Για τον τραμπουκισμό και ένα παρολίγο δολοφονικό λυντσάρισμα το σάββατο 24 απρίλη, στην πλατεία εξαρχείων

Το τελευταίο διάστημα με αφορμή την επικείμενη ψήφιση ενός νέου ν/σ για τα ζώα, που μεταξύ άλλων προβλέπει την υποχρεωτική στείρωση όλων των ζώων της πόλης, τόσο των ελεύθερων, όσο και των οικόσιτών της, κινητοποιούμαι ενάντια σε αυτό που αντιλαμβάνομαι ως μια ευγονική εκστρατεία αποστείρωσης της ζωής. Σ΄αυτά τα πλαίσια, έγραψα αυτό εδώ το κείμενο (https://athens.indymedia.org/post/1612110/#1636701), τύπωσα μια σειρά απο αυτοκόλλητα και κειμενάκια και με αφορμή το πολύ όμορφο κειμενό τους (https://athens.indymedia.org/post/1611621/) βρεθήκαμε, συζητήσαμε με τους ανθρώπους απο το queer, antispe στέκι χελώνα και μαζί με λίγους άλλους συντρόφους αποφασίσαμε να κάνουμε μια σειρά απο δράσεις.

Για τον τραμπουκισμό και ένα παρολίγο δολοφονικό λυντσάρισμα το σάββατο 24 απρίλη, στην πλατεία εξαρχείων

Το τελευταίο διάστημα με αφορμή την επικείμενη ψήφιση ενός νέου ν/σ για τα ζώα, που μεταξύ άλλων προβλέπει την υποχρεωτική στείρωση όλων των ζώων της πόλης, τόσο των ελεύθερων, όσο και των οικόσιτών της, κινητοποιούμαι ενάντια σε αυτό που αντιλαμβάνομαι ως μια ευγονική εκστρατεία αποστείρωσης της ζωής. Σ΄αυτά τα πλαίσια, έγραψα αυτό εδώ το κείμενο (https://athens.indymedia.org/post/1612110/#1636701), τύπωσα μια σειρά απο αυτοκόλλητα και κειμενάκια και με αφορμή το πολύ όμορφο κειμενό τους (https://athens.indymedia.org/post/1611621/) βρεθήκαμε, συζητήσαμε με τους ανθρώπους απο το queer, antispe στέκι χελώνα και μαζί με λίγους άλλους συντρόφους αποφασίσαμε να κάνουμε μια σειρά απο δράσεις.

Μετά απο δυο μοιράσματα σε δημόσιους χώρους στην αθήνα, αποφασίσαμε να κάνουμε ένα μοίρασμα κειμένων στην πλατεία εξαρχείων την ίδια ώρα που το σωματείο “Αδέσποτα Εξαρχείων” -γνωστό για την ανηλεή του δράση ενάντια στα ελεύθερα ζώα της πόλης- θα είχε “πασχαλινό bazzar” για συγκέντρωση χρημάτων για να στειρώσουν και άλλα ζώα. Τυπώσαμε κάποια τρικάκια και κείμενα με σκοπό να μοιραστούν στους περαστικούς και στους “πελάτες” του εν λόγω παζαριού και μαζευτήκαμε γύρω στα 10 άτομα και βάλαμε και ένα πανό στην πλ. εξαρχείων έτσι ώστε να έχουμε ένα σημείο αναφοράς για συζητήσεις και ενημερώσεις για όσες θα ενδιαφερόντουσαν.

Πριν ακόμη καλά καλά δέσουμε το πανό μας, άρχισαν οι φωνές. “Ήρθαν τα χελωνάκια” “πάρτε πούλο”, “πάρε τηλέφωνο να έρθουν οι άλλοι να δούνε τι θα πάθουν”και “θα τα στειρώσουμε όλα τα ζώα, πάρτε το χαμπάρι” ήταν αυτά που φώναζαν 5-6 γυναίκες απο τα “αδέσποτα” που ήταν ήδη στο σημείο και βάλθηκαν κατευθείαν να σκίζουν τα αυτοκολλητά μας. Διάφορα απο τα υπόλοιπα της ομάδας παρεμβασής μας, τους φώναζαν “φασίστριες” και άλλα τέτοια. Εγώ έκρινα πως μια αντιπαράθεση σε επίπεδο φωνών δεν είχε πολύ νόημα σε μια σχεδόν άδεια πλατεία. Βάλθηκα οπότε να βοηθάω στην οράνωση της δικής μας φάσης (πανό, κείμενα).

