Πανό και κείμενο αλληλεγγύης για το σύντροφο Ερρόλ - Banners and text in solidarity with comrade Errol


post image

[for ENG scroll down]

Ο σύντροφός μας Ερρόλ προσήχθησε στο ΑΤ στις 6 Δεκέμβρη την ημέρα μνήμης και αγώνα για τον Αλέξη Γρηγορόπουλου στην περιοχή των Εξαρχείων. Η προσαγωγή του, μαζί με άλλες 134 εκείνη τη μέρα, μετατράπηκε σε σύλληψη με την κατηγορία διασποράς Covid. Ενώ όλες οι υπόλοιπες συλληφθείσες και συλληφθέντες αφέθηκαν εν τέλει μέχρι και τις πρωινές ώρες της επόμενης μέρας, αυτός παρέμεινε στη ΓΑΔΑ όπου του ανακοινώθηκε ότι θα μεταφερόταν στην Πέτρου Ράλλη για απέλαση. Εκεί τον βάλανε μόνο του σε κελί απομόνωσης με το πρόσχημα του Covid19. Στις 9 Δεκέμβρη έλαβε χώρα μια συγκέντρωση αλληλεγγύης για τον Ερρόλ έξω από την Πέτρου Ράλλη που απαιτούσε το κλείσιμο όλων των κέντρων κράτησης. Την επόμενη μέρα ο σύντροφός μας μεταφέρθηκε στο καμπ της Αμυδγαλέζας (πρώην στρατόπεδο) όπου παραμένει σε απομόνωση. Το κράτος εξέδωσε μια 7-ετή εντολή απέλασης για το σύντροφό μας με αιτιολογήσεις που περιλαμβάνουν από υποτιθέμενο«κίνδυνοστην κρατική υγεία» λόγω της διασποράς Covid (πράγμα που δεν έχει επιβεβαιωθεί) μέχρι και πλημμεληματικές δικαστικές αποφάσεις οι οποίες εκκρεμούν (δεν έχει καταδικαστεί γι' αυτές ακόμα).

Τίποτα από αυτά δε μας φαίνεται νέο. Τα κράτη πάντα παίζουν με ξενοφοβικές και εθνικιστικές ρητορικές για να δικαιολογήσουν την κράτηση, τον εκτοπισμό και τον αποκλεισμό ξένων που ορθώνουν λόγο ενάντιάς τους, διαμαρτύρονται ή δε σκύβουν το κεφάλι. Αυτό που αποδεικνύει την καθολικότητα των καταπιεστικών καθεστώτων και την ανάγκη για αλληλεγγύη είναι ακριβώς αυτό, το να επιλέγεις ελεύθερα, ή να αναγκάζεσαι, να αντισταθείς και να αγωνιστείς σε ένα διαφορετικό μέρος από αυτό που γεννήθηκες. Οι αγωνιστές από το εξωτερικό, όμως, ανάλογα με την εθνικότητά τους, κατέχουν προφανώς ακόμα διαφορετικά προνόμια και αντιμετωπίζουν διαφορετικές διαδικασίες, καταλήγουν σε διαφορετικές φυλακές και δέχονται διαφορετική στήριξη.

Χιλιάδες κόσμος απελαύνονται κάθε χρόνο από ευρωπαϊκές χώρες – ο περισσότερος σε χώρες της Ασίας και της Αφρικής. Σε πολλές περιπτώσεις οι απελάσεις στέλνουν κόσμο σε σίγουρη δίωξη, αν όχι θάνατο. Η πλειοψηφία αυτών των περιπτώσεων δε δημοσιοποιείται και δέχεται λίγη προσοχή, αλληλεγγύη ή συμπόνια.

