Κάποιες οφειλόμενες απαντήσεις για την σύγκρουση της πέμπτης 15/04.

Αναγνωρίζουμε τους εαυτούς μας ως κομμάτι του ριζοσπαστικού/πολύμορφου ανταγωνιστικού κινήματος και θεωρούμε ότι παθογένειες-λάθη δεν πρέπει να κρύβονται ‘’κάτω από το χαλάκι’’, ούτε η ενημέρωση να γίνετε με όρους ‘’κουτσομπολιού’’. Γι αυτό κρίνουμε αναγκαίο να τοποθετηθούμε με πολιτικούς όρους, με μοναδικό σκοπό την συνέχεια και την ενδυνάμωση του αγώνα.

Κάποιες οφειλόμενες απαντήσεις για την σύγκρουση της πέμπτης 15/04.

Αναγνωρίζουμε τους εαυτούς μας ως κομμάτι του ριζοσπαστικού/πολύμορφου ανταγωνιστικού κινήματος και θεωρούμε ότι παθογένειες-λάθη δεν πρέπει να κρύβονται ‘’κάτω από το χαλάκι’’, ούτε η ενημέρωση να γίνετε με όρους ‘’κουτσομπολιού’’. Γι αυτό κρίνουμε αναγκαίο να τοποθετηθούμε με πολιτικούς όρους, με μοναδικό σκοπό την συνέχεια και την ενδυνάμωση του αγώνα. Δεν έχουμε αυταπάτες, ξέρουμε πολύ καλά των ρόλο της αστυνομίας. Κατά το τέλος της πορείας του πανεκπαιδευτικού συλλαλητηρίου στις 15/04, οργανωμένες ομάδες και ατομικότητες επιτεθήκαμε στις αστυνομικές δυνάμεις που επόπτευαν. Οι συγκρούσεις είχαν ως αποτέλεσμα τον σοβαρό τραυματισμό και την σύλληψη ενός ατόμου, αλλά και τον τραυματισμό ενός μπάτσου. Από την ίδια κιόλας μέρα οι μπάτσοι και τα προσκείμενα σε αυτούς μέσα μαζικής παραπληροφόρησης, προσπάθησαν να εντάξουν την κατάσβεση του διαδηλωτή, στην “εκστρατεία συμπάθειας” που πραγματοποιούν τον τελευταίο καιρό. Δεν έχουμε αυταπάτες για το ποιόν των αστυνομικών, ούτε για τον ρόλο που επιτελούν, όσες ανακοινώσεις κι αν βγάλουν.

Η ένωση αστυνομικών υπαλλήλων αποτελείται από ανόητους υπαλλήλους που δεν έχουν επίγνωση της πραγματικότητας ή σκόπιμα προσπαθούν να δημιουργήσουν εντυπώσεις ώστε να ξεπλύνουν το όνομα τους εν μέσω κοινωνικής απαξίωσης.

Στην ανακοίνωση αναφέρουν πως η ανθρώπινη ζωή έχει την μεγαλύτερη αξία για αυτούς, με αφορμή την κατάσβεση του διαδηλωτή. Παρακάτω συνεχίζουν αναφέροντας πως εκείνη την ημέρα θα έπρεπε να ακολουθηθούν οι προβλεπόμενες διαδικασίες και να εισβάλλουν στο campus. Αλλά πέφτουν σε αντιφάσεις. Κανείς δεν θα έδινε αξία στις ζωές τους, αν μπαίνανε. Επίσης στην ανακοίνωση ανέφερε πως η μολότοφ πρέπει να χαρακτηριστεί φονικό όπλο και γι αυτόν τον λόγο, ζητούνε την λήψη πρόσθετου επιδόματος.

