Ανθρωπιστικές ΜΚΟ, εξώσεις, η αποικιοκρατία και το κράτος / Humanitarian NGOs, Evictions, colonialism and the State [GR/ENG]


[GR]

Ανθρωπιστικές ΜΚΟ, εξώσεις, η αποικιοκρατία και το κράτος

Στις αρχές του 2021, μέσα στο ασταμάτητο λοκντάουν, χιλιάδες κόσμου που έχει πάρει άσυλο εκδιώχθηκαν από σπίτια, ξενοδοχεία και καμπ. Χιλιάδες ακόμα κινδυνεύουν με έξωση και δέχονται καθημερινές απειλές, εκφοβισμό και βία.

Το κράτος διέκοψε το πρόγραμμα ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ που στέγαζε προσωρινά ανθρώπους σε ξενοδοχεία υπό την ευθύνη του ΔΟΜ, την ίδια στιγμή που το πρόγραμμα στέγασης ΕΣΤΙΑ, που διαχειρίζονται ΜΚΟ και πιο πρόσφατα το κράτος, έχει περικόψει δραματικά τον προϋπολογισμό του και διώχνει κόσμο. Παράλληλα, εδώ και έναν σχεδόν χρόνο, η υπηρεσία ασύλου έχει πρακτικά παγώσει λόγω του λοκντάουν, αφήνοντας ανθρώπους χωρίς ανανέωση εγγράφων και χωρίς ταυτότητες και διαβατήρια.

Αυτές είναι οι συσσωρευμένες συνέπειες ενός συστήματος ασύλου που απέτυχε επίτηδες. Οι δομές των ΜΚΟ βρίσκονται τώρα στην αναπόφευκτη θέση να στηρίζουν μια ρατσιστική κυβέρνηση. Παρ' όλα αυτά, αντί να πάρουν θέση απέναντι στις συστημικές επιθέσεις σ' εκείνους και εκείνες που ζητάνε άσυλο, οι ΜΚΟ, προσπαθώντας να αμυνθούν και να επιβιώσουν, κατηγορούν τις αιτούσες και τους αιτούντες άσυλο για τις αποτυχίες του συστήματος. Οι έννοιες της «βοήθειας» και της «φιλανθρωπίας» που αναπτύχθηκαν το 2015 ως λύση έκτακτης ανάγκης έχουν πλέον συστηματοποιηθεί, διαιωνίζοντας το καθεστώς της προσωρινότητας, της εξάρτησης και της θυματοποίησης για όσες και όσους φτάνουν στην Ευρώπη. Το κράτος και οι ΜΚΟ διατηρούν τον έλεγχο της στέγασης, της χορήγησης εγγράφων και της οικονομικής υποστήριξης, και ενισχύουν το παγκόσμιο ρατσιστικό αφήγημα ότι η αυτάρκεια ήταν ευθύνη εκείνου που εξαναγκάζεται στην εξάρτηση.

Η Ευρώπη μέσω των πολιτικών χορήγησης ασύλου και μέσω των συνόρων της δείχνει ξεκάθαρα πως θεωρεί εαυτήν ανώτερη απ' αυτούς και αυτές που ζητάνε άσυλο εδώ. Η βία στα σύνορα, ο κατατρεγμός απ' την αστυνομία στην ενδοχώρα, η φυλάκιση, ο εξαναγκασμός σε ανθυγιεινές συνθήκες διαβίωσης στα καμπ και η παράλογη γραφειοκρατία είναι αποδεκτές πρακτικές σχεδόν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Το Ηνωμένο Βασίλειο ανακοίνωσε περήφανα ότι δημιουργεί ένα περιβάλλον εχθρικό στη μετανάστευση, η Ελλάδα δεν νιώθει καν την ανάγκη να το πει: είναι ήδη γνωστό παντού. Η ΕΕ καταδικάζει τις αυταρχικές κυβερνήσεις της Μυανμάρ και της Κίνας που καταπιέζουν μουσουλμανικές μειονότητες και δίνει πολιτικό άσυλο σε Παλαιστίνιες, Κούρδους και Μπαλότς. Στα σχολεία διδάσκεται η φρίκη της συστημικής καταπίεσης Εβραίων και άλλων κατά τη διάρκεια του ναζιστικού καθεστώτος, ενώ οι βάσεις της οικονομικής ισχύος της Ευρώπης στη σκλαβιά και την αποικιοκρατία περνάνε ως κανονικότητα. Στη Μυανμάρ, το Χονγκ Κονγκ, τη Νικαράγουα και τη Λευκορωσία, η ΕΕ καταδικάζει τη στρατιωτική καταστολή σε διαδηλωτ(ρι)ες την ώρα που στην Αθήνα ζούμε τα ίδια κανόνια νερού, τα ίδια δακρυγόνα και το ίδιο ξύλο.