Αφότου δέσαμε το πανό και καλύψαμε κ τα κειμενά μας για να προστατεύονται απο τη βροχή, πλησίασα τα “αδέσποτα” που στο μεταξύ είχαν πληθύνει. Κατευθείαν βρέθηκα περικυκλωμένος απο 5-6 μανιακές.

“Τα γατιά απο τις γειτονιές μας να τα αφήσετε στη ησυχία τους”, τους επαναλάμβανα εγώ με σταθερή φωνή, ενώ αυτές ούρλιαζαν εν χορώ να σηκώσω τη μάσκα μου (την είχα μέχρι το πηγούνι) να πάρω τα αδέσποτα σπίτι μου (αυτό ειδικά μου γύρισε το στομάχι, αφού θυμάμαι να μας το φωνάζουν διάφοροι ελληναράδες τόσο έξω απο την υπατία, όσο και στους αγώνες μετά τα πογκρομ σε μετανάστριες σε βικτώρια, αγ.παντελεήμονα κ πλ. αμερικής) και να πάρω πούλο. μια τους, με ιδιαίτερα αντιπαθητικά χαρακτηριστικά, αυτό που λέμε στην κοινή γλώσσα “σκατόφατσα”, μου΄δωσε και ένα δυο χτυπήματα. Δεν αντέδρασα φυσικά γιατί προφανώς θα το χρησιμοποιούσαν ως δικαιολογία βιας εκ μέρους μας κτλ

Το σκηνικό παρέμεινε στα ίδια επίπεδα έντασης για περίπου μισή ώρα με τους μεν (εμάς) να φωνάζουμε κάθε τόσο “ντροπή σας”, “κάτω τα ξερά σας απο τα ζώα” “φασίστες” και τους δε (αδέσποτα) να μας φωνάζουν “πούστηδες”, “πουτάνες”, βρωμόζωα”, “γαμω τις πουτανες τις μανες σας”, “θα σας την κάψουμε την κατάληψη”, “ψέκες” και άλλα σιχαμένα που δεν πολυθυμάμαι. Κάποια απο το διανοητικά καθυστερημένο συνάφι τους ούρλιαζε μάλιστα κ για “πουθενάδες της αυτονομίας” και “σκατά στις μάνες των αυτόνομων”. Προφανώς και για τη μικρόνοη αντιληψή τους, η αναρχία εξαντλείται στο συνάφι τραμπούκων και οπαδών της αεκ και οποιαδήποτε άλλη φωνή δε μπορεί παρά να είναι των αυτόνομων.

Εντωμεταξύ βέβαια η πλατεία γέμιζε όχι απο περαστικούς (έβρεχε κιόλας και η κίνηση ήταν μικρή) αλλά απο κάτι κωλόφατσες με εμφάνιση και συμπεριφορά ανάμεσα σε τοξικο/χουλιγκανοφάση και μπράβους δευτέρας διαλογής. Τα αδέσποτα είχαν πληθύνει επίσης. Εδωσα ένα κείμενο σε έναν τους ο οποίος το έσκισε, παρόλα αυτά μιλήσαμε έστω και λίγο με εμένα να του λέω “τι φάση, δε θα μείνει ζωο για ζωο ρε συ οπως το πάτε” και αυτόν να λέει κάτι ακατάληπτα για “γατάκια που υποφέρουν”.

Αν και ήξερα για τα περιβόητα σεκιούριτι τημ των εξαρχείων και τη δολοφονική βία που είχαν βγάλει σε πιτσιρικάδες μετανάστες πριν δυο καλοκαίρια, θεώρησα πως όσο είχαμε μια σταθερή παρουσία με το πανό μας και τα κειμενά μας δεν κινδυνεύαμε. Λάθος μου.

