ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ-ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ, ΠΕΜΠΤΗ 6/5, 11:00 ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

 Στην εξέγερση του Σικάγο το 1886 που ξεκίνησε με τις απεργίες διαρκείας εκατοντάδων χιλιάδων εργατών και κρίθηκε από τις αιματηρές συγκρούσεις του Μαΐου δεν κατακτιόταν απλά η οκτάωρη εργασία ως ένα συνδικαλιστικό αίτημα, αλλά γινόταν εμφανής η απόληξη της -μαζικής και με έντονο πολιτικό χαρακτήρα- οργάνωσης της εργατικής τάξης στην Αμερική. Γι’ αυτό και ο Μάης του 1886 αποτέλεσε όχι αποκορύφωμα, αλλά έναυσμα και πολύτιμη παρακαταθήκη για το παγκόσμιο εργατικό κίνημα, αφού έδειξε με τον πιο έμπρακτο τρόπο τη δύναμη μιας μαζικής απεργίας διαρκείας. Όσο κι αν πασχίζουν τα ΜΜΕ, το αστικό πολιτικό προσωπικό, οι γραφειοκράτες συνδικαλιστές και το κεφάλαιο να την υποβιβάσουν σε μία απλή επετειακή ημέρα μνήμης, η 1η του Μάη θα συνεχίσει να συμβολίζει τους μαχητικούς ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες σε όλο τον κόσμο.

 Η φετινή πορεία της Πρωτομαγιάς, ως μέρα αντίστασης και αγώνα, είναι πιο επιτακτικό από ποτέ να αποτελέσει ένα κινηματικό εφαλτήριο δυναμικών και μαζικών αγώνων, καθώς το επόμενο διάστημα περνάει ακόμα ένα νέο νομοσχέδιο για την εργασία. Μέσω του νομοσχεδίου, επί της ουσίας επιχειρείται η νομική κατοχύρωση των (ήδη υφιστάμενων) απλήρωτων υπερωριών, η θεσμική κατάργηση του 8ωρου (σε 10ωρο), η στοχοποίηση και ο ασφυκτικός περιορισμός των ριζοσπαστικών πρακτικών διεκδίκησης του εργατικού κινήματος και της απεργίας. Οι εργοδοτικές δολοφονίες, η ελαστικοποίηση της εργασίας, οι απλήρωτες υπερωρίες, η δουλειά χωρίς άδειες, η επισφάλεια, η άρνηση συλλογικών συμβάσεων εργασίας, η αύξηση της εντατικοποίησης των συνθηκών εργασίας σε συνδυασμό με τη μείωση των μισθών μέσα από το νέο “σύστημα του ψηφιακού ωραρίου”, η καταπάτηση της κυριακάτικης αργίας, η δραματική αύξηση της ανεργίας συνθέτουν τον νέο εργασιακό μεσαίωνα.

 Το νέο νομοσχέδιο λύνει τα χέρια των αφεντικών, αφού επιχειρεί την ποινικοποίηση και στην ουσία την κατάργηση των απεργιών και των εργατικών/συνδικαλιστικών κινητοποιήσεων. Κάθε προσπάθεια συγκροτημένης αντίστασης θα μπορεί να κρίνεται “παράνομη”, εφόσον θεωρηθεί πως είναι ριζοσπαστική ή “ασκεί ψυχολογική βία”. Ταυτόχρονα, προϋπόθεση για την άσκηση συνδικαλιστικού δικαιώματος είναι η δημιουργία αρχείου ηλεκτρονικού φακελώματος για όλα τα μέλη συνδικαλιστικών οργανώσεων, ενώ η προκήρυξη απεργίας μπορεί να θεωρηθεί και πάλι “παράνομη” αν δεν παρέχεται η εξ αποστάσεως συμμετοχή στη Γενική Συνέλευση και ψήφος σε όποιο μέλος το επιθυμεί. Οι παραπάνω διατάξεις έρχονται να στοχοποιήσουν φωτογραφικά τις από τα κάτω απεργίες των σωματείων, δηλαδή αυτές που ενέχουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τα αφεντικά. Η ποινικοποίηση και η απαγόρευση των ριζοσπαστικών, μαχητικών πρακτικών του εργατικού κινήματος αποτελεί πάγιο στόχο του κράτους και του κεφαλαίου. Για αυτό και το επερχόμενο νομοσχέδιο επιχειρεί εντέχνως να θέσει εκτός νόμου τα μαχητικά πρωτοβάθμια σωματεία και την πολύμορφη δράση τους, ανάγοντας σε μοναδικό εκπρόσωπο του εργατικού κινήματος τις ξεπουλημένες ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.

