Ταξική Αντεπίθεση: Ανακοίνωση για την 6η Δεκέμβρη

Η 6η Δεκέμβρη είναι η μέρα του Αλέξη. Αλλά, ακόμα κι αν δεν είναι η μέρα που η κοινωνική πλειοψηφία θα κατέβει στο δρόμο, είναι και μέρα τόσων και τόσων δολοφονημένων από το κράτος, τόσων και τόσων αδικημένων, αποκλεισμένων, καταδικασμένων στην φτώχεια. Των κρατουμένων από τα Διαβατά που αφού βρέθηκαν θετικοί, κατέληξαν λίγες μέρες μετά. Των μεταναστών που πνίγονται στο Αιγαίο, που δολοφονούνται με καταδιώξεις στην Εγνατία οδό, που φυλακίζονται στα κέντρα κράτησης σε άθλιες συνθήκες. Των εργατών που δε γυρίζουν σπίτι μετά τη δουλειά και αφήνουν την τελευταία τους πνοή σε χώρους δουλειάς που δεν τηρούν τα μέτρα προστασίας. Των πολλών χιλιάδων ασθενών που είτε νοσούν από Covid-19 είτε από κάποια άλλη ασθένεια πεθαίνουν, ενώ θα μπορούσαν να έχουν σωθεί, ή αναγκάζονται να δανείζονται για να πάνε σε κάποια ιδιωτική κλινική. Των 1.500.000 ανέργων που δεν ξέρουν πως θα τη βγάλουν τον χειμώνα. Των αστέγων που πολλαπλασιάζονται, αυτών που περιμένουν να τους κοπεί το ρεύμα. Των μαθητών που δεν έχουν πρόσβαση στα τεχνολογικά μέσα που απαιτούνται για την τηλεκπαίδευση – φιάσκο και που πριν λίγους μήνες ξυλοκοπούνταν από την αστυνομία επειδή διεκδικούσαν τα αυτονόητα. Των ελαστικά εργαζόμενων που προσπαθούν να επιβιώσουν με 300 και 400 ευρώ το μήνα.

post image

Ανακοίνωση της Ταξικής Αντεπίθεσης για την 6η Δεκέμβρη

 

12 χρόνια από τη δολοφονία του αναρχικού μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, 12 χρόνια από την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008. Μία εφηβική καρδιά που σταμάτησε να χτυπάει εξαιτίας της σφαίρας ενός ένστολου δολοφόνου που σήμερα κυκλοφορεί ελεύθερος, κατάφερε να δώσει γρήγορο παλμό και να ζεστάνει τις καρδιές δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων στην Ελλάδα αλλά και στον κόσμο.

Ξεκινώντας από το σημείο της δολοφονίας στα Εξάρχεια μέσα σε λίγες ώρες, η εξέγερση εξαπλώθηκε σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, αντηχώντας στην Ευρώπη και στον κόσμο σε λίγες μόνο μέρες. Έγινε κομμάτι της αγωνιστικής παράδοσης αυτού του τόπου, όσο κι αν τη συκοφάντησαν, όσο κι αν την κατέστειλαν και σημάδεψε ανεξίτηλα μία γενιά νέων αλλά και μεγαλύτερων ανθρώπων που τους έμελλε να ζήσουν την αρχή μίας οικονομικής κρίσης που όλο και γιγαντώνεται. Υπήρξε ο ιστορικός κρίκος ανάμεσα στις κινητοποιήσεις ενάντια στην παγκοσμιοποίηση και τον πόλεμο στις αρχές του αιώνα και τους φοιτητικούς αγώνες του 2006-2007 αλλά και στο ξέσπασμα των μεγάλων ταραχών που ήρθαν μαζί με τα μνημόνια το 2010.

Ξέρουμε πως όπως ο Αλέξανδρος δεν μπορει να γυρίσει πίσω, έτσι και η εξέγερση όπως και οποιαδήποτε εξέγερση δεν μπορεί να επαναληφθεί ή να έρθει κατά παραγγελία. Ξέρουμε όμως επίσης πως οι αιτίες που τη γέννησαν είναι ακόμα εδώ με ακόμα μεγαλύτερο βάθος και ένταση.

