ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΡΗΞΗΣ ΤΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ

Τι πραγματικά συνέβη στον Ασπρόπυργο το βράδυ του Σαβάτου και γιατί δεν χρειάζεται να βρίσκεται κανείς πάντοτε, παντού για να έχει ορθή κρίση, ούτε να είναι κάτοχος της μόνης, τέλειας θεωρίας, αρκεί μόνον να μην έχει αφήσει να ατροφήσει το διαμάντι της συνείδησης του.

"Aν οι ενδείξεις κάνουν να κυλάει ιδρώτας,οι αποδείξεις θα κάνουν να κυλήσει άιμα"

Σαίξπηρ, ‘Άμλετ‘

‘Απαισιοδοξία της Νόησης, Αισιοδοξία της Βούλησης‘

Ρομαίν Ρολλάν

Πριν μόλις μια εβδομάδα, ένας κωμικός και ίσως γι αυτό ο αρμοδιότερος ως γνώστης του τραγικού, ξεστόμισε μια φοβερή αλήθεια, ότι τα επιπλέον μέτρα στην Δυτική Αττική κατ ουσίαν δεν ήταν τίποτε περισσότερο από την έκφραση ενός βαθύτατου μίσους εναντίον των φτωχών! Πράγματι, ενάντια σε αυτό ακριβώς το συγκαλυμμένο μίσος πρέπει να αποδώσουμε την αιφνίδια και αδιαμεσολάβητη αντίδραση των κατοίκων στου Ασπρόπυργου τη νύχτα του Σαββάτου της 27ης Δεκέμβρη του 2020.

Εάν τώρα ο αντιεξουσιαστικός χώρος, βρεθεί στη δυσάρεστη θέση να αναγκαστεί να αναγνωρίσει ότι ένα σημαντικότατο τμήμα από τα πλέον προλεταριοποιημένα κομάτια του πληθυσμού ενός καταδικασμένου λεκανοπεδίου, στρέφεται τυχόν και προς ‘ακροδεξιές‘ η όποιες άλλες τέλος πάντων, αλλοπρόσαλλες εκφράσεις στην απόπειρα του να βγάλει το δικό του μίσος ενάντια στην αφόρητη καταπίεση, ας κοιταχτεί καλύτερα στον καθρέφτη και ας αναλογιστεί τι σημαίνει ότι ο κόσμος της άμεσης επιβίωσης και της ‘επόμενης ημέρας‘ δεν έχει καιρό για καμία θεωρία, και ότι έχει μάθει στην πράξη να οσμίζεται ‘προς τα που φυσάει ο άνεμος‘, αν μη τι άλλο, για να επιβιώσουν τουλάχιστον τα παιδιά τους! Κι όποιος δεν έχει ζήσει κατάσταση πολιορκίας καλά θα κάνει να το βουλώσει για λίγο προκειμένου να αναλογιστεί τις συνέπειες. Ούτε είναι τόσο ηλίθιος αυτός που αναγκάζεται να σκύβει κάθε μέρα για ένα μεροκάματο ώστε να του λείπει η στοιχειώδης πρακτική πονηρία για να αντιμετωπίσει την πολύ μεγαλύτερη πονηρία του ‘κοινωνικού συμβολαίου‘ μιας αστικής δημοκρατίας.