Αλλά ας τους ενημερώσει κάποιος ότι όταν διεκδικούν επίδομα “επικίνδυνου επαγγέλματος”, την ίδια στιγμή κάποιος εναερίτης χάνει την ζωή του λόγω ελλιπών μέτρων προστασίας, επειδή όταν διεκδικούσε, τον ψέκαζαν με χημικά. Ας τους ενημερώσει κάποιος ότι επικίνδυνο είναι να είσαι χωρισμένη γυναίκα στην Μακρινίτσα και ενώ ζητάς βοήθεια, οι μπάτσοι συγκαλύπτουν τον γυναικοκτόνο. Επικίνδυνο είναι να είσαι ανάπηρος στην Κατερίνη και να κυκλοφορείς χωρίς “άδεια κυκλοφορίας”. Επικίνδυνο είναι να είσαι 15 χρονών σε μια γειτονιά της Αθήνας. Επικίνδυνο στις μέρες μας είναι να είσαι φτωχός και μετανάστης. Οπότε αν δεν τους αρέσει ο αντικοινωνικός ρόλος που επιτελούν και τον θεωρούν επικίνδυνο, μπορούν να παραιτηθούν, μπορούν να βρούνε κάτι δημιουργικό να κάνουν. Κανείς δεν τους εμποδίζει.

Εμείς την βία την βιώνουμε καθημερινά στο κορμί μας.

Όπως την βίωσαν οι νεκροί και οι βασανισμένοι σύντροφοι. Όπως την βιώνουν οι σύντροφοι που βρίσκονται δεκαετίες στα κελιά, υπομένοντας την εκδικητικότητα των σωφρονιστικών. Όπως την βιώνουν οι χιλιάδες αποκλεισμένοι, που δέχονται καθημερινά τον σαδιστικό κομπλεξισμό των οργάνων της εξουσίας. Όπως την βιώνουν οι μετανάστες που τους ποδοπατούν με τις αρβύλες τους, που τους ματώνουν με τα γκλομπ τους, που τους ψεκάζουν με τα χημικά τους.

Αναγνωρίζουμε την οργή και το μίσος κάθε καταπιεσμένου αυτής της γης, όταν αντικρίζει τα ένστολα καθάρματα.

Η αστυνομία στον ελλαδικό χώρο ως θεσμός ιστορικά κατέχει αντικοινωνικό ρόλο. Από τους ταγματασφαλίτες του 40, τους κυνηγούς κομμουνιστών και συμμάχους των Άγγλων στον εμφύλιο, τους δολοφόνους και βασανιστές της ΕΑΤ-ΕΣΑ, τις ομάδες των ΜΑΤ, την (αντι) τρομοκρατική υπηρεσία, μέχρι τους ΔΕΛΤΑ, ο ρόλος της αστυνομίας είναι να πνίγει τις κραυγές των εξεγερμένων. Να καταστέλλει ότι απειλεί την παντοδυναμία της εξουσίας, να περιφρουρεί αυτούς που διαχειρίζονται τα πλούτη της γης. Ούτε μπαχαλάκι, ούτε κάγκελο- Οργανωμένη σύγκρουση. Όπως αναφέραμε και προηγουμένως αναγνωρίζουμε την οργή και το μίσος απέναντι στις δυνάμεις ασφαλείας. Θεωρούμε ότι ένας άνθρωπος διαμορφώνει συνείδησή μέσω των βιωματικών εμπειριών και μέσω της προσωπικής εξέλιξης. Σε καμία περίπτωση δεν θα κρίνουμε εμείς, πότε θα νιώσει κάποιος έτοιμος, να συγκρουστεί με το υπάρχον. Δεν είμαστε ούτε θεματοφύλακες της εξέγερσης, ούτε έχουμε τέτοιες βλέψεις. Όμως αναγνωρίζουμε την ανάγκη για στρατηγικές και πολιτικές επιλογές σε πολλαπλά επίπεδα. Βλέπουμε μια επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου σε εξέλιξη, απέναντι στην τάξη μας, απέναντι στις κοινότητες μας. Σε συνδυασμό με την αναβάθμιση των δυνάμεων καταστολής, υλικά και πολιτικά, η σύγκρουση από μεριάς μας με αναβαθμισμένα μέσα δεν είναι μια στιγμιαία επιλογή, αλλά μια στρατηγική κατεύθυνση. Η ανάταση της νεολαίας που βγαίνει στον δρόμο, των καταπιεσμένων που σπάνε τα δεσμά τους και των αποκλεισμένων που διεκδικούν την θέση τους στον κόσμο, ονομάζεται εξέγερση. Και κάθε εξέγερση δεν είναι ούτε νόμιμη ούτε παράνομη. Είναι δίκαιη και αναγκαία. Αυτή είναι η στιγμή που η εμπειρία από παλιούς αγώνες συμβαδίζει με την ανάγκη για νέους. Αυτή είναι η στιγμή που σπάει ο ζόφος που έχει επιβάλλει το κράτος και αυτό γίνεται μονάχα με την σύγκρουση. Είναι η στιγμή που η κοινωνία αντεπιτίθεται. Από τις συλλογικές κουζίνες και τα μπαζάρ των Φ.Σ., μέχρι τις απεργίες πείνας και τις εργατικές διεκδικήσεις, από τις καταλήψεις και τα στέκια, μέχρι τις βραδινές εξορμήσεις, να ξαναγίνουμε απειλή. Ρουφιάνοι είναι αυτοί που σηκώνουν το δάχτυλο Κατά την διάρκεια των συγκρούσεων αλλά και της αποχώρησής μας προς τον προαύλιο χώρο της θεολογικής σχολής, η περιφρούρηση της ΚΝΕ και χωρίς να υπάρχει ο παραμικρός κίνδυνος για το μπλοκ τους, καθώς η σύγκρουση γινόταν σε μακρινή απόσταση από το σημείο που βρισκόταν, κινήθηκε επιθετικά προς συντρόφους αλλά και άσχετο κόσμο, φωνάζοντας τους προβοκάτορες και πράκτορες. Ενώ στο εξωτερικό μέρος του campus πραγματοποιούνταν πραγματικές συγκρούσεις με την αστυνομία, εμποδίζοντας τους μπάτσους να εισβάλλουν στο ΑΠΘ, τα μέλη της ΚΝΕ και οι ακολουθητές τους, επέλεξαν ακόμα μια φορά, να μην πάρουν θέση σε μία κοινωνική μάχη που διεξαγόταν και να παίξουν τον ρόλο του εσωτερικού περιφρουρητή. Λες και τους το ζήτησε κανένας, λες και το κίνημα και ο αγώνας είναι τσιφλίκι τους. Έτσι πιάστηκαν αλυσίδες στο εσωτερικό του campus περιφρουρώντας το από ποιους?

