Response to the week of revenge for comrade Michael Forest Reinoehl, who was murdered by government order

Ανταπόκριση στην εβδομάδα εκδίκησης για τον σύντροφο Michael Forest Reinoehl, που δολοφονήθηκε με κυβερνητική εντολή: Κείμενο επικοινωνίας με τους μαχόμενους συντρόφους στη λεγόμενη αμερική, από τον αναρχικό Δημήτρη Χατζηβασιλειάδη, καταδιωκόμενο για τη σχέση του με την αντάρτικη Οργάνωση Επαναστατικής Αυτοάμυνας

{το κείμενο στα ελληνικά παρακάτω}

Communique to the fighting comrades in so called america, from anarchist Dimitris Chatzivasileiadis, persecuted* for his relation to the guerrilla Organization of Revolutionary Self-Defense

Response to the week of revenge for comrade Michael Forest Reinoehl, who was murdered by government order

The planned state murder of comrade Michael Forest Reinoehl reinforces our hatred towards the world of authority. In the greek territory, during the last period of bourgeois democracy, we have often experienced personified state executions by order of the authorities. From doctor Tsironis on July 11th 1978, to Michalis Prekas on 1st of October 1987 and Cristoforos Marinos on the 23rd of July 1996. Just as the greek state intended by murdering these fighters, so did the colonial state called USA, on the 3rd of September, aim to send to all the insurgents the message that nobody can surpass the iron law of the rulers’ military domination. We ought to pause for thought on these crucial matters born out of the state’s willingness to commit political murders. Such moments determine the evolution of the social movement for long periods of time.

Similarly, history and the current experience of class struggle teach us that targeted extrajudicial executions are not an exception to the rule for liberal regimes. They are as frequent as they need be so as to fortify the rule of bourgeois authority’s total control over life and death. The current minister of state terrorism of greece forbade state murders one year ago, stripping the human quality from those that the state decides to call terrorists. Extrajudicial was the murder of 15 year old comrade Alexis Grigoropoulos in 2008 in the turbulent neighborhood of Exarchia. Extrajudicial executions are way more than the personified ones. They target the class of the oppressed, of the exploited and the excluded in its totality. Extrajudicial are the executions of migrants at the borders, as well as the police murders of non white people in so called america, as well as the imperialist and colonial bombardments in the Middle East and Africa, the paramilitary murders in colombia and mexico, in occupied Afrin in Kurdistan, in occupied Palestine etc. Habeas Corpusi, the humanitarian law and the state constitutions, these apply only to the bourgeois class itself. The oppressed african people who were transferred in chains, or were born in so called america and who flood the prison camps of the colonial state’s penal system, they feel in their skin the fact that capital has no need for the freedom of movement of its wage or unpaid slaves. And not only it harbors no respect for its subjects, but on the contrary, it needs to perpetrate class genocide of the redundant populations, in order to reproduce itself and grow its accumulated power. And capital does this with all the means it has available.

It is superfluous for us, the organized enemies of the exploitative system, to talk about the historical and structural relation between racism and capitalism. It is a waste of energy to try to persuade those who experience racism daily on their bodies that this is a class issue. They know it very well, despite the tones of misleading ideology that is thrown at them by the mediators of the state. If the aspirations for assimilation into the system, the kind that liberals promote, still hold any ground, it is because we, the oppressed, have not yet sown practical terms for overcoming our dependence to capital. It happens to the degree that we, anti-state/anti-capitalists have not yet opened up the space to house the needs of the class of the oppressed and to bear new hopes. It is not enough to stress that capitalism was born out of colonialism. It is not enough to stress that if the anti-racist struggle is not revolutionary it cannot be anti-racist. Those of us who understand this historical condition, as the specific form of class struggle today, in so called USA, at the borders and the camps of the imperialist center and in any place where the nation-state acts, we have the responsibility to organize the revolutionary transition.

After centuries of slavery, the consciousness that a civil war has been taking place ceaselessly is again emerging massively. This was silenced as long as the one side, the tyrants, had the power to eradicate memory, just like they eradicated the grounds of the community MOVE on the 13th of May 1985. But the community is not lost. The moment it takes again to the streets, all the memory, all the class history comes forth like a volcano. As quiet as the previous period has been, all the more turbulent is the current crisis of civilization. However, at the same time, we are as unprepared vis a vis a death machine that fears nothing other than its own demise.

There are comrades who, despite their enthusiasm for insurrection, express fear towards the emergence of the civil war. We must avoid it, they nervously say. The enemy pursues a war conflict so as to crush us, they argue. Let them wonder though, what has halted the war until now? Who has been gaining ground, centuries now, from one-sided terrorism? If the state wishes to intensify the conflict against us, who can deter this without giving the state the authoritarian right to murder whenever, whoever it wants? When the enemy provokes you to war, the only way to avoid it is to sign an even worse treaty of slavery. How can we face the historical responsibility vis a vis the countless murdered brothers and sisters and say that we must leave to the class enemy the exclusive capacity to kill us whenever it wants? In the end, it is only the few who can maintain the privilege of survival up against the continuous racist murderous violence: those who belong to the race of the big bosses of capital and only on the condition that they prove, daily, their discipline to the rule of terror. Comrade Michael Forest Reinoehl breached this rule. He denied the passive consent to the monopoly of murder.

Nobody can honestly argue that liberation form slavery, the hope that was reborn suddenly form within the belly of the beast, can come about without a revolution. Then, lets honestly say what is the most appropriate moment to intensify our efforts. It is the moment when the oppressed rise up together, the moment of the highest empathy, solidarity and consciousness of what is possible. Revolt dissolves the deceptive, and to a great degree self-destructive, faith in one’s ‘niche’. This insurrection did this more than any other event since the revolt in Syria and the growth of the con-federalist revolution. The dissolution of the deceptive faith in niches begets revolt itself. It is a dynamic so universal, like no other social process. For this reason it makes feasible and self-perpetuating, an expansive motion that is limited only by deeper class borders. Also, for this reason, insurrection spreads beyond the artificial borders of authorities. There are no historical laws, nor coincidental conditions, that are able to liberate people who do not want to fight for their freedom, just as nothing can stop the revolted masses when they are determined to go to the end. The black revolt in so called USA went far beyond all the realistic horizons of the days that preceded it.

The outbreak of a revolt comes at a moment when an event, which is never new, breaks the limits of tolerance. It begins with an internal rift inside people, but always in relation with and, more precisely, against the universal conditions. This has happened throughout history. Insurrection never breaks out due to some unique event, rather it becomes necessary and feasible when the rule of terrorism, exploitation and execution ceases to be tolerated. On the other hand, the unique extremity can always be digested. The torture and lengthy intended murder of George Floyd by the bastards of the police became the spark inside a room full of gunpowder ready to explode.

Lets retrace the history of this plantation called america. Just one century ago. In the mines of Rockefeller, Colorado. Lets take a closer look at the workers in Ludlow, mostly migrants, who revolted in 1914. Lets try to enter their hearts, to come closer to the real experience than what an abstract socio-economic analysis would allow. Typically free, but practically captives of the industrial camps of the bosses, which were guarded by armed thugs and national guardsmen. They had already fought for improvements in their wages and living conditions. But what caused a radical uprising were the cynical murders and the offenses against their community. Lets look at them at the moment their armed revolt broke out. It was a celebration! It was the easter celebration of the greeks, where all the communities had been invited. The slaughter had already began. The crucial feeling that led that revolt into creating a revolutionary army, into destroying the counter-revolutionary mercenary forces, into occupying the surrounding towns and blowing up the mines of this banker, was the knowledge that there is no tomorrow. Because, it is only in the moment when we realize that there is no tomorrow within the financial and military walls of the master, that it becomes possible to pass to revolutionary struggle, in a world where there is no way back. And it is a cruel passage.

Consequently, it is the cruelty of the conflict with the class enemy that sparks the broadest solidarity, since it brings to the light the cruelty of tyranny. In 1914 this mutual touch was expressed in the forty thousand rifles that arrived in just a few days to the insurgent slave workers in Ludlow, from all over the country. Today it is expressed in the wave of people who persisted in taking to the streets, to contribute to the aggressive initiatives in the urban slave camp. Insurrection begets a new faith, as it emerges from a rift inside a world that seemed so dark that we could not even see what it’s made of. It is something more than hope. This unprecedented mass of coherent human motion that is spread by the determination and initiative of true solidarity, immediately creates a new universe. Within the insurrection, love and our relation with death and vision take on their fullest meaning. This capacity is born by the voluntary revolutionary act. In the midst of the insurrection, that efficacious mirror of faith on which equality and open collectivity are founded, becomes a catalyst for exponential change. It takes no mental effort to recognize that the insurrection is the moment when the oppressed make peace with the reality of historical jeopardy and they sign an agreement of collective responsibility. If this was not the case, if the participants were taking cover in the crowd -which is a slanderous claim of reactionary sociologists, and at the same time exactly what the individualist bourgeois class does under the pretext of the rule of law- the revolted masses would disperse on the first repressive strike. Insurrections become crucial historical moments, because they dissolve, in practice, the paralyzing metaphysics of self-fulfilled rationalism. All rationalizations give way to the kind of solidarity that does not calculate costs.

However, there needs to be a next day, because the war is long. Ever since I read the american saying «god created human, and Samuel Colt made them equal» it’s made me laugh. Although there is some truth in the second phrase, still the established exploitative relations, the dependency on concentrated control and the developing structures of political heteronomy, have erected conditions that make it difficult to ensure one’s freedom, and even more so to ensure equality, by taking a gun, even during the first steps of the american dream. This condition of inequality is constantly growing. It is true that we cannot confront the american army in a frontal array battle, as those who are concerned about an intensification of the civil war argue. Never have the revolted managed to hold a barricade or a barricaded city up against the accumulated organic composition of military capital. However, many revolutions have been achieved, many state armies have folded back under the prolonged popular resistance, and the american army has more defeats than victories in its imperialist interventions resume. The image of a crowd that is crushed from the bombs of the death machines reflects an extremely narrow imagination, a product of the fixation with that moment when the masses take to the street. Life must go on, but on revolutionary terms.

Anarchists are the first ones to report against reformists. Yes, reformism is death, but the answer is not to condemn it. Nobody needs to say to the revolted that this institutional back-pedaling around state murders and the conviction of a murder cop, is nothing but the way to further fortify the state’s monopoly on murderous violence. Who can fool those whose life is no longer worth anything? These manipulations are not addressed at the insurgents, but at the fringe of the latent revolt: at those who still take comfort in their faith towards the state. Insurrection, through its practice, opens itself up towards this fringe. The conflict with state domination on the ground and in social life, which reveals the roots of the state, namely military rule, war, exploitation and patriarchy, dissolves the artificial veils of authority. For one whole century, since the 1st imperialist war, when the use of chemical weapons was first implemented, teargas in the service of every oppressive and exploitative policy, has contributed to the degradation of bourgeois democracy more than a tonne of radical propaganda. Systems decay due to their inescapable contradictions, and the deepest internal contradiction of the capitalist state is its simultaneous denial and assimilation of society as a political subject that creates history. When for example, the Organization of Revolutionary Self Defense was shooting against riot cop units, saying that «it calls for and puts all its strength for the construction of the broad armed social resistance. So that we crush the terrorism and domination of the exploiters. A hand grenade for every teargas canister. Two bullets for every cop that strikes a blow» ii, it went a step further than assuming a position of battle in the class war: it posed the issue of social self-direction in its root, where the contradictions become destructive.

It is an evasion to point at reformists as the dangerous enemy. Particularly today that statism and capitalism have sold out any remnant of their promises. The most dangerous enemy is our own inhibitions, our own denial in taking initiatives and committing ourselves to the boundless organization of revolutionary struggle. This proposal is not at all abstract. It would be abstract if the dialogue ended here. Besides, comrade Michael Forest Reinoehl put this into practice. Lets pose the issue within the real field. How are revolutionary bases built here and now, within the insurrection and throughout its development? We ought to start from the immediate needs that drive people to insurrection: To resist the violence of the exploiters and to regain the wealth of the earth, in solidarity and with equality. Two very specific needs which, if we feel them, then we have the duty to organize their fulfillment here and now. If the organized anti-state/anti-capitalists are not ready to organize, inside the insurrection, the bases for direct socialization of resources, then it is sure that the revolted will disperse and fade back into the established relations, at the same speed as they gather. It is not necessary to be a marxist to comprehend this. I am sure that everyone has seen this happen. And in both historical paradigms of libertarian revolutions of the past century, in ukraine and in spain, the social revolution was not compromised by malnutrition, in contrast to what happened under the rule of the bolsheviks for example. The foundation of these revolutions was the direct re-appropriation of means of survival. Of course, conditions today are different. The class of the exploited is fragmented, and its greater part is excluded from work, excluded from means of survival, imprisoned in penal camps and concentration camps. However, this need is not canceled, rather it is intensified. The struggle for social survival is daily and it occurs already before the insurrection. At the moment the revolt breaks out, we need to have open organizational structures with totally practical purposes. These do not come about from group therapy on the moment of the eruption. Their embryonic forms must already be in place. The experience, the proposals and mainly the collective bodies that are committed to this purpose and determined to fight the necessary battles, must already be available. I know that what I’m saying is not a great novelty, that in so called USA many self-organized structures for solidarity have been created, and that in the revolt both the organized and urgent solidarity shined. Lets keep however the understanding of how critical the fight against the economy of exploitation and slavery is.

It goes without saying that the project to re-appropriate the social ground does not meet with the obstacle of some «conscience» which only the chosen few possess, but with the obstacle of state terrorism. It should go without saying that in order to combat economic terrorism, it is necessary to fight against military rule. If this is still a matter of controversy, even after two centuries of capitalist domination, it is because the internalization of state terrorism begets deceptive beliefs. Just as the comrades of Dielo Truda had noted (Workers’ Cause, the group of Ukrainian and Russian anarchist exiles in France, who wrote the Organizational Platform of the General Union of Anarchists in 1926):

«The defense of the revolution is also one of the problems of its ‘day one’...The social revolution, which threatens the privileges and the very existence of the non-working classes of the present society, will inevitably provoke the desperate resistance of these classes that will take the form of a vicious civil war ... If the workers are to preserve the gains of the revolution, they will have to set up organs for defense of the revolution, in order to field a fighting force that is equal to the task, against the onslaught of the reaction...But this measure (the consequence of military strategy in the revolution) should be the focus of attention even now. It must be thoroughly studied even now so as to avoid any fatal delays in protecting and defending the revolution, for in times of civil war, delays can prove fatal to the outcome of the whole social revolution.»

In order to get the broadest orientation regarding this duty, I will refer to the recent and rich paradigm of the liberation struggle fought by the Kurdish revolutionary movement for over five decades. The Revolutionary People’s War iii, developed as a strategy by the PKK in 2010, consists of four parallel and correlated forces, which in the words of the organization itself are:

* Guerrilla force.

* Serhildan movement of the people, that is, the social struggle of the society that will develop under the leadership of women and youth.

* The organization of self-defense forces that develop the defense of the society from within the society. In other words, it is the development of a civil defense organization that can defend itself against violent attacks in every neighborhood and in all areas where our people are located.

* The struggle of the Kurdish people in metropolitan Turkey and the socialist-revolutionary alliance with democratic movements, which grows on the basis of the mission and revolutionary role of the working class in the Turkish revolutionary movement.

The third point is the way for mass self-organization to take roots. Two comments: Social self-defense cannot be assigned to political party organizations. Whenever the insurgents failed to immediately create open combative forces and instead have substituted their weakness with the power of political parties, they have known the social defeat of revolution. But at the same time, the «determined revolutionary military bodies» which must be formed (in the words of Dielo Truda), cannot be created form zero in one moment, and even more so under the catalytic pressure of time. It has never happened so. It is this weakness which squeezes the revolt between capitulation and statist manipulation. It is not enough to point out that there were hierarchical organizations among those who came out armed on certain parts of the black revolt. To criticize this is useful only when it is anchored on our own revolutionary efforts. In fact such attempts of militaristic assimilation gain influence only when libertarian revolutionary forces are absent. This is when the guerrilla forces should intervene, in the same way the PKK poses it, and the machnovites put to practice. The main duty of the libertarian guerrilla is not propaganda through deed, nor the necessary diffusion of class counter attack through time and space. The main duty is the preparation of the capacity of the revolutionary masses to liberate the social ground. Everything else serves this purpose.

So called USA is a vast country, along with Canada, a continent, full of chaotic megacities and sparsely populated regions of wilderness. And it is a country where guns circulate with greater freedom than anywhere else. We know of victorious guerrilla struggles that have taken place in small isolated islands and in totalitarian regimes. Particularly there, in the womb of capitalist democracy (the american revolution and its constitution preceded the french revolution), the enemy is not a dynasty that is secluded in some castle. The enemy’s authority is constructed in the totality of co-dependant social relations. The future is here, in the real conditions, as long as we free our will and our imagination from conservative dogmas. We don’t have to repeat the mistakes that the Black Panthers or the Weather Underground did, which they have themselves recognized (we can certainly make our own new mistakes). But the historical collective experience remains alive and it is coming back all the more relevant today. Just like everything that the history of authority has tried to bury. Inspired by these two historical paradigms, I would repeat as a basic guideline that radical development happens through the conjunction of the guerrilla aggressive action and of social self-defense. Guerrilla struggle is the root, and the revolutionary grounding is the forest.

Aided by these references to the combative foundations of the struggle against economic terrorism and annihilation, we can think about its practical aspects. In theory no marxist or libertarian thinker would disagree on the proposal for the social re-appropriation of all the privatized social resources. But in which way is this proposal specified inside the reality of the Black Rebellion? The revolted, just as it happens in every insurrection of the post-industrial era (I’d rather call it hyper-industrial since it is from over-accumulation that fractionation and interconnection come about), attack and loot the most accessible places of the commercial chain. Some organized parts of the movement condemn the practice of looting. Others examine it from the viewpoint of tactics, but on terms of the spectacle, hence steeped into the ideological domination of capital, and on inter-class terms, hence conservatively opportunistic. Class war, behind the front lines of the revolt, also takes the form of ideological and psychological warfare. Anarchists and social revolutionaries ought to be crystal clear in this point. Proletarians have the undeniable right to satisfy our needs here and now, with every opportunity in any way possible, a satisfaction that we have been deprived of for centuries so that the bourgeoisie reap security and pleasure from our sweat and our lives. And it is exclusively our right to make such political decisions on the tactics of class war. Any stance that does not recognize these exclusive rights and capacities of the class base is devious and even hostile.

However, we need to take steps further than just defending our right to survival and action. To see the boundaries of our practices, to look at the obstacles that confine us within such boundaries, to search for experiences and new proposals that breach these boundaries and to understand our internal weaknesses, social, political, organizational and practical, that prevent us from changing the conditions. The practice of opportunistic appropriation and unstructured distribution of consumer goods has its external limits. One economic limit is the finite stock of the market. Until 1914 all the invading armies were feeding themselves by looting enemy and ally territories. There was no other way. So, the armies were forced to move constantly or to make short campaigns. The growth of the capitalist economy created for the first time in history the capacity to supply armies from the rear of the battle front. The revolutions in ukraine and spain did not face this limit since their first act in every expansive move was to socialize the land. In a fleeting insurrectionary explosion, this limit remains dormant. But whenever a struggle has continuity, which is what we want, it cannot bypass this limit. For example the commune of Oaxaca in 2006, whose base was the teachers’ strike, had implemented as a method of supply, the appropriation of goods by stopping cargo trucks on the highway. But, such a practice has certain demands: in the narrow tactical sense, it presupposes the ability for military confrontation with repressive forces. Also, it takes a well defended hold of a ground inside the location where goods circulate. We know that the barricading of neighborhoods and whole cities is of great importance to the continuation or revolutionary struggle, but they cannot hold for long without moving aggressively against the state mechanism. Actually, the cause behind most revolutions’ military defeat was their retrenchment inside an urban space. That same Oaxaca commune was savagely attacked by military mechanisms. So, reaching a more general conclusion, the supply of a revolt that has longevity, by appropriating the capitalist market, at least presupposes a combative structure. So in any case we must begin from the basic duty of self defense.

