Συνεχίστε να κινείστε-Μείνετε ακίνητες

Γύρω από την πανδημία, ξεδιπλώνεται ένα σύνολο από πρακτικές πειθαρχίας, πρακτικές ασφάλειας και τεχνολογίες εαυτού, καθώς και ένα σύνολο πολιτικών και ιδεολογικών αναπαραστάσεων που δεν αφορούν την πανδημία καθαυτή αλλά πολύ περισσότερο την τρέχουσα συγκυρία του ταξικού συσχετισμού δύναμης.

Συνεχίστε να κινείστε-Μείνετε ακίνητες

“Ο δυτικός άνθρωπος μαθαίνει σιγά-σιγά τι θα πει να είσαι ένα ζωντανό είδος μέσα σε ένα ζωντανό κόσμο, να έχεις ένα σώμα, συνθήκες ύπαρξης, πιθανότητες ζωής, μια ατομική και συλλογική υγεία, δυνάμεις που μπορείς να τις αλλάξεις κι ένα χώρο όπου μπορείς να τις ξαναμοιράσεις με το βέλτιστο τρόπο. Χωρίς άλλο, για πρώτη φορά στην ιστορία, το βιολογικό αντανακλάται στο πολιτικό∙ το να ζει κανείς δεν είναι πια εκείνο το απροσπέλαστο άδυτο που δεν αναδύεται παρά κάπου-κάπου, έρμαιο ενός αναπόφευκτου θανάτου∙ περνάει, ως ένα βαθμό, στο πεδίο ελέγχου της γνώσης και επέμβασης της εξουσίας “.(Φουκώ 1978)

 

Γύρω από την πανδημία, ξεδιπλώνεται ένα σύνολο από πρακτικές πειθαρχίας, πρακτικές ασφάλειας και τεχνολογίες εαυτού, καθώς και ένα σύνολο πολιτικών και ιδεολογικών αναπαραστάσεων που δεν αφορούν την πανδημία καθαυτή αλλά πολύ περισσότερο την τρέχουσα συγκυρία του ταξικού συσχετισμού δύναμης. Στο οικονομικό επίπεδο έχουμε τη μεγάλη ανάπτυξη του σύγχρονου ιατροφαρμακευτικού συμπλέγματος, αποτέλεσμα της αναζήτησης για νέα πεδία υπεραξίωσης του κεφαλαίου. Αυτή ενισχύεται από τη δυνατότητα παρέμβασης, τόσο προληπτικά όσο και θεραπευτικά, σε επίπεδα που μέχρι πρότινος δεν ήταν εφικτό (γενετική βιολογία και μηχανική).

Ταυτόχρονα μια νέα εκδοχή βιολογικής υπευθυνότητας αναδύεται. Η προστασία εαυτής αλλά και άλλων από ενδεχόμενους κινδύνους προστίθεται στις ευθύνες του πολίτη. Αυτό αποτυπώνεται και στην ολοένα και μεγαλύτερη έμφαση που δίνεται στην ατομική διάσταση των υποκειμένων. Τα περισσότερα κράτη εξακολουθούν να μην απεμπολούν τη διάσταση της προστατευτικής και ρυθμιστικής δράσης ως προς τη δημόσια υγεία, όμως ολοένα και περισσότερο δίνεται βάρος στην ατομική ευθύνη που έχει κάθε πολίτης να εξασφαλίζει την ατομική του υγεία και ποιότητα ζωής. Η επίσημη διακήρυξη ότι είμαστε αντιμέτωπες με μια πανδημία γρίπης και η έμφαση στην απειλή που αυτή συνιστά, αντικειμενικά δημιουργεί ένα κλίμα φόβου, που αντανακλάται τόσο στο λόγο των επίσημων φορέων, όσο και στη ρητορική των ΜΜΕ. Αυτό όμως, δεν σημαίνει ότι το στοιχείο του φόβου και η διαχείρισή του αποτελούν απλώς αντανακλαστικά σύμμετρα προς την απειλή της πανδημίας.

