Ο Errol είναι σύντροφός μας. Ο Errol συνελήφθη στις 6 Δεκέμβρη, διαδηλώνοντας ενάντια στην κρατική διαχείριση των ζώων μας -εν μέσω πανδημίας- και παίρνοντας μέρος στις συγκεντρώσεις μνήμης στην Αθήνα για την κρατική δολοφονία του μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Αυτός και πάνω από 100 αγωνιστές/ριες προσάγονται και μεταφέρονται στη ΓΑΔΑ, όπου σε δεύτερο χρόνο επιβαρύνονται με την κατηγορία της «διασποράς του ιού». Το ίδιο βράδυ αφήνονται ελεύθεροι όλοι, εκτός από τον Errol, ο οποίος βρέθηκε για δεύτερη φορά σε καθεστώς διοικητικής κράτησης, μέχρι να απελαθεί από τις ελληνικές αρχές. Η παράνομη απέλασή του το πρωί του Σαββάτου 19/12, έγινε χωρίς καμία προειδοποίηση του ίδιου ή του δικηγόρου του. Ξημερώματα, άνδρες της αστυνομίας εισβάλλουν στο κελί του λέγοντάς του ψέματα, καθώς του ανακοίνωσαν πως τον μεταφέρουν σε νοσοκομείο για τεστ covid. Εν τέλει τον μεταφέρουν απευθείας στο αεροδρόμιο, όπου του πέρασαν χειροπέδες στα χέρια και τα πόδια, οι οποίες δεν βγήκαν ούτε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Η απέλασή του έγινε μέσω επιβατικής πτήσης της Aegean, και μέχρι να φτάσει στη Γαλλία δεν είχε ενημερωθεί ούτε δικηγόρος, ούτε κάποιο άλλο κοντινό πρόσωπο.

Ο Errol είναι σύντροφός μας. Ένας σύντροφος με γαλλική υπηκοότητα που τα τελευταία 9 χρόνια έχει επιλέξει να βρίσκεται εντός της ελληνικής επικράτειας και να αγωνίζεται στο πλευρό των καταπιεσμένων. Πήρε μέρος στις κινητοποιήσεις ενάντια στα μεταλλεία χρυσού και τη λεηλασία της φύσης στις Σκουριές Χαλκιδικής, όπου απειλήθηκε για πρώτη φορά με απέλαση. Συμμετείχε ενεργά στο κίνημα των πολιτικών και στεγαστικών καταλήψεων σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα. Βρίσκεται σε κάθε μικρό ή μεγάλο αγώνα ενάντια στον εγκλεισμό των μεταναστών, των «ποινικών» ή πολιτικών κρατούμενων στις φυλακές, ενάντια στην όξυνση της καταστολής, ενάντια στο κράτος και κάθε εξουσία. Και για αυτούς τους λόγους ο κρατικός μηχανισμός τον στοχοποίησε.

Περπατήσαμε τους ίδιους δρόμους παλεύοντας για ελευθερία, φωνάξαμε σε διαφορετικές γλώσσες για την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση των από τα κάτω, και θα το ξανακάνουμε.

«Θα ήθελα, επίσης, να μοιραστώ τις συνθήκες κράτησης τόσο τις δικές μου όσο και των συγκρατουμένων μου:

-Από τη σύλληψή μου και έπειτα κρατούμαι σε καθεστώς απόλυτης απομόνωσης (μου έχει απαγορευθεί η επαφή με τους υπόλοιπους κρατουμένους) ενώ είμαι ο μοναδικός που βρίσκομαι μόνος στο κελί μου.

-Όλοι οι κρατούμενοι βρισκόμαστε έγκλειστοι όλο το εικοσιτετράωρο στα κελιά μας χωρίς την παραμικρή έξοδο και χωρίς καμία πρόσβαση στον προαύλιο χώρο. Περνάμε ολόκληρες μέρες χωρίς καν να δούμε τον ουρανό.

-Κρατούμαστε εν μέσω χειμώνα μέσα σε παγωμένα κελιά με σπασμένα τζάμια και χωρίς στρώμα.

-Οι επισκέψεις έχουν απαγορευτεί για υγειονομικούς λόγους, μία απαγόρευση που προσωπικά θεωρώ βάναυση, όταν πρόκειται για κόσμο που αναμένει να απελαθεί. Μας έχουν στερήσει την πρόσβαση σε κινητά τηλέφωνα κόβοντας περισσότερο την επαφή μας με τον έξω κόσμο.

-Το φαγητό είναι αισχρό και ανεπαρκές. Έχει συμβεί το να μας αφήσουν για ένα εικοσιτετράωρο χωρίς καθόλου φαγητό και έπειτα να μας δώσουν ένα απλό κρουασάν , ενώ μας απαγορεύουν να αγοράσουμε το οτιδήποτε από έξω. Οι κρατούμενοι εδώ υποφέρουν από την πείνα και ζητούν φαγητό».

«Ανοίγω το παράθυρο

Εδώ βρωμάει το έξω

και έξω βρωμάει το μέσα

λες και δεν υπάρχει διάφορα ανάμεσα στα δυο»

αποσπάσματα από τα κείμενα του συντρόφου κατά την κράτησή του από τις ελληνικές αρχές

Η απέλαση του συντρόφου μας από το ελληνικό κράτος είναι ξεκάθαρα εκδικητική, αφού με αφορμή την κατηγορία της «διασποράς του ιού» τον κρίνει επικίνδυνο για την «εθνική και πολιτική» ασφάλεια. Βρίσκει έτσι τρόπο να τιμωρήσει έναν πολιτικό του αντίπαλο με φυλάκιση - παρόλο που διώκεται σε πλημμεληματικό βαθμό. Σε δεύτερο χρόνο τον απαγάγει και εν τέλει πραγματοποιεί την απέλαση.

