Αύριο συμπληρώνονται 12 χρόνια από την εν ψυχρώ δολοφονία του αναρχικού μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στη συμβολή των οδών Τζαβέλλα και Μεσολογγίου. Εκείνο το βράδυ της 6ης Δεκέμβρη που το σάβανο της φρίκης και της απώλειας απλώθηκε αιφνιδιαστικά σε όλα τα μήκη και πλάτη της Ελλάδας θα μας έβρισκε μόλις λίγα χρόνια μεγαλύτερους και άλλους συνομηλίκους με τον ίδιο τον Αλέξη. Η εικόνα του πεσμένος ανάσκελα στο οδόστρωμα με μία σφαίρα στην καρδιά σημάδεψε ανεπιστρεπτί μία εποχή που τίποτα πλέον με κανέναν τρόπο δεν θα μπορούσε να είναι το ίδιο.

Η δολοφονία του Αλέξη ξεσήκωσε μαζικές διαμαρτυρίες και εκτεταμένες συγκρούσεις απέναντι στην κρατική καταστολή που όπως έχει αποδειχθεί πάει χέρι χέρι με την πολιτική του κεφαλαίου. Χιλιάδες διαδήλωναν για μέρες και κατέλαβαν τους δρόμους διεκδικώντας πίσω τη ζωή τους, έξω από τα ασφυκτικά πλαίσια του καπιταλισμού που μέρα με την ημέρα τους ποδοπατούσε. Η δολοφονία του Αλέξη αποτέλεσε τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι αποδεικνύοντας για ακόμη μια φορά με τον χειρότερο τρόπο πως η επίθεση στα δικαιώματα και την ίδια τη ζωή της νεολαίας και του λαού είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την κρατική βία και την αστυνομική αυθαιρεσία.

Με την είδηση αυτή γεννήθηκε αυτό το αυθόρμητο ξέσπασμα γιατί οι πολλοί ήταν ήδη φτωχοί πριν ακόμα την κρίση, βιώναν την καταστολή πολύ πριν την αυστηροποίηση της, κοιτούσαν το μέλλον με αμφιβολία και οργή γιατί έβλεπαν τον Αλέξη στον ίδιο τους τον εαυτό. Το αίμα της 6 Δεκέμβρη γέμισε τους δρόμους με ποτάμια οργής, έγινε υπόθεση όλης της νεολαίας που βγήκε και ζήτησε λογαριασμό για τα εγκλήματα σε βάρος της και από δίπλα της ένας ολόκληρος λαός.Όπως φέτος έτσι και κάθε χρόνο γίνονται με δυσκολία οι αναφορές στον Δεκέμβρη του 2008. Είναι πάντα μία επίπονη διαδικασία που επαναφέρει τις πιο ανατριχιαστικές αναπαραστάσεις της φρίκης του θανάτου και της απώλειας. Τέτοιες μέρες κάθε χρόνο η νεολαία, η εργατική τάξη, όλος ο λαός υποβάλλεται με ένα τρόπο πιο επιτακτικό στη φθορά της υπενθύμισης που συνοδεύεται από εικόνες με ισοπεδωτική λεπτομέρεια. Παρόλα αυτά γνωρίζει πως το να θυμάται με κάθε κόστος είναι καθήκον και αποτελεί μονόδρομο για να ανατραπεί όλη η εγκληματική πολιτική του κεφαλαίου και του κράτους του όπως και των κατασταλτικών μηχανισμών. Το να θυμόμαστε είναι μία διαδικασία που μας στρατεύει ανεπιστρεπτί. Ζούμε με τις εικόνες τόσων σκοτωμένων και αυτό δεν το κάνουμε από κυνισμό αλλά από βαθιά ανθρωπιά για την οποία θα δίνουμε μάχη πάντοτε για να μην χαθεί, άλλωστε αυτό είναι και το απροσπέλαστο σύνορο ανάμεσα σε 2 κόσμους, ο κυνισμός του ατομικού συμφέροντος απέναντι στην ανθρωπιά της συλλογικοποίησης.

Έχουν περάσει 12 χρόνια και η δολοφονία του Αλέξη είναι σαν να συμβαίνει τώρα την ίδια στιγμή που οι γραμμές αυτές γράφονται, συμβαίνει σε κάθε δρόμο που μπορεί να περπατηθεί. Κάθε χρονιά που περνάει περισσότερο από κάθε προηγούμενη τα ερωτήματα της εξέγερσης του Δεκέμβρη ψάχνουν και διεκδικούν την απάντηση, που δεν είναι άλλη από το να γίνει το αυθόρμητο, οργανωμένο, το μερικό, μαζικό και συσπειρωμένο και η εξέγερση καθημερινή δουλειά για την επανάσταση. Ώστε να βάλει τέλος σε αυτό το εκμεταλλευτικό σύστημα που έχει για ασπίδα προστασίας του τα δολοφονικά όργανα των μηχανισμών καταστολής, να τσακίσει μία και καλή τον παρασιτισμό του καπιταλισμού που γεννά φτώχεια, εξαίρεση, πανδημίες και θάνατο.

Ενότητα και αγώνας, μαζικότητα και οργάνωση.

Γιατί το δίκιο δεν χάνει όταν η μνήμη δεν ξεθωριάζει.

Όλοι στους δρόμους να τιμήσουμε τα περιεχόμενα του Δεκέμβρη του 08’ Συγκέντρωση στο μνημείο του Αλέξη Γρηγορόπουλου, Μεσολογγίου και Τζαβέλλα 14.00

Στον δρόμο σπάνε οι απαγορεύσεις.

Εργατική Ομάδα Τ34

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License