Σε κάποια φάση κόλλησα ένα αυτοκόλλητο σε ένα στύλο και ο τύπος απο τα αδέσποτα που μιλάγαμε πριν πηγε να το ξεκολλήσει. Εγώ μπήκα μπροστά στο στύλο, “ώπα,” του΄κανα, “όχι όσο είμαι εδώ”. Βρέθηκα περικυκλωμένος απο 5-6 απο τις τραμπουκόφατσες με τον έναν κοντόχοντρο, βραδύνοο αρχηγίσκο τους να με μετράει με το βλέμμα, αναλογιζόμενος προφανώς αν μπορούν να με λυντσάρουν χωρίς συνέπειες. Το θρασύδειλο τυπάκι απο τα αδέσποτα, βλέποντας τη στήριξη των τραμπούκων (αυτό ήταν προφανώς το τηλεφώνημα που μας απειλούσαν στην αρχή οι φιλόζωες) αποφάσισε να γίνει πιο επιθετικό και άρχισε να με τραβάει απο τη μπλούζα. Ήταν μια κρίσιμη στιγμή. Πως να τον απωθήσεις χωρίς να τον βαρέσεις και άρα να βρεθείς στο κράσπεδο μέσα στα αίματα σε ντε τέ; Ευτυχώς, το κουράγιο που του έδινε το ημικύκλιο τραμπούκων γύρω μου δεν υπερνίκησε την λιποψυχία του και μετά απο ένα δυο τραβήγματα μπλούζας και ενα αδέξιο χτύπημα που έφαγα στο ώμο, τον έσπρωξα με το ένα χέρι και υποχώρησε προς τα πισω.

“Τι ναι αυτά ρε, δε ντρέπεστε;”, “στον αγιο παντελεήμονα να πάτε με τους ομοιδεάτες σας να τα κάνετε αυτά”, τους φώναζα. Ο κοντόχοντρος τραμπούκος πλησίασε πιο κοντά. “Με λες φασίστα;”, με ρώτησε. Η ερώτηση τους ενός εκατομμυρίου. Έχω βέβαια αντιμετωπίσει πολύ πιο σοβαρούς τραμπούκους απο αυτό το σκουπίδι, για να πέσω στην παγίδα “με εβρισε και εγώ αναγκάστηκα να τον χτυπήσω και μετά οι φίλοι μου δε συγκρατήθηκαν και τον λυντσάραμε”. “Σου λέω ότι αυτά που κάνετε είναι για αλλού και όχι για εδώ, κόψτε τους τραμπουκισμούς”, επανέλαβα εγώ. Κάποιες σκέψεις πρέπει να κυκλοφόρησαν στον εγκεφαλό του, χωρίς όμως να μπορέσει να καταλάβει αν αυτό που του ειπα ήταν επαρκής λόγος λυντσαρίσματος.

Οι φωνές προς το πανό μας, τον έβγαλαν απο την επίπονη διανοητική προσπάθεια. Τα υπόλοιπα της ομάδας μας δεχόντουσαν επίθεση στο πανό μας. Μετακινηθήκαμε προς τα εκεί. Για τα επόμενα δέκα λεπτά επικράτησαν τζατζαρίσματα και εκατέρωθεν φωνές “σεξιστές, ξεφτίλες, ναζί ευγονιστές, καθάρματα, τραμπούκοι”, απο εμάς και “πρεζάκια, πουτάνες, ψέκες, βρωμόζωα” απο τις μανιακές και μανιακούς των αδέσποτων. Οι τραμπούκοι δε μιλούσαν, απλά περιφέρονταν αναμεσά μας.

Η κατάσταση ηρέμησε για λίγο, κάναμε και ένα δυο κουβέντες με περαστικούς, μέχρι που ξεκίνησε δεύτερη επίθεση, με μπροστάρηδες δυο τύπους των αδέσποτων και τους τραμπούκους (οι οποίοι δεν πολυβαρούσαν, απλά σε περικύκλωναν ενώ σε χτυπούσαν οι “αδέσποτοι” ώστε να μη μπορείς να αντιδράσεις). Ένας χλεχλές τζιβάτος, έχωσε και ενα δυο στο πρόσωπο μιας κοπέλλας, “μαζέψτε τον ρε μαλάκες”, “τι κάνατε ρε, ντροπή, έλα μαζέψου”, φώναζα εγώ προσπαθώντας να συγκρατήσω τη φάση, απομάκρυνα το τζιβάτο καθικάκι, αλλά τον έπνιγε το δίκιο του μαλάκα, και ξανακινήθηκε προς το μέρος του πανό.

