Δεν μας χρειάζεται μια χούντα, η δημοκρατία τα καταφέρνει μια χαρά από μόνη της

Η Τάξη φαίνεται να βασιλεύει αλλά δεν κυβερνά. Όλο αυτό το χρονικό διάστημα τμήματα του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου, της νεολαίας και αντιστεκόμενοι άνθρωποι αμφισβήτησαν έμπρακτα αυτή τη δυστοπία και αναμετρήθηκαν -στο μέτρο του δυνατού- με την επέλαση του ολοκληρωτισμού: Από τις μοριακές αντιστάσεις, τις συγκεντρώσεις και τις ακάλεστες πορείες, μέχρι τις επιθετικές χειρονομίες και τον εμπρησμό του camp της Μόριας από τους ίδιους τους μετανάστες/στριες. Από τις μαθητικές καταλήψεις, μέχρι τις πορείες στις γειτονιές και στα κέντρα των πόλεων τη 17η Νοέμβρη και την 6η Δεκέμβρη. Από τις πανεκπαιδευτικές κινητοποιήσεις ενάντια στην αναδιάρθρωση των πανεπιστημίων, μέχρι τις κινήσεις αλληλεγγύης στον αγωνιστή απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα, δημιουργήθηκε ένα ψηφιδωτό αντιστάσεων που αμφισβήτησαν τις κυριαρχικές προσταγές και αποτέλεσαν τον καταλύτη για μια γενικευμένη έκφραση της κοινωνικής ανυπακοής...

post image

Δεν μας χρειάζεται μια χούντα,

η δημοκρατία τα καταφέρνει μια χαρά από μόνη της

Τις τελευταίες δεκαετίες το σύστημα «ισορροπεί» πάνω σε μια διαρκή συνθήκη κρίσης, που λαμβάνει το χαρακτήρα αλληλουχίας διαδοχικών, επαναλαμβανόμενων και αλληλοτροφοδοτούμενων κρίσεων (κρίση χρηματοπιστωτικού τομέα, κρίση κρατικού χρέους, περιβαλλοντική κρίση, εσχάτως η λεγόμενη υγειονομική κρίση της Covid-19 κτλ), που συνθέτουν όμως μια συγκεκριμένη παγκόσμια πραγματικότητα. Τα πολιτικά και οικονομικά αφεντικά επιχειρούν την ανάκαμψη, με εκκαθαρίσεις κεφαλαίων, αποδοτικότερη εκμετάλλευση, περικοπές μισθών/συντάξεων και δημιουργία νέων τομέων επενδύσεων και τεχνολογίας, για την αναπαραγωγή του συστήματος και τη δημιουργία ενός νέου κύκλου αύξησης της κερδοφορίας.

Σε αυτή τη συνθήκη, η κυριαρχία λειτουργεί όλο και περισσότερο ως έναν υβριδικό μοντέλο εξουσίας και διακυβέρνησης, όπου ο κρατικός ολοκληρωτισμός (αστυνομικά κράτη, καταστολή, διακυβέρνηση με έκδοση διαταγμάτων και πράξεων νομοθετικού περιεχομένου, λογοκρισία, έλεγχος της πληροφορίας και προσπάθεια επιβολής της κυριαρχικής αφήγησης κτλ) συνδυάζεται με τις δημοκρατικές προφάσεις (ελευθερία λόγου και πλουραλισμός, εκλογές, κοινωνία των πολιτών, δημοκρατικός έλεγχος κτλ). Ο συνδυασμός αυτός βρίσκει την εφαρμογή και υλοποίησή του στο όνομα του «ξεπεράσματος των κρίσεων» και αντιμετώπισης των «καταστάσεων έκτακτης ανάγκης». Η εκάστοτε κρίση παρουσιάζεται ως μια διαρκής εξωτερική απειλή (ασύμμετρη/τρομοκρατική/μεταναστευτική κτλ), που δημιουργεί μια «κατάσταση πολιορκίας» για το κοινωνικό σώμα, το οποίο οφείλει να συναινέσει και να συστρατευτεί, έτσι ώστε αυτή η απειλή να αντιμετωπιστεί με την κήρυξη ενός «καθεστώτος έκτακτης ανάγκης». Σε αυτό το καθεστώς, το κράτος ανακηρύσσει τον εαυτό του ως τον εγγυητή της ομαλότητας και της προστασίας του «έθνους και του λαού», μετατοπίζοντας το «σημείο ισορροπίας» της διακυβέρνησης από το δημοκρατικό/φιλελεύθερο στο ολοκληρωτικό και πάλι πίσω. Αυτό το πραγματώνει άριστα η δημοκρατία, χωρίς να χρειάζεται καμία απολύτως στρατιωτική δικτατορία ή κάποιου είδους «αντιδημοκρατική εκτροπή».