Είμαστε στη μέση μιας άνευ προηγουμένου ταξικής και κατασταλτικής επίθεσης. Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση σε συνδυασμό με την υγειονομική, έχει δημιουργήσει χώρο και ευκαιρίες για να αποκλείσει μεγαλύτερα κομμάτια του προλεταριάτου από τη παραγωγική διαδικασία αλλά όπως επίσης και από την “αναπαραγωγή”. Αυτοί που συμμετέχουν στην “οικονομική ζωή της χώρας” έχουν συρρικνωθεί δραματικά κάτω από τη συνεχόμενη πίεση του αυξανόμενου μεγάλου βιομηχανικού αποθεματικού στρατού, όταν την ίδια ώρα αυτοί που έχουν παταχθεί στο περιθώριο στερούνται όλο και περισσότερο τη δυνατότητα της επιβίωσης. Σε αυτή τη διαδικασία η πανδημία του Covid-19 έχει παίξει καταλυτικό ρόλο. Ο καπιταλισμός αδυνατεί να περιορίσει την εξάπλωση της επιδημίας, είναι η ίδια η δομή του που ευνοεί τη γέννηση και την μετάδοσή της, είναι οι ίδιες οι εφαρμοζόμενες πολιτικές αλλά και επιδιώξεις του, που κατάφεραν να τη μετατρέψουν σε μία ευκαιρία για να μεγαλώσει η ψαλίδα των ανισοτήτων, για να εδραιωθεί η εκμετάλλευση, για να στεριώσει ο φόβος.

Λεηλασία της φύσης και ιδιωτικοποιήσεις, τσάκισμα του δημόσιου χαρακτήρα της υγείας και της μόρφωσης, μειώσεις μισθών και συντάξεων, πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας και αύξηση του κόστους ζωής, περικοπές επιδομάτων και περιορισμός δαπανών για τις κοινωνικές ανάγκες την ίδια στιγμή που το κρατικό χρήμα πλέον δίνεται μονάχα στην πολεμική προετοιμασία και την καταστολή.

Η ποιότητα ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων στην Ελλάδα αλλά και δισεκατομμυρίων στον κόσμο υποβαθμίζεται την ίδια στιγμή που το μοίρασμα των αγορών προετοιμάζει το έδαφος για νέες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολεμικές συρράξεις.

Στη διάρκεια της βαθιάς κρίσης υπάρχει πάντα η ιστορική σταθερά, αυτή της εξέγερσης. Οι κυβερνήσεις το γνωρίζουν πολύ καλά, για αυτό επιταχύνουν τα αντιεξεγερτικά προγράμματα και μέτρα που μελετάνε και δοκιμάζουν εδώ και χρόνια. Στο ίδιο πλαίσιο λοιπόν που χτυπιούνται στη σειρά λαϊκά και εργατικά δικαιώματα όπως η απεργία και η διαδήλωση για να μείνει χωρίς εργαλεία πάλης “ο εχθρός λαός”, κάνουμε την ανάγνωση για τα μέτρα που παίρνονται από το δίδυμο Μητσοτάκη – Χρυσοχοΐδη. Σκοπός του η όλο και πιο άγρια και εντατική εκμετάλλευση των εργαζομένων, η φτωχοποίηση του λαού και η σιγή νεκροταφείου στην κοινωνία και ξέρουμε επίσης πως ένας από τους τρόπους για να το πετύχουν αυτό είναι να χτυπήσουν και να αναχαιτίσουν όσους παραμένουν πολιτικά και κοινωνικά δραστήριοι, έτσι ώστε να μην καταφέρουν να συνδεθούν με μεγαλύτερα κομμάτια του προλεταριάτου.

Είναι ομολογουμένως μία περίπλοκη εποχή αυτή που ζούμε, δεν υπάρχουν εγχειρίδια με οδηγίες πάλης για αυτό που ζούμε. Είναι μια εποχή που βάζει νέα καθήκοντα για όλους και όλες μας, είναι μία εποχή που η προσωπική, κοινωνική αλλά και πολιτική επιβίωση προϋποθέτουν αναλύσεις, σχεδιασμό κι οργάνωση. Προϋποθέτουν καθαρό μυαλό για να μη βιαστούμε αλλά και για να μην αργήσουμε, για να γίνουν όλα τη στιγμή που το καπάκι της χύτρας ταχύτητας που μας έχουν κλεισμένους θα είναι έτοιμο να σπάσει, ούτε πιο πριν, ούτε πιο μετά. Προϋποθέτουν δίκτυα αλληλεγγύης, δομές αυτοάμυνας, κινηματική συσπείρωση αλλά και πρωτοβουλίες που θα σπάσουν το φόβο, που θα αφουγκραστούν και θα δώσουν περιεχόμενα στη διάχυτη λαϊκή δυσαρέσκεια.

