Κάλεσμα στη συγκέντρωση της 8ης Μάρτη 2021 [Λαϊκή Αντιφασιστική Δράση]

Κάλεσμα στη συγκέντρωση της 8ης Μάρτη 2021 [Λαϊκή Αντιφασιστική Δράση] ΔΕΥΤΕΡΑ 8 ΜΑΡΤΗ ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΙΣ 17:00 ΠΛ. ΚΟΡΑΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΙΣ 17:30 ΣΥΝΤΑΓΜΑ

post image

Κάλεσμα στη συγκέντρωση της 8ης Μάρτη 2021

Η 8η Μάρτη ως ημέρα πάλης και αγώνα του γυναικείου εργατικού-λαϊκού κινήματος καθιερώθηκε το 1910 από την Συνδιάσκεψη των Σοσιαλιστριών Γυναικών στην Κοπεγχάγη μετά από πρόταση της επαναστάτριας Κλάρας Τσέτκιν. Η 8η Μάρτη έκτοτε γιορτάζεται στον δρόμο από τις μάζες των εργαζόμενων γυναικών ολόκληρου του κόσμου ως μια μέρα ορόσημο της πάλης του ριζοσπαστικού γυναικείου κινήματος.

Η φετινή 8η Μάρτη έρχεται να θυμίσει ακριβώς αυτή την ανάγκη να βγουν δηλαδή οι εργαζόμενες/άνεργες γυναίκες στον δρόμο και να διεκδικήσουν όλα αυτά που με συνέπεια τους στερεί το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα. Μέσα στην υγειονομική κρίση που προκλήθηκε εξαιτίας του κορονοϊού και πήρε τεράστιες διαστάσεις εξαιτίας της λανθασμένης και εγκληματικής διαχείρισης που εφάρμοσαν τα αστικά κράτη, μέσα στην πολιτική και οικονομική κρίση που περνά το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα εγχώρια και διεθνώς, οι γυναίκες της εργατικής τάξης και του λαού συνεχίζουν να υφίστανται τη διπλή καταπίεση τόσο στο σπίτι όσο και στην εργασία. Είναι χαρακτηριστικά τα παραδείγματα αύξησης των κρουσμάτων ενδοοικογενειακής και έμφυλης βίας αλλά και των γυναικοκτονιών/βιασμών καθώς ο καθολικός εγκλεισμός που έχει επιβληθεί σε συνδυασμό με την καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων, την τηλεργασία και την αύξηση της ανεργίας έχει οδηγήσει σε μειωμένη δυνατότητα κίνησης των γυναικών της τάξης μας που πολλές φορές αδυνατούν, εξαιτίας της συνεχόμενης φτωχοποίησης και της εργασιακής αβεβαιότητας, να ξεφύγουν από το πλαίσιο ενός κακοποιητικού περιβάλλοντος που αφορά τις ίδιες αλλά και τα παιδιά τους.