 Το νομοσχέδιο Χατζηδάκη αποτελεί συνέχεια των νομοσχεδίων που περνάνε τόσο στον χώρο της εργασίας, όσο και σε αυτόν της εκπαίδευσης. Το τελευταίο διάστημα έχει ψηφιστεί πληθώρα εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων που εξυπηρετούν τους διαχρονικούς σκοπούς κράτους και κεφαλαίου, δηλαδή τις περαιτέρω ιδιωτικοποιήσεις, την πλήρη ευθυγράμμιση του πανεπιστημίου με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας, τον αποκλεισμό της κοινωνικής βάσης από την εκπαίδευση, την εντατικοποίηση των σπουδών, την διάλυση της φοιτητικής μέριμνας. Ταυτόχρονα, εξελίσσεται μια ολομέτωπη επίθεση για το τσάκισμα των αντιστάσεων μέσα στα πανεπιστήμια, με την είσοδο των μπάτσων στις σχολές μας, διώξεις αγωνιζόμενων φοιτητ(ρι)ών και την δημιουργία πειθαρχικού κώδικα που προβλέπει ποινές από διαγραφές φοιτητ(ρι)ών ως και 3 χρόνια φυλάκιση (πχ. για καταλήψεις πανεπιστημιακών κτιρίων).

 Η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση στοχεύει στον αποκλεισμό της τάξης μας από τα πανεπιστήμια και την μετατροπή τους σε παραγωγικές επικερδείς επιχειρήσεις. Ήδη από την δευτεροβάθμια εκπαίδευση, οι μαθήτ(ρι)ες αναγκάζονται να πληρώνουν υπέρογκα ποσά στο φροντιστηριακό σύστημα για να καταφέρουν την εισαγωγή τους σε κάποια σχολή, με αποτέλεσμα να αφαιρείται η επιλογή των σπουδών από όποιον/α δεν έχει την δυνατότητα να ανταπεξέλθει οικονομικά. Αυτός ο αποκλεισμός εντείνεται με την μείωση των εισακτέων στις σχολές, την πρακτική κατάργηση των μεταγραφών και την θέσπιση των καινούργιων βάσεων εισαγωγής, οι οποίες θα ενισχύσουν τον ανταγωνισμό μεταξύ των μαθητ(ρι)ών και θα εντατικοποιήσουν ακόμα περισσότερο το πρόγραμμα τους. Οι ίδιοι ταξικοί φραγμοί συνεχίζονται και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, με την θέσπιση του χρονικού ορίου φοίτησης, το οποίο αποκλείει από τα πανεπιστήμια ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της φοιτητικής κοινότητας που αναγκάζεται να εργάζεται ταυτόχρονα με τις σπουδές του. Μέσα σε ένα καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής -στο οποίο για να ανταπεξέλθει κανείς στις απαιτήσεις της αγοράς εργασίας χρειάζεται συνεχή κατάρτιση και πιστοποίηση πτυχίων- ο αποκλεισμός από τις σπουδές συνεπάγεται ανεργία, άμισθη ή χαμηλόμισθη εργασία και περιορισμένα εργασιακά δικαιώματα, κάτι το οποίο οδηγεί αναπόφευκτα στην περαιτέρω φτωχοποίηση της τάξης μας. Αυτός ακριβώς είναι ο απώτερος σκοπός του ταξικού αποκλεισμού από την εκπαίδευση: η δημιουργία μιας «στρατιάς» ανέργων που θα αναζητά άμεσα εργασία με μοναδικό κριτήριο την επιβίωση της, που θα βρίσκεται υπό την μόνιμη απειλή της απόλυτης φτώχειας και δεν θα μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της απέναντι στα σχέδια του κεφαλαίου. Ο σχεδιασμός αυτός υλοποιείται με βάση τις οδηγίες του ντόπιου κεφαλαίου (π.χ. ΣΕΒ), το οποίο επιτίθεται σε όσα εργασιακά δικαιώματα έχουν απομείνει και ταυτόχρονα επιχειρεί να “εκπαιδεύσει” ένα νέο εργατικό δυναμικό, πιο φοβισμένο, πιο επισφαλές και άρα πιο πειθήνιο.