The risks become more manageable the closer we get to the functional spaces of the bourgeois class, in other words, when we hijack capital’s function of production and mobility, as well as the bourgeois classes’ survival. Close range fighting has always been a way to counteract the bourgeoisie’s dissociation that allows for the isolation and annihilation of the insurgents by use of mass bio-political or military weapons. We come to the political dimension of this shortly. The wider the space of the capitalist relations, the easier it is to come close to the class enemy, by decolonizing spaces whereby we regain the wealth that the enemy has stolen form us, for as long as the war is on. This general idea, which I believe the revolted of the current era inside the capitalist centers will embrace impulsively, befitting as it is to the developing circumstances, entails the transformation of insurrectionary dynamic into a permanent mass urban guerrilla force. Although copying historical paradigms is not useful, learning from various existing historical experiences may be fruitful, the most noteworthy being that of the proletarian struggle in italy during 70s and 80s, given that since then the capitalist factory has expanded and proliferated. However, even though the more you intervene inside the enemy’s networks the more you seemingly inhibit the enemy’s aggression against you, this does not alleviate the necessity for building military power, rather it intensifies it. For an organism to bring chaos to the balance of the bourgeois governance, it should have greater internal entropy than that of the value added of capital, and this should consist of a kind of self organization more composite than the enemy can conceive of. To put it simply, it necessitates diffused masses, but a lot of them, as well as radical co-organization. We’ll come to that when commenting on the issue of federalism and sectarianism.

In the given conditions of so called USA, the fractionation of capital has opposing effects. The a-social formation of this state is exemplary of what capitalist chaos can be, but at the same time it is exemplary of the fascist fractionation of capitalist military rule. The bourgeoisie was armed before we were. Not only their state, but also all their institutions to the very last private citizen. The Black Revolt faced this reality at the cost of blood. It had seen its face already at the beginning of the last republican governance. The insurrection did not have time to grab even a fraction of the market’s resources, because it was confronted with the «pan-american» armed bourgeois class, while the revolt was not armed accordingly, neither was it organized enough to wage an unorthodox lasting war against the bourgeoisie's survival. And this is why the inherent limits of commercial economy did not enter the collective imagination. And so, our survival during a clash with authority, especially in so called USA, depends on the political matter of our relation with the middle bourgeois classes. Having specified this point, we’ll examine it at the end.

The prerequisites that I mentioned earlier lead us to the internal limit of the practice of looting the market. This relates to the fighting collective-social body itself as a combative force, as an organization with revolutionary characteristics. We are not a machine for producing results in a conflict of strategies. This was obvious already from the 2nd imperialist war. Nazi germany was not defeated by some more powerful or clever machine (even though there was one waiting around the corner, the so called USA), but by the popular participation in the resistance, in russia, and in the antifascist guerrilla forces. A collectively forming civilization is fighting against a civilization that’s been established for thousands of years. In the absence of a coherent force, the looting initiative reproduces and increases an existing problem: the deconstruction of the revolted community. To avoid misunderstandings, I don’t mean that the survival of the proletariat is a hobby. Political executives are way more concerned with their material pleasures than the proletarian looters. The problem is that private economy usually re-emerges. The looting initiatives in the midst of a rebellion, rarely take care to organize and cover the needs of the most weak and generally to distribute equally the goods, prioritizing communal needs. Surely, this does not excuse the repression against looting. However, from a revolutionary perspective we ought to give answers as to how we can loot everything without destroying the emancipatory horizon of the rebellion, and, of course, without being subjugated to the political economy of party leaders who want to maintain the status quo until…

Lets refer to a characteristic and tragic historical paradigm, from which we have first hand detailed accounts. The revolt in Albania in 1997. This was the most powerful social event since the revolution in hungary in 1956. May ‘68 was a Sunday stroll compared to albania ‘98. Following the regime change and the opening of the country to the interstate market, the entire albanian population spread across the European Union and made the liberal europeans, and the greeks among them, rich by the sweat and blood of their labor. Albanian workers were saving up their remittances in the albanian para-banking system, with the promise of some bonus. After 8 years of accumulation, the albanian banks declared bankruptcy, after taking all their money out of the country. All the wages of the people saved up for a decade had been wiped out in one day in the framework of a plan for «primary accumulation». Mobilizations began, followed by consecutive peaks. Clashes and hunger strikes, followed by occupations of police stations and disarmament of the police, then followed by the fall of the army in the government’s first attempt to launch it against the rebellion, and finally the revolted ended up having occupied almost half the country and holding the entirety of the country’s military armory in their hands. It should be noted that the former socialist regime was implementing a dogma of popular defense until its fall. Every village had its weapons storage. Every family was left with a huge armory. For years following the revolt, every village was keeping this appropriated stock. But why? So that they can liquidize it all. Everything that could be sold was sold. The greek countryside was flooded by the albanian army’s AK47; every exploiter of migrant workers, every rapist, every fascist could have one. The truth is that even the armory for which I am persecuted today comes almost entirely from that revolt. But this is the exception. Already during the revolt, all the productive infrastructure, the basics that the albanian state had, that was not guarded by armed thugs, who were also mixed in the revolt, was literally taken apart. To the last handlebar of the last door, everything was stripped apart to be used or made into cash. I am not criticizing nor underestimating the proletarian will, I despise elitism. I wanted to cross the borders and join the revolt. As an objector of the mandatory military service I could not get a passport from the greek state, and then I was not familiar enough with the mountains to cross on foot. I have regretted not trying to go. But the development was disproportionately tragic in relation to the dynamic of the revolt.

Albanian proletarians, the most proletarian of Europe, who aided large parts of european bourgeoisie and petty bourgeois to climb the ladder, while they reached a point of occupying a country, with the state gone and with full military power, they found themselves again at the bottom of the barrel. The example of Albania is directly linked with the class struggle in so called USA. The albanian people, after decades of extortionate isolation from the rest of the planet, believed in the american dream. «We are all communists, but we love the USA, because they bring freedom.» This phrase, said in those exact words, summarizes not only the deceit of albanian proletarians, but I think also of a big part of the slaves of american colonialism. Today albania is controlled by the islamic fascists of Erdogan, the scarecrow of NATO and russian imperialism, and the people are dying of hunger. Albanian comrades are reporting that there is no health infrastructure in the country, while the bourgeoisie are flying to Istanbul to get treatment for SARS-CoV-2. Behind the onslaught of fascism at the fringes of the planet, we can easily recognize its antisocial roots: the desire for easy wealth, the worship of luxury and gang culture, with all that it entails (patriarchy, militarism, exploitation and subordination). This is the american dream from the time of the Eldorado gold diggers to the last village of the earth.

The main inhibiting factor for a revolution in albania was not the exhaustion of consumer goods, nor the destruction of industry, since they had both land and weapons. The main problem was that the people wanted money, not land. And so they ended up, once again, working for the land and the industries of the bosses. Following this description, we arrive at the internal obstacles which produce internal boundaries, and which help maintain the external boundaries of the revolt. The problem with money, as with anything that is perceived as an exchangeable or consumable commercial good, is that its subject is not the worker or the surrounding life, the common body that is tortured, imprisoned and murdered in order for the good to be produced, but the private property owner and consumer. The opportunistic re-appropriation by unorganized bodies leads to our fragmentation. Instead of heading towards the human that creates a common future, we return to a situation of the private interest person dependent on commerce.

The belief that the proletarians need moral education so as to acquire collective values against private interest, is an idealist and elitist illusion. Revolutionary morality is shaped through the experience of revolutionary practice. Whoever understands this has the duty to free up space, to organize inclusive practices and offer these towards the collective development. The morality of solidarity and equality is not reached by invoking abstract iron principles, but by understanding the material conditions that reproduce the illusions. This can only happen in a dialectical way, meaning, through subversive practice, through the radical example, through a world that we hadn’t shaped in our minds until now. Specifically, to break this individual dependence from commerce and its ideology, it is necessary that active people find themselves in a condition that is antagonistic to that which leads them to take the place of the voracious consumer and property owner. There needs to be space for solidarian care, offering and equal distribution. In the revolt in albania, it was only the military personnel of the past socialist regime, along with part of the insurgents, who were trying to organize communal infrastructure. The tendency of individual grabbing for one’s own gain was incontestable. Before, the libertarian soviet federation that was germinated from the Insurrectionary Revolutionary Army of Ukraine (Machnovites) had forbidden theft. But this happened after all the resources had been socialized. There is no place for dogmatic principles. The same decision, which when implemented in the revolution of ukraine was revolutionary, becomes obscenely anti-proletarian when implemented in conditions of capitalist economy: it is counterrevolutionary propaganda that becomes the cover of repression against proletarian survival.

The way in which we satisfy our immediate needs and in which we manage the socialized resources during the insurrection, defines and prepares the civilization of freedom. The outward flow that can deconstruct the bourgeois world is horizontal giving and self-sacrifice. Not the offering from some organized people to the unorganized ones, however much this is also needed, but something more total and vital: the offer of each one and everyone to everyone and each one. The insurrection is the magic of solidarity. Revolution is the victory of solidarity, as said and tirelessly practiced by captive revolutionary comrade Pola Roupa, member of organization Revolutionary Struggle. The material of the social revolution is the experience that the Kurdish comrades call Hevjiyan azadi, free comradely life. This dynamic can defeat capitalism.

Lets not forget though, that the Kurdish rebels who fill their life with this flow, point out the importance of organization, of taking measures and of ideological education. The organization of the insurrection should serve our immediate needs, that is the resistance to the economic and military terrorism, and should do so in the same way that universal freedom is built. Consequently, the organization of the social revolt and the guerrilla fight is the field where boundless equality is realized. So, social self-organization becomes revolutionary when it takes measures to ensure equality and tries to breach the class boundaries. We need the kind of political institutions that we make ourselves within the struggle: horizontal and inclusive. We also need collective practical measures for our mutual care and for liberating ground from the enemy. Moreover, we need to make procedures, across the front lines of the struggle, for our practical co-organization. Bakunin fought for the federalist organization of the exploited, without which there can be no freedom, no equality, but only the perpetuation of antagonism and of relations of dependence and subjugation. From this perspective, the dilemma whether the free Capitol Hill should be CHAZ or CHOP iv is a trap. If the free ground is not both, interconnected, then it cannot become a cell of revolutionary development -instead we would be going back and forth between the privileged bubbles of alternativism and reformism.

Revolutionary ideology means to make a plan of war, that connects the Here and Now with the universal (humanity and the Earth) and with the farthest horizon. Always starting from cultivating faith in revolutionary struggle, through paradigm, mutual experience, historical memory and imaginative initiative. Always keeping the upmost coherency, by specifying the federalist vision to our needs and capacities today. Always grounded in the kind of action that gives shape to ways of equality and becomes the seed for justice. Through the constant synchronicity of the general, the special and the specific, and the dialectical relation between quality and quantity, we can build self-organized communities and give solutions at the most direct level each time

Lets take a step further with a coherent flow. The political-societal issue. The rifts within the economic and military terrorism create the base for social self-direction. As explained earlier, political co-organization is motivated by the will to re-appropriate, to collectively manage and equally distribute the social resources, and of course by the organization of social self-defense. We’re not talking about joining organizations of ideological/program agreements, but about the co-shaping of political institutions, programs, decisions, experience and methodology from the very same body that is reborn through the insurrection. Political groups have a duty and can contribute towards social self-direction, by their readiness, their co-organization and their initiative for creating organized social bodies that become the cells of the community of communities. The societal issue is not some parallel universe, we are neither indifferent to it, nor forced into dealing with it. The social struggle here and now reshapes political practice and its organizational aspects, in a subversive way. The question of democracy, «democracy or not?», «which democracy?», is a totally pointless question outside of class conflict and social reconstruction. The condition of heteronomy is canceled at the point whereby we regain control of our common life’s conditions. So, I won’t go into abstract views about the societal issue, for now. But, I keep the conclusion that the attack against the economy and military rule of the bourgeois class is the foundation of social self-direction.

Two comments on the political dialogue taking place inside the movement in the so called USA, from the position I’ve developed so far. David Graeber argues in «The shock of victory»v that the movements’ goals can be distinguished into three time categories: short-term, medium-term and long-term. And he observed that those in which we are successful are the medium-term goals, while for the others we don’t get hands on results. In a closer look at the characteristics of such goals and by his examples, we can note that the difference is not only about timing, but about political topology. Into short term goals he classified the crucial ground of the struggle: the social space of the revolt, the fields of physical conflict, grounds of self-organization, infrastructure and executive mechanisms of state and capital. Into long-term goals he classified the forms of social transformation during the overthrow of authority, or simply the destruction of the state. Looking at what he calls medium-term goals there is a distortion of the underlying ground. While in the short and long term he recognizes the struggling community as the subject of transformation, at the medium level he classifies the state’s adjustments vis a vis the movement. Observing the real fights, many of which he participated in, Graeber formed the opinion that victories in a reformist direction are powerful, while those orientations that aim to abolish the political/military/economic domination of the regime are not victorious. In the traditional, simplistic anarchist distinction between social and political power, the conclusions of the above thought imply the dissolution of social power and the re-crowning of political power in its established form: the domination of statism. These conclusions are not true.

Indeed, the states and imperialist cadres of bourgeois economy make maneuvers, sometimes they abandon certain plans, they sacrifice their own executives, they take roundabout ways...Of course, Graeber’s examples concern a time period when the bourgeois class could make such maneuvers. The IMF managed not only to «survive» the anti-globalization movement, but even more, it became a key player in the plans of economic pillage that were introduced in the greek territory in 2009 and which will not stop until we make a revolution. Today the crisis of over-accumulation leaves them no space for maneuvers. Either they will take the heads off their own class, so that they share the left over crumbs -which the bourgeois class has never done before reaching the point of its own demise-or they will continue the rage of terrorism. Naturally they’re doing the latter. However, this is not the problem with the theory of the three terms. The problem is that it misses the coherency of the three stages. The truth is that when authority made some small retreats and maneuvers, this happened due to the correlation of cost and risk in the field of battle and on the big scale. The fierceness of physical conflict, not in financial cost terms, but as an experience, a paradigm, a legacy of combative organization and a threat to the balance of control, it it this that forces authority to make maneuvers, if it can. The dangerous dynamic of direct confrontation is utterly correlated with the general goal, since the more all-encompassing are the ideas for change, the greater strength, perseverance, solidarity, cooperation, ingenuity etc. they create. The victory of the Black Revolt is not the defunding of the police, nor the electoral victory of Biden. The victory is the social experience and dynamic that was created by the fighting community, and the renewed search for the prospect to totally subvert class tyranny. Whatever the «medium term» results, what determined the developments were those insurgents who got killed, the burned down police stations, the looted property, the radical communities born out of the events, the class power that was created suddenly and its uncontrollable prospects. The killing of a fascist, by comrade Michael Forest Reinoehl, had its particular contribution.

As much as I respect the participation of comrade Graeber in social struggles, and without lessening the esteem he deserves, I ought to say that the logic of a kind of social transformation that consists of a series of small changes without subversive outbreaks, belongs to the current of the statist left wing, which internalized its historical defeat by succumbing to the domination of bourgeois democracy. The question, «can we change the world without taking power?», was the fatalistic reflection of the complete integration of state monopoly regimes into capitalist antagonism. In the same text he notes that «Presumably any effective road to revolution will involve endless moments of cooptation, endless victorious campaigns, endless little insurrectionary moments or moments of flight and covert autonomy». The insurrections are small, autonomy existing only in exile and everything is a fleeting moment without revolutionary peaks. Only campaigns will be victorious! For anarchists the answer was clear ever since the first rift with social democracy: It is necessary and feasible to destroy the state. Revolution is surely not a matter of a single day, but a story of ceaseless battles and subversive events. The crowd that invaded the yard of the White House proved that revolutionary days belong to the present, and the future is looking stronger than the past. There will come a day when the White House will burn down, so will the Capitol and the Pentagon.

If you wonder what’s a critique on ideology got to offer to a memorial message for a murdered antifascist fighter, then trace back to the beginning of this message. The theoretical program that denies the necessity for overthrowing the institutions of heteronomy/subordination, fails to recognize the timeless class/civil war as the existing reality, and suggests to avoid it. By scraping the surface of this passive stance, we find an underlying underestimation of the power of social self-direction.

This is not about an ideological argument between the left and anarchism. The disagreement is deeper than that, it concerns the revolutionary vision and its practice in general. Since the 90s, many parts of the left, during its crisis, took a turn towards libertarian positions. Among them were combative parts, such as the Zapatistas and the Kurdish liberation movement; there were also social-democratic parts. It was through the tendency for capitulation that we came to glorify partial struggles. Between these two poles, party line social democracy and traditional anarchism, many amalgams emerged, whose differences express the horizon until which each one sees itself.

The second point in the political dialogue inside the movement of so called USA, which I feel needs fierce criticism, is the tradition of sectarianism, the dogmatic attachment to the supposed self-efficiency of affinity groups; a trend that is powerful within the anarchist movement of so called USA. Before the reader jumps to conclusions, thinking that I am just another classic formalist, I want to note that behind these words is someone who did not need to read the situationists to become a robber. This is the speech, the account and the agony of a robber, of a fugitive, persecuted for his participation in guerrilla struggle, of a person who instead of waiting for ephemeral turbulence to get a whiff of change, made chaotic communism his daily life, and instead of waiting for the «movement to mature» in order to see federalism put to practice, he got organized with people who are ready to risk everything today (which is the only honest federalism). The social deconstruction, the fragmented proletariat, the world of clandestinity, the contradictions and the wealth of all this, I did not find these in sociological analyses -it is my world, our world. No model can be imposed on the natural dialectics of class struggle. Be that formalist, a-formalist, general or limited. So, lets take the opposite way to what we are used to: instead of looking for the examples that confirm our rigid theories, lets observe reality and understand why it is what it is, through our own weaknesses.

Already from the emergence of nationalisms in Europe and until today, capital has managed to destroy the proletariat completely (not only ideologically) and to disperse the survivors vertically along the scale of value extraction. Bourgeois society is cannibalistic to its core. Everything that sociology calls society, and wrongly reproduced as such by the social movement, is actually a-society, it is totalitarian antagonism and deconstruction. The theories of deconstruction were the fatalistic adaptation of academic philosophy and political science to the development of class domination. Anarchists got steeped into this logic way earlier. Following the break up and dissolution of the First International, political sectarianism prevailed. Anarchism in spain was the exception, since there the specific federalist initiatives of Bakunin took roots. Today humanity has become totally a-social, having reached the deepest historical limit of its fragmentation. The armed conflict during the 70s and 80s inside the north of global capitalism, signified, as a central field of conflict, the onset of the struggle between total bourgeois assimilation and the revolutionary restructuring of the social body. Were we to picture this, we could say that we just entered the margin of this conflict, where the fractionation and de-socialization of everything has reached its limits, and the counterbalancing trend is emerging more and more explosively.

In this era, that began revealing itself with the SARS-CoV-2 epidemic, the expression of the social body is entirely negative and defined solely by class relations. The class base is ordained to die and now it is beginning to imagine this. Now, as it fights, it realizes that it’s being manipulated like raw flesh, and that it is degenerated. But its rebellion cannot yet be a real act -it is the manifestation and mutual recognition, a conscience in motion, of its true condition. All the experience from self-organization of the past decades has given its place to the fight for survival. All our knowledge proves to be insufficient. The sectarian, and often elitist, self-organization of the past decades fails to perceive the world in its totality, and even more so to take revolutionary initiatives towards uniting the fragments of the proletariat. And this too gets rapidly pressed by the onslaught of military and economic terrorism. Self-organization emerges in new forms, with the emotive understanding of the boundless community against the totalitarianism of bourgeois domination.

The struggling communities by their self-organization, the fighting women, the fighting natives, the fighting non white people of so called USA, they recreate the lost open community. It is them who build a universal federalist movement and not some hegemonic political organization. Because, since the capitalist colonization of the Earth and the fractionation of relations of exploitation and exclusion are complete, no project of political/survival self-sufficiency can be feasible. The fierce struggle of the class base incubates the explosive negative imagination -absolutely anti-statist- that will change the class and political conditions. The embryonic forms of a new sociopolitical orientation are already in the make. Unavoidably, the social body will re-define itself, absolutely politically and against the state, although it will take time, many bloody fights, until the evolving revolutionary imagination becomes able to produce a new universal knowledge, given that the current knowledge is not yet able to invent the imagination for a total change of our world view. The proposition for organizing ourselves in affinity groups is historically dead: it has nothing radical to offer to the immediate struggle. The size of the mutual explosion, of the mutual needs and the collective imagination cannot be contained in any kind of retrenchment. At the same time, in order to survive and to liberate ourselves, we must do away with tribalism. The political retrenchment within affinity ties is enemy to the community: in historical terms, this is what begot war, patriarchy and the state. More and more comrades begin to understand this, but we must go deeper into the rift of perception and practice: we should abandon every methodology that stems from fearing one another and stops us from getting organized together, driven by the passion for maximum change. Lets uproot vanity from our hearts.

