12 Αποσπασματικες Προτασεις

Introduction to a Future Way of Thought: On Marx and Heidegger, 2015

12 Αποσπασματικες Προτασεις Σχετικα με το Ζητημα της Επαναστατικης Πραξης

 

I Ο Μαρξισμος — και οι «Μαρξισμοι» που εχουν αυξανομενα συνδυαστει με αλλα στοιχεια: χριστιανικα, αστικα, θετικιστικα, επιστημονικιστικα, ψυχοαναλυτικα, φαινομενολογικα, υπαρξιακα, στρουκτουραλιστικα — μπορουν ακομη να εξυπηρετησουν ως κινητρα για καποιους τυπους θεωρητικης ερευνας χωρις, ωστοσο, να παρεχουν την αποφασιστικη ωθηση για επαναστατικη πραξη στις προηγμενης βιομηχανοποιησης κοινωνιες, οπως αυτο προτιθεται συμφωνα με τα Μαρξιανα και Μαρξιστικα σχηματα. Ο Μαρξισμος και οι Μαρξισμοι επιτελουν μετριοπαθη παραγωγικη και ερευνητικη εργασια, ενσωματωνονται στην θεωρια και την πραξη της κοινωνιας τους, ενω βιωνουν την ζωη και τον θανατο της.

II Η προηγμενης βιομηχανοποιησης κοινωνια μεταμορφωνεται σταδιακα σε μια «κοινωνικο-καπιταλιστικη» κοινωνια, η οποια τιθεται σε κινηση απο μια ακαταπαυστης επελασης ομογενοποιητικη τεχνολογια.

III Στις τεχνολογικα μη-ανεπτυγμενες χωρες οπου ο Μαρξισμος δεν εχει αποφυγει την συγχυση της συγχωνευσης με διαφορετικα στοιχεια — θρησκευτικα, εθνικα, εθνικιστικα, ιδεολογικα —, εχει διατηρησει ακομη την δυνατοτητα για ενα επιπεδο καποιων επαναστατικων αλλαγων οι οποιες οδηγουν τις χωρες αυτες σε ενα κοινωνικο-καπιταλιστικο και τεχνο-γραφειοκρατικο status quo, προς την πλανητικη κοινωνια συμφωνα με το σχεδιο.

IV Οι κοινωνιολογικες σπουδες που αυτοαποκαλουνται Μαρξιστικες, ή προτιθενται να ειναι Μαρξιστικες, σταδιακα χανουν την αυτονομια τους [Eigenständigkeit]· συγχεονται με αλλους τυπους ερευνας και το αποτελεσμα ειναι η υπεραπλουστευση. Το θεωρητικο συνολο του Μαρξισμου — στην ειδικοτητα του καθως και ως ολοτητα — εχει παυσει να υφισταται, ενω ο θεωρητικος Μαρξισμος υποβαλλεται σε αναιρεση σε μια αποδυναμωμενη και μη-επιθετικη μορφη μεσω της δικης του αυτο-γενικευσης. Εχει αφομοιωθει στο κυμα του αμοιβαδικου προοδευτισμου [von der Welle des teigigen Progressismus].

V Η Μαρξιστικη αναλυση εχει υποχωρησει απο την ιδια την προοπτικη της — στον ιδιο βαθμο στις καπιταλιστικες χωρες οσο και στις χωρες που περηφανευονται για τον σοσιαλισμο τους. Ο Μαρξισμος δεν θετει τον εαυτο του ως ερωτηση με αρκετη επαρκεια και δεν ρωταει ριζοσπαστικες ερωτησεις.

VI Η φημισμενη «αλλαγη του κοσμου» πραγματοποιεται παρ’ ολα αυτα, αν και συμφωνα με ενα αναμικτο και ακαθαρτο σχημα. Τα σχεδια των νεωτεριστων, των μεταρρυθμιστων και των «επαναστατων» εχουν καθεαυτα μεταμορφωθει σε και μεσω της ιστορικης δυναμικης, η οποια μπορει να προχωρησει μονο με παρεξηγησεις και συμβιβασμους.

VII Τα σοσιαλιστικα κινηματα εχουν αποτυχει, οπως αποτυγχανει καθε ριζοσπαστικη προθεση, επειδη οφειλουν να εκδηλωθουν μεσω προσεγγισεων. Η ιδια τους η συγκροτηση ηταν υπερβολικα ιδεολογικη και υπερβολικα αφηρημενη· δεν στοχαστηκαν σε βαθος και επεσαν εξω στην κριση τους για τις απαρχες τους, την σωστη διαδικασια, και τον σκοπο τους. Καθως ηταν υπερβολικα ουτοπικη, η συγκροτηση αυτη ηταν καταδικασμενη να αποτυχει στην δοκιμασια της κοινοτυπιας· λογω του οτι ηταν υπερβολικα ουτοπικα τα ιδια, δεν καταφεραν να υπερασπιστουν την ουτοπια τους ως μια ιδεαλιστικη και εσχατολογικη ελπιδα. Απο την εναρξη της, η επαναστατικη και σοσιαλιστικη συγκροτηση παρεμεινε καθορισμενη απο αυτο που ισχυριζονταν οτι αρνειται.

