[Ξάνθη] Ενάντια στο μιλιταρισμό

Αυτό είναι που πρέπει να κάνει κάθε πολιτική δύναμη που θέλει την ειρήνη. Να προωθεί τον προλεταριακό διεθνισμό μέσα στις γραμμές της εργατικής τάξης. Επίσης να καταδείχνει τον εχθρό της: O πιο επικίνδυνος εχθρός βρίσκεται στην ίδια μας τη χώρα! Κι αν κοιτάξει κανείς καλά σήμερα στον ελλαδικό χώρο θα δει πως ο πιο επικίνδυνος εχθρός για την εργατική τάξη είναι τα αφεντικά και κανένας εξωτερικός παράγοντας.

Ο κόσμος βρωμάει μπαρούτι. Η επίδραση όμως της αστικής προπαγάνδας και το σπάσιμο της παραγωγικής διαδικασίας καλύπτουν αυτή τη μυρωδιά. Μετά το μπαρούτι έρχεται το αίμα. Αυτό που τρέχει από τα κορμιά εκατομμυρίων προλετάριων τόσο στα πεδία των μαχών, όσο και στα εργασιακά κάτεργα των σύγχρονων αποικιών του επονομαζόμενου «Τρίτου Κόσμου». Η Δύση έχει μετατρέψει όλη την υφήλιο σε ένα απέραντο ιμπεριαλιστικό σφαγείο γιατί η διαιώνιση του συστήματος εκμετάλλευσης και καταπίεσης (του καπιταλισμού) απαιτεί «νέες αγορές», μοιράσματα «σφαιρών επιρροής», «κοιτάσματα και σπάνιες γαίες», «πρωτοκαθεδρία στις νέες τεχνολογίες» κ.α.

Υπάρχει ένας πόλεμος που μαίνεται στη Συρία· η συνέχιση των εχθροπραξιών των φυλάρχων της Λιβύης· η εξόντωση του λαού της Υεμένης από μια «αραβική συμμαχία» απολυταρχικών καθεστώτων, με τη Σαουδική Αραβία να προΐσταται· ο πόλεμος του Ντονμπάς όπου συγκρούονται τα ναζιστικά τάγματα της ΕΕ σε συνεργασία με τον Ουκρανικό στρατό, ενάντια σε αυτονομιστικές δυνάμεις και τον Ρώσικο στρατό· οι πολεμικές επιχειρήσεις που διεξάγει το τούρκικο κράτος ενάντια σε όλους (εκτός των τζιχαντιστών) στα νοτιοανατολικά του σύνορα με στόχο τον κούρδικο πληθυσμό· οι συνεχείς επιθέσεις ΗΠΑ και Ισραήλ ενάντια στο Ιράν τόσο σε έμψυχους στόχους, όσο και υλικούς· ο διαρκής πόλεμος του ισραηλινού κράτους ενάντια στον παλαιστινιακό λαό. Αυτά είναι λίγα από τα πολεμικά μέτωπα που είναι ανοιχτά και εμφανή αυτή τη στιγμή. Υπάρχουν άλλα τόσα στις Αφρικανικές χώρες κι άλλα τόσα στις Ασιατικές. Ένα τεράστιο κουβάρι συμφερόντων τα οποία εν τέλει καλούνται να πληρώσουν με το αίμα τους οι φτωχοί αυτού του κόσμου.

Η εργατική τάξη είναι αυτή που πληρώνει τον βαρύτερο φόρο αίματος παντού και πάντα. Είναι αυτή η τάξη που δημιουργεί τα εργαλεία των πολέμων, τα κάθε είδους όπλα. Το «σπάσιμο» της παραγωγικής διαδικασίας, όπου σχεδόν τίποτα δεν κατασκευάζεται αυτοτελώς σ’ ένα τμήμα εργοστασίου, έχει μια λειτουργία που είναι καθοριστική για την εργατική συνείδηση: ο εργαζόμενος πλέον δεν μπορεί να καταλάβει ότι ένα μεταλλικό μέρος ή ένας αλγόριθμος που φτιάχνει, στο οποίο δίνει τη φροντίδα, ίσως την τέχνη του και σίγουρα τη γνώση του, θα χρησιμεύσει για να σκοτώσει ομοίους του κάπου αλλού στη γη. Είναι ένας παράγοντας που συχνά προσπερνάμε μα είναι καθοριστικός για την αναπαραγωγή του μιλιταρισμού. Όταν η εργατική τάξη αποκτά συνείδηση του εαυτού της έχει και τη δύναμη να σταματήσει την τρομερή μηχανή του μιλιταρισμού. Γιατί αυτή είναι η ίδια μηχανή που καθυποτάσσει τους προλετάριους στους εργασιακούς χώρους.