During this phase where the course of class struggle obviously speeds up all around the planet, it is undoubtedly necessary for us to pursue maximum flexibility, the capacity to be everywhere, but with coherency; to develop the ability to concentrate our forces instantly, so that we can set up powerful bridgeheads, but also so that we can convey our living presence and our material to new hubs of revolt, with a speed that does not allow the enemy to manage the whole motion. To create such conditions of struggle that correspond to the current class conditions, we need to upgrade our organizational procedures. We are not yet capable of taking action about these class conditions. But, neither can the system improve them. The crisis of civilization is deeper than ever, it is borderline. The time has come for us to get out of our comfortable compartments. Nothing will stay the same, not our organizations, not our everyday life, nor our locales and the ground we tread on, whether we like it or not. I think I’ve said enough. Lets conclude the two comments with the absolutely specific radical proposals of Bakunin and Dielo Truda: The freedom of each one broadens my freedom. Collective responsibility, unity in action.

Class-civil war would be an easy case if what we faced was the vampire’s tower and his mercenaries. But, it was probably never that simple, as Etien De La Boesi explained 500 years ago. Between the palace and the insurrection are interjected intermediate classes, which make up the majority of the population, until the time that the revolted dominate over the state. Never has a revolution occurred by an absolute majority. If it were so, revolutions would come out of the ballot box. In a political perspective, and also economic, the middle classes exist so as to be the cushion between the state and the proletariat. It is a particularly active cushion. It spreads exploitation wherever a weak point appears, so everywhere, vertically from top to bottom, and it mediates in the accumulative flow of wealth to the top. Moreover, it becomes the carrot stick in the illusion of class ladder climbing. At the same time, it mans the militaristic mechanisms of the state and capital, and it spreads fascist terrorism. In short, we need to step over them in order to liberate ground and pierce the conduit that sucks energy from the bottom to the top. Although as an abstract idea it is simple to comprehend, lets have a look at its dialectics.

The proletariat, as described here, is not a dense grouping, but rather, a mutual state of exception and of destruction/self-destruction. It is a polemic margin, but not an ordered one. It is a margin in every direction. Downwards, an abyss of a fall, from which only boundless brother/sisterhood can shield us. At the horizontal level, there is the chaotic process of our co-organization, the historic back and forth effort to become a revolutionary class. And upwards is the molecular war with the bourgeois civilization. Peace and war at the vertical axis of the margin are coherent: For peace to be spread downwards, it is necessary for war to be intensified upwards, at the expense of the bourgeois class and its cushion. It takes the intensification of aggression against all authorities and processions, in all its levels, with the purpose to liberate ground and take back material/resources. The idea that we can attack the core of the bourgeois class, by bypassing the fascism of the middle classes or even allying with its progressive parts, is deceptive. History has taught us hard lessons on this. The betrayal of the Spanish Republic, the Unitad Polulare in Chile and so on and so on. But also the american «civil war» for Black people and until today; the attachment to the flagship of the liberals.

Saving our strength is important. The higher you aim, the bigger the «result to cost» fraction. By piercing through the levels of class control, we upgrade the quality of the consequences. This is why the guerrilla force multiplies the power of the movement. To take off the king’s head is an act of economy in the proletarian struggle. Many have fallen and many more will fall in side, yet unavoidable battles. However we should not lose sight of the catalytic purpose. And so, exactly because we cannot avoid the clash with the cushion and its sharp razor blades, it is meaningful to try to erode its conservative reaction towards the top. But lets be clear and honest with ourselves. The social body that has power, in other words the one that has military power, that can freely move on the ground and stop the enemy’s movements, the one that controls the economic flow, that has the greatest autonomy and mainly the one that has social dynamic, this is the one that can force the enemy to reconsider its practices, its principles and morals. When an imagination able to create this kind of power is absent, we cannot inspire anybody to participate in our paradigm. Rightly, we try to spread communitarianism everywhere, against individualism, we try to implement practical proposals against bourgeois economy, to create welcoming space outside strict class criteria. Revolutionary ethics begins with the admission that we are all weak, alienated, lacking conscience (be very wary of pure conscience), that we are no better than the oppressors. Social revolution is already rooted in every project that creates the dynamic space for collective liberation. But, we can convince nobody unless we are determined to shake off the established oppression, with all our might, regardless of cost. The progressive and decadent middle classes are engulfed in the world of freedom, only when the fighting proletarians are ready to go over all obstacles that stand in the way of destroying the oligarchic pyramid. Then, the arrow of fear turns the other way. Those who withstand the war can make the keys for peace.

A characteristic example is the event that happened at the villa of lawyer Mark McCloskey in St. Luis, when he went out to his yard, armed with a rifle, to chase away the protesters. After this event he declaredvi in Fox News that he is not a racist, that he defends the weak, that he has the right to defend his property and that he receives the solidarity of his black clients. Perhaps he believes all this. The bourgeois person, like mister Mark, may not have a very «bad ethics» or «bad ideology». But, he surely has a very good villa, which drew the attention of the people who don’t have villas, surely he has very good bank accounts and servants to maintain this villa and his whims, and all this he has by participating in the exploitative and racist penal system of so called USA. The important thing is that he has a very limited brain. He could not imagine what would happen if he’d faced a truly armed crowd. He is too stupid for us to hate him (although it would do him good), but it is necessary that we take away his rifle. And perhaps the simplest way would be to cut off his electrical power, his water, to take away his and his cops’ capacity to storm the neighborhood, for a few days. The reference to John Wayne McCloskeys’ rifle is of course metaphorical, since a single rifle wont be missed, and surely you can get more rifles in simpler ways. The proposal concerns the clash with the bourgeoisie on a wider scale.

With these observations in mind, we come back to the societal issue. To reverse the balance of power between the proletariat and the middle classes, so that the latter disperse, paving the way for counterattack for the destruction of the state, and so that parts of them transform inside the social movement, it is required that our immediate horizon opens up without boundaries, bringing about the final blackout to the already dark horizon of the bourgeois class. In class struggle, horizon means political perspective and dynamic. We need our own complete counter-proposals against bourgeois democracy. We need to immediately ground, in a combative way, a new kind of federalism in order to reach far. Otherwise we will lose ourselves once again, trapped in the devious reaction of the cushion, because of our own fragmentation.

Federalism never had national borders. The First International was international! Solidarity with the Black Revolution does not concern a single state location. The african continent feeds the whole planet with primary resources, and its land is diseased. Its children are dying, thousands per day, from malnutrition and disease, they become lab rats for capital’s biological weapons and for its strategy for sanitary exploitation, control and annihilation. The imperialist war machines, since the colonial era, never ceased to maim the Black continent. No political program can be recognized as revolutionary, without directly taking the initiative to attack imperialist military rule, without taking its equal share of collective responsibility in constructing an international revolutionary rebel force that will bring the resistance of the native so called america, of the Middle East and of Africa, inside the borders of the capitalist center and will reach all the way to the mines of Lonmin in Maricana vii, at the southern end of the continent.

The Black Revolt would not have created the fractures that it did, wouldn’t have been a remarkable event, were it not for the fact that Black people took the lead. But, the organized anti-state/anti-capitalists should ponder about their existence if, instead of being ready to rush to the front line, to reinforce and contribute to its organizational upgrade, they suffice in apologizing to the regime by pleading innocent to the accusation for inciting the revolt.

We have passed through the gates of a trial period, trying our stamina. In no time, we are already winning the battle of morale. At the cost of blood. What will survive is the kind of civilization and those communities that will be able to organize the future collectively, bearing all the world’s weaknesses. There is no way back.

Perhaps it is unusual for so many words to be written, political theory instead of a memorial narrative, for a message honoring a martyr of the revolution. I kept comrade Michael Forest Reinoehl firmly in my mind with every word I wrote down in this text. This text is not an act of revenge. I still haven’t paid a penny of my debt. I have only determined it. Our revenge will go all the way.

Honor and revenge for the antifascist martyr Michael Forest Reinoehl

Honor and revenge for antifascist martyr Anthony Humber

Honor and revenge for all the martyrs of the Black Revolt

Honor and revenge for antifascist martyr Willem Van Sporsen

I’m not standing by. I really shouldn’t have to say any more than this. I set aside my broken heart and I heal the only way I know how—by being useful.”

REVENGE for centuries of slavery, for all the generations that didn’t make it to liberation. REVENGE so that the life that is coming can breath

I wish to send a greeting to the daughter and comrade of martyr Michael Forest Reinoehl: Looking at the pictures of you and your father from the protests, published by those who exonerated this state murder, my mind immediately went to my own daughter. Maybe I am mistaken, we are used to seeing our own dreams in the stories of others, I had the feeling that Michael had completed a life’s course when he had you by his side on the street. Maybe knowing that he left to the world a person ready to continue, he was free to give the fight with no way back. Maybe he was aways ready. Surely you know about that. I imagine that no words can bring you comfort. Besides, in our world, every presence that burns through time, leaves a touch so dense that it floods the earth. Michael is everywhere.

Dimitris Chatzivasileiadis

i Habeas Corpus: The fundamental rule of state justice, the obligation of the state authorities to bring detainees to the courts. It was the first institutional obligation that limited executive powers in recent history.
ii “Solidarity to G.Abdala: October '16, attack to the french embassy of athens, from The Organisation of Revolutionary Self-defense” - “Statement of deed from The Organisation of Revolutionary Self-defense towards a new international revolutionary movement” https://athens.indymedia.org/post/1579563/
Lets smash the terrorism of states and bosses” https://athens.indymedia.org/post/1592926/
iii https://anfenglish.com/kurdistan/karayilan-15-august-1984-marks-a-new-page-on-kurdish-history-45967
iv Capitol Hill Autonomous Zone / Capitol Hill Organising Protest
v https://crimethinc.com/2020/09/03/the-shock-of-victory-an-essay-by-david-graeber-and-a-eulogy-for-him
vi https://www.youtube.com/watch?v=CiIZTVuSUiY
vii On the 16th of August 2016, the south african police, by order of the African National Congress, murdered 36 miner strikers.
* Political statement of the comrade regarding his flight
https://athens.indymedia.org/post/1606087/

Κείμενο επικοινωνίας με τους μαχόμενους συντρόφους στη λεγόμενη αμερική, από τον αναρχικό Δημήτρη Χατζηβασιλειάδη, καταδιωκόμενο* για τη σχέση του με την αντάρτικη Οργάνωση Επαναστατικής Αυτοάμυνας

Ανταπόκριση στην εβδομάδα εκδίκησης για τον σύντροφο Michael Forest Reinoehl, που δολοφονήθηκε με κυβερνητική εντολή

Η προσχεδιασμένη κρατική δολοφονία του συντρόφου Michael Forest Reinoehl επιβεβαιώνει το μίσος μας για τον κόσμο της εξουσίας. Στον ελλαδικό χώρο έχουμε βιώσει αρκετές φορές στην τελευταία περίοδο της αστικής δημοκρατίας, προσωποποιημένες δολοφονικές εκτελέσεις με κρατική εντολή. Από τον γιατρό Τσιρώνη στις 11 Ιούλη 1978, στον Μιχάλη Πρέκα την 1 Οκτώβρη 1987 και στον Χριστόφορο Μαρίνο στις 23 Ιούλη 1996 (οι δυο τελευταίες, με εντολές «σοσιαλιστικών» κυβερνήσεων). Ακριβώς όπως επιδίωκε το ελληνικό κράτος δολοφονώντας αυτούς τους αγωνιστές, έτσι και το αποικειακό κράτος που ονομάστηκε ΗΠΑ, στις 3 ετούτου του Σεπτέμβρη, θέλησε να στείλει σε όλους τους εξεγερμένους το μήνυμα ότι κανείς δεν μπορεί να υπερβεί τον σιδερένιο νόμο της στρατοκρατίας των αφεντικών. Οφείλουμε να σταθούμε στα επίδικα της κρίσης που γεννάει η κρατική πρωτοβουλία του πολιτικού φόνου. Τέτοιες στιγμές καθορίζουν την εξέλιξη του κοινωνικού κινήματος για μεγάλα χρονικά διαστήματα.

Εξίσου η ιστορία κι η τρέχουσα εμπειρία της ταξικής πάλης μας διδάσκουν ότι οι στοχευμένες εξωδικαστικές δολοφονίες δεν αποτελούν εξαίρεση για τα φιλελεύθερα καθεστώτα. Είναι τόσο συχνές όσο χρειάζεται για να επικυρώνουν τον κανόνα του απόλυτου ελέγχου επί της ζωής και του θανάτου, από την αστική εξουσία. Ο νυν υπουργός τρομοκρατίας του ελληνικού κράτους προανήγγειλε πριν ένα έτος πολιτικές δολοφονίες, αφαιρώντας την ανθρώπινη ιδιότητα απ’ όποιους αποφασίζει το κράτος να χαρακτηρίσει τρομοκράτες. Εξωδικαστική εκτέλεση ήταν κι η αστυνομική δολοφονία του δεκαπεντάχρονου συντρόφου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου το 2008 στην ταραχώδη γειτονιά των Εξαρχείων. Οι εξωδικαστικές κρατικές δολοφονίες είναι πολύ περισσότερες από τις προσωποποιημένες˙ στοχεύουν συνολικά την τάξη των καταπιεζόμενων, των εκμεταλλευόμενων και των αποκλεισμένων. Εξωδικαστικές εκτελέσεις είναι επίσης οι δολοφονίες των μεταναστών στα σύνορα, επίσης οι αστυνομικές δολοφονίες μη λευκών ανθρώπων στη λεγόμενη αμερική, οι ιμπεριαλιστικοί κι αποικειοκρατικοί βομβαρδισμοί στη Μέση Ανατολή και την Αφρική, οι παραστρατιωτικές και στρατιωτικές δολοφονίες στην κολομβία, το μεξικό, το κατεχόμενο Αφρίν του Κουρδιστάν, την κατεχόμενη Παλαιστίνη κτλ. Το Habeas Corpus1, το ανθρωπιστικό δίκαιο, τα κρατικά συντάγματα, ισχύουν μόνο για την ίδια την αστική τάξη. Όπως το γνωρίζουν πάνω στη σάρκα τους οι καταπιεσμένοι αφρικανοί που μεταφέρθηκαν αλυσοδεμένοι ή γεννήθηκαν στη λεγόμενη αμερική και γεμίζουν τα κάτεργα του ποινικού συστήματος του αποικειακού κράτους, το κεφάλαιο δεν έχει ανάγκη την ελευθερία κίνησης των μισθωτών ή άμισθων σκλάβων. Κι όχι μόνο δεν διέπεται από κανέναν σεβασμό για τους υποτελείς, αλλά αντιθέτως, έχει ανάγκη την ταξική γενοκτονία εκείνων που είναι περιττοί για την αναπαραγωγή του συστηματός του και την αύξηση της συσσωρευμένης ισχύος του. Και το κάνει με όσους τρόπους διαθέτει.

Αποτελεί πλεονασμό να συζητάμε μεταξύ μας, οι οργανωμένοι εχθροί της εκμετάλλευσης, για την ιστορική και δομικά διατηρούμενη σχέση μεταξύ ρατσισμού και καπιταλισμού. Αποτελεί σπατάλη δυνάμεων η προσπάθεια να πειστούν οι άνθρωποι που βιώνουν καθημερινά τον ρατσισμό πάνω τους, ότι πρόκειται για μια ταξική σχέση. Το γνωρίζουν πολύ καλά, παρά τους τόνους παραπλανητικής ιδεολογίας που ρίχνουν οι μεσολαβητές του κράτους. Αν ακόμα πιάνουν τόπο οι ελπίδες ενσωμάτωσης που πουλάνε οι φιλελεύθεροι, συμβαίνει στον βαθμό που εμείς, οι καταπιεζόμενοι, δεν έχουμε σπείρει πρακτικούς όρους για το ξεπέρασμα της εξάρτησης από το κεφάλαιο˙ συμβαίνει στο βαθμό που εμείς οι αντικρατιστές-αντικαπιταλιστές δεν έχουμε ανοίξει τον χώρο κίνησης στον οποίον μπορούν να βρουν τον τόπο τους οι ανάγκες όλης της τάξης των καταπιεζόμενων και να γεννηθούν νέες ελπίδες. Δεν αρκεί να επισημαίνουμε ότι ο καπιταλισμός γεννήθηκε μέσα από την αποικειοκρατία. Δεν αρκεί να επισημαίνουμε ότι αν ο αντιρατσιστικός αγώνας δεν είναι επαναστατικός, δεν μπορεί να είναι αντιρατσιστικός. Εκείνοι οι αγωνιστές που καταλαβαίνουμε αυτή την ιστορική συνθήκη, ως την απόλυτα συγκεκριμένη μορφή της ταξικής πάλης σήμερα, στις λεγόμενες ΗΠΑ, στα σύνορα και τα στρατόπεδα του ιμπεριαλιστικού κέντρου κι οπουδήποτε δρα το κράτος-έθνος, έχουμε ευθύνη να οργανώσουμε την επαναστατική μετάβαση.

Μετά από αιώνες σκλαβιάς, για πρώτη φορά επανακάμπτει μαζικά η συνείδηση ότι μαίνεται ένας πολιτικός πόλεμος που δεν σταμάτησε ποτέ. Αποσιωπούταν όσο η μια πλευρά, οι τύραννοι, είχαν την ισχύ να ισοπεδώνουν τη μνήμη, όπως ισοπέδωσαν το έδαφος της κοινότητας MOVE στις 13 Μάη 1985. Αλλά η κοινότητα δεν χάνεται. Μόλις ξαναβγαίνει στον δρόμο, εκβάλουν σαν ηφαίστειο όλες οι μνήμες, όλη η ταξική ιστορία. Όσο χαμηλόφωνη ήταν η προηγούμενη περίοδος, τόσο εκρηκτική είναι η σημερινή πολιτισμική κρίση. Όμως, επίσης τόσο ανέτοιμοι βρισκόμαστε απέναντι σε μια μηχανή θανάτου που δεν φοβάται τίποτ’ άλλο εκτός από τη συντριβή της.

Υπάρχουν σύντροφοι που παρά τον ενθουσιασμό τους για την εξέγερση, εκφράζουν τον φόβο τους για την ανάδυση του πολιτικού πολέμου. Πρέπει να τον αποφύγουμε, λένε με αγωνία. Ο εχθρός επιδιώκει την πολεμική αναμέτρηση, για να μας εξοντώσει, επιχειρηματολογούν. Ας αναρωτηθούν όμως, τι τον σταματούσε μέχρι σήμερα; Ποιός κέρδιζε επί εκατονταετίες, από τη μονόπλευρη τρομοκρατία; Αν το κράτος θέλει να οξύνει τη σύγκρουση εναντίον μας, ποιός μπορεί να το αποτρέψει δίχως να του χαρίσει το δικτατορικό δικαίωμα να δολοφονεί όποτε και όσους θέλει εκείνο; Όταν ο εχθρός σε προκαλεί σε πόλεμο, ο μόνος τρόπος αποφυγής του είναι η υπογραφή μιας ακόμα χειρότερης συνθήκης σκλαβιάς. Πώς μπορούμε να αντικρύσουμε την ιστορική ευθύνη ενώπιον των αμέτρητων δολοφονημένων αδελφών μας και να πούμε ότι πρέπει ν’ αφήσουμε στον ταξικό εχθρό την αποκλειστική δυνατότητα να μας σκοτώνει όποτε θέλει; Εντέλει, μόνο μερικοί μπορούν να διατηρήσουν το προνόμιο της επιβίωσης από την ακατάπαυστη ρατσιστική φονικότητα: εκείνοι που ανήκουν στη ράτσα των μεγάλων αφεντικών του κεφάλαιου και μόνο αν αποδεικνύουν κάθε μέρα την πειθαρχία τους στο νόμο του τρόμου. Ο σύντροφος Michael Forest Reinoehl έσπασε αυτό το νόμο. Αρνήθηκε την παθητική συναίνεση στο μονοπώλιο του φόνου.

Κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει με ειλικρίνεια ότι η απελευθέρωση από τη σκλαβιά, η ελπίδα που ξαναγεννήθηκε αιφνίδια μέσα στην καρδιά του τέρατος, γίνεται να επέλθει δίχως επανάσταση. Τότε, να πούμε ξεκάθαρα ποιά είναι η καταλληλότερη στιγμή για την όξυνση των προσπαθειών μας. Είναι η στιγμή της συνέγερσης των καταπιεζόμενων, στιγμή μέγιστης συναίσθησης, αλληλεγγύης και συνείδησης δυνατότητας. Η εξέγερση διαλύει την πλανερή, σε μεγάλο βαθμό αυτοκαταστροφική, πίστη στις βολές. Ετούτη η εξέγερση το έκανε όσο κανένα άλλο γεγονός από την εξέγερση στη Συρία και το ρίζωμα της Συνομοσπονδιακής Επανάστασης. Η κατάλυση της πλανερής πίστης στις βολές γεννάει την ίδια την εξέγερση. Είναι μια δυναμική τόσο καθολική, όσο καμία άλλη κοινωνική διεργασία. Γι’ αυτό καθιστά εφικτή κι αυτοτροφοδουτούμενη μια κίνηση διεύρυνσης που τείνει να περιοριστεί μόνο από τα βαθύτερα ταξικά σύνορα. Γι’ αυτό επίσης, η εξέγερση μεταδίδεται πέρα από τα τεχνητά σύνορα των εξουσιών. Δεν υπάρχουν ιστορικοί νόμοι ή τυχαίες συγκυρίες, ικανά να απελευθερώσουν ανθρώπους που δεν θέλουν να πολεμήσουν για ν’ απελευθερωθούν, αλλά και δεν υπάρχει τίποτα ικανό να σταματήσει τις επαναστατημένες μάζες όταν είναι αποφασισμένες να πάνε μέχρι το τέρμα. Η Μαύρη Εξέγερση στις λεγόμενες ΗΠΑ προχώρησε πολύ μακρύτερα απ’ όλους τους ρεαλιστικούς ορίζοντες των προηγούμενων ημερών.

Το ξέσπασμα της εξέγερσης έρχεται σε μια στιγμή που ένα συμβάν το οποίο ποτέ δεν είναι το πρώτο του είδους, σπάει ένα όριο αντοχής. Ξεκινάει από μια εσωτερική ρήξη των ανθρώπων, αλλά πάντα σε σχέση με κι ακριβέστερα, απέναντι σε καθολικές συνθήκες. Έτσι συνέβη σ’ όλη την ιστορία. Η εξέγερση ποτέ δεν ξεσπάει λόγω ενός εξαιρετικού συμβάντος˙ γίνεται αναγκαία και εφικτή όταν ένας κανόνας τρομοκρατίας, εκμετάλλευσης, θανάτωσης, παύει να είναι ανεκτός. Ενώ η μεμονωμένη ακρότητα είναι πάντα αφομοιώσιμη. Ο βασανισμός και η μακρόσυρτη σκοπούμενη δολοφονία του George Floyd από τα καθάρματα της αστυνομίας αποτέλεσαν τον σπινθήρα σε μια πυριτιδαποθήκη έτοιμη ν’ αναφλεγεί.

Ας πάμε λίγο πίσω στην ιστορία αυτού του κάτεργου που ονομάστηκε αμερική. Μόνο έναν αιώνα πίσω. Στα ορυχεία του Ροκφέλερ στο Κολοράντο. Να δούμε από κοντά τους εργάτες, μετανάστες σχεδόν όλοι, του Λάντλοου, που εξεγέρθηκαν το 1914. Ας προσπαθήσουμε να μπούμε στην καρδιά τους, να έρθουμε πιο κοντά στο πραγματικό βίωμα απ’ όσο θα μας επέτρεπε μια αφαιρετική οικονομική ή κοινωνιολογική ανάλυση. Τυπικά ελεύθεροι, αλλά πρακτικά αιχμάλωτοι των βιομηχανικών στρατοπέδων των αφεντικών, που φρουρούνταν από ένοπλους μπράβους κι εθνοφύλακες. Είχαν δώσει αγώνες για τη βελτίωση των μισθών τους και των συνθηκών επιβίωσής τους. Αλλά εκείνο που τους ξεσήκωσε ριζοσπαστικά, ήταν οι κυνικοί φόνοι κι οι προσβολές εναντίον των κοινοτήτων τους. Να τους δούμε στην εναρκτήρια στιγμή της ένοπλης εξέγερσής τους. Ήταν ένα γλέντι! Η πασχαλινή γιορτή των Ελλήνων, όπου είχαν προσκληθεί όλες οι κοινότητες. Η σφαγή είχε ήδη ξεκινήσει. Η κρίσιμη συναίσθηση που οδήγησε εκείνη την εξέγερση ως το σημείο να συγκροτήσει έναν επαναστατικό στρατό, να διαλύσει τα μισθοφορικά αντεπαναστατικά σώματα, να καταλάβει τις πόλεις της περιοχής και να ανατινάξει τα ορυχεία του τραπεζίτη, ήταν η επίγνωση ότι δεν υπάρχει επόμενη μέρα. Διότι μόνο τη στιγμή που καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχει επόμενη μέρα μέσα στα οικονομικά και στρατιωτικά τείχη του αφέντη, γίνεται εφικτό το πέρασμα στην επαναστατική πάλη, σ’ έναν κόσμο δίχως επιστροφή. Κι είναι ένα πέρασμα άγριο.

Ακολούθως, είναι η αγριότητα της σύγκρουσης με τον ταξικό εχθρό, ο σπινθήρας της πιο πλατειάς αλληλεγγύης, αφού φέρνει στο φως την αγριότητα της τυραννίας. Το 1914 το αμοιβαίο άγγιγμα εκφράστηκε με τα σαράντα χιλιάδες τουφέκια που έφτασαν σε ελάχιστες μέρες στα χέρια των επαναστατημένων εργατών-σκλάβων του Λάντλοου, απ’ όλη τη χώρα. Σήμερα εκφράζεται στο κύμα των ανθρώπων που επέμειναν να συναντιούνται στους δρόμους, συνδράμοντας εκείνους που έπαιρναν την πρωτοβουλία της επίθεσης στο αστικό κάτεργο. Η εξέγερση, αναβλύζοντας από ένα ρήγμα μέσα σ’ έναν κόσμο που φαινόταν σκοτεινός, δηλαδή δεν φαινόταν καν η σύστασή του, γεννάει μια νέα πίστη, βιωματικά. Είναι κάτι παραπάνω από ελπίδα. Η ασύγκριτη μάζα συνεκτικής ανθρώπινης κίνησης που μεταδίδεται με την αποφασιτικότητα και την πρωτοβουλία της άδολης αλληλεγγύης, δημιουργεί επιτόπου ένα νέο κοινωνικό σύμπαν. Μέσα στην εξέγερση αποθεώνονται και αποκτούν το πληρέστερο νόημά τους, η αγάπη, η σχέση με τον θάνατο και το όνειρο. Στην εθελούσια επαναστατική πράξη ανήκει αυτή η δυνατότητα. Μέσα στην εξέγερση, γίνεται βρόχος εκθετικής εξέλιξης, ο πιο δραστικός καθρέφτης της πίστης που θεμελιώνει την ισότητα και την ανοιχτή συλλογικότητα. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη διανοητική προσπάθεια για να αναγνωρίσουμε ότι η εξέγερση αποτελεί τη στιγμή που οι καταπιεζόμενοι συνάπτουν ειρήνη με την αλήθεια της ιστορικής διακινδύνευσης και συνυπογράφουν μια χάρτα συλλογικής ευθύνης. Αν δεν συνέβαινε έτσι, αν οι συμμετέχοντες κρύβονταν πίσω από το πλήθος -όπως συκοφαντικά προπαγανδίζει η αντιδραστική κοινωνιολογία κι όπως πράττουν βέβαια οι ιδιώτες της αστικής κοινωνίας υπό το πρόσχημα της ισχύος του νόμου- οι εξεγερμένες μάζες θα σκορπούσαν με την πρώτη επίθεση των κατασταλτικών δυνάμεων. Οι εξεγέρσεις γίνονται κρίσιμες ιστορικές στιγμές, επειδή διαλύουν στην πράξη την παραλυτική μεταφυσική του εντελεχούς κανονιστικού λόγου. Οι εκλογικεύσεις παραχωρούν τη θέση τους στην αλληλεγγύη υπεράνω κόστους.

Πάραυτα, χρειάζεται να υπάρξει επόμενη μέρα, γιατί ο πόλεμος είναι μακρύς. Από τότε που το διάβασα πρώτη φορά γελούσα με το αμερικάνικο ρηττό που λέει ότι «ο θεός έπλασε τους ανθρώπους κι ο Σάμουελ Κολτ τους έκανε ίσους». Παρότι έχει μια μικρή δόση αλήθειας, το δεύτερο σκέλος, οι προεγκατεστημένες εκμεταλλευτικές σχέσεις, οι εξαρτήσεις από τον συσσωρευόμενο έλεγχο κι οι εξελισσόμενες δομές πολιτικής ετερονομίας, έχτιζαν μια συνθήκη που καθιστούσε ανεπαρκές να πάρεις ένα κολτ ώστε να διασφαλίσεις την ελευθερία σου και σίγουρα πολύ περισσότερο, την ισότητα, ακόμα και στα χρόνια που το αμερικάνικο όνειρο ήταν στα πρώτα του βήματα. Αυτή η συνθήκη ανισότητας διογκώνεται ακατάπαυστα. Πράγματι, όπως επισημαίνουν εκείνοι που ανησυχούν για την όξυνση του πολιτκού πολέμου, δεν μπορούμε να αναμετρηθούμε με τον αμερικάνικο στρατό σε μια μάχη εκ’παρατάξεως. Ποτέ οι επαναστατημένοι δεν κατάφεραν να κρατήσουν ένα οδόφραγμα ή και μια οχυρωμένη πόλη απέναντι στη συσσωρευμένη οργανική σύνθεση του στρατιωτικού κεφάλαιου. Ωστόσο, πολλές επαναστάσεις έχουν επιτευχθεί, πολλοί κρατικοί στρατοί έχουν λυγίσει κάτω από την παρατεταμένη λαϊκή αντίσταση κι ο αμερικάνικος στρατός έχει περισσότερες ήττες παρά νίκες στο βιογραφικό του, από τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις του. Η εικόνα ενός πλήθους που συντρίβεται κάτω από τις βόμβες των μηχανών του θανάτου, αποτελεί έναν υπερβολικά στενό ορίζοντα φαντασίας, ένα παράγωγο της προσκόλλησης στη στιγμή της μαζικής καθόδου στον δρόμο και μιας εσωτερίκευσης του δέους που η στρατοκρατία θέλει να ενσπείρει. Η ζωή πρέπει να συνεχιστεί, αλλά με επαναστατικούς όρους.

Οι αναρχικοί πρώτοι πρώτοι καταγγέλουν τον ρεφορμισμό. Ναι, ο ρεφορμισμός είναι θάνατος, αλλά η απάντηση δεν είναι η καταγγελία του. Δεν χρειάζεται να πει κάποιος στους εξεγερμένους ότι οι θεσμικές παλινωδίες γύρω από τους κρατικούς φόνους κι η καταδίκη ενός μπάτσου δολοφόνου, αποτελούν απόπειρα θωράκισης του κρατικού μονοπωλίου φονικής βίας. Ποιός μπορεί πια να κοροϊδέψει εκείνους των οποίων η ζωή δεν αξίζει τίποτα; Αυτοί οι διαχειριστικοί ελιγμοί δεν εστιάζουν στους εξεγερμένους, αλλά στην μεθόριο της λανθάνουσας εξέγερσης: σ’ εκείνους που επιμένουν να βολεύονται σε μια πίστη προς το κράτος. Η εξέγερση μέσα από την πρακτική της ανοίγεται σ’ αυτή τη μεθόριο. Η σύγκρουση με την κρατική επικυριαρχία στο έδαφος και τον κοινωνικό βίο, που αποκαλύπτει τις ρίζες του κράτους, την στρατοκρατία, τον πόλεμο, την εκμεταλλευτικότητα και την πατριαρχία, διαλύει τα τεχνητά νέφη της εξουσίας. Επί έναν αιώνα, από τον 1ο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, όπου τέθηκαν σε δράση τα χημικά αέρια, τα δακρυγόνα, συνδράμοντας όλες τις πολιτικές καταπίεσης κι εκμετάλλευσης, έχουν συμβάλει στην απαξίωση της αστικής δημοκρατίας, όσο δεν το κατάφεραν τόνοι χαρτοπόλεμου. Τα συστήματα πεθαίνουν λόγω των αναπόδραστων αντιφάσεών τους κι η πιο ριζική εσωτερική αντίφαση του καπιταλιστικού κράτους είναι η ταυτόχρονη άρνηση και ενσωμάτωση της κοινωνίας ως πολιτικό υποκείμενο, δημιουργό ιστορίας. Όταν, για παράδειγμα, η Οργάνωση Επαναστατικής Αυτοάμυνας πυροβολούσε μονάδες των ΜΑΤ γράφοντας ότι «...βάζει όλες τις δυνάμεις της και καλεί στη συγκρότηση της πλατιάς ένοπλης κοινωνικής αντίστασης. Για να τσακίσουμε την τρομοκρατία και τη κυριαρχία των εκμεταλλευτών. Μια χειροβομβίδα για κάθε δακρυγόνο. Δυο σφαίρες για κάθε μπάτσο ή φασίστα που σηκώνει χέρι...»2, έκανε κάτι παραπάνω από το να πάρει μια θέση μάχης μέσα στην ταξική σύγκρουση: έθετε το ζήτημα της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης στην αντικειμενική ρίζα του, εκεί που οι αντιφάσεις γίνονται διαλυτικές.

Αποτελεί υπεκφυγή να δείχνουμε τον ρεφορμισμό ως τον επικίνδυνο εχθρό. Ειδικά σήμερα που ο κρατισμός κι ο καπιταλισμός ξεπούλησαν ότι είχε απομείνει από τις υποσχέσεις τους. Ο πιο επικίνδυνος εχθρός είναι οι δικές μας αναστολές, οι δικές μας αρνήσεις να αναλάβουμε πρωτοβουλία και να δεσμευτούμε στην απεριόριστη οργάνωση της επαναστατικής πάλης. Το πρόταγμα δεν είναι διόλου αφηρημένο. Θα ήταν αφηρημένο αν ο διάλογος σταματούσε εδώ. Άλλωστε, το έκανε πράξη ο σύντροφος Michael Forest Reinoehl. Να θέσουμε το ζήτημα μέσα στο ζωντανό πεδίο. Πώς τίθενται επαναστατικές βάσεις εδώ και τώρα μέσα στην εξέγερση και στη συνέχειά της; Οφείλουμε να ξεκινήσουμε από τις άμεσες ανάγκες που ωθούν τους ανθρώπους στην εξέγερση: Να αντισταθούμε στη βία των εκμεταλλευτών και ν’ ανακτήσουμε τον πλούτο της Γης, αλληλέγγυα κι εξισωτικά. Δυο πολύ συγκεκριμένες ανάγκες που αν τις νιώθουμε, έχουμε καθήκον να οργανώσουμε την ικανοποίησή τους εδώ και τώρα. Αν οι οργανωμένοι αντικρατιστές-αντικαπιταλιστές δεν είναι έτοιμοι να οργανώσουν μέσα στην εξέγερση τις βάσεις για την άμεση κοινωνικοποίηση πόρων, είναι αδιαμφισβήτητο ότι οι εξεγερμένοι θα σκορπούν και θα χάνονται στις κατεστημένες σχέσεις, με την ίδια ταχύτητα που συγκεντρώνονται. Δεν είναι απαραίτητο να είσαι μαρξιστής για να το κατανοήσεις αυτό. Είμαι σίγουρος ότι όλοι το έχετε δει να συμβαίνει δίπλα σας. Και στα δυο ιστορικά παραδείγματα ελευθεριακών επαναστάσεων του προηγούμενου αιώνα, στην ουκρανία και την ισπανία, η κοινωνική επανάσταση δεν κινδύνεψε από την πείνα, σε αντίθεση πχ με ότι συνέβη υπό την εξουσία των μπολσεβίκων. Το θεμέλιο αυτών των επαναστάσεων ήταν η άμεση ανάκτηση των μέσων επιβίωσης. Βέβαια, οι συνθήκες σήμερα είναι διαφορετικές. Η εκμεταλλευόμενη τάξη είναι θραυσματοποιημένη και το μεγαλύτερο τμήμα της αποκλεισμένο από την εργασία, αποκλεισμένο από δυνατότητες διαβίωσης, φυλακισμένο σε ποινικά κάτεργα και στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η ανάγκη όμως δεν αναιρείται, είναι ακόμα μεγαλύτερη. Η πάλη της κοινωνικής επιβίωσης είναι καθημερινή και διεξάγεται ήδη πριν την εξέγερση. Τη στιγμή της εξέγερσης χρειάζονται ανοιχτές οριζόντιες οργανωτικές δομές με απόλυτα πρακτικούς σκοπούς. Αυτές δεν προκύπτουν από μια συλλογική ψυχανάλυση τη στιγμή της έκρηξης. Πρέπει να είναι ήδη έτοιμα τα προπλάσματά τους. Να υπάρχει ήδη εμπειρία να διατεθεί, προτάσεις και κυρίως, συλλογικά σώματα αφοσιωμένα σ’ ετούτο τον σκοπό κι αποφασισμένα να δώσουν τις απαραίτητες μάχες. Έχω αντίληψη ότι δεν λέω κάτι καινοφανές, ότι στις λεγόμενες ΗΠΑ έχουν χτιστεί αυτοοργανωμένες κοινωνικές δομές αλληλεγγύης κι ότι στην εξέγερση η οργανωμένη και έκτακτη αλληλεγγύη έλαμψαν. Να κρατήσουμε όμως τη συνείδηση της κρισιμότητας της μάχης ενάντια στην οικονομία της εκμετάλλευσης και της σκλαβιάς. Σε λίγο θα ξαναπιάσω το θέμα πάνω στα συγκεκριμένα ζητήματα που εγείρονται.

Είναι ευνόητο ότι το εγχείρημα ανάκτησης του κοινωνικού εδάφους δεν προσκρούει σε ελλείματα κάποιας «συνείδησης» που την κατέχουν ορισμένοι εκλεκτοί, αλλά στην κρατική τρομοκρατία. Θα έπρεπε να μην χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση η απλή συνθήκη ότι για να πολεμήσουμε την οικονομική τρομοκρατία είναι απαραίτητο να πολεμήσουμε τη στρατοκρατία. Αν χρειάζεται ακόμα να το συζητάμε, μετά από δυο αιώνες καπιταλιστικής κυριαρχίας, συμβαίνει επειδή η ενστάλαξη της κρατικής τρομοκρατίας φτιάχνει απατηλές πεποιθήσεις. Όπως το είχαν επισημάνει οι σύντροφοι της Ντιέλο Τρούντα (Εργατική Υπόθεση, η ομάδα των εξόριστων στη Γαλλία Ουκρανών και Ρώσων αναρχικών που συνέταξαν το 1926 την Οργανωτική Πλατφόρμα της Γενικής Ένωσης Αναρχικών): «Το ζήτημα της υπεράσπισης της επανάστασης είναι επίσης συνδεδεμένο με το ζήτημα της “πρώτης μέρας” της... Η κοινωνική επανάσταση, η οποία απειλεί τους προνομιούχους και τις μη εργαζόμενες τάξεις της κοινωνίας, θα προκαλέσει αναπόφευκτα μια αγωνιώδη αντίσταση εκ μέρους αυτών των τάξεων, η οποία θα πάρει τη μορφή ενός άγριου εμφυλίου πολέμου... Στην κατεύθυνση της διατήρησης των κατακτήσεων της επανάστασης, οι εργαζόμενοι θα πρέπει να δημιουργήσουν όργανα υπεράσπισής της, ώστε να εναντιωθούν στα αντιδραστικά εμπόδια με μια μάχιμη δύναμη, ανταποκρινόμενη στο μέγεθος αυτού του καθήκοντος... Αλλά αυτό το μέτρο (η συνέπεια της στρατιωτικής στρατηγικής στην επανάσταση) πρέπει να προσελκύσει την προσοχή μας τώρα. Πρέπει να μελετηθεί αρκετά προσεκτικά ώστε να αποφύγουμε κάθε ανεπανόρθωτη οπισθοδρόμηση στο καθήκον της προστασίας και υπεράσπισης της επανάστασης, οπισθοδρόμηση τέτοια που κατά τον εμφύλιο πόλεμο μπορεί να αποδειχθεί καταστροφική για την κοινωνική επανάσταση».