Αντίθετα, καθορίζονται και παίρνουν την ιδιαίτερη φόρτισή τους από τον τρόπο που σήμερα η διαχείριση του φόβου εν γένει αποκτά χαρακτήρα κομβικής πολιτικής στρατηγικής. Η διαχείριση του φόβου έχει γίνει όχι μόνο βασικό πολιτικό διακύβευμα αλλά και συγκεκριμένο εργαλείο άσκησης πολιτικής στις μέρες μας. Κατά αυτό τον τρόπο οικοδομείται και μια ολόκληρη αυταρχική μετατόπιση και στροφή. Αυτό οδηγεί σε μια ολοένα και περισσότερο αυταρχική θωράκιση που προσπαθεί να εγγράψει αποτελέσματα πειθάρχησης, απομόνωσης και παθητικοποίησης. Σ’ αυτή τη στροφή, η διαχείριση του φόβου είναι κομβική, καθώς το ζητούμενο δεν είναι τόσο η θετική καταγραφή της αποτελεσματικής προστασίας, όσο η διαρκής αναπαραγωγή των παραλυτικών αποτελεσμάτων του φόβου και η συνακόλουθη επέκταση αυταρχικών πρακτικών. Το πολιτικό σκεπτικό γίνεται περισσότερο από προφανές. Ολόκληρη η τρέχουσα προσπάθεια αυταρχικής στροφής δεν θα μπορούσε να δικαιολογηθεί χωρίς στην καταφυγή στην επίκληση ενός ευρύτερου φάσματος αιτιών που να δικαιολογούν αυτό το φόβο. Ταυτόχρονα, η διαμόρφωση ενός ολόκληρου φάσματος από μηχανισμούς, εξειδικευμένους φορείς, «σχέδια έκτακτης ανάγκης» για την αυταρχική αντιμετώπιση, σημαίνει και μια ανάλογη ετοιμότητα για αντίστοιχες πρακτικές. Η αυταρχική αναδίπλωση οδηγεί το σύνολο των σχεδιασμών να αντιμετωπίζουν κάθε έκτακτη περίσταση ως μια ευκαιρία για τη δοκιμασία μαζικών κατασταλτικών πρακτικών. Έτσι, τα μέτρα που λαμβάνονται σήμερα δεν είναι ουδέτερα, αλλά συμπυκνώνουν ρητές και άρρητες πολιτικές και ιδεολογικές στρατηγικές. Κεντρικό ρόλο για την αντιμετώπιση της πανδημίας , έχει η έννοια της κοινωνικής αποστασιοποίησης. Ο τρόπος που προβάλλεται η άμεση ανάγκη λήψης μέτρων κοινωνικής αποστασιοποίησης δεν εκφράζει μόνο επιδημιολογικές τοποθετήσεις αλλά και την ιδεολογική ηγεμονία ενός επιθετικού νεοφιλελευθερισμού που συναρθρώνεται με ένα έντονο στοιχείο αυταρχικού κρατισμού και αποτυπώνεται σε πρακτικές καραντίνας και την ταυτόχρονη πίεση προς τα άτομα να εσωτερικεύσουν ως ατομικές στάσεις συγκεκριμένες βιοπολιτικές προσταγές. Από τις συνεχείς διαφημίσεις και ανακοινώσεις για τους τρόπους αντιμετώπισης, έως τις οδηγίες για τη διαχείριση των κρουσμάτων στα σχολεία, το στοιχείο του φόβου και της απειλής είναι παραπάνω από έντονο. Το ιδεολογικό αποτέλεσμα πειθάρχησης αυτών των τακτικών, η βιοπολιτική τους διάσταση, είναι παραπάνω από εμφανείς. Ο πανικός μπορεί να είναι μια μη θεμιτή πρακτική, όμως, o ελεγχόμενος φόβος, ο (αυτο)περιορισμός δραστηριοτήτων και η τροποποίηση της καθημερινότητας, η συμμόρφωση με επιταγές και έκτακτα μέτρα, η «κατανόηση» για περιορισμούς στην ελευθερία κίνησης, ολοένα και περισσότερο θεμιτοποιούνται. Και αυτό μπορεί να είναι ίσως, το σημαντικότερο ιδεολογικό ίχνος που μπορεί να αφήσει η διαχείριση αυτής της πανδημίας, ιδίως εάν επιμένουμε ότι η διάχυση και αναπαραγωγή ιδεολογικών αναπαραστάσεων περνάει πρώτα και κύρια από την εμπλοκή των υποκειμένων σε αυτές τις πρακτικές.

«πνεύμα κατατρεγμένο από την αδυναμία εξέγερσης που δεν εφησυχάζει παρά μόνο στο σαδισμό και τη βία ενώ η τρέλα, αληθινή ή επίπλαστη, αποτελεί υπέρτατη έκφραση διαμαρτυρίας».Rene Crevel

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License