Ας θέσουμε κάπου εδώ το σημαντικότερο ερώτημα: Γιατί το Κράτος επιδιώκει τώρα την πρωτοβουλία και εξωθεί σε κάποιας μορφής κοινωνικό εμφύλιο, και ποιές οι ‘συναλλαγές‘ στο παρασκήνιο? Επαρκεί άραγε μια πανδημία για αυτό ή μήπως υποκρύπτονται και κρυφία κίνητρα πλέον πονηρότερα περί το νοτιότερο άκρο της ΝΑΤΟσφαιρας? Υπάρχει άραγε ακόμη μια αρραγής διάκριση μεταξύ κοματιών της αριστεράς και δεξιάς πτέρυγας στην ιδεολογία του μοντέρνου ελλαδικού κράτους όπως πριν την τελευταία στρατιωτικη δικτατορία του 1967-75, η μήπως έχουμε να κάνουμε με ένα σύστημα εναλλαγής ρόλων στο οποίο όλοι οι συμμετέχοντες, μας έχουν πλέον κυριολεκτικά ‘χεσμένους‘ ακόμη και σαν ψηφοφόρους, θεωρώντας σίγουρο ότι δεν υπάρχει περίπτωση να επιδείξουμε τέτοια φαντασία που να οδηγήσει σε εναλλακτικούς δρόμους? Ακόμη και το τελευταίο κίνημα των καταλήψεων, η πρώτη σοβαρή απόπειρα αποκέντρωσης από τον μικρόκοσμο των Εξαρχείων και τα επετειακά θεάματα, τουλάχιστον μετά το 2000-8, βλέπουμε τώρα να συντρίβεται στρατιωτικά χωρίς κάποια ευρύτερα κομάτια της κοινωνίας να είνσι σε θέση να εμποδίσουν την επέλαση των πραιτόρων. Καλά θα κάνουμε οι περισσότεροι να αναλογιστούμε ποιάς πορείας η αρχή κρύβεται εδώ διότι είναι εξ ίσου πιθανό στο μέλλον κάποιοι να βρεθούν κρεμασμένοι ανάποδα σε υπόγεια χωρίς ταμπέλα ΕΑΤ-ΕΣΑ απ’ έξω, και χωρίς να τους αναγνωρισθούν κανενός είδους ‘ένσημα‘ διότι ‘ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΜΙΑ ΧΟΥΝΤΑ ΤΩΡΑ ΔΑ‘ - ούτε καν κοινοβουλευτική!

Η μεγαλύτερη τραγωδία του ιδεολόγου, αυτή που τον φέρνει στην μέγιστη αντίθεση με τον βιωμένο κόσμο της ζωντανής εμπειρίας είναι η προσήλωση σε κάποιου είδους υψηλές αφαιρέσεις. Είτε αυτές αφορούν κάποιον ιστορικο ντετερμινισμό και τη συνακόλουθη σωτηριολογία, είτε κάποια τέλεια θεωρία η οποία διαθέτει τάχα μου όλες τις σωστές απαντήσεις σε όλα τα προβλήματα που μπορεί να εμφανιστούν,από τα πιο πιθανά έως τα πλέον απίθανα. Τέτοια είναι η θεώρηση των ’ασφαλισμένων από κάθε κίνδυνο’, όπως και κάποιων τέκνων της μεσαίας τάξης ώστε δεν μπορούν να διακρίνουν ανάμεσα στο πργαματικό ως έκφραση ανθρώπινου πόνου και κραυγής και στα θεματικά τερτίπια τύπου γραφειοκρατικών, μονολιθικού χαρακτήρα θεολογικών απολιθωμάτων τύπου ΚΚΕ. Το θέαμα της δήθεν αποτελεσματικότητας που είναι του ανάλογου ύφους και βάθους με χορό εκπαιδευμένων ‘τσηρλήντερ‘, είναι αυτό ακριβώς που χρειάζεται η επίσημη προπαγάνδα ως ηρεμιστικό και κατευναστικό πριν τον τελικό ακρωτηριασμό της συνείδησης μας. Παρόμοια θα μπορούσε να πει κανείς για όλες τις ‘παλαιο-κομματικές‘ πρακτικές στις οποίες αναλώνεται ατέλειωτη ενέργεια που θα μπορούσε να βρει διέξοδο σε πολύ πιο άμεσες τακτικές και πρακτικές. Και βέβαια, στη στρατιωτική λογική που υιοθετούν πλέον οι κρατικοί μηχανισμοί, αποτελεσματικές είναι μόνον οι κινήσεις που υποχρεώνουν σε υποχώρηση! Ας μεταφέρουμε λοιπόν το μήνυμα του Ασπρόπυργου όσο πιο μακριά μπορούμε, όσο είναι ακόμη καιρός.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License