Για να σχηματίσουμε την πιο ευρεία εικόνα προσανατολισμού γι’ αυτό το καθήκον, θα ανατρέξω στο πιο πρόσφατο και νομίζω πλούσιο παράδειγμα, στον απελευθεωτικό αγώνα που διεξάγεται από το Κουρδικό επαναστατικό κίνημα επί πέντε δεκαετίες. Ο Επαναστατικός Λαϊκός Πόλεμος3, ως στρατηγική που ανακηρύχθηκε από το ΡΚΚ το 2010, απαρτίζεται από τέσσερις παράλληλες και συναρτημένες δυνάμεις (τις παραθέτω με την ορολογία της ίδιας της οργάνωσης):

* Την αντάρτικη δύναμη.

* Το εξεγερσιακό κίνημα του λαού, που σημαίνει, την κοινωνική πάλη της κοινωνίας που θα αναπτυχθεί υπό την ηγεσία των γυναικών και της νεολαίας.

* Την οργάνωση δυνάμεων αυτοάμυνας που αναπτύσσουν την άμυνα της κοινωνίας μέσα από την κοινωνία. Με άλλα λόγια, είναι η ανάπτυξη της οργάνωσης της πολιτικής άμυνας που μπορεί να προστατεύσει τον εαυτό της ενάντια στις βίαιες επιθέσεις σε κάθε γειτονιά και σε όλους τους τόπους όπου βρίσκονται οι άνθρωποί μας.

* Την πάλη του Κουρδικού λαού στην μητροπολιτική Τουρκία και τη σοσιαλιστική-επαναστατική συμμαχία με τα δημοκρατικά κινήματα που αναπτύσσεται βασιζόμενη στον επαναστατικό ρόλο και την αποστολή που θα παίξει η εργατική τάξη για το επαναστατικό κίνημα της Τουρκίας.

Το τρίτο σημείο αποτελεί τη γέφυρα για το ρίζωμα της μαζικής αυτοοργάνωσης. Δυο επισήμανσεις: Η κοινωνική αυτοάμυνα δεν ανατίθεται σε κομματικές οργανώσεις. Όποτε απουσίαζε μια οργανωμένη απόπειρα να συγκροτηθούν αμέσως ανοιχτά οριζόντια μαχητικά σώματα κι οι επαναστατημένοι υποκατέστησαν την αδυναμία τους με την ισχύ των κομματικών οργανώσεων, γνώρισαν την κοινωνική ήττα της επανάστασης. Όμως επίσης, τα «αποφασισμένα επαναστατικά στρατιωτικά σώματα» που είναι αναγκαίο να συγκροτηθούν (με τα λόγια της Ντιέλο Τρούντα), είναι αδύνατο να δημιουργηθούν από το μηδέν σε μια στιγμή και μάλιστα, ενώ ο χρόνος πιέζει καταλυτικά. Και δεν συνέβη ποτέ. Είναι αυτή η αδυναμία που σπρώχνει την εξέγερση στη μέγγενη μεταξύ συνθηκολόγησης και κρατιστικής χειραγώγησης. Δεν αρκεί να σχολιάζουμε τις ιεραρχικές οργανώσεις που εμφανίστηκαν ένοπλα σε ορισμένα σημεία της Μαύρης Εξέγερσης. Η κριτική είναι εύστοχη όταν είναι αγκυρωμένη στις δικές μας επαναστατικές απόπειρες. Στην πραγματικότητα, τέτοια εγχειρήματα μιλιταριστικής αφομοίωσης αποκτούν ισχύ στον βαθμό που απουσιάζουν από το έδαφος οι ελευθεριακές επαναστατικές δυνάμεις. Σ’ αυτό το σημείο παρεμβαίνει το αντάρτικο, όπως το θέτει το ΡΚΚ κι όπως είχε δράσει στη μαχνοβίτικη εμπειρία. Το κύριο καθήκον του ελευθεριακού αντάρτικου δεν είναι η προπαγάνδα μέσα από τη δράση, μα ούτε κι η απαραίτητη διάχυση της ταξικής αντεπίθεσης στον χρόνο και τον χώρο. Το κύριο είναι η προετοιμασία της δυνατότητας απελευθέρωσης κοινωνικού εδάφους από τις επαναστατημένες μάζες. Όλα τ’ άλλα υπηρετούν αυτό τον σκοπό.

Οι λεγόμενες ΗΠΑ είναι μια τεράστεια χώρα, μαζί με τον καναδά, μια ήπειρος, με χαοτικές μεγαλουπόλεις και αραιοκατοικημένες κι ακατοίκητες εκτάσεις άγριων εδαφών. Και είναι η χώρα όπου τα όπλα κυκλοφορούν πιο ελεύθερα απ’ οπουδήποτε αλλού. Γνωρίζουμε νικηφόρους αντάρτικους αγώνες που διεξήχθησαν σε μικρά απομονωμένα νησιά και σε απολυταρχικά καθεστώτα, Ειδικά εκεί στη μήτρα της καπιταλιστικής δημοκρατίας (η Αμερικάνικη Επάνασταση και το σύνταγμά της προηγούνται της Γαλλικής), ο εχθρός δεν είναι μια οικογενειακή δυναστεία κλεισμένη σ’ έναν πύργο. Η εξουσία του δομείται στο σύνολο των συνεξαρτημένων κοινωνικών σχέσεων. Το μέλλον είναι εδώ, στις πραγματικές συνθήκες, αρκεί να απεγκλοβίσουμε τη βούλησή μας και τη φαντασία μας από τα συντηρητικά δόγματα. Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε τα λάθη που έχουν απολογίσει οι ίδιοι οι Μαύροι Πάνθηρες και οι Γουέδερ Αντεργκράουντ (μπορούμε και σίγουρα θα κάνουμε νέα λάθη, τα δικά μας), αλλά η ιστορική συλλογική εμπειρία παραμένει ζωντανή κι επανέρχεται επίκαιρα. Όπως κάθετι που η ιστορία της εξουσίας προσπάθησε να θάψει. Με αφορμή αυτά τα δυο ιστορικά παραδείγματα, να επαναλάβω, ως απλή βασική κατευθυντήρια ιδέα, ότι η ριζοσπαστική εξέλιξη γίνεται διαμέσω της συνάρθρωσης της αντάρτικης επίθεσης και της κοινωνικής αυτοάμυνας. Το αντάρτικο αποτελεί τη ρίζα κι η επαναστατική εδαφικοποίηση, το δάσος.

Εφόσον έχουμε μια αναφορά στα μαχητικά θεμέλια της πάλης ενάντια στην οικονομική τρομοκρατία κι εξόντωση, μπορούμε να στοχαστούμε πάνω στις πρακτικές όψεις της. Θεωρητικά κανένας ελευθεριακός ή μαρξιστής, δεν θα διαφωνήσει στο πρόταγμα της κοινωνικής ανάκτησης όλων των ιδιωτικοποιημένων κοινωνικών πόρων. Πώς όμως συγκεκριμενοποιείται το πρόταγμα στην πραγματικότητα της Μαύρης Εξέγερσης; Οι εξεγερμένοι, όπως συμβαίνει σε όλες τις εξεγέρσεις της «μετα-βιομηχανικής» εποχής (θα προτιμούσα να τη χαρακτηρίζουμε υπερ-βιομηχανική, διότι είναι η υπερσυσσώρευση, η συνθήκη που οδηγεί στην κλασματοποίηση και τη διαδικτύωση), επιτίθενται και λεηλατούν τα πιο προσιτά σημεία της εμπορικής αλυσίδας. Ορισμένες οργανωμένες δυνάμεις του κινήματος καταδικάζουν αυτή την πρακτική. Άλλοι, την εξετάζουν από τη σκοπιά της τακτικής, με όρους μιντιακούς, άρα υποταγμένους στην ιδεολογική κυριαρχία του κεφάλαιου και με όρους διαταξικών προσεγγίσεων, άρα συντηρητικά καιροσκοπικούς. Ο ταξικός πόλεμος παίρνει και τη μορφή του ιδεολογικού και ψυχολογικού πολέμου πίσω από τη μετωπική γραμμή της εξέγερσης. Σ’ ετούτο το σημείο, οι αναρχικοί και γενικότερα οι κοινωνικοί επαναστάτες, έχουμε καθήκον να είμαστε ξεκάθαροι. Οι προλετάριοι έχουμε αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας εδώ και τώρα, σε κάθε ευκαιρία, με όποιο τρόπο γίνεται εφικτός, μια ικανοποίηση που στερούμαστε επί αιώνες, για να καρπώνονται ασφάλεια και ηδονές τα αστικά σρώματα από τον ιδρώτα και τις ζωές μας. Και είναι αποκλειστικά δικό μας το δικαίωμα πολιτικών αποφάσεων επί της τακτικής του ταξικού πολέμου. Θέσεις που δεν ξεκινούν με την αναγνώριση αυτών των αποκλειστικών δικαιωμάτων-αρμοδιοτήτων της ταξικής βάσης, είναι δόλιες και πιθανότατα εχθρικές.

Ωστόσο, χρειάζεται να κάνουμε βήματα πιο πέρα από την υπεράσπιση του δικαιώματός μας στην επιβίωση και την αυτενέργεια. Να δούμε τα όρια της πρακτικής μας, να διερευνήσουμε τα εμπόδια που μας δεσμεύουν σ’ αυτά τα όρια, να αναζητήσουμε εμπειρίες και νέες προτάσεις που να σπάνε αυτά τα όρια κι ακολούθως να κατανοήσουμε τις εσωτερικές αδυναμίες μας, κοινωνικές, πολιτικές, οργανωτικές, πρακτικές, που μας εμποδίζουν να αλλάξουμε τις συνθήκες. Η πρακτική της ευκαιριακής απαλλοτρίωσης κι ανοργάνωτης νομής τελικών καταναλωτικών εμπορευμάτων έχει διάφορα εξωτερικά όρια. Ένα οικονομικό όριο είναι το πεπερασμένο stock της λιανικής αγοράς. Μέχρι το 1914 όλοι οι εισβάλοντες στρατοί τρέφονταν λεηλατώντας εχθρικά και συμμαχικά εδάφη. Δεν γινόταν αλλιώς. Οπότε, οι στρατιές ήταν αναγκασμένες να μετακινούνται διαρκώς ή να περιορίζονται σε σύντομες εκστρατείες. Η ανάπτυξη της καπιταλιστικής οικονομίας δημιούργησε για πρώτη φορά στην ιστορία τη δυνατότητα τροφοδοσίας από τα μετόπισθεν. Οι επαναστάσεις στην ουκρανία και την ισπανία δεν αντιμετώπισαν αυτό το όριο, διότι η πρώτη πράξη κάθε κίνησης επεκτασής τους ήταν η κοινωνικοποίηση της γης. Σε μια παρωδική εξεγερσιακή έκρηξη, αυτό το όριο παραμένει αδρανές. Αλλά όποτε ένας αγώνας έχει διάρκεια, κάτι που επιδιώκουμε, δεν μπορεί να το προσπεράσει. Για παράδειγμα, η Κομμούνα της Οαχάκα του 2006, που είχε ως βάση της την απεργία των δασκάλων, είχε εφαρμόσει ως μια μέθοδο τροφοδοσίας της την απαλλοτρίωση εμπορευμάτων σταματώντας νταλίκες στον αυτοκινητόδρομο. Μια τέτοια αναβάθμιση της πρακτικής όμως, έχει συγκεκριμένες απαιτήσεις: Στη στενή τακτική κλίμακα, προϋοθέτει μια ικανότητα στρατιωτικής αντιπαράθεσης με τις κατασταλτικές δυνάμεις. Επίσης, προϋποθέτει μια καλά αυτοπροστατευόμενη εδαφική βάση εντός της χωροταξίας κυκλοφορίας του εμπορεύματος. Γνωρίζουμε ότι εγχειρήματα οχύρωσης γειτονιών ή και ολόκληρων πόλεων, έχουν μεγάλη συμβολή στη συνέχιση της επαναστατικής πάλης, αλλά δεν αντέχουν πολύ αν δεν έχουν μια επιθετική ανάπτυξη ενάντια στον κρατικό μηχανισμό. Για την ακρίβεια, η βασική αιτία της ήττας σχεδόν όλων των επαναστάσεων που ηττήθηκαν στρατιωτικά, ήταν η περιχαράκωση σε έναν πολεοδομικό χώρο. Η ίδια η Κομμούνα της Οαχάκα χτυπήθηκε πολύ άγρια από στρατιωτικούς μηχανισμούς. Άρα, περνώντας σε μια γενικότερη διαπίστωση, η τροφοδοσία μιας εξέγερσης σε διάρκεια, απαλλοτριώνοντας από την καπιταλιστική αγορά, προϋποθέτει τουλάχιστον μαχητική συγκρότηση. Ξεκινάμε λοιπόν, έτσι κι αλλιώς από το θεμελιακό καθήκον της αυτοάμυνας.

Οι κίνδυνοι γίνονται περισσότερο διαχειρίσιμοι όσο ερχόμαστε πιο κοντά στους λειτουργικούς χώρους της αστικής τάξης. Δηλαδή, θέτοντας σε ομηρία τη λειτουργία της παραγωγής και κυκλοφορίας του κεφάλαιου και τη διαβίωση των αστικών στρωμάτων. Η σύγκρουση εκ’του σύνεγγης αποτελούσε πάντα τον τρόπο αντιμετώπισης της αστικής αποστασιοποίησης που επιτρέπει την απομόνωση κι εξόντωση των επαναστατημένων με μαζικά βιοπολιτικά ή στρατιωτικά όπλα. Θα εξετάσω την πολιτική διάσταση του ζητήματος σε λίγο. Όσο πιο εκτεταμένος είναι ο χώρος των καπιταλιστικών σχέσων, τόσο ευκολότερο είναι να εναγκαλιστούμε με τον ταξικό εχθρό, δημιουργώντας τόπους απο-αποίκισης που θα ανακτούν κλεμμένο πλούτο από τον εχθρό, για όσο μαίνεται ο πόλεμος. Αυτή η γενική ιδέα, προς την οποία πιστεύω ότι θα κινηθούν αυθόρμητα οι επαναστατημένοι της τρέχουσας εποχής μέσα στα καπιταλιστικά κέντρα, επειδή ταιριάζει στις αναπτυσσόμενες συνθήκες, σηνεπάγεται τον μετασχημαστισμό των εξεγερσιακών συμπυκνώσεων σε ένα διαρκές μαζικό αντάρτικο πόλης. Παρότι δεν οφελεί να ξεπατικώσουμε αυτούσια ιστορικά παραδείγματα, διάφορες υπαρκτές εμπειρίες μπορεί να είναι γόνιμες, με πιο χαρακτηριστική νομίζω, την προλεταριακή πάλη στην ιταλία στα μέσα του ‘70 μέχρι τα μέσα του ‘80, με δεδομένο ότι έκτοτε το καπιταλισιτικό εργοστάσιο έχει επεκταθεί και πολυμεριστεί. Ωστόσο, ενώ φαινομενικά όσο παρεμβάλεσαι ανάμεσα στα δίκτυα του εχθρού, τόσο περισσότερο τον δυσκολεύεις να δράσει εναντίον σου, η προϋπόθεση της συγκρότησης μαχητικής ισχύος, όχι μόνο δεν εξαλείφεται, αλλά αναβαθμίζεται. Για να αποτελέσει ένα πραγματικό χάος για τις σταθμίσεις της αστικής διακυβέρνησης, ένας οργανισμός πρέπει να έχει εσωτερική εντροπία μεγαλύτερη από της υπεραξίας του γενικού κεφάλαιου κι αυτή να αποτελείται από συναρτόμενη πληροφοφορία αυτοοργάνωσης πιο σύνθετης απ’ ότι μπορεί να συλλάβει ο εχθρός. Με απλούστερα λόγια, απαιτείται διάχυτη μάζα, αλλά μπόλικη μάζα και ριζοσπαστική συν-οργάνωση. Θα το δούμε κι αυτό σε λίγο, όταν θα θίξω το ζήτημα του φεντρελισμού και του σεχταρισμού.

Στις δεδομένες συνθήκες των λεγόμενων ΗΠΑ, η κλασματοποίηση του κεφάλαιου επιδρά σε αντίρροπες κατευθύνσεις. Ο α-κοινωνικός σχηματισμός αυτού του κράτους αποτελεί το υπόδειγμα του καπιταλιστικού χάους, αλλά και ταυτόχρονα, το υπόδειγμα της φασιστικής κλασματοποίησης της καπιταλιστικής στρατοκρατίας. Οι αστοί ήταν οπλισμένοι πριν από εμάς. Όχι μόνο το κράτος τους, αλλά κι όλοι οι θεσμοί τους, μέχρι κι ο κάθε ιδιώτης. Η Μαύρη Εξέγερση βρήκε μπροστά της αυτήν την πραγματικότητα, αιματηρά. Είχε δει το πρόσωπό της ήδη από την έναρξη της τελευταίας διακυβέρνησης του ρεπουμπλικάνικου κόμματος. Η εξέγερση δεν πρόλαβε να καταναλώσει ούτε μικρό ποσοστό των επιτόπιων πόρων της αγορά, διότι βρήκε αμέσως απέναντί της την «παλλαϊκά» οπλισμένη αστική τάξη, ενώ η ίδια δεν ήταν σε αντίστοιχο βαθμό και δεν ήταν αρκετά οργανωμένη ώστε να μπορεί να διεξάγει έναν ανορθόδοξο πόλεμο διαρκείας ενάντια στην επιβίωση των αστών. Και γι’ αυτό δεν τέθηκε στο συλλογικό φαντασιακό το πρόβλημα των εγγενών ορίων της εμπορευματικής οικονομίας. Έτσι, η επιβίωσή μας κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης με την εξουσία, και ειδικά στις λεγόμενες ΗΠΑ, περνάει μέσα από το πολιτικό ζήτημα της σχέσης μας με τα μεσαία αστικά στρώματα. Αφού το συγκεκριμενοποιήσαμε, το κρατάμε για να το εξετάσουμε αυτοτελώς, προς το τέλος του κειμένου.