Το γυναικείο ζήτημα δεν είναι ασύνδετο από το συνολικό πλαίσιο που θέτει το εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα και διέπει το σύνολο των ανθρώπινων σχέσεων όπως αυτές έχουν δομηθεί πάνω στην ατομική ιδιοκτησία και τις εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής. Ακριβώς γι αυτό το λόγο η επίλυση του γυναικείου ζητήματος δεν μπορεί παρά να σμιλευτεί μέσα από την πάλη ενάντια στον καπιταλισμό, το κεφάλαιο, τον ιμπεριαλισμό και τον φασισμό για να μπορέσει έτσι να ξεριζώσει τις αιτίες δηλαδή την ατομική ιδιοκτησία και το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα. Αλλά και να προχωρήσει παραπέρα ξεριζώνοντας ολοκληρωτικά την πατριαρχία ως κομμάτι του εποικοδομήματος που διέπει τις σχέσεις των δύο φύλων και διαμορφώνει το ιδεολογικό αφήγημα της αστικής τάξης που έχει συμφέρον να διαχωρίζει την εργατική τάξη με βάση το φύλο αποδυναμώνοντας κατά αυτό τον τρόπο την κοινή πάλη της εργατικής τάξης και του λαού ενώ ταυτόχρονα θέτει τις βάσεις για την αντιμετώπιση της γυναίκας ως εμπόρευμα ή πελάτη εμπορευμάτων. Τα παραπάνω γίνονται ακόμα πιο σαφή αν κοιτάξει κανείς την ιστορία των σοσιαλιστικών κρατών και τη θέση των γυναικών του λαού μέσα σε αυτά. Η θέση της γυναίκας-εργάτριας στην Σοβιετική Ένωση αναβαθμίστηκε μόλις έλαβε ενεργά μέρος στην κοινωνική παραγωγή και απαλλάχτηκε από την αποκλειστική ευθύνη της φροντίδας των παιδιών ενώ ταυτόχρονα ανέλαβε πολιτικούς ρόλους, ενθαρρύνθηκε η συμμετοχή της στις ανώτερες βαθμίδες εκπαίδευσης και πολέμησε μαζί με τους άντρες συντρόφους της για το στέριωμα της επανάστασης. Επιπλέον, είναι χαρακτηριστικά τα ιστορικά παραδείγματα όπου οι γυναίκες της τάξης μας πρωτοστάτησαν πλάι με τους άντρες συντρόφους τους στην πάλη ενάντια στον φασισμό σε όλους τους αντιφασιστικούς αγώνες που ξέσπασαν στην ιστορία του λαϊκού κινήματος αλλά και ταυτόχρονα αποτέλεσαν αναπόσπαστο και βασικό κομμάτι της ραχοκοκαλιάς των απελευθερωτικών λαϊκών στρατών σε όλα τα επαναστατικά κινήματα της ιστορίας. Έδωσαν παράδειγμα μαχητικότητας και ανέτρεψαν την αστική αντίληψη που έθετε την γυναίκα στο περιθώριο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, ανέλαβαν ρόλους σε όλα τα επίπεδα που απαιτούσε η ταξική πάλη και αποτέλεσαν απελευθερωτικό φάρο για όλες τις γυναίκες της εργατικής τάξης ανά τον κόσμο. Κάνοντας μια βουτιά στον ιστορικό χρόνο το γυναικείο ζήτημα και κομμάτι της λύσης του σμιλεύτηκε στα βουνά της περιόδου ’40-’49 στην Ελλάδα, εκεί που η πραγματική ταξική και λαϊκή ενότητα απέναντι στο φασισμό, το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό, έδωσε πολιτικές κατακτήσεις στις γυναίκες της τάξης μας που μέχρι τότε βρίσκονταν στη σφαίρα της ουτοπίας. Όταν μιλάμε για ανατροπή του συστήματος εκμετάλλευσης και καταπίεσης , πρέπει να γνωρίζουμε πως η επιτυχής έκβαση αυτής της απομακρυσμένης επαναστατικής διαδικασίας θα κριθεί από την ενεργητική, μαζική και ολόπλευρη συμμετοχή των γυναικών του λαού, της εργαζόμενης γυναίκας και της φτωχολογιάς εντός αυτής της διαδικασίας.

Όπως είναι αναμενόμενο, θα αναρωτηθεί κανείς γιατί πρέπει να καταστρέψουμε πρώτα το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα σε μια χώρα για να κατακτήσει η γυναίκα την ισοτιμία της αφού συχνά πλέον βλέπουμε γυναίκες να αναλαμβάνουν πολιτικές θέσεις, να γίνονται λαμπρές επιστημόνισσες και να κάνουν καριέρα. Η απάντηση είναι απλή. Οι φτωχές εργαζόμενες/άνεργες γυναίκες, οι γυναίκες του λαού, οι γυναίκες προσφύγισσες/μετανάστριες υφίστανται την καταπίεση και την εκμετάλλευση, δεν μπορούν να επιβιώσουν μέσα σε αυτό το αδηφάγο σύστημα, καταστρατηγούνται τα εργασιακά/συνδικαλιστικά τους δικαιώματα, αποκλείονται από την εργασία αν σκέφτονται να κάνουν οικογένεια, δεν τους παρέχονται άδειες μητρότητας και ανατροφής, δεν έχουν πρόσβαση σε ασφαλή και δωρεάν άμβλωση. Εν ολίγοις παλεύουν για να επιβιώσουν φτάνοντας στο σημείο να πωλούν το σώμα τους για να ξεφύγουν από την οικονομική ανέχεια. Όλα αυτά δεν τα λύνουν οι ποσοστώσεις που τάχα φέρνουν την ισοτιμία όπως διατυμπανίζουν συνολικά τα αστικά κόμματα και ιδιαίτερα η σοσιαλδημοκρατία που προσπαθεί να ξεπλύνει το ρόλο της ως κομμάτι του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος χρησιμοποιώντας τις θεωρίες του αστικού φεμινισμού λες και ο αστικός φεμινισμός είναι που θα λύσει τη γυναικεία καταπίεση και θα δώσει διέξοδο από την διπλή καταπίεση στις γυναίκες της εργατικής τάξης και του λαού. Αντίθετα, είναι αναγκαίο το γυναικείο ζήτημα να τίθεται διαρκώς από ταξική σκοπιά εντός των γραμμών του κινήματος θέτοντας ως ακρογωνιαίο λίθο την αντίληψη ότι η εργατική τάξη δεν διαιρείται με βάση το φύλο ή τις φυλετικές ταυτότητες αλλά ότι η εργατική τάξη συνολικά αποτελούσε, αποτελεί και θα αποτελεί επαναστατικό υποκείμενο που από κοινού με τα φτωχά λαϊκά στρώματα και τη μικρομεσαία αγροτιά μπορεί να θέσει τους όρους της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού, του ιμπεριαλισμού και του φασιστικού παρακράτους. Αυτό προφανώς δεν αναιρεί, ανάλογα την ιδιομορφία της κάθε χώρας και των παγιωμένων αστικών αντιλήψεων, την βαθύτερη καταπίεση που μπορεί να βιώνουν κάποια κομμάτια και στρώματα της τάξης βάσει του φύλου και του σεξουαλικού προσανατολισμού, ωστόσο αυτή η καταπίεση είναι ορατή και δομική μόνο στους φτωχούς και τους απόκληρους αφού για τους πραγματικά κατέχοντες τον πλούτο ισχύουν άλλοι κοινωνικοί νόμοι και κανόνες.