Μέσα σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο εντάσσεται και η κυριαρχική μεθοδολογία αντιμετώπισης της λοίμωξης Covid-19. Το κράτος εδώ και ένα χρόνο με πρόσχημα την ασύμμετρη απειλή από τον «αόρατο εχθρό», έχει κηρύξει μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Εκστρατεία μαζικής διάχυσης του φόβου, λοκ-ντάουν, διαδοχικοί εκβιασμοί, εναλλαγή μέτρων, περιορισμοί στις μετακινήσεις, απαγόρευση κυκλοφορίας, ανακήρυξη των μπάτσων σε υγειονομικούς ελεγκτές, πρόστιμα και απαγορεύσεις, συνθέτουν τη σύγχρονη δυστοπία, που ζούμε τον τελευταίο ένα χρόνο. Το μήνυμα που στέλνει η εξουσία όλο αυτό το διάστημα θα μπορούσε να περιγραφεί ως εξής: «Θα σκύβετε το κεφάλι, θα ακούτε τους ειδικούς, θα υπομένετε τους περιορισμούς. Απαγορεύεται η κοινωνικότητα, οι «άσκοπες» μετακινήσεις, οι συγκεντρώσεις και οι διαδηλώσεις. Σας επιτρέπεται να βγαίνετε μόνο για δουλειά, κάποιες φορές για κατανάλωση και φυσικά να «καίγεστε» μπροστά σε κάθε είδους οθόνη». Αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με επιλογή της κυβέρνησης, αλλά περιλαμβάνει την εκχώρηση συναίνεσης απ' όλο το πολιτικό φάσμα (της αριστεράς, κοινοβουλευτικής και μη συμπεριλαμβανομένης). Γι' αυτό, η οποιαδήποτε διαμαρτυρία που εξαντλεί την επιχειρηματολογία της στον εντοπισμό προβλημάτων της (εκάστοτε) κυβερνητικής διαχείρισης (είτε δεξιάς εν προκειμένω, είτε αριστερής), υποσκάπτει το έδαφος της έμπρακτης κριτικής και της αντεπίθεσης απέναντι στον πυρήνα και στον ενιαίο χαρακτήρα των κυριαρχικών επιλογών.

Η Τάξη φαίνεται να βασιλεύει αλλά δεν κυβερνά. Όλο αυτό το χρονικό διάστημα τμήματα του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου, της νεολαίας και αντιστεκόμενοι άνθρωποι αμφισβήτησαν έμπρακτα αυτή τη δυστοπία και αναμετρήθηκαν -στο μέτρο του δυνατού- με την επέλαση του ολοκληρωτισμού: Από τις μοριακές αντιστάσεις, τις συγκεντρώσεις και τις ακάλεστες πορείες, μέχρι τις επιθετικές χειρονομίες και τον εμπρησμό του camp της Μόριας από τους ίδιους τους μετανάστες/στριες. Από τις μαθητικές καταλήψεις, μέχρι τις πορείες στις γειτονιές και στα κέντρα των πόλεων τη 17η Νοέμβρη και την 6η Δεκέμβρη. Από τις πανεκπαιδευτικές κινητοποιήσεις ενάντια στην αναδιάρθρωση των πανεπιστημίων, μέχρι τις κινήσεις αλληλεγγύης στον αγωνιστή απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα, δημιουργήθηκε ένα ψηφιδωτό αντιστάσεων που αμφισβήτησαν τις κυριαρχικές προσταγές και αποτέλεσαν τον καταλύτη για μια γενικευμένη έκφραση της κοινωνικής ανυπακοής...