Η Ευρώπη έχει δημιουργήσει μια δικιά της υπεραπλουστευτική αφήγηση για την Ιστορία, που βασίζεται στην αλαζονεία της ενδοσκόπησης, της παιδείας και της τέχνης. Ο κόσμος στην Ευρώπη ξέρει πως οι ναζί ήταν κακοί, ότι το απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική ήταν άδικο και ότι ο διαχωρισμός λευκών - μη λευκών στις ΗΠΑ ήταν κάτι αισχρό. Κι όμως, μέσα από την ευρωπαϊκή πολιτική ασύλου επιδεικνύεται καθημερινά μια βαθιά αίσθηση ανωτερότητας. Οι άνθρωποι που ζητάνε άσυλο ξέρουν πως η αστυνομία θα τους τραμπουκίζει στον δρόμο αν δεν είναι αρκετά λευκοί. Έχουν χαμηλότερες προσδοκίες για συνθήκες διαβίωσης, σε μια σκηνή, ένα κοντέινερ, στοιβαγμένες σ' ένα γεμάτο σπίτι ή σ' ένα προσωρινό καταφύγιο που θα τους παράσχει κάποια ΜΚΟ. Ξέρουν ότι η ζωή τους μετράει όσο και τα έγγραφα που έχουν μαζί τους, κι ότι ακόμα και τότε η αστυνομία μπορεί να σκίσει αυτά τα έγγραφα για την πλάκα της. Αυτή η καταπίεση είναι κανονικοποιημένη στην Ευρώπη, όπως ήταν και η δημιουργία των γκέτο στις χώρες που έλεγχαν οι ναζί, η φυλετική γραφειοκρατία κατά των μη λευκών στη Νότια Αφρική του απαρτχάιντ και η βία λευκών και μπάτσων σε φυλετικά διαχωρισμένες πολιτείες των ΗΠΑ.

Η ιστορία δουλείας και αποικιοκρατίας που προσπαθεί να ξεχάσει η Ευρώπη είναι καθημερινά παρούσα στις σύγχρονες κοινωνίες της. Αυτό βέβαια δεν είναι κάτι καινούριο για κανέναν και καμία που ζει στην Ευρώπη και που δεν έχει λευκό δέρμα.

Το 2021 στην Ελλάδα, τη Νέα Δημοκρατία δεν τη νοιάζουν τα διδάγματα της ιστορίας του φιλελευθερισμού· αυτό που προτιμάει να διαβάζει είναι χουντικά βιβλία οδηγιών για αστυνόμευση πανεπιστημίων και καταστολή διαδηλώσεων, αναβιώνοντας ακόμα και νόμους της στρατιωτικής δικτατορίας. Ο Μητσοτάκης κάνει εικόνισμα τη Μάργκαρετ Θάτσερ, την τελευταία φόνισσα απεργών πείνας στην Ευρώπη και υποστηρίκτρια του καθεστώτος του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική. Οι μπάτσοι τριγυρνούν στους δρόμους με πλήρη σχεδόν ατιμωρησία, δημιουργώντας ένα κλίμα φόβου. Παρά τα αδιαμφισβήτητα στοιχεία για επαναπροωθήσεις ανθρώπων στη θάλασσα και τη στεριά, η Ελλάδα αφήνεται απλώς να τις αρνείται κατηγορηματικά, χωρίς περαιτέρω ερωτήσεις απ' τη μεριά της Ευρώπης.