«Αποστολή αυτών που, σαν εμάς, επιθυμούν τον τερματισμό κάθε καταπίεσης και εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, είναι να ξυπνήσουν τη συνείδηση των ανταγωνιστικών συμφερόντων μεταξύ κυρίαρχων και κυριαρχούμενων, μεταξύ εκμεταλλευτών και εργαζομένων και να αναπτύξουν μέσα σε κάθε χώρα την ταξική πάλη, και την αλληλεγγύη όλων των εργαζομένων πέρα από σύνορα, όπως και ενάντια σε κάθε προκατάληψη και κάθε πάθος είτε φυλής είτε εθνικότητας.

Κι αυτό είναι που κάναμε πάντοτε. Πάντοτε κηρύτταμε πως οι εργαζόμενοι όλων των χωρών είναι αδέρφια και πως ο εχθρός -ο “ξένος”- είναι ο εκμεταλλευτής, είτε έχει γεννηθεί δίπλα μας είτε σε μια μακρινή χώρα, είτε μιλάει την ίδια γλώσσα είτε όχι. Πάντα επιλέγαμε τους φίλους μας, τους συντρόφους μας στα όπλα, όπως και τους εχθρούς μας, σύμφωνα με τα ιδεώδη που πρεσβεύουν και την θέση που κατέχουν στον κοινωνικό αγώνα, και ποτέ λόγω φυλής ή εθνικότητας. Πάντα πολεμούσαμε ενάντια στον πατριωτισμό, που είναι η επιβίωση του παρελθόντος, και υπηρετεί καλά τα συμφέροντα των καταπιεστών. και ήμασταν υπερήφανοι που είμαστε διεθνιστές, όχι μόνο στα λόγια, αλλά με τα βαθιά αισθήματα στις ψυχές μας.»1

Αυτό είναι που πρέπει να κάνει κάθε πολιτική δύναμη που θέλει την ειρήνη. Να προωθεί τον προλεταριακό διεθνισμό μέσα στις γραμμές της εργατικής τάξης. Επίσης να καταδείχνει τον εχθρό της: O πιο επικίνδυνος εχθρός βρίσκεται στην ίδια μας τη χώρα!2 Κι αν κοιτάξει κανείς καλά σήμερα στον ελλαδικό χώρο θα δει πως ο πιο επικίνδυνος εχθρός για την εργατική τάξη είναι τα αφεντικά και κανένας εξωτερικός παράγοντας. Αυτοί μας ξεζουμίζουν και δεν κοιτούν εθνικότητες και τέτοια παρωχημένα πράγματα, παρά μόνο το κέρδος τους!

«Η αλήθεια είναι ότι η αιτία των πολέμων, αυτού που σήμερα λερώνει με αίμα τις πεδιάδες της Ευρώπης, όπως και όλων αυτών που προηγήθηκαν, στηρίζεται αποκλειστικά στην ύπαρξη του Κράτους, που είναι η πολιτική μορφή του προνομίου. Το Κράτος έχει δημιουργηθεί από την στρατιωτική δύναμη, έχει αναπτυχθεί μέσω αυτής και λογικά στηρίζεται στη στρατιωτική δύναμη προκειμένου να διατηρήσει την παντοδυναμία του. Όποια μορφή και αν πάρει, το Κράτος δεν είναι τίποτα άλλο εκτός από οργανωμένη καταπίεση για το όφελος μιας προνομιούχας μειοψηφίας.»3