Νέα Σμύρνη: «Έξω οι μπάτσοι από τις γειτονιές και τις ζωές μας»

Όλη η παραπάνω περιγραφή, τόσο από πλευράς κυριαρχικών προσταγών όσο και από την πλευρά των κοινωνικών αντιστάσεων, συμπυκνώθηκε στην περιοχή της Ν. Σμύρνης σε κάτι παραπάνω από 48 ώρες. Εν συντομία τα γεγονότα: Το μεσημέρι της Κυριακής 7/3 οι μπάτσοι εισέβαλλαν στην πλατεία της Νέας Σμύρνης, επιτελώντας τον ρόλο που τους έχουν αναθέσει οι κρατικοί αξιωματούχοι ως ελεγκτές των υγειονομικών μέτρων, απειλώντας τους κατοίκους, μοιράζοντας πρόστιμα και προκαλώντας, εντέλει, την κοινωνική αποδοκιμασία και αντίδραση, με παρέμβαση ανθρώπων της ανοιχτής συνέλευσης κατοίκων της περιοχής. Απέναντι σε αυτή την αποδοκιμασία εμφάνισαν το πραγματικό πρόσωπο της εξουσίας, χτυπώντας και συλλαμβάνοντας διαμαρτυρόμενους κατοίκους. Μια πρώτη απάντηση ήταν να καλεστεί το ίδιο απόγευμα αντικατασταλτική πορεία από την τοπική συνέλευση γειτονιάς της Ν. Σμύρνης, την οποία πλαισίωσαν πάνω από χίλια άτομα. Η έκρηξη όμως της οργής εκδηλώθηκε εκκωφαντικά το απόγευμα της Τρίτης 9/3. Εκείνη την ημέρα αρκετές χιλιάδες κόσμου συναντήθηκαν στην ευρύτερη περιοχή στην πορεία ενάντια στην αστυνομική βία και υπήρξε μια πραγματική κοινωνική έκρηξη με εξεγερσιακά χαρακτηριστικά απέναντι στην κρατική καταστολή. Ένα πλήθος κοινωνικών και πολιτικών υποκειμένων, με εμφανείς διαφορετικές καταβολές και ετερόκλητα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που βρέθηκαν ώστε να διεκδικήσουν την ορατότητα τους και πάλι στο δημόσιο πεδίο, να αναμετρηθούν με τους δυνάστες τους και να πάρουν πίσω τον κλεμμένο χώρο και χρόνο τους. Για ώρες οι διαδηλωτές διεκδίκησαν την παρουσία τους στο δρόμο, κατευθύνθηκαν προς το τοπικό αστυνομικό τμήμα, συγκρούστηκαν με τις αστυνομικές δυνάμεις και περιφρούρησαν έμπρακτα την πορεία απέναντι στους ένστολους δολοφόνους.

Αργά το βράδυ και αφού η πλειοψηφία του κόσμου είχε αποχωρήσει, οι αφιονισμένοι μπάτσοι, έχοντας λάβει εντολές από τα ανώτερα κρατικά χείλη (τον πρωθυπουργό), στην προσπάθειά τους να αποκαταστήσουν το πληγωμένο τους γόητρο, εισέβαλλαν τελικά στην πλατεία και στην ευρύτερη περιοχή και επιδόθηκαν σε ένα όργιο καταστολής, βίας και συλλήψεων απέναντι σε κατοίκους, διαδηλωτές και διερχόμενους. Στους συλληφθέντες και στις συλληφθείσες αποδόθηκαν βαρύτατες κατηγορίες και βασανίστηκαν στη ΓΑΔΑ, ενώ συλληφθείσα κατήγγειλε σεξουαλική επίθεση εναντίον της, σεξιστικά σχόλια και απειλές βιασμού από τα ένστολα καθάρματα. Αξίζει να σημειωθεί ότι σε κάποιες από τις συλλήψεις συνέδραμε και η αντιτρομοκρατική, υπενθυμίζοντας εμφατικά σε όλους και όλες ότι όποιος δεν σέβεται το Νόμο, θα αντιμετωπίζεται ως εν δυνάμει τρομοκράτης.