Χωρίς υπεκφυγές, η πολιτική ασύλου της Νέας Δημοκρατίας είναι πολιτική φυλετικού διαχωρισμού και βασίζεται στα θεμέλια που έστησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Η δυσλειτουργική γραφειοκρατία του ασύλου σημαίνει πως άνθρωποι κάνουν μήνες ή και χρόνια για να πάρουν βασικά έγγραφα ταυτότητας που θα τους δώσουν πρόσβαση σε φορολογικούς και ασφαλιστικούς αριθμούς. Αυτό με τη σειρά του τούς στερεί την πρόσβαση σε στέγαση, περίθαλψη κι εκπαίδευση. Η Νέα Δημοκρατία έχει επεκτείνει την υποδομή των καμπ και έξω από αστικά κέντρα, πράγμα που δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο την πρόσβαση στην έκδοση εγγράφων και χειροτερεύει τα προβλήματα σωματικής και ψυχικής υγείας που προκαλούν οι ανθυγιεινές συνθήκες διαβίωσης. Αυτή η απομόνωση ενισχύει το ρατσιστικό αφήγημα της κυβέρνησης σύμφωνα με το οποίο η ταμπέλα του «πρόσφυγα» υποβαθμίζεται για να απανθρωποποιηθούν τα άτομα που περιγράφει ως κοινωνική ομάδα που αξίζει μεταχείριση κατώτερη από των Ευρωπαίων. Κρύβοντας ανθρώπους (και μαζί τους και τις ρατσιστικές πολιτικές της κυβέρνησης) σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, δημιουργούνται και τεχνητά λευκές πόλεις, τις οποίες λυμαίνεται η ασύδοτη αστυνομία, που διενεργεί, με πλήρη αποδοχή, ελέγχους με ρατσιστικά κριτήρια, παράνομες απαγωγές και καθημερινή λεκτική και σωματική βία.

Αυτά και πολλά παραπάνω συνθέτουν το περιβάλλον στο οποίο καλούμαστε να ζήσουμε στην Αθήνα. Μέσα σ' αυτό το περιβάλλον δουλεύουν και οι ΜΚΟ. Εδώ και πολλά χρόνια, διαχέεται μια συζήτηση περί «ανθρωπισμού» ή Α-πολιτικής φιλανθρωπίας. Καλά ως εδώ. Τώρα κυβερνάει μια δεξιά κυβέρνηση με ρατσιστική πολιτική ασύλου. Κάθε συνεργασία με την κυβέρνηση διαμορφώνεται μέσα σ' αυτό το πλαίσιο. Κάθε εργασία των ΜΚΟ σε θέματα στέγασης και υποστήριξης, νομικής ή υλικής, γίνεται μέσα σ' αυτό το πλαίσιο. Αν οι ΜΚΟ δεν πολεμήσουν αυτό το σύστημα, δεν το καταδικάσουν ή δε βρουν πραγματικές εναλλακτικές, θα αναπαράγουν τον ρατσισμό και την καταπίεση του κράτους.

Οι εξώσεις που κάνουν ΜΚΟ από προσωρινές δομές στέγασης είναι απόδειξη της στήριξής τους στη Νέα Δημοκρατία. Οι ισχυρισμοί τους ότι δεν έχουν άλλη επιλογή είναι προσπάθειες αποποίησης της ευθύνης και της παλιάς τους κερδοφορίας, που αντιφάσκουν ακόμα και με τον ίδιο τους τον πατριαρχικό ανθρωπιστικό λόγο περί φροντίδας. Μα το χειρότερο είναι ότι ΜΚΟ για να υπερασπίσουν τις πράξεις τους στρέφονται ενάντια στους ανθρώπους που στέγαζαν, ισχυριζόμενες ότι δεν ακολουθούσαν τους κανόνες στέγασης ή ότι ήξεραν ότι το πρότζεκτ θα είχε μικρή διάρκεια. Ακολουθώντας την πολιτική της κυβέρνησης, που είναι ολόκληρη μια επίθεση στους ανθρώπους που ζητάνε άσυλο, η ΜΚΟ ρίχνει με τη σειρά της το βάρος σε αυτούς για να το ξεφορτωθεί η ίδια.

Στην πανδημία του COVID 19, η Ελλάδα καταρρέει. Το συνεχές λοκντάουν και τα καταπιεστικά μέτρα της απαγόρευσης κυκλοφορίας, των προστίμων, των περιορισμών στη μετακίνηση και των αστυνομικών ελέγχων συνεισφέρουν λιγότερο στην αποτροπή του κορονοϊού και περισσότερο στην αύξηση του αυταρχισμού. Η υπηρεσία ασύλου έχει πρακτικά σταματήσει, προβάλλοντας την πανδημία ως δικαιολογία ακόμα και για διοικητικές καθυστερήσεις (π.χ. έκδοση καρτών ταυτότητας, αλλαγή διεύθυνσης/ονόματος κλπ.), που με τη σειρά του αναστέλλει τη δυνατότητα για άλλες γραφειοκρατικές διαδικασίες όπως έκδοση ΑΦΜ/ΠΑΥΠΑΑ/επιδομάτων. Οι δουλειές είναι φυσικά σχεδόν ανύπαρκτες. Στο μεταξύ, τα πρότζεκτ τύπου ΕΣΤΙΑ ή ΗΛΙΟΣ, που τρέχουν ΜΚΟ, συνεχίζουν λες και δεν υπάρχει πανδημία. Το νεοφιλελεύθερο όνειρο της ενσωμάτωσης με ελαχιστοποίηση της κοινωνικής πρόνοιας είναι απλά ανεδαφικό τη στιγμή που η οικονομία της Ελλάδας, που εξαρτάται από τον τουρισμό, έχει παραλύσει λόγω του COVID 19. Η φιλελεύθερη λογική της προσωρινής στέγασης ως πρώτο βήμα για την ανεξαρτησία δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα όταν τα απαιτούμενα έγγραφα δεν δίνονται και οι ευκαιρίες για απασχόληση δεν υπάρχουν. Οι εξώσεις μέσα στο λοκντάουν αφαιρούν και το τελευταίο στήριγμα από ανθρώπους που ήδη δέχονται την επίθεση του κράτους.

