατο εχθρό όπως προσπαθούν να μας πείσουν, αλλά για έναν πόλεμο συνολικά απέναντι στην πλειοψηφία. Έναν πόλεμο με σκοπό τα κέρδη των κεφαλαιούχων να εκτοξευτούν, επιβάλλοντας ακόμα πιο απάνθρωπα μέτρα για τους καταπιεσμένους. Η κρίση είναι η πρόφαση που εξ ονόματος της, τα αφεντικά επιτίθενται.

 Εμείς απέναντι στη σύγχρονη δυστοπία αντιλαμβανόμαστε πως χρειάζεται στο τώρα να αντισταθούμε. Να μιλήσουμε με τους συναδέλφους και τους ανθρώπους μας, να μην συνεχίσουμε να κλείνουμε τα μάτια απέναντι στην αδικία και να οπισθοχωρούμε. Χρειάζεται να οργανωθούμε και να διεκδικήσουμε από τα αφεντικά τίποτα λιγότερο από τα πάντα. Μόνο έτσι θα τους κοπεί ο τσαμπουκάς, μόνο έτσι θα κατανοήσουμε την δυναμή μας.

 Οι δικές μας αντιστάσεις ωστόσο δεν περιορίζονται σε έναν καλύτερο μισθό, ούτε τελειώνουν σε μία μετριοπαθή διεκδίκηση. Οι δικές μας προθέσεις είναι να καταλύσουμε την αδικία αυτού του κόσμου, επιδιώκοντας την σύνδεση των αγώνων σε ένα κοινό επαναστατικό προσανατολισμό. Σε θέση μάχης, με αρνήσεις πληρωμών, με μαχητικές απεργίες (είτε νόμιμες είτε παράνομες), με σαμποτάζ στα μέσα παραγωγής, με απαλλοτριώσεις, παίρνοντας πίσω τον πλούτο και συνακόλουθα τον χρόνο που μας κλέβουν καθημερινά, με μαζικές καταλήψεις δημόσιων και ιδιωτικών κτηρίων οργανώνοντας την αδιάλλαξια της αξιοπρέπειας. Ο δικός μας σκοπός δεν είναι να επαναπαυτούμε σε έναν καλό μισθό εγκλωβισμένοι από χίλιες δύο επίπλαστες ανάγκες, αλλά να γκρεμίσουμε τον κόσμο της υποταγής και της εκμετάλλευσης.

Γιατί η ηττοπάθεια είναι επιλογή

 Όμως εμείς δεν σκοπεύουμε να χάσουμε.

Για να σταματήσουμε την περαιτέρω λεηλασία της ζωής μας πρέπει να παλέψουμε και για να παλέψουμε ο μόνος τρόπος είναι στις 26 Νοέμβρη να βρεθούμε στους δρόμους!

Ο ΦΟΒΟΣ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ!

 ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ!

Πρωτοβουλία αναρχικών για την εξέγερση

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License