 Από τον νέο πτωχευτικό κώδικα μέχρι το νομοσχέδιο που δίνει την διαχείριση των λαϊκών αγορών σε ιδιώτες, το κράτος προαναγγέλλει έναν νέο γύρο ακραίας ταξικής εκμετάλλευσης. Έτσι, θέλοντας να αποφύγει τις εξεγερσιακές απαντήσεις που δίνει η κοινωνία απέναντι στην καταπίεση και την εκμετάλλευση της, προσπαθεί να διαχύσει στην κοινωνική βάση τον φόβο, την υπακοή και την υποταγή. Η καταστολή που συνάντησαν όλοι/ες όσοι/ες επιχείρησαν να βγουν στον δρόμο, με πρόσχημα την πανδημία, δεν κατάφερε να μας αποθαρρύνει και να σταματήσει τους αγώνες μας. Για παράδειγμα, στην Αθήνα οι αντιδράσεις ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και τους μπάτσους στις σχολές μας, που ξεκίνησαν ήδη από τον Γενάρη όπου ανακοινώθηκε το νομοσχέδιο, βρήκαν απέναντι τους την κρατική καταστολή. Οι πανεκπαιδευτικές κινητοποιήσεις στην Αθήνα ξεκίνησαν ως συγκεντρώσεις περικυκλωμένες από διμοιρίες και με την αύρα να στοχεύει πάνω τους, αλλά η επιμονή των φοιτητ(ρι)ών έσπασε σταδιακά τις απαγορεύσεις και ακολούθησαν μαζικές δυναμικές πορείες. Στην Θεσσαλονίκη, αυτό το κλίμα αστυνομοκρατίας αντιστράφηκε από τα γεγονότα στην κατειλημμένη Πρυτανεία του ΑΠΘ και την αντίσταση που πρόβαλαν οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες που πλαισίωσαν το εγχείρημα. Αν και το κράτος χτύπησε και απείλησε την κατάληψη ξανά και ξανά, το αποτέλεσμα ήταν μαζικές και μαχητικές πορείες, συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής, η κατάληψη πολυάριθμων σχολών της πόλης, ένα κύμα καταλήψεων σε πρυτανείες και διοικητικά κτίρια σε πολλές πόλεις της χώρας και η αναζωπύρωση ενός κινήματος που μόλις τώρα ξεκινά...

 Προτάσσοντας την ενότητα στην δράση, να δώσουμε αυτές τις κινηματικές απαντήσεις που θα μπορέσουν να μπλοκάρουν τα σχέδια κράτους και κεφαλαίου και να ανοίξουν νέους δρόμους για την συλλογικοποίηση και την οργάνωση του καθενός και της καθεμιάς μας. Η μάχη που οφείλουμε να δώσουμε στους χώρους δουλειάς, εκεί που οι εργαζόμενοι έχουν τη συλλογική δύναμη να διεκδικούν και να αγωνίζονται, θα πρέπει να είναι απέναντι και μακριά από την καθοδήγηση του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού και των γραφειοκρατικών ηγεσιών που στοχεύει να μεταφέρει τους εργατικούς αγώνες από το πεδίο της ταξικής πάλης σε αστικά πολιτικά πλαίσια. Βάζοντας τα ταξικά συμφέροντα μπροστά, να δράσουμε σε κάθε κοινωνικό πεδίο (σε σχολές, σχολεία, χώρους δουλειάς, γειτονιές) και να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας. Να κατέβουμε μαζικά και μαχητικά στον δρόμο και να κάνουμε τους αγώνες μας επικίνδυνους για το κράτος και τα αφεντικά. Να συμμετάσχουμε και να δυναμώνουμε τα ταξικά σωματεία και τα σωματεία βάσης, συνδέοντας τους ταξικούς αγώνες της φοιτητικής κοινότητας με τους αγώνες των εργατ(ρι)ών απέναντι σε κράτος και αφεντικά.

ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΤΟ 10ΩΡΟ, ΤΙΣ ΑΠΛΗΡΩΤΕΣ ΥΠΕΡΩΡΙΕΣ, ΤΗΝ ΜΑΥΡΗ ΕΡΓΑΣΙΑ, ΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ, ΤΟΥΣ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ

Αναρχική Φοιτητική Συνέλευση Αροδαμός

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License