Η 6η Δεκέμβρη είναι η μέρα του Αλέξη. Αλλά, ακόμα κι αν δεν είναι η μέρα που η κοινωνική πλειοψηφία θα κατέβει στο δρόμο, είναι και μέρα τόσων και τόσων δολοφονημένων από το κράτος, τόσων και τόσων αδικημένων, αποκλεισμένων, καταδικασμένων στην φτώχεια. Των κρατουμένων από τα Διαβατά που αφού βρέθηκαν θετικοί, κατέληξαν λίγες μέρες μετά. Των μεταναστών που πνίγονται στο Αιγαίο, που δολοφονούνται με καταδιώξεις στην Εγνατία οδό, που φυλακίζονται στα κέντρα κράτησης σε άθλιες συνθήκες. Των εργατών που δε γυρίζουν σπίτι μετά τη δουλειά και αφήνουν την τελευταία τους πνοή σε χώρους δουλειάς που δεν τηρούν τα μέτρα προστασίας. Των πολλών χιλιάδων ασθενών που είτε νοσούν από Covid-19 είτε από κάποια άλλη ασθένεια πεθαίνουν, ενώ θα μπορούσαν να έχουν σωθεί, ή αναγκάζονται να δανείζονται για να πάνε σε κάποια ιδιωτική κλινική. Των 1.500.000 ανέργων που δεν ξέρουν πως θα τη βγάλουν τον χειμώνα. Των αστέγων που πολλαπλασιάζονται, αυτών που περιμένουν να τους κοπεί το ρεύμα. Των μαθητών που δεν έχουν πρόσβαση στα τεχνολογικά μέσα που απαιτούνται για την τηλεκπαίδευση – φιάσκο και που πριν λίγους μήνες ξυλοκοπούνταν από την αστυνομία επειδή διεκδικούσαν τα αυτονόητα. Των ελαστικά εργαζόμενων που προσπαθούν να επιβιώσουν με 300 και 400 ευρώ το μήνα.

Ας πούμε όμως κάποια πράγματα για την αστυνομία και το ρόλο της.

Ο ρόλος της αστυνομίας (και της Ελληνικής Αστυνομίας εν προκειμένω) βασίζεται πάνω σε δύο άξονες. Την προστασία της ιδιοκτησίας και του κέρδους του Κεφαλαίου και ταυτόχρονα την καταστολή και πολλές φορές την κατασκευή του εσωτερικού εχθρού. Οτιδήποτε κάνει η Αστυνομία, με κάποιο τρόπο εκπορεύεται από αυτά τα 2. Τι σημαίνει όμως αυτό για εμάς, αυτούς και αυτές που πλέον βρίσκονται στο στόχαστρο της Αστυνομίας και μάλιστα με αφορμή την 6η Δεκέμβρη; Η δολοφονία του αναρχικού μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στις 6 Δεκέμβρη του 2008 δεν ήταν ένα τυχαίο, μεμονωμένο περιστατικό. Ούτε η αμέλεια της Αστυνομίας στην δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Ούτε η αμέλεια της Αστυνομίας στην δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου.

Ούτε οι δεκάδες υποθέσεις δολοφονικής και παραλίγο δολοφονικής βίας ήταν μεμονωμένα περιστατικά (ενδεικτικά: υπόθεση Εμπούκα, υπόθεση Μάγκου, υπόθεση Σακελλίωνα). Ούτε οι δεκάδες δολοφονικές επιθέσεις σε βάρος μεταναστών και προσφύγων είναι μεμονωμένα περιστατικά. Ούτε οι δολοφονικές επιθέσεις σε βάρος δημοσιογράφων και διαδηλωτών είναι μεμονωμένα περιστατικά.Οι άνδρες και οι γυναίκες της Ελληνικής Αστυνομίας έχουν αποδείξει με την αξία τους, πως η στιγμή που θα θρηνήσουμε έναν ακόμη νεκρό από αστυνομική βία δεν βρίσκεται πολύ μακριά.Ειδικά τον τελευταίο καιρό, όπου η κυβέρνηση της ΝΔ έχει μετατρέψει την Αστυνομία στην πανάκεια που θα λύσει όλα της προβλήματα σχετικά με την υγειονομική κρίση του κορονοϊού.Και φυσικά αυτό είναι το πιο τρομακτικό απ’όλα. Μια κυβέρνηση η οποία εν καιρώ πανδημίας επιλέγει συνειδητά και περήφανα να ξοδέψει το μεγαλύτερο μέρος του προϋπολογισμού για αστυνομικό οπλισμό και αστυνομικές προσλήψεις, δεν μπορεί παρά να προμηνύει πως μαίνεται ένας πόλεμος χαμηλής έντασης ο οποίος κάποια στιγμή στο προσεχές μέλλον θα κλιμακωθεί. Όταν το Κράτος επιλέγει να απωλέσει όλες τις παροχές του και αντ’αυτού να υπερ-οπλίσει τον στρατό και την αστυνομία, τότε τα τύμπανα του πολέμου δεν θα αργήσουν να ηχήσουν.