Όλες οι ΜΚΟ πρέπει να σταματήσουν τις εξώσεις. Οποιαδήποτε δικαιολογία τους στηρίζει όχι μόνο τη ρατσιστική Νέα Δημοκρατία, μα και τη συνεχιζόμενη καταπίεση ανθρώπων που έχουν δεχτεί επίθεση απ' όλες τις χώρες που έχουν περάσει. Ο αυτάρεσκος μικρόκοσμος των ΜΚΟ και των φιλάνθρωπων χρηματοδοτών τους αποκαλύπτεται μέσα απ' το αφήγημα των εξώσεων και την παραδοχή τους ότι δίνουν προτεραιότητα στην ύπαρξή τους πάνω απ' τις ζωές αυτών που λένε ότι βοηθάνε. Η βοήθεια που χρειάζεται τώρα είναι να υποστηρίξουν αυτές κι αυτούς που ζητάνε και που παίρνουν άσυλο και να τους συμπεριφερθούν σαν ανθρώπους. Κάθε άλλη πράξη αποτελεί στήριξη στη Νέα Δημοκρατία και τις πολιτικές φυλετικού διαχωρισμού, γραφειοκρατικών βασανιστηρίων, βίας, εγκλεισμού και απελάσεων. Πρέπει να δούμε τώρα τις συγγένειες των σημερινών μεταναστευτικών πολιτικών της Ευρώπης με τις φρικαλεότητες των ναζί, το μίσος των ρατσιστών στις ΗΠΑ και τη Νότια Αφρική και με την αποικιοκρατία. Αυτό δεν είναι εξτρεμισμός. Είναι ένα κάλεσμα για να μπει τέλος στην απόκρυψη και την ανοχή – και για πάλη.

Viktoria Solidarity

[ENG]

Humanitarian NGOs, Evictions, colonialism and the State

At the beginning of 2021 during this relentless lockdown thousands of people who gained asylum have been evicted from houses, hotels and camps. Thousands more face eviction with daily threats, intimidation and violence.The state has ended the FILOXENIA program that temporarily housed people in hotels run by IOM, while the ESTIA housing scheme run by NGOs, and now administered by the state, has slashed budgets and evicted people. At the same time for nearly 1 year the Asylum service has all but frozen due to the lockdown, leaving people without renewed documents, ID cards and passports.This is the accumulation of an intentionally defunct asylum system. NGO structures now find themselves in the inevitable position of supporting a racist government. However, rather than take a position against systemic attacks on those claiming asylum NGOs, inan act of self defense and preservation, blame those claiming asylum for the systematic failures. Concepts of 'help' and 'charity' that began in 2015 as an emergency response have become structured maintaining temporality, reliance and victimhood for those reaching Europe. The state and NGOs' retention of control over housing, documentation and financial support reenforces the global, racist rhetoric that self sufficiency is the responsibility of the individual who is forced into dependence.

Europe makes clear through its asylum policies and borders how it thinks of itself as superior to those seeking asylum here. Border violence, internal harassment by police, imprisonment, enforced substandard living conditions in camps and self-defeating bureaucracy are accepted practices of nearly every European country. The UK proudly announced it was creating a hostile environment for immigration, Greece doesn’t even feel the necessity … it is well known now. The EU condemns the authoritarian governments of Myanmar and China who oppress muslim minorities and grants political asylum to Palestinians, Kurds and Balochs. Schools teach the horrors of the systematic oppression of Jews and others during the Nazi regime while the foundations of Europe's economic power in slavery and colonialism are normalised. In Myanmar, Hong Kong, Nicaragua and Belarus the EU condemns military oppression of protesters as we feel the same water cannons, tear gas and beatings in Athens.