Το Κράτος πρέπει να καταργηθεί. Δεν θα το παίξουμε “ουδέτεροι”, ούτε πασιφιστές. Η μειοψηφία που κυβερνά τον κόσμο πρέπει να εξοντωθεί. Η ατομική ιδιοκτησία πρέπει να γίνει κοινωνική. Δεν έχουμε την αυταπάτη πως τα αφεντικά και το Κράτος τους θα μας παραδώσουν τα προνόμια τους για να μας αφήσουν να ζήσουμε ειρηνικά. Οπότε, αναγκαία, θα πρέπει η εργατική τάξη μέσα από τις αποφασισμένες της οργανώσεις και δυνάμεις να χρησιμοποιήσει βία ενάντια στους σφετεριστές του κοινωνικού πλούτου. «Πρέπει να φέρουμε τον πόλεμο στους τόπους του εχθρού: στο σπίτι του, εκεί όπου διασκεδάζει. Να τον καταστήσουμε ολοκληρωτικό. Πρέπει να τον εμποδίσουμε να έχει μια μοναδική στιγμή ανάσας.»4 Ο πασιφισμός είναι στην ουσία υποστήριξη της υπάρχουσας εκμετάλλευσης και καταπίεσης κι όποιος τον επικαλείται πρέπει να αντιμετωπίζεται ως τσιράκι των αστών και του Κράτους.

«Δεν μπορείς να χτίζεις ένα μόνιμο στρατό κι ύστερα να τον ρίχνεις πίσω στο κουτί σαν τα μολυβένια στρατιωτάκια. Στρατοί εξοπλισμένοι μέχρι το λαιμό με όπλα, με ιδιαίτερα ανεπτυγμένα εργαλεία θανάτου και υποστηριζόμενοι από τα στρατιωτικά τους συμφέροντα, έχουν τα δικά τους δυναμικά καθήκοντα. (…) το πλεόνασμα ενέργειας είναι τέτοιο που ο μιλιταρισμός πρέπει να ενεργήσει για να παραμείνει ζωντανός· ως εκ τούτου, θα αναζητήσει έναν εχθρό ή τεχνηέντως θα δημιουργήσει κάποιον.»5

Είναι δυνατόν ο σημερινός κόσμος που είναι γεμάτος με βαρέα όπλα να συνεχίσει χωρίς να τα χρησιμοποιήσει; Μόνο σε μία περίπτωση δύναται να γίνει: με το ξέσπασμα της κοινωνικής επανάστασης και την άμεση διεθνοποίησή της. Όλες μας οι δυνάμεις πρέπει να στοχεύουν εκεί. Η εστίαση των μπολσεβίκων στην υπογραφή ειρήνης «με οποιοδήποτε κόστος» ήταν αυτή που έφερε τον τερματισμό του πολέμου, αλλά και τη νίκη της Οκτωβριανής επανάστασης (που με τον καιρό κατέληξε σε θρίαμβο της αντεπανάστασης, αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα). Οι ρεφορμιστές είναι εχθροί. Τα ίδια τα ιστορικά παραδείγματα το κάνουν ξεκάθαρο.

«Η συμπεριφορά των Σοσιαλδημοκρατών μπορεί στην τελική να εξηγηθεί ως ένα βαθμό: έχουν παραμείνει καλοί πατριώτες και πιστοί στο Κράτος και την εξουσία, με όλες τις προκαταλήψεις και την περιορισμένης αντίληψης αντιμετώπιση της αστικής ηθικής και του εθνικισμού. (…) Εμείς καταδικάζουμε ανεπιφύλακτα όλους τους καπιταλιστικούς πολέμους, με όλα τα σοφίσματα που μπορεί να βρεθούν για την υπεράσπιση της μιας ή της άλλης δράκας πειρατών και εκμεταλλευτών ως περισσότερο φιλελεύθερων.»6

Ό, τι ίσχυε πριν 100 χρόνια, συνεχίζει να ισχύει και σήμερα. Αγώνας με όλα τα μέσα για την κοινωνική επανάσταση και τον θρίαμβο της ειρήνης.

Ενάντια στο ελληνικό Κράτος και τις ιμπεριαλιστικές του συμμαχίες

Αγώνας ενάντια στο ΝΑΤΟ και τις βάσεις του στη χώρα

Αναρχική πρωτοβουλία για την ανάπτυξη ενός μαχητικού αντιπολεμικού κινήματος – Απρίλης 2021

1Ερρίκο Μαλατέστα: Οι Αναρχικοί έχουν ξεχάσει τις αρχές τους, Νοέμβρης 1914.

2Καρλ Λίμπκνεχτ, Μάης 1915.

3Διεθνές Αναρχικό Μανιφέστο Ενάντια στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, Φεβρουάριος 1915

4Ερνέστο Τσε Γκεβάρα

5Έμμα Γκόλντμαν: Προετοιμασία, ο δρόμος για την παγκόσμια ανθρωποσφαγή, Δεκέμβρης 1915.

6Απάντηση του Μπέργκμαν στον Κροπότκιν, Νοέμβρης 1914.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License