Ποιος θα μιλήσει γι’ αυτούς;

Αν δεν μιλήσουμε και, πολύ περισσότερο, αν δεν δράσουμε εμείς, τότε θα γίνουμε άλλη μια γενιά όπου δίπλα της έλαβαν χώρα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και αυτή δεν το πήρε καν χαμπάρι. Να αντισταθούμε στον κρατικό ναζισμό. Στεκόμαστε διαρκώς και ακλόνητα αλληλέγγυοι/ες στους πρόσφυγες, οικονομικούς, πολιτικούς, πολέμου

Ποιος θα μιλήσει γι’ αυτούς;

Ο Macky Diabate, οικονομικός πρόσφυγας από τη Γουινέα, αφέθηκε να πεθάνει πριν από 10 μέρες σε κολαστήριο της Κω, αφού οι δολοφόνοι ανθρωποφύλακές του που το έπαιξαν γιατροί δεν έκριναν ότι πρέπει να μεταφερθεί παρά την οξεία σκωληκοειδίτιδα στο νοσοκομείο. Πέθανε σφαδάζοντας.

Στις 24 Φεβρουαρίου, εικοσιεξάχρονη έγκυος Αφγανή πρόσφυγας πολέμου, αφού έβγαλε τα παιδιά της έξω, αυτοπυρπολήθηκε μέσα στη σκηνή της στο Μπέργκεν-Μπέλζεν του Καρά Τεπέ στη Μυτιλήνη, επειδή της αρνήθηκαν την αναχώρησή της για Γερμανία, μετά την απόκτηση ασύλου. Η Εισαγγελία Πρωτοδικών Μυτιλήνης άσκησε δίωξη εναντίον της για εμπρησμό σε βαθμό κακουργήματος.

Ο Ι.Ε., εικοσιτετράχρονος Κούρδος πολιτικός πρόσφυγας από την Τουρκία του φασίστα Ερντογάν, αυτοκτόνησε στις 27 Μαρτίου στο Νταχάου της Κορίνθου, μέσα στην απελπισία του μετά από 16 μήνες παράνομης και ανήθικης κράτησης, ενώ δεν μπορούσε ούτε να επιστρέψει τον τόπο που γεννήθηκε, ούτε να προχωρήσει προς τον προορισμό του, τη Γερμανία.

Στα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στο παρελθόν, αφού ήρθαν στο φως, προσκολλήθηκε η ευχή –για άλλους η απόφαση– να μην επαναληφθούν. Στη χώρα αυτή που ζούμε, τα εγκλήματα κατά των προσφύγων είναι συστηματικά, οι δολοφονίες αθρόες, τα βασανιστήρια καθημερινή πρακτική. Οι τρεις παραπάνω περιπτώσεις ανθρώπων που έχασαν ή διακινδύνευσαν τη ζωή τους λόγω των πολιτικών θανάτου της Ελλάδας και της ΕΕ, αναζητώντας μια καλύτερη μοίρα από αυτή που τους επεφύλαξαν οι γεωπολιτικοί σχεδιασμοί και οι πολεμικές επιχειρήσεις, είναι απλώς τρία παραδείγματα που, όσο απάνθρωπα και φρικτά κι αν είναι, δεν κάνουν λόγο καθόλου για τις συνθήκες διαβίωσης στα καμπ, με τη συνεχή έκθεση σε κάθε είδους καιρικά φαινόμενα, χωρίς φροντίδες υγείας, με επικίνδυνο υγειονομικά συνωστισμό και πριν την πανδημία –πολλώ δεν μάλλον τώρα–, για τις δολοφονικές επαναπροωθήσεις στα θαλάσσια σύνορα από τη Φρόντεξ και το ελληνικό λιμενικό, τους απόλυτα ηθελημένους και σαδιστικούς πνιγμούς στα νερά του Αιγαίου, για τις εξώσεις προσφύγων που απέκτησαν άσυλο και ως εκ τούτου πρέπει να πεθάνουν στα πεζοδρόμια και τις πλατείες της Αθήνας.

Το ερώτημα παραμένει αδυσώπητο: ποιος θα μιλήσει για αυτούς τους ανθρώπους, γι’ αυτά τα γεγονότα; Ποια κοινωνία θα σταματήσει να κοιμάται ήσυχη και συνάμα φοβισμένη από τα δικά της δεινά;

Τα νέα δεν γίνονται ειδήσεις, αφού άλλωστε δεν είναι καν νέα, συμβαίνουν στη χώρα εδώ και τουλάχιστον μια δεκαετία. Τα πληρωμένα από τη χουντική κυβέρνηση ΜΜΕ έχουν φυσικά άλλες ατζέντες. Πάντα είχαν, αποστολή τους είναι η συγκάλυψη και η απόκρυψη.

Αν δεν μιλήσουμε και, πολύ περισσότερο, αν δεν δράσουμε εμείς, τότε θα γίνουμε άλλη μια γενιά όπου δίπλα της έλαβαν χώρα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και αυτή δεν το πήρε καν χαμπάρι.

Να αντισταθούμε στον κρατικό ναζισμό.

Στεκόμαστε διαρκώς και ακλόνητα αλληλέγγυοι/ες στους πρόσφυγες, οικονομικούς, πολιτικούς, πολέμου.

ΟΜΑΔΑ ΥΓΕΙΑΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΤΟΥ ΠΕΔΙΟΥ ΤΟΥ ΑΡΕΩΣ

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License