Απέλαση δεν είναι μόνο η πράξη της απώθησης καθαυτή, είναι η διαδικασία στοχοποίησης και απόφασης ποιου αξίζει να υπάρχει μέσα από τα σύνορα που τόσο ξεκάθαρα εκφράζουν την απολυταρχική, ελεγκτική, ελιτιστική και καταπιεστική φύση όλων των κρατών. Νόμιμες αλλά και παράνομες απελάσεις (συμπεριλαμβανομένου επαναπροωθήσεων στα σύνορα καθώς και εκείνων που συλλαμβάνονται στην Ελλάδα και τους γυρνάνε πίσω χωρίς νομικές διαδικασίες) δεν είναι απλά εξατομικευμένες επιθέσεις. Χωρίζουν οικογένειες, σπίτια και κοινότητες, αφήνοντας άτομα μόνα να θρηνούν την απώλεια των αγαπημένων, φίλων, συναδέρφων και συντρόφων τους. Οι απελάσεις εξαπλώνονται επίσης και στην κοινότητα του απελαμμένου ατόμου αφήνοντας στα άτομα μια αίσθηση ανασφάλειας, καθώς γνωρίζουν πως η ίδια βία της σύλληψης, κράτησης και αναγκαστικής εξόδου από τη χώρα του απελαμμένου μπορούν κάλλιστα να ισχύσουν και γι’ αυτά.

Χρειάστηκε ένας Ευρωπαίος, ένας αναρχικός, ένας κοντινός σύντροφος και φίλος που κινδυνεύει να απελαθεί για πολλά από εμάς να θυμηθούμε και να αναγνωρίσουμε τους τρόμους μιας απέλασης. Χρειάστηκε να υπάρξει κάποιος σαν τον Ερρόλ για να ξεκινήσει μια μεγάλη κινητοποίηση ενάντιας στη συγκεκριμένη μορφή εκτεταμένης κρατικής βίας και καταπίεσης, τους δύο πυλώνες που το κράτος χρησιμοποιεί για να διαμορφώσει έναν εθνικιστικό, ρατσιστικό και βίαιο έλεγχο της κοινωνίας. Απελάσεις, συλλήψεις και φυλακίσεις είναι μερικές από τις πιο εξουσιαστικές εκφάνσεις κρατικής κυριαρχίας πάνω στα σώματα που θεωρούνται ανεπιθύμητα, ή μία απειλή. Αυτά είναι εργαλεία που ποινικοποιούν και επιτίθενται σε άτομα για τη μη-συμμόρφωσή τους σε κοινωνικές νόρμες ή γιατί δεν είναι υπάκουοι πολίτες. Δουλεύουν σα μια καλολαδωμένη μηχανή που υπηρετεί το διττό σκοπό του ελέγχου και του εκφοβισμού του πληθυσμού.

Πρόσφατα το κράτος άρπαξε την ευκαιρία να οπλιστεί με ένα νέο όπλο για να επεκτείνει τον έλεγχό του και να καλύψει τις αυθαιρεσίες της εξουσίας του: το φόβο του ιού. Με τη βοήθεια των ΜΜΕ και τον καθημερινό ρατσισμό που καλπάζει στην κοινωνία μας, μετέτρεψε γρήγορα τους «μετανάστες» στο κύριο αποδιοπομπαίο τράγο της πανδημίας. Άτομα του ριζοσπαστικού πολιτικού χώρου επίσης λάβανε το μερίδιο κοινωνικής κατακραυγής τους γιατί τολμήσανε να συνεχίσουν να βγαίνουν στους δρόμους. Τέτοιου είδους κρατικά-χορηγημένος πολιτικός λόγος έδωσε την τέλεια κοινωνική κάλυψη για την επιβολή αυστηρών lockdowns στα καμπς, μαζικών ελέγχων ταυτοτήτων καθώς και την γρήγορη κλιμάκωσή τους σε προσαγωγές και συλλήψεις, την οξεία χρήση και κατάχρηση της απομόνωσης φυλακισμένων, την περαιτέρω ποινικοποίηση της αλληλεγγύης και τη στοχευμένη αστυνόμευση πολυπολιτισμικών γειτονιών όπως η Βικτώρια.

Ο σύντροφός μας είναι το πρώτο άτομο στην Ελλάδα του οποίου η απέλαση επίσημα αιτιολογείται εν μέρει με τον Covid19. Αυτό τονίζει το μέγεθος της καταστολής του Covid19 στο όνομα της κρατικής υγείας, μια βιο- και νεκρο-πολιτική του κράτους που δικαιολογεί την εξουσία του, στενεύοντας έτσι τον κλοιό γύρω από αυτούς που θέλει να αποβάλλει και μεταφέροντας στρατιωτικοποιημένες ζώνες και σκηνές από πόλεμο σε όλες τις μεγάλες πόλεις. Στην άλλη όψη του νομίσματος, το κράτος δεν ενδιαφέρεται για το συνωστισμό ατόμων σε πολύ ανθυγιεινές συνθήκες σε καμπς, φυλακές ακόμα και αστυνομικά τμήματα – όπως ήδη γίνεται τόσο συχνά τις τελευταίες εβδομάδες.