Και αν εμείς όπως μας αποκαλείτε, είμαστε οι 50 δαχτυλοδειχτούμενοι, αυτοί που δείχνουν με το δάχτυλο πως ονομάζονται?

Ρουφιάνοι, θα πούμε εμείς. Και για να κλείνουμε αυτό το κομμάτι, από δω και στο εξής να είναι πολύ προσεκτικός όποιος στέκεται με υβριστικά και χλευαστικά σχόλια απέναντι σε συντρόφους που εξεγείρονται. Σε περίπτωση που κάποιος θα στρέφετε επιθετικά απέναντι μας, θα πράττουμε όλα τα απαραίτητα για να εξασφαλίσουμε την ακεραιότητα μας.

Να σας ενημερώσουμε επίσης (εάν δεν το ξέρετε ήδη), πως ούτε πράκτορες είμαστε, ούτε πραιτοριανοί. Είμαστε συνειδητά αυτοί που δεν παράδωσαν τα όπλα, είμαστε αυτοί που δεν βολευτήκαμε σε παχυλούς μισθούς και μεγάλα διαμερίσματα, είμαστε η σπορά των χαμένων που δεν ξεχνάνε ποιος πρόδωσε τον αγώνα. Είμαστε αυτοί που δεν πρόκειται να ζητήσουμε καμία άδεια για να εξεγερθούμε.

Δεν έχουμε κανένα κοινό και δεν θέλουμε καμία σχέση με πολιτικάντηδες και ρεφορμιστές, κομματικοποιημένους και μη. Αναγνωρίζουμε ως συντρόφους και συνοδοιπόρους, τους ανθρώπους που στην τελική μάχη θα σταθούμε από την ίδια πλευρά του οδοφράγματος. Η αμοιβαία υποχώρηση μεταξύ συντρόφων, δεν έχει καμία σχέση με την καπηλεία ενός αγώνα για πολλοστή φορά από τα κομματόσκυλα της ΚΝΕ. Μετά την προσπάθεια διαστρέβλωσης και φίμωσης κάθε διαφορετικής φωνής εντός των ΦΣ, μετά τους εκβιασμούς και τα “κλεψίματα” των σφραγίδων, μετά από κατ ιδίαν απειλές σε αγωνιζόμενους και την στάση τους στις 15 Απρίλη, επιβεβαίωσαν για ακόμα μια φορά την λαϊκή ρήση: ΚΚΕ το κόμμα σου χαφιέ.