Και όπως έδειξε για παράδειγμα η περίπτωση του σκηνοθέτη Ινδαρέ, τα κτήνη στον πόλεμο, ευτυχώς ή δυστυχώς δεν κάνουν διακρίσεις. Ίσως αυτό να είναι και πιο εύκολο για εμάς, προκειμένου να γίνουμε κατανοητοί. Οι αστυνομικοί δεν είναι φίλοι, συνάνθρωποι, δεν είναι καν ένα λειτουργικό κομμάτι της κοινωνίας. Είναι ένα αμιγώς αντικοινωνικό σώμα, εχθρικό προς κάθε έννοια ελευθερίας, αυτοδιάθεσης και αλληλεγγύης. Ένα αστυνομικό σώμα δεν μπορεί παρά να είναι εξ’ορισμού φασιστικό, σεξιστικό και ενάντια στην εργατική τάξη. Γιατί αυτές οι 3 μορφές καταπίεσης, η ταξική, η φυλετική και η έμφυλη είναι και αυτές που κρατάνε το κοινωνικό σώμα διασπασμένο και διαχωρισμένο. Και είναι και οι 3 μορφές καταπίεσης που συνδέονται μεταξύ τους μέσα στο κράτος και τον καπιταλισμό. Έχουν κοινές ρίζες, κοινούς συνδετικούς κρίκους και εν τελεί κοινά σώματα που καταπιέζουν.

Γιατί προϋπόθεση του Κεφαλαίου είναι η υποδούλωση. Και αυτοί που σε κάθε ιστορική στιγμή βρίσκονται εκεί, έχοντας παραδώσει εκούσια την ανθρωπιά τους για να καταστέλλουν τους υπόλοιπους, είναι οι Αστυνομικοί, οι διαχρονικοί πραιτωριανοί. Και όσο βαθαίνει η οικονομική κρίση με τους δείκτες της οικονομίας να προμηνύουν ένα 2021 που θα μας οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερη φτώχεια, το Κράτος θα στηρίζεται όλο και περισσότερο στην Αστυνομία, με απαγορεύσεις, εξοπλισμό, προσλήψεις, ώσπου στο τέλος η Αστυνομία θα γίνει η μοναδική λειτουργική εξουσία μέσα στην κοινωνία, που θα λογοδοτεί μόνο στην κυρίαρχη, αυτή του κεφαλαίου.

Η αρχή έγινε με την πανδημία, όταν η Αστυνομία, έγινε ο μοναδικός διαχειριστής της υγειονομικής κρίσης. Ήταν δηλαδή η απάντηση από την μεριά της κυβέρνησης και του Κράτους, η απάντηση σε όλα τα προβλήματα.

Αυτή η τακτική φαίνεται πως ήρθε για να μείνει. Eκτός εάν η εργατική τάξη βγει στο προσκήνιο, οργανώσει την παραγωγή με γνώμονα τις κοινωνικές ανάγκες, επιβάλει το δικό της δίκιο απέναντι στο δίκιο της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης αλλά και την κατάργηση αυτού του αντικοινωνικού μηχανισμού με τη μετακύληση όλων των δαπανών που κατασπαταλούσε, στην υγεία, στη μόρφωση, στις κοινωνικές ανάγκες.

Η 6η Δεκέμβρη να γίνει εφαλτήριο ενός νέου νέου κύκλου αγώνων.Για τον Αλέξη, για την Τάξη μας, για την απελευθέρωση της Ανθρωπότητας.

Με ταξική αλληλεγγύη, με κοινωνική ενσυναίσθηση και αγωνιστική αυτοπειθαρχεία για την προστασία του συστήματος υγείας που καταρρέει κάτω από την κρατική και καπιταλιστική διαχείριση αλλά και για την προστασία των ευάλωτων ομάδων ή των μεγαλύτερων ηλικιακά, τηρώντας όλα τα μέτρα προστασίας, καλούμε τον κόσμο στους δρόμους για να σπάσουμε το φόβο.

Όλοι και όλες στη συγκέντρωση στις 6/12 στις 11.00 στο σημείο που δολοφονήθηκε ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, όλοι και όλες στις συγκεντρώσεις και τις πορείες στις υπόλοιπες πόλεις στις 6/12 αλλά και στις πρωτοβουλίες ανασυγκρότησης και αντεπίθεσης του κινήματος την επόμενη περίοδο.

 

Ταξική Αντεπίθεση (ομάδα αναρχικών και κομμουνιστών)

Εικόνες:

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License