Η Αμυγδαλέζα, μαζί με όλες τις υπόλοιπες φυλακές και κέντρα κράτησης, είναι μια συμβολική τοποθεσία όπου λαμβάνουν χώρα αυτά τα κρατικά εγκλήματα, η άσχημη πλευρά ενός διοικητικού μηχανισμού που βασίζεται σε ανούσιο έλεγχο, φυλάκιση, αποπνικτική απομόνωση και βία. Το κράτος φυλακίζει συγκεκριμένα άτομα για να παραδειγματίσει την υπόλοιπη κοινωνία, να τα εκφοβίσει από το δημόσιο χώρο και να τα τιμωρήσει για την αντίστασή τους και τη δυνατή θέλησή της για αξιοπρέπεια.

Όλοι οι κρατούμενοι στην Αμυγδαλέζα είναι πολιτικοί κρατούμενοι, των οποίων τα υποτιθέμενα εγκλήματα δεν έχουν καμία σχέση με τον ποινικό κώδικα· αλλά σχετίζονται με την άρνηση στην αορατοποίηση που οι αρχές θέλουν να τους επιβάλλουν. Στη γειτονιά μας, το όνομα της Αμυγδαλέζας είναι υπερβολικά γνωστό, είναι ένα όνομα και ένα μέρος που στοιχειώνει όνειρα, αναζωπυρώνει τραύματα και ίπταται πάνω από τη μοίρα πολλών.

Δε ξεχνάμε ποτέ την αντίσταση και τον αγώνα των ανθρώπων στην πλατεία Βικτώριας, που απαίτησαν στέγαση και ελεύθερη μετακίνηση τότε τον Ιούνιο. Δε ξεχνάμε πως αυτοί οι άνθρωποι, οι γείτονές μας, στάλθηκαν στην Αμυγδαλέζα όταν απαίτησαν ελευθερία, και τους ειπώθηκε πως οι αιτήσεις ασύλου τους θα πάγωναν ή θα ακυρώνονταν άμα δε συμμορφώνονταν – τους ειπώθηκε πως ή θα αποδέχονταν την κράτησή τους ή θα ανέμεναν την απέλασή τους. Δε συγχωρούμε ποτέ την καταστολή του κράτους, τη βαναυσότητα των μπάτσων, και τη βία που υποκινήθηκε από το ανοιχτό κάλεσμα κάποιων κατοίκων ενάντιας στη «γκετοποίηση» της Βικτώριας. Δεν θα εγκαταλείψουμε ποτέ τον κόσμο κρυμμένο μέσα στα κελιά του κράτους. Αρνούμαστε να μείνουμε ήσυχα ενώπιον της απολυταρχικής καταστολής και του κρατικού ελέγχου.

 

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ. ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΕΡΙΑ ΜΑΣ

ΟΥΤΕ ΣΥΝΟΡΑ, ΟΥΤΕ ΚΡΑΤΗ, ΟΥΤΕ ΑΠΕΛΑΣΕΙΣ

ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΦΥΛΑΚΕΣ, ΚΑΜΠ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΛΙΑ

 

Viktoria Solidarity

 

[ENG]

Οur comrade Errol was apprehended on the 6th of December on the day of remembrance and struggle for Alexis Grigoropoulos in the area of Exarchia. His apprehension, together with another 134 that day, was turned into an arrest on the charge of spreading covid. Whilst all other arrestees were eventually released in the early hours of the next day, he remained in GADA (Athen’s main police headquarters) where it was announced to him that he would be transferred to Petrou Ralli (Athens’ central detention center) in order to be deported. There he was separated from his cellmates and put in isolation under the pretext of Covid19. On the 9th of December a gathering outside Petrou Ralli was held to show solidarity to Errol and demand the closure of all detention centres. The next day the comrade was moved to Amygdaleza (ex-military camp/detention center) and remains kept in isolation. The state issued a 7-year expulsion order for our comrade with justifications ranging from alleged "danger to public health" due to spreading covid (even though this hasn’t be proved) and pending court cases (for which he has not been prosecuted yet).

