post image

''Δικαστήρια, φυλακές, νοσοκομεία ,ψυχιατρεία, ιατρική της εργασίας, πανεπιστήμια, Οργανισμοί τύπου και πληροφόρησης. Με τους θεσμούς αυτούς , με διαφορετικό κάθε φορά προσωπείο ασκείται μια καταπίεση που στην ουσία είναι πολιτική’’ (από μπροσούρα της GIP, Oμάδα Πληροφόρησης για τις Φυλακές στην Γαλλία του ’70).

Η κρατική διαχείριση της πανδημίας του COVID-19 έχει επαναφέρει στο προσκήνιο της δημόσιας σφαίρας τεχνολογίες και μέσα της εξουσίας που ανέκαθεν διαδραμάτιζαν τον ρόλο του εγγυητή στην διασφάλιση του διαχωρισμού των κοινωνικών ομάδων, στην αέναη (ανα) παραγωγή των καταπιέσεων και στην εξοντωτική ‘’διαχείριση’’ πληθυσμών που βρίσκονται στο στόχαστρο φέροντας ποινικοποιημένες , είτε με δικαiικούς είτε με κοινωνικούς όρους , ταυτότητες. H εμπειρία του κοινωνικού εγκλεισμού , επενδυμένη με τον μανδύα της πρόληψης , άγγιξε ακόμα και κοινωνικές τάξεις και κομμάτια του πληθυσμού που , υπό άλλες συνθήκες, διατηρούσαν αναλλοίωτο το προνόμιο ‘’της ατάραχης αναπνοής υπό την απειλή της καρμανιόλας του εγκλεισμού’’.

Σε αυτά τα πλαίσια και καθόλου τυχαία το κράτος φρόντισε να μας εξασφαλίσει ένα (α)ταξικό και εκτός των εξελισσόμενων κοινωνικών ανισοτήτων λεξιλόγιο μιας πανδημίας, το οποίο οριοθετεί τόσο την ζώνη δράσης και αυτοδιάθεσης μας (μένουμε σπίτι , ΄΄αναλαμβάνοντας΄΄ την ατομική μας ευθύνη όσο εξελίσσεται η κοινωνικοπολιτική αποδιάρθρωση υπό το αδρανοποιητικό καθεστώς φόβου ) όσο και το ποίος /ες ανήκουν στις ‘’ευάλωτες ομάδες’’. Ο κρατικός λόγος περί ευάλωτων ομάδων είναι προμελετημένα ελλιπής και οι ασυνέχειες που παράγει επιβεβαιώνουν την κανονικότητα των πλεοναζόντων πληθυσμών : αυτών που η θυσία στα σύνορα, στους δρόμους και στα πεζοδρόμια των πόλεων ,στα εξοντωτικά κάτεργα εργασίας,στα γηροκομεία, στα κέντρα κράτησης και στα σωφρονιστικά και παντός τύπου (απεξάρτησης κ.α.) ιδρύματα είναι ανάξιας λόγου.