Το τελευταίο διάστημα έχει γίνει σαφές και ξεκάθαρο ότι η επίθεση των αστικών κρατών και συνολικά του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος ενάντια στους λαούς ολόκληρου του κόσμου εντείνεται ενώ στην χώρα μας η φασιστικοποίηση της πολιτικής και δημόσιας ζωής, η κρατική-παρακρατική τρομοκρατία και καταστολή, η καταπάτηση των δημοκρατικών κεκτημένων, η καταστρατήγηση των λαϊκών ελευθεριών, η διάλυση των εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων οδηγούν τον εργαζόμενο λαό και την νεολαία σε οριακό σημείο και συνεχόμενη εξαθλίωση σε όλα τα επίπεδα. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση αψηφώντας του νόμους που η ίδια δημιούργησε και ακολουθώντας πιστά τις προσταγές της Αμερικάνικης Πρεσβείας οδηγεί απροκάλυπτα στον θάνατο τον αγωνιστή πολιτικό κρατούμενο απεργό πείνας και δίψας Δ. Κουφοντίνα που διεκδικεί τα δικαιώματά του.

Μέσα σε όλη αυτή τη συντριπτική κατάσταση έρχεται να προστεθεί η παιδεραστία και η συγκάλυψη του πιστού υπηρέτη των αστών Λιγνάδη καθώς και οι καταγγελίες στον καλλιτεχνικό χώρο που αποδεικνύουν περίτρανα ότι η σχέση εργοδότη και εργαζόμενου στρώνει το έδαφος για την περαιτέρω κακοποίηση (εργασιακή ή/και σεξουαλική) η οποία και στηρίζεται κατά κύριο λόγο στον οικονομικό εκβιασμό και την εργασιακή αβεβαιότητα που βιώνουν οι φτωχοί εργαζόμενοι καλλιτέχνες.

Το κίνημα οφείλει να μην αντιμετωπίζει την 8η Μάρτη ως μέρα γιορτής αλλά ως ακόμη μία ημέρα πάλης με συγκεκριμένο ιστορικά, πολιτικά και ταξικά πολιτικό πρόσημο ενάντια στο καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα. Το κίνημα δεν έχει ανάγκη από γιορτές και επετείους αλλά από ημέρες ορόσημα, που οξύνουν κατά το δυνατόν την ταξική πάλη με συνολικότερα πολιτικά προτάγματα ενάντια στο σύστημα της εκμετάλλευσης και καταπίεσης της εργατικής τάξης από την εξαρτημένη ντόπια ολιγαρχία και το πολιτικό της προσωπικό είτε αυτό εκπροσωπείται από γυναίκες είτε από άντρες. Επιλέγουμε να στηρίξουμε πολιτικά και οργανωτικά το κάλεσμα της Πρωτοβουλίας για μια Ταξική 8η Μάρτη στην πλ. Κοραή στις 5μμ την Δευτέρα, θέλοντας να θέσουμε πρωτόλεια το παραπάνω πολιτικό σκεπτικό, τιμώντας τους πολύμορφους αγώνες των γυναικών του λαϊκού-αντιφασιστικού κινήματος απέναντι στον ιμπεριαλισμό, το κεφάλαιο και τον φασισμό, για την αναγκαία προοπτική των εργατικών-λαϊκών-αντιφασιστικών αγώνων του σήμερα που οφείλουν να πάρουν μαζικό, μετωπικό, πολύμορφο και δυναμικό χαρακτήρα ενοποιώντας τα μέτωπα πάλης που αναπτύσσονται μέσα από την πρακτική εφαρμογή της αντίληψης της Μαζικής Λαϊκής Αυτοάμυνας.

ΤΙΜΗ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΚΕΦΑΛΑΙΟ-ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ-ΦΑΣΙΣΜΟ

ΝΙΚΗ ΣΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥ ΑΠΕΡΓΟΥ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΔΙΨΑΣ Δ.ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ

ΔΕΥΤΕΡΑ 8 ΜΑΡΤΗ

ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΙΣ 17:00 ΠΛ. ΚΟΡΑΗ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΙΣ 17:30 ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Λαϊκή Αντιφασιστική Δράση

Μάρτης 2021

Εικόνες:

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License