Nothing new under the sun. States always play with xenophobic and nationalistic rhetorics to detaining, pushing out and excludingforeigners who speak up, voice their protest or don’t bow their heads. Choosing, or being forced by fate, to resist and struggle in a different place than the one you were born in is precisely what testifies to the universality of oppressive regimes and of the necessity for solidarity. That said, foreign strugglers, depending on their nationality,still obviously hold different privileges and face different procedures, end up in different prisons and receive different support.

Thousands of people are deported every year from European countries - mostly from Asian and African countries. In many cases, deportations send peopleto certain persecution, if not death. The majority of such cases go unreported and receive little attention, solidarity or compassion.

Deportation is not only the act of expulsion itself, it’s the process of targeting and deciding who is worthy of existing within borders that so clearly embody the authoritarian, controlling, elitist and oppressive nature of all states. Both legal and illegal deportations (including pushbacks at borders and those who are captured within Greece and returned without legal processes) are more than individualised attacks. They breakdown families, households and communities, leaving them alone to grieve the loss of their loved ones, friends, colleagues and comrades. Deportations also have a ripple effect through the deportee’s community, leaving people with a feeling of insecurity, knowing that the same violence of capture, detention and forced removal may well be enacted on them.

It took having a European, an anarchist, a close comrade and friend at risk of deportation for many of us to remember and acknowledge the horrors of deportation. It took having someone like Errol for a large mobilisation against this particular form of pervasive state violence and oppression to start, twopillarsthat the state uses to exert nationalistic, racist and violent control. Deportations, arrests and jails are some of the most powerful expressions of state sovereignty over the bodies deemed to be unwanted or a threat. They are tools of control outrightly biased thatcriminaliseand attackpeople for not fitting social norms or not being docile citizens. They work as a well-oiled machine that serves the double purpose of control and terror over the population.

Recently, the state has seized the opportunity to equip itself with a new toolto expand its control and cover up abuses of power: the fear of the virus. With the help of the media and the daily racism that is rampant in our society, it has quickly turned "migrants" into the main scapegoat of the pandemic. Radical political activists have also received their share of public shaming for daring to keep going to the streets. Such a type of state-sponsored political speechhas given the perfect social cover for the enforcement of strict lockdowns on camps, mass id-checks and their rapid escalation to arrests and detentions, the acute use and abuse of prisoners’ isolation, the further criminalisation of solidarity and the targeted policing of multicultural neighbourhoods like Viktoria.

Our comrade is the first person in Greece whose deportation order is being officially justified partly on the basis of Covid19. This emphasises the magnitude of the Covid19 repression in the name of national health; a bio- and necro-politics of power of the state that justifies its authority, tightening its grip around the ones it wants to expel and bringing militarised areas and war-like scenes to all major cities. On the other side of the coin, the state does not care about piling up people in highly unhygienic conditions in camps, in prisons and even police stations - as has happened much too often over the last few weeks.

Amygdaleza, along with all other prisons and detention centres, is a symbolic location in which these crimes have been carried out by the state; the ugly face of an administrative mechanism that relies on arbitrary control, imprisonment, insufferable isolation and violence. The state imprisons certain people to make an example for the rest of the society, to scare them out of the public space and punish them for their resistance and strong will for dignity.

All Amygdaleza detainees are political prisoners, whose alleged crimes have nothing to do with the penal code and everything to do with refusing the invisibility the authorities want to impose on them. In our neighbourhood, the name of Amygdaleza is only too familiar; it is a name and a place that haunts dreams, revives scars and hovers over the fate of many.

We will never forgetthe resistance and struggle of the people on Viktoria square, demanding housing and freedom of movement back in June.We will not forget that these people, our neighbors, were sent to Amygdaleza when they demanded freedom, and were told that their asylum cases could be halted or revoked if they didn't comply-- they were told to accept detention or expect deportation.We will never forgive the repression of the state, the brutality of the police, and the violence incited by the open call of some residents against the "ghettoisation" of Viktoria. We will never abandon the people hidden away in the cells of the state. We refuse to stay silent in the face of totalitarian repression and state control.

 

HANDS OFF OUR BODIES, STRUGGLES AND FREEDOM

NO BORDERS, NO NATIONS, NO DEPORTATIONS

FIRE TO PRISONS, CAMPS AND ALL CAGES

 

Viktoria Solidarity

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License