Η απέλασή του πραγματοποιήθηκε λόγω της πολιτικής του δράσης. Δεν αποφασίστηκε από κάποιο δικαστήριο, αλλά διεκπεραιώθηκε απευθείας από την αστυνομία και την Κρατική ασφάλεια, με τη γνώση πως έχουν στα χέρια τους έναν αναρχικό αγωνιστή. Αν λάβουμε υπόψη και την προνομιακή του υπηκοότητα, βλέπουμε πως οι συνθήκες εγκλεισμού του και η αντιμετώπισή του δεν θυμίζουν σε καμία περίπτωση διαχείριση Ευρωπαίου πολίτη.

Ο Errol βρέθηκε σε καθεστώς ομηρίας φυλακισμένος και απομονωμένος, στην αρχή στα κρατητήρια της Πέτρου Ράλλη, και κατόπιν στο κέντρο κράτησης της Αμυγδαλέζας. Ως αναρχικός θεώρησε σημαντικό να αναδείξει τόσο ότι αποτελεί πολιτικό κρατούμενο, όσο και ότι η κατάσταση που βιώνει ο ίδιος μέσα στα κέντρα κράτησης είναι οι συνθήκες που υφίσταται στο σύνολό του ο έγκλειστος μεταναστευτικός πληθυσμός. Ο σύντροφος δίνοντας ακόμα μία διάσταση στον αγώνα του, δίνει και σε εμάς άλλη μια αφορμή να αναδείξουμε τη διαχείριση του μεταναστευτικού πληθυσμού, συναρθρώνοντας τον αγώνα του με την αλληλεγγύη στους μετανάστες.

Από τα παιδιά δεύτερης γενιάς μεταναστών που γεννήθηκαν και ζουν στην Ελλάδα, μέχρι τους μετανάστες με ή χωρίς χαρτιά, η σκληρή πραγματικότητα είναι αυτή: κοινωνικός και θεσμικός ρατσισμός, εργασιακή εκμετάλλευση, περιθωριοποίηση, φυλάκιση και δολοφονίες. Από τις απελάσεις που αποφασίζονται στις δικαστικές αίθουσες, και το ρατσιστικό νομικό οπλοστάσιο του κράτους, μέχρι τις παράνομες επαναπροωθήσεις και τις δολοφονίες στο Αιγαίο, το συμπέρασμα είναι πως η «μεταναστευτική» πολιτική στοχεύει και στην περαιτέρω πειθάρχηση του μεταναστευτικού πληθυσμού. Τα κέντρα κράτησης με τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης (βλέπε Καρά Τεπέ στη Λέσβο) και τον πλήρη περιορισμό της κυκλοφορίας των αιχμαλώτων τους, αποτελούν το φόβητρο για το σύνολο των μεταναστών. Έτσι η πολιτική του φόβου καταλήγει να στοχοποιεί και να θέτει ολόκληρους πληθυσμούς «εκτός νόμου», δημιουργώντας όλο και πιο φτηνό εργατικό δυναμικό. Όσοι περισσεύουν θα παραμείνουν κλεισμένοι στα κέντρα αυτά. Μέχρι να απελαθούν ή μέχρι η πολιτική και οικονομική εξουσία να τους θεωρήσει χρήσιμους.

Αν θέλουμε να δούμε ποια επιδιώκεται να είναι η μοίρα μας από ‘δω και πέρα, ας δούμε προσεκτικά την αντιμετώπιση των μεταναστών από το κράτος. Όσο πιο άθλιες είναι οι συνθήκες ζωής και δουλειάς των μεταναστών-μεταναστριών, τόσο χειρότερες θα είναι και των ντόπιων. Μας ενώνει κοινή μοίρα, μας ενώνει ένας κοινός εχθρός..

Όσο περισσότερο ο δημόσιος χώρος και η καθημερινότητα θυμίζουν τον χωροχρόνο των κέντρων κράτησης, τόσο περισσότερο αναδεικνύεται πως ο αγώνας υπεράσπισης των μεταναστών είναι αγώνας για την αξιοπρέπεια όλων μας. Ο Errol είναι σύντροφός μας, και ο αγώνας του είναι και δική μας υπόθεση. Ένας αγώνας ενάντια στην απαγόρευση της ελευθερίας μετακίνησης, στην κάθε μορφή εγκλεισμού, στον διαχωρισμό μεταξύ ντόπιων και ξένων, στη θανατοπολιτική της Ευρώπης γύρω από τα σύνορά της, στην εγκληματοποίηση της προσφυγικής ζωής, ενάντια στη βία της εξουσίας. Ένας αγώνας για έναν κόσμο απαλλαγμένο από τα δεσμά της οικονομικής εκμετάλλευσης, της θρησκευτικής μοιρολατρίας και της πατριαρχικής καταπίεσης. Για έναν κόσμο που θα λειτουργεί με γνώμονα την αλληλεγγύη, τον αλληλοσεβασμό, και την ελευθερία.

Όταν η εξαθλίωση γίνεται νόμος, η αντίσταση βαφτίζεται ανομία

Να μην συνηθίσουμε τον φόβο

Η ελευθερία θα ανθίσει στα συντρίμμια των κέντρων κράτησης και των φυλακών

συνέλευση αλληλεγγύης στην κατάληψη Rosa Nera

https://solidaritywithrosanera.wordpress.com

https://www.facebook.com/SolidarityWithRosaNera

Αρχεία:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License