Europe has created its own simplified narrative of history based on the smugness of self awareness, education and art. Europeans know that the Nazis were evil, that Apartheid in South Africa was wrong and that segregation in the USA was disgraceful. However, the deep feeling of superiority is demonstrated daily through European asylum policy. People claiming asylum know they will be harassed by the police for walking in the street if they don’t look white enough. People expect a lower standard of living conditions, be it a tent, an ISO box, an over-crowded house or a temporary shelter provided by an NGO. People know their life is only as valuable as the identity documents they carry, and even then the police can rip them apart in a whim. Such oppression has become normalised in Europe just like the creation of ghettos in Nazi controlled countries, identity bureaucracy of people of colour in apartheid South Africa and the violence of white people and cops in segregated states in the USA.

The history of slavery and colonialism Europe tries to forget is present everyday in its contemporary societies. Of course this is not news for anyone living in Europe who is not white.

In 2021 New Democracy in Greece does not care about the liberal history lessons… instead it reads from the instruction manual of the Junta in policing universities and oppressing protests even enacting laws from the military dictatorship. Mitsotakis idolises Margaret Thatcher, the last killer of hunger strikers in Europe and supporter of the Apartheid regime in South Africa. The cops roam the streets with near impunity to create a climate of fear. Despite unarguable evidence of pushbacks in the sea and on land Greece can simply categorically deny them without further questioning from Europe.

To put it clearly, New Democracy’s asylum policy is one of segregation built on the groundwork of SYRIZA. The dysfunctional asylum bureaucracy means that people wait months or even years to access basic identity documents that allow for access to tax and health numbers. This in turn denies access to housing, health care and education. New Democracy have expanded the camp infrastructure outside of urban centres, which reduces even further access to documentation and exacerbates physical and mental health issues due to substandard living conditions. Such segregation encourages the racist narrative of the government where the label of ‘refugee’ is denigrated to dehumanise individuals as a social group that can be treated as lesser than Europeans. Hiding people (and therefore also the racist policies of the government) in camps creates white-washed cities prowled over by the immunised police, who perform accepted racist identity checks, illegal kidnapping and regular verbal and physical violence.

This, and more, is the context that we must all live in Athens. It is the context that NGOs work in. For many years the argument has continued about ‘humanitarianism’ or A-political charity. Whatever. This government is right-wing with a racist asylum policy. Any collaboration with the government is contextualised by this. Any work done by NGOs in terms of housing, legal or material support must be contextualised by this. If NGOs do not fight this system, condemn it or find real alternatives they will reproduce the racism and oppression of the state.

The evictions of temporary housing structures by NGOs is evidence of their condoning New Democracy. Claiming they have no choice is washing their hands of responsibility, their past profit, and even contradicts their own patriarchal humanitarian speech of care. However, what is worse is that NGOs turn on those they housed in order to defend themselves with claims that they didn’t follow the housing rules, or that they knew the project was short term. Following the government’s policy, which is itself an attack on those claiming asylum, places the burden on them and away from the NGO.

During the COVID 19 pandemic Greece is breaking. The continuous lockdown and oppressive measures of curfews, fines, movement restrictions and police checks is having less effect on the spread of corona and more success on the increase of authoritarianism. The asylum service has all but stopped, using the pandemic as an excuse even for administrative delays (such as making ID cards, changing addresses/names etc.) which in turn halts the possibility for other bureaucratic processes such as AFM/PAYPAA/State Benefits. Jobs are of course near to non-existent. Meanwhile the projects run by NGOs such as ESTIA and HELIOS continue as if there is no pandemic. The neoliberal dream of integration and minimal welfare is simply impossible while the Greek tourist reliant economy is paralysed due to COVID 19. The liberal logic of temporary housing solutions as a stepping stone to independence has no legitimacy when documents needed are withheld and employment opportunities do not exist. Evictions during the lockdown takes away the last leg of support to people already facing attack from the state.

All NGOs must stop evictions. Any justification for them is to condone not only the racist New Democracy but also the continual oppression of people victimised by all the states that they have travelled through. The self congratulating bubble of NGOs and their charitable financial backing is exposed through their eviction narrative and an admittance of prioritising their existence over the lives of those they claim to help. The help that is needed now is to support those claiming, and gaining, asylum: to be treated as human. Any other action is a support of New Democracy and their policies of segregation, bureaucratic torture, violence, imprisonment and deportations. We must see now the connections of today's European migration policies with the atrocities of the Nazis, the hate of white supremacists in the USA and South Africa and colonialism. This is not extremism. It is a call to not hide, to not condone and to fight.

Viktoria Solidarity

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License