VIII Το ετσι αποκαλουμενο σοσιαλιστικο bloc — το οποιο ειναι ηδη πολυκεντρικο σε σημαντικο βαθμο — φαινεται πως προσβαλλει εκεινους που θελουν να ειναι ανοικτα Μαρξιστες και σοσιαλιστες, δημοκρατες και φιλελευθεροι κομμουνιστες. Αδυνατει να κατανοησει το δραμα των κοινωνικων πραγματικοτητων, την επιδραση της βιας, της καταπιεσης, και του κρατους. Υπερεκτιμα και υποτιμα ο,τι λεγεται και γινεται χωρις να γνωριζει σωστα πως να το ερμηνευσει.

IX Η προηγμενης βιομηχανοποιησης κοινωνιες οδευουν προς εναν καπιταλιστικο σοσιαλισμο του κρατους [einen kapitalistischen Sozialismus des Staates]· διατηρουν την διακυβερνηση, την εξουσια, και την εκμεταλλευση με τροπους που εχουν αυξανομενα εξελιχθει σε ολο και περισσοτερο διαμεσολαβημενους, και μας επιτρεπουν να δουμε με δυσοιωνο προαισθημα οτι η πληρης αυτο-διαχειριση της κοινωνικοποιημενης κοινωνιας — η καταργηση της κυριαρχιας — ειναι ενας μυθος. Μεσω των διαδικασιων της συλλογικοποιησης και της παγκοσμιοποιησης, η αστικη κοινωνια κοινωνικοποιει τον ατομικισμο, ενσωματωνει και εξουδετερωνει ολες τις επιθεσεις, επιτυγχανει οριακα να αφομοιωσει καθε κριτικη, απονοηματοδοτει και αναγνωριζει τις ημιτελεις εξεγερσεις διαλυοντας την διακριση μεταξυ αληθειας και ψευδους, ελευθεριας και ανελευθεριας.

X Η αριστερα ειναι εστω ικανη να συμμετασχει στην ιστορικη κωμωδια της γραφειοκρατικης εθνικοποιησης· οι δικοι της σκοποι εχουν αναμιχθει με γενικα καθηκοντα τα οποια εκφραζουν ταυτοχρονα ατομικα και συλλογικα συμφεροντα. Οταν η αριστερα υϊοθετει καποια αρνητικη θεση, δεν καταφερνει τιποτα· εαν η υϊοθετημενη θεση ειναι υπερβολικα θετικη, η αριστερα ενσωματωνεται απο το κατεστημενο. Εαν η αριστερα επιδιωξει καποια δημοφιλη κατευθυνση, συμβαλλει στην επικρατουσα μετριοτητα. Η οξυνση των κοινωνικων ανταγωνισμων και αντιφασεων δεν φαινεται να ειναι του γουστου της αριστερας, λογω του οτι το συνολικο status quo ειναι ικανο να χωνευει τετοιες αντιφασεις και ανταγωνισμους μαζι με τους εμπνευστες τους ταυτοχρονα. Οι διαμαρτυριες της αριστερας παραμενουν αναποτελεσματικες και κενες· διατηρουν ενθουσιωδως την φωνη καποιας προσδοκιας, αλλα η προσδοκια αυτη παραμενει απροσδιοριστη.

XI Το προλεταριατο στις τεχνολογικα ανεπτυγμενες χωρες εχει αφομοιωθει στον γενικο σχεδιασμο της πραγματικοτητας ως μικρο-αστικη ταξη· η υπαρξη και η συνειδητοτητα του αυτο-αναιρουνται μεσω της διαδικασιας που οδηγει στην γενικη ευημερια. Η μηχανη της διαδικασιας αυτης — ειτε καπιταλιστικη ή σοσιαλιστικη — παραμενει το κερδος. Οι συνθετες κρισεις δεν μπορουν να προβλεφθουν, ενω η επαναστατικη πραξη των «εξελιγμενων» χωρων δεν μπορει να πραγματοποιηθει απο θεωρητικους και επαγγελματιες μιας επαναστασης που δεν καταφθανει ποτε. Η επανασταση δεν φαινεται καν πως αποτελει μια απομακρη πιθανοτητα και η ταξικη συγκρουση — η οποια εχει γινει εξαιρετικα νωθρη — δεν εχει την επανασταση στον οριζοντα της πλεον. Οι πρακτικες της μεταρρυθμισης και του εκσυγχρονισμου εφαρμοζονται χωρις μεγαλοπρεπεια. Οι «υποαναπτυκτες» χωρες θα αποκτησουν συντομα τα επιτευγματα της Γαλλικης Επαναστασης· ο Μαρξισμος αποτελει το εργαλειο της χειραφετησης τους και της εκβιομηχανισης.

XII Η Μαρξιανη και Μαρξιστικη θεωρια και οι πρακτικες προοπτικες τους παραμενουν εγκλωβισμενες μεταξυ της αμονος της Εγελιανης πολιτικης φιλοσοφιας και οσων αυτη εκφραζει, και της σφυρας της νιχιλιστικης διαγνωσης οπως διατυπωθηκε απο τον Nietzsche (απελευθερωμενη απο εκκλησεις στο πνευμα και καθε ρομαντισμο). Και ενω η πλανητικη εποχη συνεχιζει την οδυσσεια της, επιχειρει να αποκτησει εκφραση, και εναλλασσει τους πρωταγωνιστες της. Η αρνητικοτητα συγκαλυπτει τον εαυτο της την περιοδο αυτη χωρις καμια δυσκολια.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License