Οι προϋποθέσεις που επισήμανα, μας παραπέμπουν ευθέως στο εσωτερικό όριο της πρακτικής των απαλλοτριώσεων από την αγορά. Αφορά στο ίδιο το αγωνιζόμενο συλλογικό-κοινωνικό σώμα, ως μάχιμη δύναμη, ως οργάνωση με επαναστατικά χαρακτηριστικά. Δεν είμαστε μια μηχανή αποτελεσμάτων σε μια αντιπαράθεση στρατηγικών προγραμμάτων. Ήδη στον 2ο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο αυτά ήταν τελειωμένα. Τη ναζιστική γερμανία δεν τη λύγισε μια ισχυρότερη ή ευφυέστερη μηχανή (ενώ υπήρχε μια τέτοια που περίμενε στη γωνία, οι λεγόμενες ΗΠΑ), αλλά η λαϊκή συμμετοχή στην αντίσταση, τόσο στη ρωσία, όσο και στα αντιφασιστικά αντάρτικα. Πολεμάει ένας συλλογικά διαμορφούμενος πολιτισμός, ενάντια σ’ έναν επί εκατονταετίες και χιλιετίες εγκατεστημένο πολιτισμό. Η πρωτοβουλιακή απαλλοτρίωση, εφόσον δεν υπάρχει ένα σώμα με γερή συνοχή, αναπαράγει και μεγεθύνει ένα ήδη υπαρκτό πρόβλημα: την αποδόμηση της εξεγερμένης κοινότητας. Ας μην παρεξηγηθώ, δεν είναι πάρεργο η διαβίωση των προλετάριων. Τα πολιτικά στελέχη ασχολούνται με την καλοπέρασή τους πολύ περισσότερο από τους απαλλοτριωτές προλετάριους. Το πρόβλημα είναι ότι συνήθως επανακάμπτει η ιδιωτική οικονομία. Η πρωτοβουλιακή απαλλοτρίωση μεσούσης μιας εξέγερσης, σπανίως ενέχει μια μέριμνα για την οργάνωση της κάλυψης των αναγκών των πιο αδύναμων και γενικότερα μιας ισότιμης νομής, με προτεραιότητα στις κοινοτικές ανάγκες. Σίγουρα, δεν είναι λόγος που δικαιολογεί την καταστολή της. Όμως, από επαναστατκή σκοπιά οφείλουμε να απαντάμε στο πώς απαλλοτριώνουμε τα πάντα, χωρίς να καταστρέψουμε τον απελευθερωτικό ορίζοντα της εξέγερσης και χωρίς βέβαια, να υποταχτούμε στην πολιτική οικονομία των κομματικών ηγεσιών, που θέλουν να κρατήσουν τον κόσμο όπως είναι, μέχρι…

Θα κάνω αναδρομή στο πιο χαρακτηριστικό και τραγικό ιστορικό παράδειγμα, από το οποίο έχουμε άμεσες μαρτυρίες. Είναι πρόσφατο και γνωρίζουμε από πρώτο χέρι αρκετές λεπτομέρειες. Η εξέγερση στην αλβανία το 1997. Ήταν το πιο ισχυρό κοινωνικό γεγονός μετά την επανάσταση στην ουγγαρία το 1956. Ο Μάης του ‘68 ήταν κυριακάτικη εκδρομή σε σύγκριση με την αλβανία του ‘98. Μετά την αλλαγή καθεστώτος και το άνοιγμα της χώρας στη διακρατική αγορά, όλος ο αλβανικός λαός ξεχύθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και πλούτισε τους φιλελεύθερους ευρωπαίους με το αίμα του, μεταξύ αυτών και τους Έλληνες. Οι Αλβανοί εργάτες αποταμίευαν τους μισθούς τους σε αλβανικές παρατράπεζες, με το δέλεαρ ενός πυραμιδικού μπόνους. Μετά από οκτώ χρόνια συσσώρευσης, οι αλβανικές τράπεζες δήλωσαν πτώχευση, αφού είχαν βγάλει όλο το χρήμα έξω από τη χώρα. Όσα μάζευε ο λαός σχεδόν για μια δεκαετία, του τα σκούπισαν σε μια μέρα, στο πλάισιο ενός σχεδίου «πρωταρχικής συσσώρευσης». Ξεκίνησαν κινητοποιήσεις κι ακολούθησαν επάλληλες κορυφώσεις. Συγκρούσεις και απεργίες πείνας, μετά κατάληψη των αστυνομικών τμημάτων και αφοπλισμός της αστυνομίας, μετά κατάρρευση του στρατού, κατά την πρώτη απόπειρα της κυβέρνησης να τον κινητοποιήσει ενάντια στους εξεγερμένους και τελικά, οι επαναστατημένοι βρέθηκαν να έχουν καταλάβει τη μισή χώρα και να έχουν στα χέρια τους σχεδόν όλο το στρατιωτικό υλικό της. Να σημειώσουμε εδώ, ότι το σοσιαλιστικό καθεστώς εφάρμοζε ένα δόγμα παλλαϊκής άμυνας μέχρι την πτώση του. Κάθε χωριό είχε και μια αποθήκη πολέμου. Κάθε οικογένεια βρέθηκε με ένα τεράστειο οπλοστάσιο. Για χρόνια μετά την εξέγερση, κάθε χωριό φυλούσε τις απαλλοτριωμένες αποθήκες. Γιατί όμως; Για να γίνουν όλα χρήμα. Τα πάντα ξεπουλήθηκαν όπου μπορούσαν να πουληθούν. Η ύπαιθρος της ελληνικής επικράτειας γέμισε με AK47 του αλβανικού στρατού, στα χέρια κάθε εκμεταλλευτή μεταναστών, βιαστή γυναικών, φασίστα. Η αλήθεια είναι ότι και το οπλοστάσιο για το οποίο διώκομαι, σχεδόν εξολοκλήρου προέρχεται από εκείνη την εξέγερση. Αλλά αυτά αποτελούν μια αμυδρή εξαίρεση. Ήδη κατά τη διάρκεια της εξέγερσης, όσες παραγωγικές υποδομές, οι βασικές που είχε το αλβανικό κράτος, δεν φρουρούνταν από ένοπλους μπράβους αναμεμιγμένους στην εξέγερση, διαλύθηκαν κυριολεκτικά. Μέχρι κι η τελευταία πόρτα ξηλώθηκε για να μεταφερθεί σ’ ένα σπίτι ή να πουληθεί. Προσέξτε! Δεν κάνω κριτική, δεν υποτιμάω την προλεταριακή διάθεση, εχθρεύομαι τον ελιτισμό. Ήθελα να περάσω τα σύνορα και να μπω στην εξέγερση. Ως αρνητής στράτευσης, δεν είχα διαβατήριο κι ακόμα δεν ήμουν εξοικειωμένος με τα βουνά. Έχω μετανιώσει που δεν το προσπάθησα. Αλλά η εξέλιξη ήταν δυσανάλογα τραγική σε σχέση με τη δυναμική της εξέγερσης.

Οι αλβανοί προλετάριοι, οι πιο προλετάριοι της Ευρώπης, που ανέβασαν στην αστική κλίμακα μεγάλα κομμάτια ευρωπαίων μικροαστών και μεσοαστών, ενώ έφτασαν για ένα διάστημα να κατέχουν μια χώρα δίχως κράτος και με πλήρη στρατιωτική ισχύ, ξαναβρέθηκαν στον πάτο του βαρελιού. Το παράδειγμα της αλβανίας συνδέεται άμεσα με την ταξική πάλη στις λεγόμενες ΗΠΑ. Ο Αλβανικός λαός, μετά από δεκαετίες εκβιαστικής απομόνωσης απ’ όλο τον υπόλοιπο πλανήτη, πίστεψε στο αμερικάνικο όνειρο. «Είμαστε όλοι κομμουνιστές, αλλά αγαπάμε και τις ΗΠΑ, γιατί φέρνουν την ελευθερία». Σ’ αυτή τη φράση που έχει ειπωθεί αυτολεξεί, συνοψίζεται, όχι μόνο η πλάνη των Αλβανών προλετάριων, αλλά νομίζω, και μεγάλης μερίδας των ίδιων των σκλάβων της αμερικάνικης αποικειοκρατίας. Σήμερα η αλβανία ελέγχεται από τους ισλαμοφασίστες του Εντρογκάν, το σκιάχτρο του ΝΑΤΟϊκού και ρώσικου ιμπεριαλισμού κι ο λαός πεθαίνει της πείνας. Οι Αλβανοί σύντροφοι καταγγέλουν ότι δεν υπάρχει καμία υποδομή υγείας στη χώρα κι οι αστοί φεύγουν αεροπορικώς στην Ισταμπούλ για περίθαλψη για τον SARS-CοV-2. Πίσω από την επέλαση του φασισμού της πλανητικής μεθορίου, μπορούμε εύκολα να αναγνωρίσουμε την αντικοινωνική κοινωνική ρίζα του: η επιθυμία του εύκολου πλουτισμού, η λατρεία της χλιδής κι ο συμμοριτισμός, με ότι μεταφέρει (πατριαρχία, μιλιταρισμό, εκμεταλλευτικότητα κι εντέλει υποτέλεια). Το αμερικάνικο όνειρο, από τους χρυσοθήρες του Ελντοράντο μέχρι το τελευταίο χωριό της γης.

Η κύριος ανασταλτικός παράγοντας για μια επανάσταση στην αλβανία, δεν ήταν ούτε η εξάντληση των καταναλωτικών προϊόντων, ούτε κι η καταστροφή της βιομηχανίας, διότι είχαν τη γη και τα όπλα. Το κύριο πρόβλημα ήταν ότι οι άνθρωποι ήθελαν χρήμα, δεν ήθελαν γη. Έτσι κατέληξαν να δουλεύουν πάλι στη γη και τη βιομηχανία των αφεντικών. Κατόπιν αυτής της ίσως κουραστικής περιγραφής, φτάσαμε στα εσωτερικά εμπόδια που παράγουν εσωτερικά όρια και συντηρούν τα εξωτερικά όρια της εξέγερσης. Το πρόβλημα με το χρήμα, όπως με κάθε αντικείμενο που γίνεται αντιληπτό ως καταναλώσιμο ή ανταλλάξιμο εμπόρευμα, είναι ότι δεν έχει ως υποκείμενο τον εργάτη ή την περιβάλλουσα ζωή, το κοινό σώμα που βασανίζεται, φυλακίζεται και δολοφονείται για να παραχθεί το εμπόρευμα, αλλά τον ιδιώτη κάτοχο και καταναλωτή. Η ευκαιριακή απαλλοτρίωση από ανοργάνωτα σώματα, οδηγεί στην κατεστημένη θραυσματοποίησή μας. Αντί να βαδίσουμε προς μια κατάσταση ανθρώπου που δημιουργεί το κοινό μέλλον, επιστρέφουμε στην κατάσταση του εξαρτημένου από το εμπόρευμα ιδιώτη.

Αποτελεί ιδεαλιστική αυταπάτη, ελιτίστικη, η πεποίθηση ότι χρειάζεται ηθική διαπαιδαγώγηση των προλετάριων για να αποκτήσουν συλλογικές αξίες ενάντια στην ιδιότευση. Τα επαναστατικά ήθη διαμορφώνονται μέσα στο βίωμα της επαναστατικής πρακτικής. Όποιος κατανοεί αυτή τη συνθήκη έχει καθήκον να ελευθερώσει χώρο, να οργανώσει ανοιχτές πρακτικές και να τα προσφέρει για τη συλλογική εξέλιξη. Η ηθική της αλληλεγγύης και της ισότητας, δεν υπηρετούνται από την επίκληση αφηρημένων απαράβατων αρχών, αλλά από την κατανόηση των υλικών συνθηκών που αναπαράγουν τις αυταπάτες κι αυτό δεν μπορεί παρά να γίνει διαλεκτικά, δηλαδή, μέσα από την ανατρεπτική πρακτική, από το ριζοσπαστικό παράδειγμα, από έναν κόσμο που πριν δεν ήταν νοητός. Πιο συγκεκριμένα, προκειμένου να σπάσει η σχέση ατομικής εξάρτησης από το εμπόρευμα και την ιδεολογία του, απαιτείται να βρεθούν οι δρώντες άνθρωποι στην ανταγωνιστική συνθήκη από εκείνην που τους αναγκάζει να βρεθούν στη θέση του αδηφάγου καταναλωτή κι ιδιοκτήτη. Χρειάζεται χώρος αλληλέγγυας φροντίδας, προσφοράς κι ισότιμης αναδιανομής. Στην εξέγερση της αλβανίας, μόνο οι στρατιωτικοί του προηγούμενου, σοσιαλιστικού καθεστώτος, μαζί με μικρό μέρος των εξεγερμένων, προσπαθούσαν να οργανώσουν κοινοτικές υποδομές. Το κύμα της ιδιωτικής αρπαγής ήταν ασυναγώνιστο. Λίγο παλαιότερα, η ελευθεριακή σοβιετική ομοσπονδία που είχε σπείρει ο Εξεγερσιακός Επαναστατκικός Στρατός της Ουκρανίας (Μαχνοβίτικος), είχε απαγορεύσει την κλοπή. Αλλά αυτό συνέβη αφότου είχαν κοινωνικοποιηθεί όλοι οι πόροι. Δεν υπάρχουν δογματικές αρχές. Η ίδια απόφαση που όταν εφαρμόστηκε στην επανάσταση της ουκρανίας, ήταν ριζοσπαστική, όταν προτάσσεται σε συνθήκες κυριαρχίας της καπιταλιστικής οικονομίας, γίνεται αισχρά αντιπρολεταριακή: προκάλυμα καταστολής της προλεταριακής επιβιωτικής αυτενέργειας και προπαγάνδα αντιεξέγερσης.

Ο τρόπος ικανοποίησης των άμεσων αναγκών μας και διαχείρισης των κοινωνικοποιημένων πόρων στην εξέγερση, προσδιορίζει και προετοιμάζει τον πολιτισμό της ελευθερίας. Η αρνητική πηγή που αποδομεί τον αστικό κόσμο είναι η οριζόντια δωρεά και αυτοθυσία. Όχι δωρεά πραγμάτων από κάποιους οργανωμένους προς κάποιους ανοργάνωτους, όσο κι αν χρειάζεται κι αυτό, αλλά κάτι συνολικότερο και πιο ζωντανό: δωρεά του καθενός και όλων, προς όλους και προς τον καθέναν. Η εξέγερση είναι η μαγεία της αλληλεγγύης. Η επανάσταση είναι ο θρίαμβος της αλληλεγγύης, όπως έχει πει, αφού δεν έπαψε να το κάνει πράξη, η αιχμάλωτη συντρόφισσα Πόλα Ρούπα, μέλος της Οργάνωσης Επαναστατικός Αγώνας. Το υλικό της κοινωνικής επανάστασης είναι το βίωμα που οι Κούρδοι σύντροφοι ονομάζουν Hevjiyan azadi, ελεύθερη συντροφική ζωή. Αυτή η δυναμική νικάει τον καπιταλισμό.

Να μην ξεχνάμε όμως, ότι οι ίδιοι οι Κούρδοι αντάρτες που γεμίζουν τον βίο τους από αυτή την πηγή, τονίζουν την κρισιμότητα της οργάνωσης, της λήψης μέτρων και της ιδεολογικής ζύμωσης. Η οργάνωση της εξέγερσης οφείλει να υπηρετεί τις άμεσες ανάγκες μας, την αντίσταση στην οικονομική και στρατιωτική τρομοκρατία και να το κάνει με τον τρόπο που χτίζεται η καθολική ελευθερία. Κατά συνέπεια, η οργάνωση της κοινωνικής εξέγερσης και του αντάρτικου είναι οι τόποι πραγμάτωσης της απεριόριστης ισότητας. Άρα, η κοινωνική αυτοοργάνωση γίνεται επαναστατική όταν παίρνει εξισωτικά μέτρα κι επιχειρεί να σπάσει τα ταξικά σύνορα. Χρειαζόμαστε πολιτικούς θεσμούς, οριζόντιους και ανοιχτούς˙ αυτούς που φτιάχνουμε εμείς οι ίδιοι μέσα στον αγώνα. Χρειαζόμαστε επίσης, πρακτικά συλλογικά μέτρα για την αμοιβαία φροντίδα μας και την απελευθέρωση εδάφους από τον εχθρό. Χρειαζόμαστε επιπλέον, μετωπικές διεργασίες πρακτικής συνοργάνωσης. Ο Μπακούνιν πολέμησε για τη φεντεραλιστική οργάνωση των εκμεταλλευόμενων, δίχως την οποία δεν υπάρχει ούτε ελευθερία, ούτε ισότητα, παρά μόνο διαιώνιση του ανταγωνισμού και των σχέσεων εξάρτησης και υποτέλειας. Από αυτή τη σκοπιά, το δίλλημα αν το ελεύθερο Κάπιτολ Χιλ έπρεπε να είναι CHAZ ή CHOP4, είναι εγκλοβιστικό. Αν το ελεύθερο κοινωνικό εδαφος δεν είναι και τα δυο, αλληλένδετα, δεν μπορεί να αποτελέσει κύτταρο επαναστατικής εξέλιξης -παλινδρομούμε μεταξύ περιχαρακωμένου, προνομιακού εναλλακτισμού και ρεφορμισμού.

Επαναστατική ιδεολογία σημαίνει πρόγραμμα πολέμου, που συνδέει το Εδώ και Τώρα, με το οικουμενικό (την ανθρωπότητα και τη Γη) και το απότατο. Πάντα εκκινώντας από την καλλιέργεια της πίστης στην επαναστατική πάλη, μέσα από το παράδειγμα και το κοινό βίωμα, την ιστορική μνήμη και τη φαντασιακή πρωτοβουλία. Πάντα με το βλέμμα στη μέγιστη συνοχή, συγκεκριμενοποιώντας το φεντεραλιστικό όραμα στις τρέχουσες ανάγκες και δυνατότητες. Πάντα γειωμένοι στη δράση που δίνει πραγματική μορφή στα άμεσα εξισωτικά μέτρα και που αποτελεί τον σπόρο της δικαιοσύνης. Στην πρακτική αντίληψη της ακατάπαυστης συγχρονίας του γενικού, του ειδικού και του συγκεκριμένου, στη διαλεκτική των ποιοτικών στοιχείων και αλμάτων και των ποσοτικών μεταβολών, γινόμαστε ικανοί να χτίζουμε κοινότητες αυτοοργάνωσης και να δίνουμε λύσεις στο εκάστοτε πιο άμεσο επίπεδο.

Να προχωρήσουμε ένα βήμα ακόμα, κρατώντας έναν συνεκτικό ειρμό. Το πολιτικό-πολιτειακό ζήτημα. Τα ρήγματα στην οικονομική και στρατιωτική τρομοκρατία, διαμορφώνουν τη βάση της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης. Όπως εξήγησα μόλις πριν, η ίδια η φροντίδα της ανάκτησης, συλλογικής διαχείρισης κι ισότιμης αναδιανομής κοινωνικών πόρων κι ακόμα πιο θεμελιακά, η αυτοοργάνωση της κοινωνικής αυτοάμυνας, αποτελούν κίνητρα πολιτικής συνοργάνωσης. Όχι ένταξης σε οργανώσεις ιδεολογικής-προγραμματικής συμφωνίας, αλλά διαμόρφωσης πολιτικών θεσμών, προγραμμάτων, αποφάσεων, εμπειρίας και μεθοδολογίας, από το ίδιο το κοινωνικό σώμα που αναγεννιέται μέσα στην εξέγερση. Οι πολιτικές ομάδες έχουν καθήκον και μπορούν να συμβάλουν στην κοινωνική αυτοδιεύθυνση, με την ετοιμότητά τους, τη συνοργάνωσή τους και την πρωτοβουλία τους για τη δημιουργία οργανωμένων κοινωνικών σωμάτων, τα οποία αποτελούν τα κύτταρα της κοινότητας των κοινοτήτων. Το πολιτειακό ζήτημα δεν αποτελεί ένα παράλληλο σύμπαν, αδιάφορο ή καταναγκαστικό. Η άμεση κοινωνική πάλη ανασυνθέτει ανατρεπτικά την πολιτική πρακτική και τις οργανωσιακές όψεις της. Το πρόβλημα δημοκρατία, «δημοκρατία ή όχι;», «ποιά δημοκρατία;», είναι εντελώς άνευ νοήματος έξω από την ταξική σύγκρουση και την κοινωνική ανασυγκρότηση. Η ετερονομία αίρεται εκεί και με τον τρόπο που απαλλοτριώνουμε τον έλεγχο των συνθηκών της κοινής ζωής. Γι’ αυτό, θα αποφύγω να περιπλανηθώ τώρα σε μια αφηρημένη θέαση του πολιτικού ζητήματος. Επιφυλάσομαι να το αναλύσω προσεχώς. Ας κρατήσουμε το συμπέρασμα ότι η επίθεση στην οικονομία και τη στρατοκρατία της αστικής τάξης, είναι ταυτόσημα η βάση της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης.