Ο χρόνος είναι τώρα και ο τόπος είναι εδώ.

Υπάρχει μία διάχυτη αντίληψη, ότι το κίνημα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την καταστολή και το κράτος με στρατιωτικούς όρους. Είναι επίσης μία καλή δικαιολογία για να υπομένουμε σαν τους οσιομάρτυρες όλα τα δεινά που περνά η τάξη μας. Είναι ακόμα μία πολύ καλή στρατηγική για τους ρεφορμιστές, ώστε να κατευθύνουν τον αγώνα σε θεσμικά καλούπια. Όμως τα περάσματα ανοίγουν με την σύγκρουση. Όπως συνέβη με τις συγκρούσεις της νέας Σμύρνης, τις συγκρούσεις στις φοιτητικές πορείες, τις επιθέσεις σε κρατικούς και αστυνομικούς στόχους κατά την διάρκεια της απεργίας πείνας του επαναστάτη Δ. Κουφοντίνα. Αναδείχθηκαν οι δυνατότητες ενός επιθετικού κινήματος. Ενός κινήματος που δεν κάθεται με σταυρωμένα τα χέρια υπομένοντας καρτερικά να έρθει η θεία φώτιση, αλλά αναλαμβάνει τις ευθύνες του, αλλάζοντας τους συσχετισμούς δυνάμεων στον δρόμο. Υλικά.

Από την άμυνα στην επίθεση.

Και αν μπορέσαμε να ανακόψουμε προσωρινά την κατασταλτική επίθεση του κράτους, ήρθε η στιγμή να περάσουμε στην επίθεση. Αυτή την στιγμή βρισκόμαστε μπροστά σε ένα τετελεσμένο. Ο νόμος για τα πανεπιστήμια έχει ήδη ψηφιστεί. Κι αν η εφαρμογή του αναβλήθηκε, σειρά μας είναι να επιλέξουμε αν θα δώσουμε έναν αγώνα για την κατάργηση του ή θα εγκλωβιστούμε σε κάποιους συμβολισμούς, που το μόνο που καταφέρνουν, είναι να μας χαρίσουν την κοινωνική συμπάθεια, η οποία εν τέλει δεν θα καταφέρει τίποτα άλλο, πέρα από την ίδια την συμπάθεια.

Οι μπάτσοι μέσα στα πανεπιστήμια σε λίγο καιρό θα είναι γεγονός. Και αν δεν έχουν εγκατασταθεί ήδη, είναι επειδή ο κόσμος κινητοποιήθηκε. Είναι επειδή με την παρουσία του απέτρεψε την κυβέρνηση να πάρει το πολιτικό κόστος των γεγονότων που θα ακολουθούσαν. Ωστόσο οι μπάτσοι θα έρθουν και θα είναι νύχτα. Δική μας ευθύνη είναι από εδώ και στο εξής να αποτρέψουμε την εγκατάσταση τους στο campus. Δική μας ευθύνη είναι να βρούμε τους τρόπους για να μην γίνει αυτό. Δική μας ευθύνη είναι να οργανωθούμε και να τους διώξουμε με κάθε τρόπο.

Για μας δεν υπάρχει εναλλακτική. Ή συμβιβαζόμαστε με τους ρυθμούς που μας επιβάλουν, με τον εξευγενισμό και τον έλεγχο, με την εντατικοποίηση και την βιομηχανοποίηση της παιδείας, ή συγκρουόμαστε με κάθε λογική ελέγχου και υποτίμησης των ζωών μας. Αυτός ο αγώνας δεν χωράει αναβολές.

Οργάνωση-σχεδιασμός-σύγκρουση

Συγκρουσιακό μέτωπο

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License