Στις προκλητικές δηλώσεις της Γενικής Γραμματέως Αντιεγκληματικής Πολιτικής , Σοφίας Νικολάου, η οποία επισκέπτεται το προηγούμενο διάστημα τις φυλακές για να καθησυχάσει την κοινή γνώμη σε σχέση με τις συνθήκες κράτησης επί COVID-19, έπειτα από επανειλημμένες κρατικές δολοφονίες εντός δομών εγκλεισμού (απαριθμώντας πολλούς νεκρούς σε δομές εγκλεισμού ήδη από την πρώτη επιβεβλημένη συνθήκη lockdown) και από τις πιέσεις των κρατουμένων , συνοψίζονται όλα όσα μισήσαμε σε αυτήν την τιμωρητική κοινωνία του δικαιικού εξισωτισμού του Νόμου και αναζωπυρώνεται το πρόταγμα μιας κοινωνίας χωρίς φυλακές και ανθρωποφύλακες. Όπως αναφέρουν, τον Δεκέμβρη του ‘20 , στο κείμενό τους οι 301 κρατούμενες από τις πτέρυγες Α΄, Β΄,Γ΄,Δ΄, Ε΄, παράρτημα και αγροτική των φυλακών Ελαιώνα Θήβας , οι φυλακισμένες/οι ανήκουν σε μια από τις πιο ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού εξαιτίας των συνθηκών διαβίωσής τους: χώροι που συνωστίζονται δεκάδες και εκατοντάδες άνθρωποι, χώροι-ψυγεία χωρίς ή με ελάχιστη θέρμανση, χωρίς τη δυνατότητα να αμυνθούν οι άνθρωποι στην αρρώστια με την κατάλληλη διατροφή και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη-αγωγή. Σε αντίθεση με τις δηλώσεις της Σ. Νικολάου , εξετάζοντας δήθεν το αίτημα της αποσυμφόρησης των φυλακών , που υποστήριζε ότι οι φυλακές του Ελαιώνα είναι ‘’μισοάδειες’’ οι κρατούμενες καταγγέλλουν ‘’πως οι θάλαμοι σε αυτή τη φυλακή είναι για 12 άτομα, αριθμός μεγάλος για να ζει κανείς και ειδικά σε συνθήκες πανδημίας. Όμως στους θαλάμους αυτούς κρατούνται έως και 18 ή 19 άτομα.’’ Οι συνθήκες διαβίωσης των κρατουμένων στις φυλακές εν καιρώ πανδημίας , ολοένα και δυσχεραίνουν εντείνοντας τις συνθήκες μαζικής κράτησης ,της μηδαμινής πρόσβασης τους σε υγειονομικά μέτρα πρόληψης/ περίθαλψης και της απομόνωσης,απογυμνώνοντας τους από την διασφάλιση του δικαιώματός τους στην ζωή. Παράλληλα, οι αντιστάσεις των κρατουμένων στις εξοντωτικές πολιτικές του κράτους αντιμετωπίζονται εκδικητικά. Οι φυλακισμένες στην Θήβα ακόμα βρίσκονται υπό την ισχύ πειθαρχικών κυρώσεων για την εξέγερση της 9/4 , ενώ στις φυλακές Λάρισας όσο εξελισσόταν η απεργία πείνας του Λιόγκα Κώστα , θετικός ανάμεσα σε άλλους 159 καταγεγραμένουςως θετικοί κρατούμενος των Φυλακών Λάρισας τον περασμένο Δεκέμβριο , οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι, «δε μετρούσαν ούτε καν το οξυγόνο από όσους είναι θετικοί στον covid-19».

Η ''διαχείριση της πανδημίας'' από το κράτος παίρνει την μορφή μιας μαζικής σκούπας, ενός ''ξεσκαρταρίσματος'' σε αυτούς που έχουν το δικαίωμα ''της ζωής άξιας να βιωθεί'' και ως συνέπεια να υποστηριχθεί από τα συρρικνωμένα και ιδιωτικοποιημένα μέσα παροχής ιατρικής περίθαλψης, και σε αυτούς που η απειλή της ασθένειας γιγαντώνει όλες τις πτυχές απαξίωσης και υποβάθμισης της ζωής τους , όντας βυθισμένοι στην εργασιακή, κοινωνική και υγειονομική επισφάλεια. Αρνούμαστε να αφήσουμε ''πίσω'' μας τους/τις έγκλειστους/ες γιατί αρνούμαστε το σύστημα που γεννά τον εγκλεισμό και την πειθάρχηση στις επιταγές των από τα πάνω. Αρνούμαστε τον πολιτισμό που κανονικοποιεί , με οποιοδήποτε πρόσχημα , τις ''κλειστές'' πόρτες παντός τύπου , περιορίζοντας τις ελευθερίες μας.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΣΥΜΦΟΡΗΣΗ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ, ΚΑΝΕΝΑΣ / ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ ΣΤΗΝ ΠΑΝΔΗΜΙΑ

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License