Θα προσθέσω δυο σχόλια αναφορικά στον πολιτικό διάλογο που διεξάγεται μέσα στο κίνημα των λεγόμενων ΗΠΑ, από την εποπτική θέση που ήδη ανέπτυξα. Ο Ντέιβιντ Γκρέμπερ, στο κείμενό του, «Το σοκ της νίκης»5, διέκρινε τους στόχους των κινημάτων σε τρεις χρονικές κατηγορίες: βραχυπρόθεσμους, μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους. Και διαπίστωσε ότι εκείνοι στους οποίους έχουμε επιτυχίες είναι οι ενδιάμεσοι, ενώ στις άλλες δυο κατηγορίες δεν έχουμε απτά αποτελέσματα. Αν εξετάσουμε λίγο τα χαρακτηριστικά των συγκεκριμένων στόχων από τα παραδείγματα που παρέθεσε, μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι η διαφορά δεν αφορά μόνο στον χρονισμό, αλλά και στην πολιτική τοπολογία τους. Στους βραχυπρόθεσμους στόχους κατέταξε το επίμαχο έδαφος του αγώνα: τον κοινωνικό χώρο της εξέγερσης, τα πεδία της φυσικής σύγκρουσης, τα εδάφη της αυτοοργάνωσης, τις υποδομές και τους εκτελεστικούς μηχανισμούς του κράτους και του κεφάλαιου. Στους μακροπρόθεσμους στόχους κατέταξε τις μορφές του κοινωνικού μετασχηματισμού κατά την ανατροπή της εξουσίας, ή απλούστερα, την καταστροφή του κράτους. Κοιτώντας τους κατονομαζόμενους ως μεσοπρόθεσμους στόχους υπάρχει μια παραρμόρφωση του υποβάθρου. Ενώ στα κοντά και στα μακρινά αναγνωρίζεται ως υποκείμενο του μετασχηματισμού η μαχόμενη κοινότητα, ως ενδιάμεσο επίπεδο θεωρούνται οι αναπροσαρμογές που κάνει το κράτος, βρισκόμενο αντιμέτωπο με το κίνημα. Παρατηρώντας δηλαδή τις πραγματικές εμπειρίες αγώνα, σε πολλές από τις οποίες συμμετείχε, ο Γκρέμπερ σχημάτισε την πεποίθηση ότι οι νίκες σ’ έναν ρεφορμιστικό άξονα είναι ισχυρές, ενώ απουσιάζουν από τα πεδία της σύγκρουσης που επιδιώκουν να καταργήσουν την πολιτική, στρατιωτική και οικονομική κυριαρχία του καθεστώτος. Μιλώντας με την παραδοσιακή, την πιο απλουστευτική, αναρχική διάκριση μεταξύ κοινωνικής και πολιτικής ισχύος, τα συμπεράσματα του παραπάνω σχήματος ισοπεδώνουν την πρώτη κι επανεθρονίζουν τη δεύτερη, με την κατεστημένη μορφή της: κυριαρχία του κρατισμού. Οι διαπιστώσεις αυτού του σχήματος δεν είναι αληθείς.

Πράγματι τα κράτη και τα ιμπεριαλιστικά διευθυντήρια της αστικής οικονομίας κάνουν ελιγμούς, ενίοτε εγκαταλείπουν κάποια σχέδια, καίνε κάποια στελέχη τους, καταλήγουν σε πιο πλάγειους δρόμους… Βέβαια, τα παραδείγματα του Γκρέμπερ αφορούν σε περιόδους που η αστική τάξη μπορούσε να κάνει ελιγμούς. Το ΔΝΤ όχι μόνο «επιβίωσε» από το κίνημα αντιπαγκοσμιοποίησης, αλλά είχε και καθοριστική συμβολή στα προγράμματα οικονομικής λεηλασίας που ξεκίνησαν να εφαρμόζονται στην ελληνική επικράτεια από το 2009 και δεν θα σταματήσουν μέχρι να κάνουμε επανάσταση. Σήμερα, η κρίση υπερσυσσώρευσης δεν τους αφήνει καθόλου χώρο ελιγμού. Ή θα κόψουν δικά τους κεφάλια για να μοιράσουν ψίχουλα -κάτι που ποτέ δεν έκανε η αστική τάξη πριν βρεθεί στο χείλος της ανατροπής της- ή θα συνεχίσουν τη λαίλαπα της τρομοκρατίας. Και εύλογα κάνουν το δεύτερο. Ωστόσο, το πρόβλημα στην αναφερόμενη θεώρηση των τριών βαθών δεν είναι αυτό. Το πρόβλημα είναι ότι χάνει τη συνοχή των τριών τοπολογιών. Η αλήθεια είναι ότι αν η εξουσία έκανε μικρές υποχωρήσεις κι ελιγμούς, συνέβαινε λόγω του κόστους και του κινδύνου στο πεδίο της μάχης και στη μεγάλη κλίμακα, συναρτημένα. Η σφοδρότητα της φυσικής σύγκρουσης, όχι ως οικονομικό κόστος, αλλά ως εμπειρία, παράδειγμα, παρακαταθήκη μαχητικής οργάνωσης κι ως κίνδυνος για τη γενική στάθμη ελέγχου, είναι αυτή που αναγκάζει την εξουσία να κάνει ελιγμούς, αν έχει το περιθώριο. Η επικίνδυνη δυναμική της άμεσης σύγκρουσης είναι ριζικά συναρτημένη στον γενικό σκοπό, διότι όσο πιο συνολικές είναι οι ιδέες μιας αλλαγής, δημιουργούν μεγαλύτερο σθένος, επιμονή, αλληλεγγύη, συνοργάνωση, εφευρετικότητα κτλ. Η νίκη της Μαύρης Εξέγερσης δεν είναι η μείωση των κονδυλίων ορισμένων αστυνομιών, ούτε η εκλογή του Μπάϊντεν. Νίκη είναι η κοινωνική εμπειρία και δυναμική που δημιούργησε η μαχόμενη κοινότητα κι η εκ’νέου διερεύνηση μιας προοπτικής συνολικής ανατροπής της ταξικής τυραννίας. Όποια κι αν είναι τα «ενδιάμεσα» αποτελέσματα, οι εξελίξεις καθορίστηκαν από τους νεκρούς της εξέγερσης, τα πυρπολημένα τμήματα, τις λεηλατημένες ιδιοκτησίες, τις ριζοσπαστικές κοινότητες που γεννήθηκαν μέσα στα γεγονότα, την ταξική ισχύ που δημιουργήθηκε αιφνίδια και την ανεξέλεγκτη προοπτική της. Το ξεπάστρεμα ενός φασίστα, από τον σύντροφο Michael Forest Reinoehl, είχε τη δική του ιδιαίτερη συμβολή.

Σέβομαι τη συμμετοχή του σύντροφου Γκρέμπερ στους αγώνες και διόλου δεν θέλω να μειώσω την εκτίμηση που του αξίζει, αλλά οφείλω να πω ότι η λογική ενός κοινωνικού μετασχηματισμού που απαρτίζεται από ακολουθίες μικρών αλλαγών χωρίς ανατρεπτικές εξάρσεις, ανήκει στο ρεύμα της κρατιστικής αριστεράς που εσωτερίκευσε την ιστορική ήττα της, ενδίδοντας στην κυριαρχία της αστικής δημοκρατίας. Το ερώτημα, «μπορούμε ν’ αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς να πάρουμε την εξουσία;», ήταν η μοιρολατρική αντανάκλαση της πλήρους ενσωμάτωσης των κρατικομονοπωλιακών καθεστώτων, στον καπιταλιστικό ανταγωνισμό. Στο ίδιο κείμενο σημειώνεται ότι «οποιοσδήποτε αποτελεσματικός δρόμος για την επανάσταση θα εμπερικλύει ατέρμονες στιγμές αφομοίωσης, ατέρμονες νικηφόρες καμπάνιες, ατέρμονες μικρές εξεγερσιακές στιγμές ή στιγμές υποχώρησης και καλυμμένης αυτονομίας». Οι εξεγέρσεις μικρές, η αυτονομία στην εσωτερική εξορία και τα πάντα φευγαλέες στιγμές δίχως επαναστατικές κορυφώσεις. Μόνο οι καμπάνιες θα είναι νικηφόρες! Για τους αναρχικούς, η απάντηση ήταν σαφής από τότε που έγινε η πρώτη ρήξη με τη σοσιαλδημοκρατία: Είναι αναγκαίο κι εφικτό να καταστρέψουμε το κράτος. Η επανάσταση σίγουρα δεν είναι υπόθεση μιας νύχτας, αλλά είναι μια ιστορία ακατάπαυστων μαχών και ανατροπών. Το πλήθος που εισέβαλε στον περίβολο του Λευκού Οίκου, απέδειξε ότι οι επαναστατικές νύχτες ανήκουν στο παρόν και το μέλλον εμφανίζεται δυνατότερο από το παρελθόν τους. Θα έρθει η μέρα που θα καεί και ο Λευκός Οίκος και το Καπιτόλιο και το Πεντάγωνο.

Αν αναρωτιέσται τι προσφέρει σ’ ένα μήνυμα μνήμης για έναν δολοφονημένο αντιφασίστα αυτή η κριτική επί της ιδεολογίας, ανατρέξτε στην αρχή του αναλυτικού μηνύματός μου. Εκείνο το θεωρητικό πρόγραμμα που αρνείται την ανάγκη ανατροπής των θεσμών ετερονομίας, δεν αναγνωρίζει ως υφιστάμενη πραγματικότητα τον διαχρονικό ταξικό-πολιτικό πόλεμο και προτάσσει την αποφυγή του. Ξύνοντας την επιφάνεια αυτής της παθητικότητας, θα αναγνωρίσουμε ένα υπόστρωμα υποτίμησης της δύναμης της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης.

Δεν πρόκειται για μια ιδεολογική αντιπαράθεση αριστεράς και αναρχίας. Η διαφωνία είναι πιο θεμελιακή, αφορά γενικότερα στο επαναστατικό πρόταγμα και την πρακτική του. Από τη δεκαετία του ‘90, διάφορα κομμάτια της αριστεράς, μέσα στην κρίση της έκαναν στροφή προς ελευθεριακές θέσεις. Ήταν και κομμάτια μαχητικά, όπως το Ζαπατιστικό κίνημα και το Κουρδικό απελευθερωτικό˙ ήταν και κομμάτια σοσιαλδημοκρατικά. Η απωθέωση της αποσπασματικότητας παρήχθη από την τάση της συνθηκολόγησης. Ανάμεσα στος δυο πόλους, στην κομματική σοσιαλδημοκρατία και στον παραδοσιακό αναρχισμό, γεννήθηκαν ποικίλα κράματα, των οποίων οι διαφορές εκφράζουν τον ορίζοντα μέχρι τον οποίον βλέπει έκαστος τον εαυτό του.

Το δεύτερο σημείο του πολιτικού διαλόγου μέσα στο κίνημα των λεγόμενων ΗΠΑ, που θεωρώ αναγκαίο να τεθεί σε αυστηρή κριτική, είναι η παράδοση του σεχταρισμού, η δογματική προσκόλληση στην υποτιθέμενη αυτοτέλεια των ομάδων συγγένειας, που είναι ισχυρή μέσα στο αναρχικό κίνημα των λεγόμενων ΗΠΑ. Πριν αντιδράσουν κάποιοι, λέγοντας, «Άλλος ένας κλασικός φορμαλιστής...», να σημειώσω ότι μέσα σ’ ετούτο το κείμενο βρίσκεται ένας άνθρωπος που δεν χρειάστηκε να διαβάσει τους καταστασιακούς για να γίνει απαλλοτριωτής˙ είναι ο λόγος, η μαρτυρία κι η αγωνία ενός ληστή, ενός καταδιωκόμενου για τη συμμετοχή του στο αντάρτικο, ενός ανθρώπου που αντί να περιμένει τις εφήμερες ταραχές για να πάρει μια μυρωδιά αλλαγής, έκανε τον χαοτικό κομμουνισμό καθημερινότητά του κι αντί να περιμένει την «ωρίμανση του κινήματος» προκειμένου να δει την εφαρμογή του φεντεραλισμού, οργανώθηκε με ανθρώπους που είναι διαθέσιμοι να διακινδυνέψουν τα πάντα τώρα (ο μόνος ειλικρινής φεντεραλισμός). Την κοινωνική αποδόμηση, το θρυματισμένο προλεταριάτο, τον κόσμο της παρανομίας, τις διάχυτες αντιφάσεις και τον πλούτο τους, δεν τα βρήκα σε κοινωνιολογικές αναλύσεις -είναι ο κόσμος μου, ο κόσμος μας. Κανένα μοντέλο δεν γίνεται να επιβληθεί στη φυσική διαλεκτική της ταξικής πάλης. Είτε φορμαλιστικό, είτε αφορμαλιστικό, είτε γενικό, είτε περιορισμένο. Οπότε, να περπατήσουμε ανάποδα απ’ ότι συνηθίζεται: αντί να ψάχνουμε τα παραδείγματα που επιβεβαιώνουν τις άκαμπτες θεωρίες, να παρατηρήσουμε την πραγματικότητα και να κατανοήσουμε μέσα από τις αδυναμίες μας γιατί είναι αυτή που είναι.

Το κεφάλαιο, ήδη από την εποχή των εθνικισμών της Ευρώπης και μέχρι σήμερα, κατάφερε να διαλύσει το προλεταριάτο συνολικά (όχι μόνο ιδεολογικά) και να διασπείρει τους επιζώντες κατακόρυφα στην κλίμακα της απόσπασης υπεραξίας. Η αστική κοινωνία είναι μέχρι το μεδούλι κανιβαλική. Ότι κοινωνιολογικά ονομάζεται κοινωνία και άστοχα αναπαράγεται αυτή η έννοια από το κοινωνικό κίνημα, είναι α-κοινωνία, ολοκληρωτικός ανταγωνισμός και αποδόμηση. Οι θεωρίες της αποδόμησης ήταν η μοιρολατρική προσαρμογή της ακαδημαϊκής φιλοσοφίας και των πολιτικών επιστημών, στην εξέλιξη της ταξικής κυριαρχίας. Οι αναρχικοί, είχαμε βυθιστεί σ’ αυτή τη δυναμική πολύ νωρίτερα. Μετά τη διάσπαση και διάλυση της Α’ Διεθνούς, κυριάρχησε ο πολιτικός σεχταρισμός. Ο Ισπανικός αναρχισμός αποτέλεσε την εξαίρεση επειδή εκεί ρίζωσαν οι πολύ συγκεκριμένες φεντεραλιστικές πρωτοβουλίες του Μπακούνιν. Σήμερα, η ανθρωπότητα έχει γίνει εντελώς α-κοινωνική, έχοντας φτάσει στο βαθύτερο ιστορικό όριο κατακερματισμού της. Η ένοπλη σύγκρουση των δεκαετιών ‘70-’80 μέσα στο βορειοδυτικό κέντρο του παγκόσμιου καπιταλισμού (κεντρική ευρώπη και βόρεια λεγόμενη αμερική), σηματοδότησε την έναρξη της διαπάλης ανάμεσα στην ολοκληρωτική αστική αφομοίωση και την επαναστατική ανασυγκρότηση του κοινωνικού σώματος, ως κύριο πεδίο σύγκρουσης. Αν επιτρέπεται να το απεικονίσουμε σχηματικά, τώρα μπήκαμε στη μεθοριακή φάση αυτής της σύγκρουσης, όπου η κλασματοποίηση και αποκοινωνικοποίηση των πάντων, έχει φτάσει στα έσχατά της κι η αντίρροπη τάση ξεπροβάλει όλο και πιο εκρηκτικά.

Στην περίοδο που άρχισε να αποκαλύπτεται με την επιδημία του SARS-CoV-2, η εκδήλωση του κοινωνικού σώματος είναι αμιγώς αρνητική και προσδιορίζεται μόνο από τις ταξικές σχέσεις. Όλοι φαντάζονται ότι είναι ενδεχομένως νεκροί. Η ταξική βάση είναι προδιαγεγραμμένα νεκρή και τώρα αρχίζει να το φαντάζεται˙ τώρα, μαχόμενη, αποκτά επίγνωση του δεδομένου ότι την χειρίζονται ωμά κι ότι είναι διαλυμένη, αλλά η εξέγερσή της, ακόμα δεν μπορεί να είναι πραγματική δράση -είναι παράσταση κι αμοιβαία αναγνώριση, κοινωνούμενη συνείδηση, της κατάστασής της. Όλες οι εμπειρίες αυτοοργάνωσης των προηγούμενων δεκαετιών έχουν δώσει τη θέση τους στην πάλη για επιβίωση. Ότι ξέραμε αποδεικνύεται μη ικανοποιητικό. Η σεχταριστική και συχνά ελιτίστικη, αυτοοργάνωση των προηγούμενων δεκαετιών, δεν έχει ικανές δυνάμεις για να αντιληφθεί τον κόσμο ενιαία, πόσο μάλλον για να πάρει επαναστατικές πρωτοβουλίες συνένωσης των προλεταριακών θραυσμάτων. Οπότε, συμπιέζεται κι αυτή ραγδαία από την επέλαση της στρατιωτικής και οικονομικής τρομοκρατίας. Η αυτοοργάνωση αναδύεται με νέες μορφές, με συναίσθηση της απεριόριστης κοινότητας ενάντια στον ολοκληρωτισμό της αστικής κυριαρχίας.

Με την αυτοοργάνωσή τους, οι καταπιεζόμενες κοινότητες, οι μαχόμενες γυναίκες, οι μαχόμενοι ιθαγενείς, οι μαχόμενοι μη λευκοί των λεγόμενων ΗΠΑ, ξαναδημιουργούν τη χαμένη ανοιχτή κοινότητα. Είναι οι ίδιοι, εκείνοι που χτίζουν ένα οικουμενικό φεντεραλιστικό κίνημα κι όχι κάποια ηγεμονική πολιτική οργάνωση. Διότι αφότου ολοκληρώθηκαν η καπιταλιστική αποίκιση της Γης και η κλασματοποίηση των σχέσεων αποκλεισμού κι εκμετάλλευσης, καμία επιβιωτική και πολιτική αυτάρκεια δεν είναι εφικτή. Μέσα στην άγρια πάλη της ταξικής βάσης κυοφορείται το εκρηκτικό αρνητικό φαντασιακό -απόλυτα αντικρατικό- που θα αλλάξει τις ταξικές και πολιτικές συνθήκες. Ήδη υφαίνονται τα προπλάσματα ενός νέου πολιτικοκοινωνικού προσανατολισμού. Αναπόδραστα, το κοινωνικό σώμα θα αυτο-επαναπροσδιοριστεί εντελώς πολιτικά κι εντελώς αντικρατικά, παρότι θα χρειαστεί καιρός, πολλές αιματηρές μάχες, μέχρι το εξελισσόμενο επαναστατικό φαντασιακό να γίνει ικανό να παράξει μια νέα καθολικά κοινή γνώση, με δεδομένο ότι η παρούσα γνώση θα εξακολουθεί να μην είναι ικανή να επινοήσει το κατάλληλο φαντασιακό για τη συνολική αλλαγή κοσμοαντίληψης. Το πρόταγμα οργάνωσης σε ομάδες συγγένειας είναι ιστορικά νεκρό: δεν έχει πλέον να προσφέρει τίποτα ριζοσπαστικό στην άμεση πάλη. Τα μεγέθη της κοινής έκρηξης, των κοινών αναγκών και του συλλογικού φαντασιακού, δεν χωράνε σε καμία περιχαράκωση. Συγχρόνως για να επιβιώσουμε και για να απελευθερωθούμε, χρειάζεται να αποβάλουμε τον φατριασμό. Η πολιτική περιχαράκωση στη συγγένεια αποτελεί εχθρό της κοινότητας: ιστορικά, αυτή γέννησε τον πόλεμο, την πατριαρχία, το κράτος. Όλο και περισσότεροι σύντροφοι το καταλαβαίνουν αυτό, αλλά πρέπει το ρήγμα αντίληψης και πρακτικής να γίνει βαθύ: να εγκαταλείψουμε κάθε μεθοδολογία που πηγάζει από τον φόβο του διπλανού μας και μας εμποδίζει να συνοργανωθούμε δεσμευόμενοι στο πάθος των μέγιστων ανατροπών. Να ξεριζώσουμε από την καρδιά μας τη ματαιότητα.