Κάποιοι εκ της ομάδας κρούσης, έδειχναν αναποφάσιστοι, δεν τους άρεσε που έβλεπαν άντρες να δίνουν μπουνιές σε κοπέλες, ίσως να μην ταίριαζε στη γηπεδική ηθική τους ή και να φοβόντουσαν τις συνέπειες, άβυσσος η ψυχή του τραμπούκου 2ας διαλογής.

Ωστόσο κατάφεραν να πάρουν το πανό μας και άρχισαν να το τραβάνε. Ετρεξα προς τα κει και έπιασα το πανό. Το θρασύδειλο “αδέσποτο” που με τραβολογούσε πρωτύτερα, μου κλώτσησε το πόδι και γύρισα προς το μέρος του. Ο πειρασμός να του δώσω μια στο γεμάτο κακία και ηλιθιότητα προσωπό του ήταν προφανώς τεράστιος. αλλά ήμασταν 10 και ήταν πάνω απο 30 και κυριως, οι περισσότεροι έδειχναν να ξέρουν να βαράνε και ήμουν σίγουρος ότι κανένα απο τα συντρόφια της ομάδας μας δε θα άφηνε κανένα πίσω – έτσι και ξεκινούσαμε να τρώμε κανονικό ξύλο κανένα μας δε θα γλύτωνε. “α, ρε μπαγλαμά, δε θα σε πετύχω μόνο”, ήταν το μόνο που του ειπα. το πανό μας το είχαν σχεδόν πάρει, μια κοπέλα απο εμάς προσπαθούσε ακόμα να το κρατήσει, έφαγε ένα δυο, ευτυχώς αδέξια μπουκέτα απο το αφηνιασμένο τζιβάτο καθικάκι και το άφησε. Μια απο τις μανιακές φιλόζωες έβγαλε και ένα απολυμαντικό σπρέυ, τύπου ντεττόλ και πίσω απο το τείχος τραμπούκων άρχισε να μας ψεκάζει, κάτι που προκάλεσε αγανάκτηση ακόμα και σε ένα δυο απο την τραμπουκοπαρέα.

Εντωμεταξύ στο κάτω μέρος της πλατείας έσκασαν μπάτσοι. Εγώ είχα χαρτί μετακίνησης, αλλά κανένα άλλο απο εμάς δεν είχε. Ενώ τα αδέσποτα, υπο το μάλλον απορημένο βλέμμα των μπάτσων, ποδοπατούσαν το πανό μας και μας πέταγαν σκουπίδια και μας φώναζαν “πρεζάκια” και “πούστηδες” κάναμε μια γρήγορη κουβέντα και αποφασίσαμε να αποχωρήσουμε.

“Ηρθαν οι φίλοι σας, ρε καθίκια, κωλοτραμπούκοι, φασισταριά”, τους φώναξα δείχνοντας τους μπάτσους, ενώ αποχωρούσαμε εν μέσω ιαχών περί “βρωμόζωων” ,“τον πούλο” και “πουτάνες μανάδες”. Είπαμε να πάμε μεσολογγίου να ανασυνταχτούμε, να δούμε και αν τα δυο απο εμάς που είχαν φάει και τα περισσότερα χτυπήματα ήταν καλά. Μια φίλη που μας ακολούθησε, μου είπε πως δεν είναι καλή ιδέα, γιατί μπορεί να έρθουν να μας λιώσουν εκεί που δε θα΄χει κόσμο. Δεύτερο λάθος μου, ασυγχώρητο: το θεώρησα υπερβολικό.