Από το ίδιο βράδυ και για τις επόμενες ημέρες όλες και όλοι γίναμε μάρτυρες μιας συστημικής και συστηματικής προσπάθειας από το κράτος και τα ΜΜΕ να παρουσιαστούν ως οπαδοί της τυφλής βίας οι διαδηλωτές και ως θύμα αυτής, ο μπάτσος της ομάδας Δράση με στόχο να αποπολιτικοποιηθούν, να απομονωθούν και να «απονομιμοποιηθούν» κοινωνικά οι αγωνιζόμενοι/ες. Η επικοινωνιακή πλειοδοσία στην εικόνα του πεσμένου Δελτά επιχείρησε να εξισώσει τον ξυλοδαρμό του, με τις βαρβαρότητες, στις οποίες έχουν επιδοθεί μέσα στα χρόνια οι μισθοφόροι όλων των κατασταλτικών δυνάμεων της αστυνομίας. Πέρα από την κρατική προσπάθεια, υπήρξε για άλλη μια φορά συναίνεση από την αριστερή αντιπολίτευση, που επιχείρησε και αυτή με τη σειρά της να συνδράμει την κρατική αφήγηση μιλώντας για «υποχρέωση προστασίας των πολιτών από οργανωμένες ομάδες χούλιγκαν». Όλη αυτή η συνθήκη οδήγησε στο να προφυλακιστούν τελικά τρεις από τους συλληφθέντες με σαθρά κατηγορητήρια.

Η βιτρίνα της κοινωνικής συναίνεσης έχει πλέον σημαντικές ρωγμές. Η υπόκωφη δυσαρέσκεια του προηγούμενου διαστήματος έχει μετατραπεί, μετά από χρόνια, σε έμπρακτη αμφισβήτηση και αντίσταση απέναντι στο πέπλο νεκρικής σιγής, που θέλουν να επιβάλλουν κράτος και τα αφεντικά, με την εντεινόμενη παρουσία κόσμου στους δρόμους απέναντι στους σχεδιασμούς τους.

Να συνεχίσουμε να βρισκόμαστε στο δρόμο, αμφισβητώντας στην πράξη τις απαγορεύσεις και την καταστολή. Να μην ξεχνάμε τους/τις αιχμαλώτους-φυλακισμένους/ες των κοινωνικών αγώνων. Να προτάξουμε την αλληλεγγύη ανάμεσα στους/στις καταπιεσμένους/ες και να δημιουργήσουμε κοινότητες αγώνα και δίκτυα οριζόντιας επικοινωνίας σε κάθε γειτονιά. Να υψώσουμε οδοφράγματα απέναντι στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό και την επέλαση της δυστοπίας. Να συγκρουστούμε με τα κυριαρχικά διευθυντήρια και τους ένστολους φρουρούς τους. Να αντισταθούμε έμπρακτα σε κάθε πεδίο της κοινωνικής ζωής. Μέχρι την ατομική και κοινωνική απελευθέρωση!

Να γίνουμε συνειδητά το λάθος στην κυριαρχική εξίσωση πειθάρχησης και υποταγής. Ας υπονομεύσουμε με κάθε τρόπο την επιβολή της νέας κρατικής, καπιταλιστικής, πατριαρχικής, εθνικιστικής, ρατσιστικής, τεχνοκυβερνητικής κανονικότητας. Γιατί είναι η ευφυία και φαντασία των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων, η αντιιεραρχική λογική και οι αυτοοργανωμένοι τρόποι, η άρση των επίπλαστων διαχωρισμών, η αμοιβαιότητα και η αλληλοβοήθεια, οι ακηδεμόνευτοι αγώνες και οι ρηξικέλευθες επιλογές, που εισηγούνται, κάθε φορά που εκδηλώνονται, τη δυνατότητα για την «έφοδο στον ουρανό». Ως δημιουργική καταστροφή του εξουσιαστικού πλέγματος, ως διαδικασία χειραφέτησης, ως επινόηση νέου τύπου κοινωνικών σχέσεων και συλλογικών μορφών ζωής, ελευθεριακών και εξισωτικών.

Λευτεριά στους φυλακισμένους για τη διαδήλωσης οργής της Ν. Σμύρνης

Αλληλεγγύη σε όσες/όσους διώκονται

Στο δρόμο να σπάσουμε το φόβο και τις απαγορεύσεις

Συνέλευση ενάντια στην κρατική καταστολή και για την αλληλεγγύη στις καταλήψεις

Εικόνες:

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License