Σε μια φάση όπου πασιφανώς η πορεία της ταξικής πάλης ξαναπιάνει επιταχύνσεις και τρέχει ταυτόχρονα σε όλο τον πλανήτη, αδιαμφισβήτητα είναι απαραίτητο να επιδιώξουμε τη βέλτιστη ευελιξία, την ικανότητα να είμαστε παντού, αλλά και συνεκτικοί˙ την ικανότητα να συγκεντρώνουμε τις δυνάμεις μας αστραπιαία, τόσο που να μπορούμε να εγκαθιστούμε ισχυρά προγεφυρώματα, αλλά και να μεταφέρουμε εγκαίρως τη ζωντανή παρουσία μας και υλικό σε νέες εστίες, σε χρόνους που δεν επιτρέπουν στον εχθρό να διαχειριστεί τη συνολική κίνηση. Αυτές οι συνθήκες ανταπόκρισης του αγώνα στις τρέχουσες ταξικές συνθήκες, απαιτούν αναβαθμισμένες οργανωτικές διεργασίες. Ακόμα δεν είμαστε ικανοί να δράσουμε πάνω στις ταξικές συνθήκες. Μα ούτε το σύστημα μπορεί να τις βελτιώσει. Η πολιτισμική κρίση είναι πιο βαθυά από ποτέ πριν, είναι οριακή. Έφτασε η ώρα να βγούμε από τα βολικά στεγανά. Τίποτα δεν θα μείνει ίδιο, ούτε οι οργανώσεις μας, ούτε η καθημερινότητά μας, ούτε οι τόποι μας και το έδαφος που πατάμε, θέλουμε, δεν θέλουμε. Νομίζω, είπα αρκετά. Να κλείσουμε τα δυο σχόλια με τα απολύτως συγκεκριμένα ριζοσπαστικά προτάγματα του Μπακούνιν και της Ντιέλο Τρούντα: Η ελευθερία έκαστου διευρύνει την ελευεθρία μου. Συλλογική ευθύνη, ενότητα στη δράση.

Ο ταξικός-πολιτικός πόλεμος θα ήταν μια απλή υπόθεση αν απέναντί μας είχαμε τον πύργο του βρικόλακα με τους μισθοφόρους του. Μάλλον ποτέ η κατάσταση δεν ήταν τόσο απλή, όπως εξήγησε ο Ετιέν Ντε Λα Μποεσί πριν πεντακόσια χρόνια. Ανάμεσα στο παλάτι και την εξέγερση παρεμβάλλονται ενδιάμεσα ταξικά στρώματα, που αποτελούν την πλειονότητα του πληθυσμού της χώρας μέχρι τη στιγμή της επικράτησης των επαναστατημένων επί του κράτους. Ποτέ δεν έγινε μια επανάσταση από μια απόλυτη αριθμητική πλειοψηφία. Αν ήταν έτσι, οι επαναστάσεις θα έβγαιναν από τις κάλπες. Από πολιτική σκοπιά, αλλά και από οικονομική, τα ενδιάμεσα στρώματα υπάρχουν για να λειτουργούν ως μαξιλαράκι ανάμεσα στους προλετάριους και το κράτος. Είναι ένα ιδιαίτερα ενεργητικό μαξιλαράκι. Απλώνει την εκμετάλλευση οπουδήποτε εμφανίζεται αδυναμία, άρα παντού, κατακόρυφα από πάνω προς τα κάτω και μεσολαβεί στη συγκεντρωτική ροή του πλούτου προς τα πάνω. Επιπλέον, αποτελεί το δόλωμα για την αυταπάτη της ταξικής ανέλιξης. Παράλληλα, στελεχώνει τους μιλιταριστικούς μηχανισμούς του κράτους και του κεφάλαιου κι ασκεί διάχυτη φασιστική τρομοκρατία. Χωρίς πολλά λόγια, χρειάζεται να περάσουμε από πάνω τους για να απελευθερώσουμε έδαφος και να τρυπίσουμε τον αγωγό που αντλεί δυνάμεις από κάτω προς τα πάνω. Αν και σαν αφηρημένη ιδέα, είναι απλή στην κατανόηση, ας κάνουμε μια νίξη στη διαλεκτική της.

Το προλεταριάτο, όπως ήδη το περιέγραψα, δεν αποτελεί μια συμπαγή ομαδοποίηση, αλλά μια κοινή κατάσταση εξαίρεσης και διάλυσης-αυτοδιάλυσης. Πρόκειται για μια πολεμική μεθόριο, όχι ένα εύτακτο σύνορο. Μεθόριος σ’ όλες τις κατευθύνσεις. Προς τα κάτω, μια άβυσσος πτώσης, προς την οποία οχυρωνόμαστε μόνο με την απεριόριστη αδερφοσύνη. Στο οριζόντιο επίπεδο, η χαοτική διεργασία της συνοργάνωσης, της ιστορικά παλινδρομούσσας προσπάθειας να γίνουμε επαναστατική τάξη. Προς τα πάνω, ο μοριακός πόλεμος με τον αστικό πολιτισμό. Η ειρήνη και ο πόλεμος στον κατακόρυφο άξονα της μεθορίου έχουν συνοχή: Για να διευρυνθεί προς τα κάτω ο τόπος ειρήνευσης, απαιτείται να οξυνθεί προς τα πάνω ο πόλεμος, σε βάρος της αστικής τάξης και του μαξιλαριού της˙ χρειάζεται όξυνση της επίθεσης σε όλες τις εξουσίες και τις κατοχές, σε όλες τις βαθμίδες τους, με σκοπό την απελευθέρωση χώρου και την απόσπαση υλικού. Αποτελεί απατηλή πεποίθηση η ιδέα ότι προσπερνώντας τον φασισμό των μεσαίων στρωμάτων ή συμμαχόντας με τα προοδευτικά τμήματά τους, θα καταφέρουμε να χτυπήσουμε τον πυρήνα της αστικής τάξης. Το ιστορικό μάθημα είναι καταιγιστικό. Η προδοσία της ισπανικής Δημοκρατίας, η Λαϊκή Ενότητα της Χιλής και και και. Μα κι ο αμερικάνικος «εμφύλιος», για τους Μαύρους και μέχρι σήμερα, η πρόσδεση στη ναυαρχίδα των φιλελεύθερων.

Η οικονομία δυνάμεων έχει τη σημασία της. Όσο πιο ψηλά χτυπάς, τόσο μεγαλύτερο το κλάσμα αποτελέσματος και κόστους. Διατρύοντας βαθμίδες ταξικού ελέγχου, αναβαθμίζεται η ποιότητα των συνεπειών. Γι’αυτό, το αντάρτικο αποτελεί πολλαπλασιαστή δύναμης για το κίνημα. Να πάρουμε το κεφάλι του βασιλιά, είναι μια πράξη οικονομίας στην προλεταριακή πάλη. Πολλοί έχουν πέσει και θα χρειαστεί να πέσουν πολλοί ακόμα από εμάς, σε παράπλευρες, αλλά αναπόφευκτες μάχες. Ωστόσο, είναι αναγκαίο να μην χάνουμε τον καταλυτικό σκοπό. Άρα, ακριβώς επειδή δεν γίνεται να αποφύγουμε τη σύγκρουση με το μαξιλαράκι και τα ξυράφια του, έχει νόημα μια αντίληψη διάβρωσης της συντηρητικής αντίδρασης ή και μεταστροφής της προς τα πάνω. Να είμαστε όμως ειλικρινείς με τον εαυτό μας και σαφείς. Εκείνο το κοινωνικό σώμα που έχει ισχύ, δηλαδή εκείνο που έχει στρατιωτική δύναμη, που μπορεί να κινείται ελεύθερα στο έδαφος και να απαγορεύει την κίνηση του εχθρού, που ελέγχει οικονομικές ροές, που έχει τη μεγαλύτερη αυτονομία και κυρίως, εκείνο που έχει κοινωνική δυναμική, μπορεί να επιβάλει σ’ έναν εχθρό να αναθεωρήσει πρακτικές, πεποιθήσεις και ήθη. Όταν απουσιάζει εκείνο το φαντασιακό που μπορεί και δημιουργεί τέτοια ισχύ, δεν μπορούμε να εμπνεύσουμε κανέναν να συμμετάσχει στο παράδειγμά μας. Ορθώς, επιχειρούμε να σπείρουμε παντού τον κοινοτισμό ενάντια στον ατομικισμό, θέτουμε σε εφαρμογή πρακτικές αντιπροτάσεις ενάντια στην αστική οικονομία, δημιουργούμε χώρο υποδοχής χωρίς αυστηρά ταξικά κριτήρια. Η επαναστατική ηθική ξεκινάει από την παραδοχή ότι είμαστε όλοι αδύναμοι, αλλοτριωμένοι, ασυνείδητοι (να είστε επιφυλακτικοί απέναντι στις καθαρές συνειδήσεις) και δεν είμαστε καλύτεροι από τους καταπιεστές. Η κοινωνική επανάσταση είναι ήδη ριζωμένη σε κάθε εγχείρημα δημιουργίας δυναμικού χώρου συλλογικής απελευθέρωσης. Αλλά κανείς δεν πείθεται αν δεν είμαστε αποφασισμένοι να αποτινάξουμε την κατεστημένη καταπίεση, με όλες τις δυνάμεις μας, με κάθε κόστος. Τα προοδευτικά και τα παρηκμασμένα μεσαία στρώματα εγκολπώνονται στον κόσμο της απελευθέρωσης, μόνο όταν οι μαχόμενοι προλετάριοι είναι έτοιμοι να περάσουν πάνω από κάθε εμπόδιο προκειμένου να καταστρέψουν την ολιγαρχική πυραμίδα. Τότε, το βέλος του φόβου αλλάζει κατεύθυνση. Εκείνοι που αντέχουν στον πόλεμο, φτιάχνουν τα κλειδιά της ειρήνης.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το συμβάν στην έπαυλη του δικηγόρου Mark McCloskey στο St Luis, ο οποίος βγήκε στον κήπο μ’ ένα τουφέκι για να διώξει τους διαδηλωτές. Μετά το συμβάν δήλωσε 6 στο Fox News ότι δεν είναι ρατσιστής, ότι υπερασπίζεται αδύναμους ανθρώπους, ότι έχει το δικαίωμα να υπερασπίζεται την ιδιοκτησία του κι έχει την αλληλεγγύη των μαύρων πελατών του. Ίσως να πιστεύει όλα αυτά που είπε. Ο αστός, όπως ο κύριος Mark, δεν είναι απαραίτητο να έχει μια πολύ «κακή ηθική» ή μια πολύ «κακή ιδεολογία». Έχει πάντως μια πολύ καλή έπαυλη, η οποία τράβηξε το ενδιαφέρον των ανθρώπων που δεν έχουν επαύλεις, σίγουρα έχει πολύ καλούς λογαριασμούς σε τράπεζες και υπηρέτες για να φροντίζουν την έπαυλη και τα γούστα του κι όλα αυτά τα έχει συμμετέχοντας στο εκμεταλλευτικό και ρατσιστικό ποινικό σύστημα των λεγόμενων ΗΠΑ. Το σημαντικότερο είναι ότι έχει πολύ μικρό μυαλό. Δεν μπορούσε να φανταστεί τι θα συνέβαινε αν είχε μπροστά του ένα πράγματι οπλισμένο πλήθος. Είναι πολύ χαζός για να τον μισήσουμε (παρότι δεν θα του κάνει κακό), αλλά είναι απαραίτητο να του πάρουμε το τουφέκι. Κι ίσως ο απλούστερος τρόπος να είναι κόβοντάς του το ηλεκτρικό, το νερό και τη δυνατότητα να κάνουν εξόδους στη γειτονιά του, αυτός και οι μπάτσοι του, για μερικές μέρες. Η αναφορά στο τουφέκι του John Wayne McCloskey είναι μεταφορική, εφόσον δεν θα τους λείψει ένα τουφέκι κι είμαι σίγουρος ότι μπορείτε να βρείτε περισσότερα τουφέκια με απλούστερους τρόπους. Η πρόταση αφορά μια ευρύτερη κλίμακα σύγκρουσης με την αστική τάξη.

Μ’ ετούτες τις παρατηρήσεις, επανέρχεται το πολιτειακό ζήτημα. Για να αντιστραφεί ο συσχετισμός ισχύος ανάμεσα στο προλεταριάτο και τα μεσαία στρώματα, ώστε τα δεύτερα να σκορπίσουν, αφήνοντας τον δρόμο ανοιχτό στην αντεπίθεση για την καταστροφή του κράτους και κομμάτια τους να μεταμορφωθούν μέσα στο κοινωνικό κίνημα, αποτελεί προϋπόθεση να ανοίξει απεριόριστα ο δικός μας άμεσος ορίζοντας, προκαλώντας την οριστική σκοτοδείνη για τον ήδη σκοτεινιασμένο ορίζοντα της αστικής τάξης. Κι ορίζοντας στην ταξική πάλη σημαίνει πολιτική προοπτική και δυναμική. Έχουμε ανάγκη τις δικές μας συνολικές αντιπροτάσεις ενάντια στην αστική δημοκρατία, την άμεση μαχητική εδαφικοποίηση ενός νέου φεντεραλισμού, προκειμένου να φτάσουμε μακρυά. Ειδάλλως, θα χαθούμε για άλλη μια φορά αγκιστρωμένοι στην ύπουλη αντίδραση του μαξιλαριού, λόγω της θραυσματοποίησής μας.

Ο φεντεραλισμός δεν είχε ποτέ εθνικά όρια. Η Α’ Διεθνής ήταν διεθνής! Η αλληλεγγύη με τη Μαύρη Επανάσταση δεν αφορά αποκλειστικά μια μοναδική κρατική γεωγραφία. Η Αφρική ταΐζει όλη την ανθρωπότητα με πρώτες ύλες κι η Γη της αρρωσταίνει. Τα παιδιά της πεθαίνουν κατά χιλιάδες κάθε μέρα, από ασητία και αρρώστιες, γίνονται πειραματόζωα για τα βιολογικά όπλα του κεφάλαιου και τις στρατηγικές υγειονομικής εκμετάλλευσης, ελέγχου κι εξόντωσης. Οι ιμπεριαλιστικές μηχανές του πολέμου, από την εποχή της αποικειοκρατίας, δεν σταμάτησαν ποτέ να σφαγιάζουν τη Μαύρη ήπειρο. Κανένα πολιτικό πρόγραμμα δεν μπορεί να αναγνωριστεί ως επαναστατικό, αν δεν αναλαμβάνει άμεσα την πρωτοβουλία να επιτεθεί στην ιμπεριαλιστική στρατοκρατία˙ αν δεν αναλαμβάνει το ισότιμο μερίδιο συλλογικής ευθύνης για τη συγκρότηση του διεθνούς επαναστατικού αντάρτικου που θα μεταφέρει τις αντιστάσεις της ιθαγενικής λεγόμενης αμερικής, της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής, πίσω από τα σύνορα του καπιταλιστικού κέντρου και θα φτάσει μέχρι τα ορυχεία της Lonmin στη Μαρικάνα7, στο νότιο άκρο της ηπείρου.

Η Μαύρη Εξέγερση δεν θα είχε δημιουργήσει τα ρήγματα που δημιούργησε, δεν θα ήταν ένα παρατηρήσιμο συμβάν, αν δεν πρωτοστατούσαν οι Μαύροι προλετάριοι. Αλλά οι οργανωμένοι αντικρατιστές-αντικαπιταλιστές, πρέπει να αναστοχαστούν περί της ύπαρξής τους, αν αντί να βρίσκονται σε ετοιμότητα για να προστρέξουν στην πρώτη γραμμή της μάχης, να την ενισχύσουν και να συμβάλουν στη οργανωτική αναβάθμισή της, αρκούνται να απολογούνται στο καθεστώς δηλώνοντας αθώοι απέναντι στη μομφή για καθοδήγηση της εξέγερσης.

Περάσαμε την πύλη μιας περιόδου δοκιμασίας αντοχών. Σε ελάχιστο χρόνο, ήδη κερδίζουμε τη μάχη του ηθικού. Με φόρο αίματος. Θα επιβιώσουν, εκείνος ο πολιτισμός κι εκείνες οι κοινότητες που θα μπορέσουν να οργανώσουν το μέλλον συλλογικά, με όλες τις αδυναμίες του κόσμου. Δεν υπάρχει πίσω δρόμος.

Μάλλον είναι ασυνήθιστο να γράφονται τόσα πολλά λόγια, πολιτική θεωρία κι όχι αφήγηση μνήμης, για ένα μήνυμα τιμής σε έναν μάρτυρα της επανάστασης. Δεν έγραψα ούτε μια λέξη δίχως να έχω στο νου μου τον σύντροφο Michael Forest Reinoehl. Ετούτο το κείμενο δεν αποτελεί πράξη εκδίκησης. Ακόμα, δεν εκπλήρωσα ούτε στο ελάχιστο το χρέος μου. Μόνο το προσδιόρισα. Η εκδίκησή μας θα φτάσει μέχρι το τέρμα.

Τιμή κι εκδίκηση για τον αντιφασίστα μάρτυρα Michael Forest Reinoehl

Τική κι εκδίκηση για τον αντιφασίστα μάρτυρα Anthony Humber

Τιμή κι εκδίκηση για όλους τους μάρτυρες της Μαύρης Εξέγερσης

Τιμή κι εκδίκηση για τον αντιφασίστα μάρτυρα Willem Van Spronsen

« ...Δεν στέκομαι άπραγος. Δεν θα έπρεπε να πω τίποτα περισσότερο από αυτό. Άφησα στην άκρη τη σπασμένη καρδιά μου και θεραπεύομαι με τον μόνο τρόπο που ξέρω... με το να είμαι χρήσιμος»

ΕΚΔΙΚΗΣΗ για τους αιώνες σκλαβιάς, για τις γενιές που δεν πρόλαβαν να λυτρωθούν, για να μπορεί ν’ ανασάνει η ζωή που έρχεται

Ένας χαιρετισμός για την κόρη και συντρόφισσα του μάρτυρα Michael Forest Reinoehl: Κοιτώντας τις φωτογραφίες σας από τις διαδηλώσεις, που δημοσίευσαν οι απολυμαντές του κρατικού φόνου, ο νους μου πήγε αμέσως στην κόρη μου. Ίσως κάνω λάθος, συνήθως βλέπουμε στις ιστορίες των άλλων τα δικά μας όνειρα, συναισθανόμενος ότι ο Michael είχε ολοκληρώσει μια πορεία ζωής όταν σε είχε δίπλα του στον δρόμο. Γνωρίζοντας ότι αφήνει έναν άνθρωπο έτοιμο να συνεχίσει, ήταν πλέον ελεύθερος να δώσει τη μάχη που δεν έχει επιστροφή. Ίσως να ήταν πάντα έτοιμος. Σίγουρα εσύ ξέρεις. Φαντάζομαι ότι καμία κουβέντα δεν είναι αρκετή για να σου φέρει ανακούφιση. Έτσι κι αλλιώς, στον δικό μας κόσμο, κάθε παρουσία που καίγεται μέσα στον χρόνο, αφήνει ένα άγγιγμα αστείρευτα πυκνό, τόσο που ξεχειλίζει όλη τη Γη. Ο Michael είναι παντού.

Δημήτρης Χατζηβασιλειάδης

Παραπομπές και διευκρινήσεις:
1. Habeas Corpus: Ο θεμελιακότερος κανόνας του κρατικού δικαίου, η υποχρέωση του κρατικού οργάνου να προσαγάγει τον κρατούμενο σε μια δικαστική αρχή. Ήταν η πρώτη θεσπισμένη υποχρέωση που περιόρισε την εκτελεστική εξουσία κατά τη σύγχρονη ιστορία.
2. “Solidarity to G.Abdala: October '16, attack to the french embassy of athens, from The Organisation of Revolutionary Self-defense” - “Statement of deed from The Organisation of Revolutionary Self-defense towards a new international revolutionary movement” https://athens.indymedia.org/post/1579563/
Lets smash the terrorism of states and bosses” https://athens.indymedia.org/post/1592926/
3. https://anfenglish.com/kurdistan/karayilan-15-august-1984-marks-a-new-page-on-kurdish-history-45967
4. Capitol Hill Autonomous Zone / Capitol Hill Organising Protest
5. https://crimethinc.com/2020/09/03/the-shock-of-victory-an-essay-by-david-graeber-and-a-eulogy-for-him
6. https://www.youtube.com/watch?v=CiIZTVuSUiY
7. Στις 16 Αυγούστου 2012, η νοτιοαφρικανική αστυνομία, με εντολή της κυβέρνησης του Εθνικού Αφρικανικού Κονγκρέσου, δολοφόνησε τριανταέξι απεργούς μεταλλορύχους.
*. Πολιτική ενημέρωση και ανάλυση του συντρόφου, αναφορικά στη φυγή του https://athens.indymedia.org/post/1606087/

Αρχεία:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License