Δεν είχαμε καλά καλά μαζευτεί στη μεσολογγίου στο ύψος περίπου του μνημείου, όταν χτύπησε το κινητό μου. “Μαλάκες, τρέξτε,” άκουσα την πανικόβλητη φωνή ενός φίλου, που περιφερόταν στα περιξ σε όλο το σκηνικό. “είναι 15-20 και έχουν παλούκια και χώνουν πράγματα σε σακκούλες, στρίβουν τη μεσολογγίου”.

Αρχίσαμε να περπατάμε γρήγορα, και σχεδόν τρέχοντας βγήκαμε σε κεντρικό δρόμο, στην ακαδημίας και απο εκεί σταδίου, όπου ανασυνταχθήκαμε, τσεκάραμε ο ένας την άλλη για χτυπήματα και μας δώσαμε κουράγιο όσο μπορούσαμε.

Έχω περικυκλωθεί μαζί με φίλους και συντρόφους πολλάκις απο “επιτροπές κατοίκων” και φασισταριά πέριξ της πλ. βικτωρίας και αμερικής, έχω βρεθεί να μας ουρλιάζει η σκορδίλη και χρυσαυγίτες, αλλά τέτοιο χοντρό τραμπουκισμό δεν έχω ξαναφάει στη ζωή μου. Τέτοια αηδία και σιχαμάρα για όλους ανεξαιρέτως τους μανιακούς και τους τραμπούκους τους που μας περικύκλωσαν στην πλατεία εξαρχείων δεν έχω ξανανοιώσει. Προφανώς και πρέπει να αισθανόμαστε τυχερά που το τηλεφώνημα του φίλου μας έσωσε απο τα χειρότερα – έχω πετύχει τέτοιες ομάδες κρούσης σε δράση ενάντια στους μετανάστες για να είμαι βέβαιος πως δε θα τη γλυτώναμε χωρίς νοσοκομείο και επειδή κανένα απο εμάς δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσει άλλους πίσω του, θα πηγαίναμε όλοι νοσοκομείο, με “τσακισμένα κόκκαλα”, όπως μας απειλούσαν οι αφηνιασμένοι φιλόζωοι.

Προφανώς και εμείς θα συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε στα σχέδια του κράτους και των “φιλόζωων” για τον αφανισμό των ελεύθερων ζώων και την επιβολή υποχρεωτικής στείρωσης στους μη-ανθρώπινους συντρόφους μας. Τα αδέσποτα των εξαρχείων να ξέρουν πως αυτός ο τραμπουκισμός μας και η παρολίγο ισοπεδωσή μας δε θα περάσει αναπάντητη.

Αλλά υπάρχουν και ένα΄-δυο τεράστια πολιτικά ερωτήματα εδώ, μεγαλύτερα ίσως και απο το επίδικο, της δράσης μας ενάντια στη υποχρεωτική στείρωση δηλαδή. Τι ακριβώς ήταν αυτή η ομάδα των τραμπούκων που ήρθε να να συνδράμει τα αδέσποτα εξαρχείων; Ποιος τους προσφέρει πολιτική κάλυψη; Και πως γίνεται μέρα μεσημέρι στην πλατεία εξαρχείων όχι μόνο να δέχεται χυδαία, σεξιστική επίθεση αλλά και να τρώει μπουνιές μια παρέμβαση με σαφή πολιτικά χαρακτηριστικά και να μην αντιδρά κανένας; Πως γίνεται να ανεβαίνουν προς μεσολογγίου στο κατόπι μας ομάδα οπλισμένων τραμπούκων και να μη φωνάζει κανένας, σάββατο μεσημέρι στην πλατεία; Είναι τόσο βαθιά πλέον η σήψη και η αηδία;

http://scorchedearthstrategy.worpress.com/

από Sara 26/04/2021 10:17 πμ.


επειδή περνούσα από πλατεία εκείνη την ώρα όντως η φρασεολογία των αδέσποτων εξαρχειων ηταν χειρότερη από γηπέδου-φασιστών.αξιζει να προσθέσω ότι φώναζαν στα άτομα από την παρέμβαση ότι παίρνουν τηλ. κόσμο απ το Βωξ για έρθει να τους ισοπεδώσει 

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License